२४ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड मलक कैंप ज़िला जम्मू पूरन सिँघ दे गृह
विष्नूं कहे मैं वेखी चोटी, जिथ्थे चोटी मुन्नी नज़र कोए ना आईआ। इक्को प्रकाश अगम्मी गोती, गोतां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम कलाम सलोकी, सोहला सच सुणाईआ। इक्को मंज़ल चढ़नी दिसी औखी, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। पुरख अकाल इशारा रमज़ दिती सौखी, सहज नाल दृढ़ाईआ। खेल वखा कोटन कोटी, कोटन कोटां तों बाहर कुटीआ इक वड्याईआ। फेर वखाई अगम्म दी रोटी, हिस्सा मेरा मेरी झोली पाईआ। मैंनूं सब कुछ प्या समझ
❋
❋
अग्गे पिच्छे दी आई सोझी, सुध शुद्ध दिती कराईआ। मैं प्रेम प्यार अंदर गया रुझ, आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। विष्नूं कहे मैं तक्क तकवे वाला प्रकाश, तकवा ल्या बन्हाईआ। रख आपणी आस, आसा आसा विच रखाईआ। हो के सेवक दास, सीस जगदीश झुकाईआ। पुरख अकाला वेख्या पास, साथी धुरदरगाहीआ। मेरा सिर दब्ब के वखा दिते अनक आकाश, कण किणका नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी दा दस्सया ग्रास, धीरज धरवास नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मैं वेख जोत अगम्मी चमक, दमक विच गया समझाईआ। मैनूं नज़री आया पुरख अकाल दा सम्मत, जो समें रिहा बदलाईआ। लेखा मुकाउँदा दिस्सया अहिमक, सहिमत आपणे नाल कराईआ। जुग चौकड़ी वेखण लग्गा मेहनत, मेहरवान दया कमाईआ। बुद्धी अविष्कार वेखे ज़हनीअत, दिमाग़ जेहन खोज खुजाईआ। शब्द इशारा कर के सैनत, सीमा तों पार रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा धुरदरगाहीआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या परम पुरख बणाउँदा माटो, मैटीरीअल नज़र कोए ना आईआ। वंड करदा दिवस रातो, हुक्म आपणा इक जणाईआ। खेल वखा धुर दा साचो, सच रिहा दृढ़ाईआ। हौली जिही ला इक तमाचो, मेरी सुरती दिती खुल्हाईआ। फेर ग़ुस्से विच किहा तूं मेरा मैं तेरा ढोला आखो, अठ्ठे पहर भुल्ल कदे ना जाईआ। इस दे विच्चों मेरी असलीअत वाचो, वाचक हो के दयां जणाईआ। राह तक्को लोकमातो, मता इक्को इक पकाईआ। मेरे नाम दी दस्सणी गाथो, गहर गम्भीर दृढ़ाईआ। हुक्म अंदर जुग चौकड़ी नाठो, भज्जो वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। विष्नूं कहे मैं निरगुण जोत वेख्या मलाह, बेड़ा धुर दा कंध उठाईआ। बच्चयां वांग दए सलाह, सहज सहज समझाईआ। शहादत वाले बणा दे गवाह, अन्त हुक्म नाल भुगताईआ। रहिबर बण वखाया राह, निशाना इक्को इक दृढ़ाईआ। मेरे नूर दा नूर होवे ख़ुदा, ख़ुदा ख़ुद आपणा हुक्म वरताईआ। तुसां हुंदे रहिणा फ़िदा, सेवक सेवक सेवा विच समाईआ। मेरी बदलदी रहे अदा, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। तुसां सुणदे रहिणा सदा, सद आपणा हुक्म वरताईआ। मन्नदे रहिणा रज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तुसीं मेरे निक्के निक्के अजज़ा, हिस्से आपणे लए प्रगटाईआ। जिस दी समझे ना कोई वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। मैं सब दा इक्को अब्बा, आलमीन नूर ख़ुदाईआ। वेख्यो तुहानूं लग्ग ना जाए किते धब्बा, पापां मैल धुआईआ। तुहाडा बन्द ना होवे डब्बा, इक्को रंग चढ़ाईआ। तुसां सेवा करनी सदा, नित नवित्त सीस झुकाईआ। तुहाडी बदल देवां तबा, तबीअत विच करां सफ़ाईआ। सदा मगर रहे लग्गा, हुक्मी हुक्म हुक्म दृढ़ाईआ। विष्नूं जिस वेले निरगुण जोत
❋
❋
कलयुग आवां भज्जा, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस वेले तेरे तन दा होवे झग्गा, ओढ्ढन नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम दा वज्जे डग्गा, डंडावत सब नूं दयां दृढ़ाईआ। किसे दी क़ीमत रहे ना टका, टका रविदास दा लेखे पाईआ। दीन दुनी मिले विच घट्टा, घाटी चढ़न कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां लेखा मुके पटा, पटेदारी दए तुड़ाईआ। साचे नाम दा ला के ठप्पा, मोहर इक्को इक वखाईआ। चार जुग दे अक्खरां नालों इक्को लेखे लग्गे पप्पा, जिस पप्पे विच्चों पूरन पूरन विच समाईआ। एह वी विष्नूं तेरी इच्छा, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मेरी सांभ के रख भिच्छा, चार जुग हथ्थ ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर फ़रमान दी देवां सिखा, सिख्या विच आपणा हुक्म सुणाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड दड़ ज़िला जम्मू प्रकाश सिँघ दे गृह
विष्नूं कहे मैनूं दिती प्रभ ने थापी, हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ। बण के वड प्रतापी, प्रताप आपणा दिता दरसाईआ। इक रमज़ अगम्मी आखी, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। तूं मेरा बणया छोटा जिहा साथी, सगला संग निभाईआ। जुग चौकड़ी वरताउँदा रहें भाती, भण्डारा बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरां बणदा रहें साकी, साचा संग रखाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त होई अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी मन्ने कोए ना आखी, साचा धर्म ना कोए कमाईआ। झगड़ा पै जाए तन वजूद माटी ख़ाकी, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। सति धर्म नज़र ना आए साख्याती, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। धरनी धरत धवल रोवे लोकमाती, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लख चुरासी अन्तर आई उदासी, सच्ची ख़ुशी ना कोए प्रगटाईआ। धर्म दा रहे ना कोए पाठी, पूजा सच ना कोए कराईआ। पवित्र रहे ना तीर्थ ताटी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। साचा नाम मिले किसे ना हाटी, वणजारा वणज ना कोए कराईआ। कलयुग खेल होवे बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। मंज़ल हक़ीक़ी चढ़े कोए ना घाटी, साचा पन्ध ना कोए मुकाईआ। आत्म सेजा सोहे कोए ना खाटी, सिँघासण सच ना कोए वड्याईआ। दुरमति मैल जाए ना काटी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। आवण जावण मुके ना वाटी, लख चुरासी पैंडा ना कोए मुकाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना साथी, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। ओस वेले मेरा वेखणा खेल तमाशी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा वखाईआ। निरगुण नूर जोत हो के आवां पुरख अबिनाशी, धुर दी करनी कार कमाईआ। सच भगत बणा जमाती,
❋
❋
पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका साचा देवणहारा वर, सच सुल्तान रिहा सुणाईआ। विष्नूं कहे मेरी निमस्कार, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। मैं जुग जुग सेवादार, नित नित सेव कमाईआ। तेरा बरदा बरख़ुरदार, बच्चा नन्हा नज़री आईआ। तूं साहिब मेरा सिक्दार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मैं वेखां जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे चरण कँवल जावां बलिहार, निउँ निउेँ लागां पाईंआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच करना प्यार, धुर दा साथी हो के संग निभाईआ। ओस वेले मैनूं करीं ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। मैं तक्कां तेरा दीदार, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। पुरख अबिनाशी हस्स के किहा मेरी चरण धूढ़ लै छार, मस्तक टिक्का इक लगाईआ। जिस वेले निरगुण नूर निरवैर निराकार निरँकार हो के लवां अवतार, जोती जामा वेस वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ भगतां दस्स जैकार, दोहां मेला सहज सुभाईआ। ओस वेले तेरा लहिणा देणा क़र्ज़ देवां उतार, मैं मालक ते तूं ख़िदमतगार, ख़ादम आपणा रंग रंगाईआ। शहिनशाह बण दो जहानां सिक्दार, नाम निधाना बोल जैकार, जै जैकार आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। विष्नूं किहा मेरे जगदीश, तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरा पीसण लवां पीस, चाकर हो के सीस निवाईआ। तेरी सुण सच हदीस, हिरदे अन्तर वसाईआ। मैं वेखणा चौहदां किस बिध छत्र झुल्ले तेरे सीस, सच दुआर वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल किहा तूं इक्को मनसा रखीं उडीक, आपणी आस बणाईआ। जिस वेले मैं सब दी बदल देणी तवारीख, तारीख आपणी दयां समझाईआ। आपणे नाल तेरे नाम दी होवे बख्शीश, बख्शिश तेरी झोली पाईआ। जिथ्थे परमात्मा आत्मा दा होवे गीत, ओथे विष्नूं भगवान तेरा मीत, इक्को डोरी तन्द बंधाईआ। शहिनशाह बण साहिब अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। कलयुग अन्तर सतिजुग धर्म धार दी बदल के रीत, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, जन भगतां काया काअबा धुर दा मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे बैठा रहां अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। एहो खेल होणा बीस बीस, हरि जगदीश धार चलाए इक्कीस, एकँकार आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि लेखा जाणे लहिणा वेखे जो पिच्छे गया बीत, अग्गे आपणा हुक्म हुक्म विच चलाईआ।
❋
❋
२४ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड दड़ ज़िला जम्मू ईशर सिँघ दे गृह
विष्नूं वेख आपणा भाग, भगवन दिता बणाईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा दा जगे चराग़, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। ओथे तेरा मेरा बणया साक, सज्जण इक अख्वाईआ। झगड़ा रिहा ना ज़ात पात, दीन मज़हब ना वंड वंडाईआ। सति धर्म दा खोल्हणा ताक, परदा इक उठाईआ। पूरा करना भविख्त वाक्, सब दा लहिणा झोली पाईआ। आपणी बख्श के धूढ़ी ख़ाक, चरण कँवल सरनाईआ। मंज़ल चढ़ा अगम्मी वाट, पैंडा पन्ध मुकाईआ। सच दुआर कर निवास, घर इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे सदा रहे प्रकाश, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ । विष्नूं वेख तेरा लहिणा, लहिणेदार झोली पाईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा मिल के रहिणा, ओथे तैनूं मिले वड्याईआ। जिथ्थे भगत भगवान इक दूजे नूं कहिणा, ढोला तेरे नाल मिलाईआ। जिस दा लेखा लिख सक्कया ना कोई शास्त्र विच रमायणा, ज्ञान विच गुणवन्त ना कोए समझाईआ। सो खेल वखावे नेत्र नैणां, लोचन लोइन आप खुल्हाईआ। तीजा रहे ना कोई तरफ़ैणा, दो इक विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि दर घर साचे दए वड्याईआ। विष्नूं वेख आपणी ख़ुशी, ख़ुशामंद मेरे नाल नज़री आईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म दी लग्गी रुची, मेला सहज सुभाईआ। ओथे तूं वी होयों मुक्खी, वड्याई देवे धुरदरगाहीआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा लेखा दो तुकी, एकँकार आपणे रंग रंगाईआ। ओथे तूं वी झुकीं, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मंज़ल पन्ध अख़ीरी सब दी मुकी, गुर अवतार पैगग्बर देण दुहाईआ। जन भगतां आत्मा ओथे सुत्ती, सवाधान देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जन्म दा लहिणा देणा सब नूं रिहा पुच्छी, पूरब दा पिछला पिछले तों अगला नाल मिलाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड दड़ ज़िला जम्मू प्रताप सिँघ दे गृह
विष्नूं कहे मेरे समरथ, साहिब तेरी सरनाईआ। तेरी महिमा मेरा जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। तूं परमात्मा आत्मा तेरा रस, रस्ता इक्को दिता वखाईआ। चौथे जुग कर इक्ठ, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। अग्गे मार्ग ला सच, सच देणा दरसाईआ। भाग लग्गे काया माटी कच्च, जन भगत वज्जे वधाईआ। तीर अणयाला मारना कस, तिक्खी मुक्खी धार उठाईआ। जगत विकारा होवे भट्ठ, अगनी तत बुझाईआ। अमृत रस देणा झट्ट, झिरना इक झिराईआ। जैकारा बोल
❋
❋
अलख, अलख अगोचर परदा देणा उठाईआ। तेरा नूर नज़र आए प्रतख, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरा तैथों रहे कोई ना वक्ख, अड्डरा राह ना कोए चलाईआ। तेरा फ़रमाना सुणया यक्क, मेरी आसा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म नाम अग्गे चलणा अवष्श, अवश्क्कता अग्गे रहिण कोए ना पाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत ४ बख्शी नगर जम्मू शिव सिँघ दे गृह
विष्नूं कहे प्रभ तेरे मेरे नाम दी पई गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल सुआमी तेरी बेपरवाहीआ। मैं वेख हैरान होया दंग, परेशानी विच तेरा ध्यान लगाईआ। झट सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गया लँघ, चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जोत धार वेख सचखण्ड, तेरे तेरे विच समाईआ। दो जहानां बिन सरवण सुणी डंड, कूक कूक दुहाईआ। जां निगाह मारी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। सृष्टी दृष्टी होई नंग, परदा सके ना कोए पाईआ। साहिब सुआमी अन्तरजामी क्यों दिती कंड, करवट विच अपणा मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। विष्नूं कहे मेरे प्रीतम प्यारे पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। सति सतिवादी साचा दस्स अगम्म धर्म, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जगत जिज्ञासू मेट कुकर्म, निहकरमी आपणा कर्म कमाईआ। चार वरन अठारां बरन निरगुण धार बख्श आपणी शरन, सरनगति इक्को इक जणाईआ। दो जहान मर्द मर्दान नौजवान परसण तेरे चरण, चरण चरणोदक आपणा अनरस दे चखाईआ। तेरी मेहर मुहब्बत अंदर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका ढोला पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। तेरी मंज़ल अन्तर निरंतर हक़ीक़त वाली हक़ीक़ी चढ़न, नाअरा हक़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जे वधाईआ। विष्नूं कहे मेरे साहिब सतिगुरु पुरख अकाल दयानिध, दीन दयाल तेरी वड्याईआ। निरगुण धार कारज कर सिद्व, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। नव नौ चार दस्स आपणी बिध, बदला मुके कूड़ लोकाईआ। आत्मा परमात्मा सब दी नाम अणिआले तीर नाल विध, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। साचा मार्ग दस्स सिध्ध, साध साधक तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा इक वखाईआ। घर ठांडा दस्स दे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। नाम संदेसा दे साच, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, रैण सुहञ्जणी सोभा पाईआ। सति सच कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा
❋
❋
दे गवाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर गए आख, आख़र मंज़ल सब दी वेख वखाईआ । मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, ममता मोह दे मिटाईआ। सच दुआर खोल्ह के ताक, परदा परदानशीं दे उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे बिन सजदयां कर आदाब, अदब विच सीस जगदीश झुकाईआ। विष्नूं कहे मेरे शहिनशाह स्वामी, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। घट निवासी अन्तरजामी, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। चार जुग दी शहादत तेरी बाणी, बणीआं वाले हट्ट रही चलाईआ। तेरा खेल दिसे दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान आपणी कर मेहरवानी, महबूब मुहब्बत विच हो सहाईआ। जन भगतां मंज़ल दे इक रुहानी, रूह बुत आपणे रंग रंगाईआ। तेरा दरस धुर दी मंज़ल पद निरबाणी, निराकार तेरी वड्याईआ। तूं लख चुरासी जाण जाणी, घट घट वेखें थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा निरगुण नूर जोत महानी, जोती जाते पुरख बिधाते आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त एका एक एकँकारा सोभा पाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत ४ बख्शी नगर जम्मू तेज भान दे गृह
विष्नूं भगवान धर्म धार दा संग, हरि संगी संग बणाईआ। सति सच शब्द नाम वजाए मृदँग, मर्दानगी इक वखाईआ। धुर धाम दस्से अनन्द, सुख सागर रूप वटाईआ। निराकार प्रकाश नूर चन्द, अन्ध अन्धेर गवाईआ । विकार हँकार करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म मेला टुट्टी जाए गंढ्ढ, शब्द डोरी धुर दा तन्द जुड़ाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार लाए अंग, अंगीकार मेला मेले सहज सुभाईआ। कूड़ कुड़िआरिआं रहे ना कोए पाबन्द, पाबन्दी आपणा हुक्म समझाईआ। आसा मनसा पूरी कर मँग, दात दातार इक वरताईआ। सच दुआर एकँकार धुर दा लँघ, पैंडा पिछला पन्ध चुकाईआ। कर खेल सूरा सरबंग, सति स्वामी परदा लाहीआ। जगत विकार दे के डंन, डंका इक्को इक शनवाईआ। सवाधान कर के कन्न, सरवणां समझ समझाईआ। कल्पणा कूड़ कढ्ढके मन, ममता पुरख अकाल वधाईआ। जगत नईआ नौका बेड़ा बन्न्ह, सईआ साहिब आपे रिहा चलाईआ। लेखा जाण काया माटी तन, तत वेता खोज खुजाईआ। रूप दरसा के ब्रह्म हं, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। मेट के कूड़ी तृष्ना तम, तामस तमआ विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। भाग लगा के काया चम्म, माटी हाटी वज्जे वधाईआ। भेव खुल्हा के पवण स्वास दम, दामनगीर हो
❋
❋
के दया कमाईआ। चिन्ता मेट के कूड़ा ग़म, रोग सोग डेरा ढाहीआ। जुग चौकड़ी करनहारा आपणा कम्म, काम क्रोध लोभ मोह हँकार लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप चढ़ाईआ। विष्नूं भगवान एका धार, इक इक्क नाल जणाईआ। इक दा मेला इक दुआर, इक इक्क घर वज्जे वधाईआ। इक दा साहिब इक सिक्दार, इक इक्क हुक्म मनाईआ। इक इक्क दा देवणहार, झोली इक इक्क भराईआ। इक इक्क दा दरवेश भिखार, इक इक्क दा लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। इक इक्क दा वणज व्यपार, इक इक्क दए कराईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सति सच कर प्यार, प्रेम प्रीती परम पुरख निभाईआ। विष्नूं भगवान नाल होया उज्यार, मुरीद मुर्शद मिल के वज्जे वधाईआ। भगत भगवन्त इक अधार, सहारा इक्को इक समझाईआ। लहिणा देणा सब दा दए निवार, लेखा पूरब झोली पाईआ। विष्नूं भगवान आत्म परमात्म दा इक जैकार, जै जै कार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो चार दा सांझा कर प्यार, इक दो दा रूप आप निरँकार, दो इक नज़र आए विच संसार, संसारी भण्डारी हुक्मे अंदर सीस निवाईआ।
२५ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिारपुर करतार सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां भेव अवल्ला, आदि जुगादी दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी करे खेल इक इकल्ला, एकँकार परवरदिगारा धुरदरगाहीआ। सच दुआरा अगम्म अपारा वस्से इक महल्ला, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना इक अखवाईआ। जिस गृह दीपक जोत निरगुण धार इक्को बला, अज्ञान अन्धेरा नज़र कोए ना आईआ। मन कल्पणा दूई द्वैत रहे ना कोए सला, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। भेव खुल्हाए दया कमाए जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत पैंडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुआमी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी करनी दा करता क़ुदरत दा मालक आपणी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां खेल सूरबीर सुल्ताना, हरि वड्डा वड वड्याईआ । लेखा जाणे एथे ओथे दो जहानां, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी कार कमाईआ। नव नौ चार निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव अभेद खोल्हे आप महाना, परदा ओहला बण विचोला सति सतिवादी आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एकँकारा इक्को इक दृढ़ाईआ । शब्द गुरु कहे मैं दस्सां सच सति सतिवाद, धुर दी धार इक दृढ़ाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश,
❋
❋
अबिनाशी करता वड वड्याईआ। जो लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरी करे आस, गुर अवतार पीर पैगग्बर वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी जीव जंत तन वजूद माटी ख़ाकी पावणहारा सार, महासार्थी आपणी कार कमाईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजुआना मर्द मर्दाना जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, चार वरन अठारां बरन वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेस नर नरेश इक इकल्ला आप दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां धुर फ़रमाना, संदेसा बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दा सब नूं मन्नणा पैणा भाणा, गुर अवतार पैगग्बर बैठे सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे विच जहाना, सतिजुग साचा सति सच करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म परदा लाहे गुण निधाना, अन्ध अंध्यार रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लख चुरासी जीव जंत गावण गाणा, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एकँकारा इक इकल्ला दो जहानां इक वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं प्रभ दी दस्सणी साची रीत, रीतीवान दया कमाईआ। त्रैगुण माया कर अतीत, त्रैभवन धनी देणा मिलाईआ। जन भगतां काया माटी कर के ठांडी सीत, अगनी तत देणा बुझाईआ। काया काअबा वखा के हक़ मसीत, मसला इक्को इक दृढ़ाईआ। दूर दुराडा नज़री आए इक नज़दीक, नेरन नेरा हो के पन्ध दए चुकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी शब्द अनादी धुर दा मीत, मित्र प्यारा सच दुआरा इक्को सोभा पाईआ। लहिणा देणा चुकाए हस्त कीट, आपणा खेल करे अनडीठ, जग नेत्र जीव जहान वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा विच संसार एकँकार इक्को इक प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं लहिणा देणा जाणां जुग, जुग चौकड़ी वेखां ध्यान लगाईआ। निरगुण धारों आपे उठ, नूरी नूर करां रुशनाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेरा मेटां घुप, रैण अन्ध रहिण ना पाईआ। गुरमुख वेखां प्रभ दे दुलारे सुत, अपराधी अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे अबिनाशी अचुत, चार वरन अठारां बरन पर्दा दए उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं देणा अगम्म होका, हुक्म प्रभ दा देणा जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत निरगुण धार मिलण दा मौका, सरगुण मिल के वज्जे वधाईआ। इक्को पुरख अकाल इक्को ओटा, जो ओड़क सब दा पिता माईआ। जिस दा प्रकाश निर्मल जोता, घर घर करे रुशनाईआ। जो भेव खुल्हाए चौदां लोका, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। जिस दा नाम धर्म सलोका, सोहले ढोले राग नाद सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर
❋
❋
शब्द कहे मैं वेखां खेल अपारा, अपरम्पर सुआमी आप वखाईआ। लहिणा देणा जाण गुर अवतारा, पैगग्बरां परदा रिहा उठाईआ। सदी चौधवीं लहिणा देणा जाणे विच संसारा, सदीवी भुल्ल रहे ना राईआ। करनी दा करता धुर दा मालक क़दीम दा क़ादर करनी दे करनेहारा, कायनात दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दा संदेसा देंदे आए विच संसारा, सो जोती नूर कर उज्यारा, दृष्टी सृष्टी पाए सारा, सार्थी आपणी कार कमाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, वरन गोती वस्से बाहरा, कोटन कोटां कर उज्यारा, जन भगतां देवणहार सहारा, बख्शणहारा चरण दुआरा, चरण चरणोधक इक्को जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाए अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह, सृष्टी दृष्टी अंदर दस्से इक्को राह, जोती शब्दी बण मलाह, खेवट खेटा नईआ नौका नाउँ निरँकारा इक्को इक चलाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिारपुर हज़ारा सिँघ दे गृह
पुरख अकाल कहे शब्दी धार गोबिन्द वेख जल्दी, चार कुण्ट दह दिशा ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया नौ खण्ड पृथ्मी अग्ग बलदी, सांतक सति ना कोए कराईआ। हालत वेख जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत जल थल दी, मईअल महीप खोज खुजाईआ। माया ममता सब नूं फिरे छलदी, घर घर वेसवा नाच नचाईआ। की खेल वरते कलयुग कल दी, कल कल्की दया कमाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पलकां दे पिच्छे प्रभ नज़र किसे ना आईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण निरगुण धार आत्म कोए ना मलदी, सच दुआरे सोभा कोए ना पाईआ। वेख लहर काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूड़े दल दी, जगत दलिद्री कीती लोकाईआ । किसे सार ना पाई निहचल धाम अटल दी, हक़ीक़ी मंज़ल हक़ ना कोए समझाईआ। दूई द्वैत सब नूं अंदरों सल्लदी, कूड़ कुड़िआरा तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। शब्दी धार गोबिन्द वेख दीन दुनी दा हाल, बेहाल दिसे लोकाईआ। अमृत सोहे कोए ना ताल, धुर दा रस नज़र कोए ना आईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलयुग कूड़ कुड़िआरा डौरु डंक वजाईआ। धर्म रिहा ना किसे धर्मसाल, धर्म दुआरा सोभा कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया जाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होई कंगाल, धुर दा नाम धन दौलत वणज ना कोए कराईआ । जा के वेख
❋
❋
मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। शब्दी धार गोबिन्द सूरे, परम पुरख दए समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरब लहिणे होए पूरे, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। इक्को कर प्रकाश अगम्मी नूरे, अन्ध अज्ञान अन्धेरा दए चुकाईआ। कलयुग क्रिया मेटे कूड़े, सति सच डगमगाईआ। जन भगतां बख्श अगम्मी धूढ़े, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ । चतुर सुघड़ बणन मूर्ख मूढ़े, मेहर नज़र देणी टिकाईआ। गुरमुखां रंग चाढ़्हना गूढ़्हे, एथे ओथे दो जहान उतर कदे ना जाईआ। नाम अगम्मी देणे तूरे, तुरिया तों परे परदा ओहला देणा चुकाईआ। पन्ध रहे ना नेड़ दूरे, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। हुक्म देवे समरथ पुरख सर्ब कला भरपूरे, सति सतिवादी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। शब्दी धार गोबिन्द सृष्टी दृष्टी वेख बुध्ध, मन मति रही कुरलाईआ। निर्मल रही ना किसे सुध, शुद्ध आत्मा ना कोए जणाईआ। जगत विकार विच गए रुझ, अन्तश्करन ना कोए सफ़ाईआ। कूड़ी दृष्टी गए लुझ, इष्टी नज़र कोए ना आईआ। चार वरन भरया दु:ख, सुख सच ना कोए कमाईआ। सुफल करे ना कोए जननी कुख, भगत भगवान मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दी ओट, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्दी धार गोबिन्द वेख तन वजूद माटी ख़ाकी, ख़ालक ख़लक फोल फुलाईआ। धुर दा मिले ना कोए साथी, सगला संग ना कोए वखाईआ। काया अंदर सब दे अन्धेरी राती, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। अमृत देवे ना कोए बूँद स्वांती, निझर रस ना कोए झिराईआ। शब्द नाद सुणे ना कोई धुन अनहद नादी, अगम्मी आवाज़ ना कोए सुणाईआ। मनुआ सब दा होया बाग़ी, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। जगत झगड़ा मुल्ला शेख़ पंडत क़ाज़ी, शरअ शरीअत विच दुहाईआ । सच दुआरा एकँकारा बणे कोए ना दासी, धुर दी सेवा सच ना कोए कमाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां भविख्तां विच बाणी आखी, आख़र ओह पूरी देणी कराईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर पूरी करे वाटी, पैंडा पन्ध मुकाईआ । लेखा जाणे शाह पातशाह शहिनशाह धुर दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। गोबिन्द शब्द शब्द गोबिन्द निरगुण निरगुण निरगुण साथी, निराकार निराकार निराकार विच समाईआ। परम पुरख आत्मा परमात्मा बणावे आपणा हक़ समाजी, समाज दा रिवाज इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मंज़ल दस्से जिथ्थे इश्क ना हक़ीक़ी ना मजाज़ी, मुहब्बत करन वाला तन वजूद ख़ाकी काया माटी चम्म दृष्टी नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋
२६ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड गाल्हड़ी ज़िला हुश्यिारपुर राम सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं आशावन्ती, नित नित आस रखाईआ। सच स्वामी सुणी बेनन्ती, घिर घिर दया कमाईआ। चाढ़या रंग बसन्ती, सिर सिर रूप महकाईआ। सुणाई अगम्मी पंगती, थिर थिर वज्जी वधाईआ। लेखा वेख्या सनदी, सति सति वड्याईआ। धार वखाई अगम्मे चन्न दी, चन्न चन्न कर रुशनाईआ। घड़ी मिटी चिन्ता ग़म दी, सुख सुख विच्चों बदलाईआ। धार प्रगटाई पारब्रह्म दी, ब्रह्म परदा आप चुकाईआ। लहर वेखां सच धर्म दी, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। एह खेल ओस अगम्म दी, जो अगम्म अथाह बेपरवाह अख्वाईआ। वड्याई रही ना किसे मन दी, कल ममता मोह मिटाईआ। धरनी कहे मैं नेत्र नीर आपणा थंम्हदी, अन्तर अन्तर बल प्रगटाईआ। धुर फ़रमाना इक्को मन्नदी, मनसा विच सीस निवाईआ। जेहड़ी धार कदे नहीं जम्मदी, जोत नूर करे रुशनाईआ। भुक्खी नहीं लालच तम दी, तृष्ना ना कोए वधाईआ। सदा प्यास जन भगत पिरम दी, प्रेम प्रीती विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं वेखां हरि निरँकारा, निराकार सोभा पाईआ। जिस दा आदि इक दरबारा, अन्त इक्को इक सुहाईआ। तख़त निवासी बण सिक्दारा, हुक्मी हुक्म चलाईआ । शाहो भूप शाह पातशाह होए उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। चार कुण्ट दह दिशा चौथे जुग दए सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां दे के इक अधारा, जगत तृष्ना रिहा मिटाईआ। धरनी कहे मेरा भाग मथारा, मिथ्या छड्डां लोकाईआ । मूर्ख मुगध रहे ना कोए विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत सिक्दारा, हुक्मे अंदर हुक्म करे वरतारा, वारता इबारतां विच जणाईआ।