पुस्तकालयभाग २१

२६ चेत शहिनशाही सम्मत ४ तलवाड़ा जुगिंदर सिँघ बग्गा दे गृह

सूई नक्के धार विच्चों जो लँघदा, मंज़ल बामंज़ल पन्ध मुकाईआ। सो खेल वेखे सूरे सरबंग दा, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। जिथ्थे प्रकाश नहीं सूरज चन्द दा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तख़त वेखे सूरे सरबंग दा, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगग्बर ओथे मँगदा, दर ठांडे झोली डाहीआ। प्रेम प्रीती अन्तर निरंतर हो के रंगदा, रंग अगम्म चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सूई नक्का जो दिसे जगत बारीक, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। एह जगत शहादत करे तसदीक़, हुक्म इक दृढ़ाईआ। जिन्हां मिलणा

❋

❋

लाशरीक, परवरदिगार बेपरवाहीआ। परम पुरख दी रखणी उम्मीद, आसा तृष्ना विच वधाईआ। उन्हां बख्शे हक़ तौफीक़, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सूई नक्का धार निक्की, निहकरमी आप जणाइंदा। जिस दे विच गोबिन्द दस्सी सिक्खी, सिख्या अगम्म अथाह दृढ़ांइंदा। उहदी पट्टी जाए ना लिखी, कातब क़लम ना कोए उठाइंदा। समझ ना आवे मिती, वार थित ना वंड वंडाइंदा। जिस नाल लख चुरासी जावे जित्ती, जन्म मरन गेड़ मुकाइंदा । नंगी होवे ना पिट्ठी, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाइंदा। नाम निधान मिले अगम्मी चिठ्ठी, धुर संदेसा फ़रमाना इक दृढ़ांइंदा। जिस नूं समझे कोए ना मुनी ·षी, रखीशरां हथ्थ कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। सूई नक्का जे कोई जाणे जगत, जगजीवण दाता दए दृढ़ाईआ। सो सन्त सुहेला बणे धुर दा भगत, भगवन मेला सहज सुभाईआ। झगड़ा मुके बूँद रक्त, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। खेल वेखे उपर अर्श, फ़र्श पैंडा कूड़ मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा, इक्को इक सुणाईआ। सूई नक्का कहे मैं बलिहारी, वारी घोली घोल घुमाईआ। जिन्हां परम पुरख मिल्या नर निरँकारी, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ । मानस जन्म पैज जाए संवारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे बीमारी, माया ममता ना कोए चुकाईआ। जगत दुआरे पार उतारी, सुखमन टेडी बंक पन्ध मुकाईआ। अमृत रस देवे ठंडा ठारी, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। शब्द अनहद नाद जणाए धुर दी धुन्कारी, अनरागी राग सुणाईआ। निरगुण जोत बिन वरन गोत करे उज्यारी, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण वेखे आपणी धारी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। भगत सुहेला इक अकेला साजण मीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सूई नक्का कहे सुणो धुर संदेस, सच दयां दृढ़ाईआ। जिस ने बदलणी आपणी रेख, लेखा लहिणा चुकाईआ। ओह इष्ट मन्नो एक, दृष्ट विच समाईआ । आपा कर के भेंट, माया ममता मोह चुकाईआ। पुरख अकाला वेखो खेवट खेट, बेड़ा दो जहानां आपणे कन्ध उठाईआ। जो दो जहानां लै के जाए आपणे देस, सच दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी आपणे रंग रंगाईआ। सूई नक्का कहे मैं दस्सां बात अनोखी, धुर दी धार जणाईआ। जिन्हां मिलणा प्रभ दी जोती, जोत जोत रुशनाईआ। उन्हां झगड़ा मुके वरन गोती, दीन मज़हब ना कोए लड़ाईआ। ओह चढ़ गए ओस चोटी, जिथ्थे मन चोटा रहिण ना पाईआ। अन्तर वासना रहे ना खोटी, सच सुगंधी दए भराईआ। ओह

❋

❋

एका गावण सलोकी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला धुरदरगाहीआ। उन्हां झगड़ा मुक जाए रसना जिह्वा पढ़ना पोथी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल रहिण ना देवे कोई औखी, सच दुआरा इक सुहाईआ। सूई नक्का कहे मैं देवां सच संदेसा, चार वरन उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मन्नो इक नरेशा, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्म परमात्म करे हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआरे धुर दे देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। भगत उधारना पैज सुआरना जिस दा पेशा, पच्छिम दक्खण वेखे थाउँ थाईंआ। चरण कँवल प्रीती देवे अगम्मी टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी नाम रमाईआ। निरंतर अन्तर करे बुध्ध बिबेका, मन कल्पणा बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, दर घर ठांडा इक प्रगटाईआ। सूई नक्का कहे मैं कोई काया लावां कटाक्ष, कटड़ा इक सुहाईआ। जन भगतां अन्तर मनुआ रूप धरे ना राक्ष, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। अगनी तत बुझावां आतश, मेहर मेघ बरसाईआ। कल्पणा रहे कोए ना साज़श, झगड़ा कूड़ ना कोए वड्याईआ। निरंतर बदलां प्रेम दी आदत, सच सच जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सच इबारत, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी मेला सहज सुभाईआ। सच प्रीती बख्श धुर निआमत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सूई नक्का कहे मैं दस्सां हक़ तलीम, तुआरफ़ बेपरवाहीआ। जो मालक ख़ालक प्रितपालक आलीशान अज़ीम, अर्श फ़र्श सोभा पाईआ। सो लेखा जाणे जुग चौकड़ी क़दीम, क़ुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कीती तक्सीम, हिस्से बंधना विच बंधाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सदी चौधवीं करन आया तरमीम, धुर फ़रमाना हुक्म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी धार इक जणाईआ। सूई नक्का कहे मैं दस्सणा की जोग, जुगती दयां दृढ़ाईआ। आत्म रस साचा भोगो भोग, नाता तुट्टे कूड़ लोकाईआ। घर स्वामी वेखो निरगुण जोत, निराकार डगमगाईआ। जो सब दी मेटे चिन्ता सोग, हरख़ ग़म ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म दस्से मौज, मुहब्बत विच मेला लए मिलाईआ। सोवत जागत दर्शन करे रोज़, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। बाहरों करनी पए ना खोज, दर ठांडे मिल के वज्जे वधाईआ। ओस प्रभू दा साचा चोज, चुगली निन्दिआ विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कदे होण ना देवे विजोग, विछड़यां लए मिलाईआ। सद दे के दरस अमोघ, प्रतख रूप गुसाईंआ। झगड़ा मुका के लोक परलोक, आवण जावण गेड़ कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सूई नक्का कहे मैं उठावां सुत्ते, सोई सुरत

❋

❋

जगाईआ। वेखो खेल अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म प्रभ परदा रिहा उठाईआ। जिस दा नूर कदे ना मिटे, निरगुण धार डगमगाईआ। सो भगत सुहेले साचे पुच्छे, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया फड़ फड़ कुट्टे, नाम खण्डा खड़ग चमकाईआ। माया ममता मेटे दुखे, दीनां अनाथां दर्द मिटाईआ। आत्म परमात्म देवे सुखे, सुखसागर विच समाईआ। लेखे लावे जननी कुक्खे, जो चल आइण सरनाईआ। अन्तिम दस्स के इक ओटे, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। सूई नक्के विच्चों लँघ के जन भगत ओथे पहुंचे, जिथ्थे मिलदा धुरदरगाहीआ। जगत बुद्धी दी रहे कोई ना सोचे, मन चंचल ना कोए चतुराईआ। इक्को दरस प्रभू दा लोचे, लोचण अक्ख खुल्हाईआ। नेत्र तक्के आपणे गोशे, परदा पड़दे विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा अगम्म घर, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूई नक्का कहे मेरी अरदास, जगत जीव जहान दृढ़ाईआ। साचे मण्डल वेखां रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। आत्मा परमात्मा इक दूजे दे वसो पास, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा कर के जाप, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे गए आख, गुर अवतार पैगग्बर सिफ्त सालाहीआ। ओसे मेल मेलणा आपणी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला धुर जोड़ना नात, सगला संग रखाईआ। सो स्वामी कन्त कन्तूहला देवे आपणी दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कलयुग मानव सृष्टी अंदर दृष्टी विच्चों जाणा जाग, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। तन वजूद मन कल्पणा बुझे आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। हरि स्वामी वेखो कन्त सुहाग, जिस दा रंडेपा रहिण कोए ना पाईआ। सदा सुहेला वस्से साथ, इक इकेला तोड़ निभाईआ। रूह बुत दोवें कर के पाक, पतित पुनीत दए वड्याईआ। सूई नक्का कहे प्रभ सब दी पूरी करे आस, तृष्ना तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लहिणा देणा लेखा सब दा पूर कराईआ। हथ्थ कहिण असीं लग्गे नाल चरण कँवल, कँवल चरण मिले सरनाईआ। मानस जन्म लेखे लग्गे उपर धवल, धरनी धरत धौल सोभा पाईआ। अन्तर आत्म परमात्म जाणा मवल, मौला रूप नूर ख़ुदाईआ। तेरा जलवा तक्कीए अव्वल, नूरो नूर अलाहीआ। उलटा कर दे कँवल, नाभी मेघ बरसाईआ। गुफ़ा रहे ना डूंग्घी भँवर, भौरे वांग लैणा उडाईआ। बाहर कढ्ढ लैणा विच्चों काया माटी क़बर, मक़बरिआं विच ना कदे फिराईआ। सच प्रीती देणा सबर, सन्तोख तेरी सरनाईआ। जाम हक़ीक़ी देणा मधुर, रसना रस चखाईआ। जे करन आएयों प्रभ अदल, इन्साफ बेपरवाहीआ। फेर अंदरों ज़मीर देणी बदल, नज़रे कर्म आप उठाईआ। आसा मनसा पूरी करनी सध्धर, सदमा

❋

❋

अंदर रहिण ना पाईआ। लेखे लाउणा झुकया क़दम, क़दीम दा लेखा पूर कराईआ। झगड़ा मुकाउणा पंज तत काया माटी ख़ाकी बदन, लख चुरासी गेड़ कटाईआ। अन्तिम आत्म परमात्म जोती जोत विच रचन, रचना आपणी दे वखाईआ। अज्ज दा कौल अग्गे दा बचन, पूरा दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रातीं सुत्यां घर सब कुछ आवे दस्सण, रसना पुच्छण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वखावणहारा घर विच घर, जिस घर विच आपणा डेरा लाईआ।

२७ चेत शहिनशाही सम्मत ४ तलवाड़ा नरायण सिँघ दे गृह

भगत सुहेला हरिजन मीता, मित्र प्यारा इक अखवाइंदा। काया माटी करे ठांडी सीता, अगनी तत बुझाइंदा। प्रेम प्यार मुहब्बत दस्से रीता, परदा उहला आप उठाइंदा। लेखा जाणे जीव जी का, जागरत जोत डगमगाइंदा। आवण जावण पन्ध मुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीं का, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे रंग रंगाइंदा। झगड़ा रहिण ना देवे ऊचां नीचां, राउ रंक इक्को घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाइंदा। भगत जनां प्रभ चाढ़्हे रंग, रंगत आपणी इक रंगाईआ। नाम निधान वजा मृदँग, सोई सुरत आप उठाईआ। निज आत्म दे निझर रस अनन्द, सुखसागर विच समाईआ। घर जोत प्रकाश कर चन्द, अन्ध अन्धेरा दए कढ्ढाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ । मन कल्पना रहे ना कोए जंग, झगड़ा कूड़ ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबंग, सच संदेस इक्को इक सुणाईआ। जन भगतां प्रभ होए सहायक, जुग चौकड़ी दया कमाईआ। नाम भण्डारा अनमुल्ल करे इनाइत, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। एथे ओथे दो जहानां होए सहायक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मुगध अंजाण बणा के लायक, बुध्ध बिबेक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचा मेल मिलाईआ। जन भगतां सो मेले हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जन्म कर्म भउ चुकाए भय डर, भवसागर पार कराईआ। परमात्म हो के आत्म लए वर, नार कन्त श्री भगवन्त आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सच दुआरा एकँकारा खोल्ह दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा आपणा आप खुल्हाईआ। अमृत बणाए धुर दे सर, सर सरोवर इक्को इक प्रगटाईआ। जिथ्थे ना जन्मे ना जाए मर, मर जीवत रूप ना कोए वटाईआ। सो साहिब दयाला पुरख अकाला भगत सुहेले साजण लए फड़, चुरासी फाँसी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नड़, नाड़ी नाड़ी

❋

❋

डगमगाईआ। निरगुण धार अन्तर आत्म फड़ाए आपणा शब्द पल्लू लड़, साची मंज़ल दए चढ़ाईआ। किरपा करे नरायण नर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा एकँकारा एका ओहला परदा दए उठाईआ। जन भगतां प्रभ करे सदा वंड, वरभण्ड वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया देवे दंड, डंडावत बन्दना इक समझाईआ। सच प्रेम दा देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, सहिँसा पिछला दए चुकाईआ। जो सच दुआरा एकँकारा आए लँघ, बण के पाँधी राहीआ। ओस दी सेज सुहञ्जणी होवे आत्म पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। जिस सिँघासण सच बिराजे पुरख अबिनाशी धुर दा अनन्द, अनक कलधारी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत रहमत बख्शिश इक्को घर वरताईआ।

२७ चेत शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

हरिभगत दुआरे आ गिआ, शब्द दीवाना मस्त। दो जहानां खेल खिला लिआ, लेखा जाणे उदय अस्त। ब्रह्मण्ड खण्ड उठा लिआ, हुक्म संदेसा दे दस्त। गुर अवतार पैगग्बर पुच्छ पुच्छा लिआ, नाम अनमुल्ली धुर दी वस्त। परदा ओहला भेव खुल्हा लिआ, लेखा जाण कीट हस्त। निरगुण जोत धार धर्म कमा लिआ, जन भगतां बण सरपरस्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर साचा इक सुहा लिआ, सोभावन्त उपर अर्श। मस्त दीवाना आया विच मस्ती, मस्ती सब दी दए मिटाईआ। सच दुआरा वसा इक बस्ती, बिस्तरे सब दे गोल कराईआ। इक्को प्रकाश कर धुर दी हस्ती, हसद वाला लेखा दए मुकाईआ। भाग लगा के उपर धरती, धरनी धवल धौल दए वड्याईआ। कूड़ी खेल मिटा दे कलयुग कल दी, कल कल्की नाउँ धराईआ। कर खेल अछल अछल्ल दी, लख चुरासी रिहा भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरताईआ। मस्त दीवाना परम पुरख परमात्म, मस्ती आपणी विच वड्याईआ। परदा राज़ खोल्ह के बातन, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जन भगतां मेला कर के अन्तर आत्म, लहिणा देणा लेखा देवे थाउँ थाईंआ। निज घर स्वामी कर के वासन, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। धुर दा दस्स के पूजा पाठण, काया पाठशाला दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़ा

❋

❋

मेट के ज़ात पातन, पतण किनारा इक्को इक वखाईआ। मस्त दीवाना फिरया आपणी धार, दो जहानां खेल खिलाईआ। हुक्म विच हुक्म सच्ची सरकार, शहिनशाह शाह सुल्तान दिता जणाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां कर ख़बरदार, संदेस नरेश सर्ब जणाईआ। जन भगतां दे अधार, घर घर रिज़क रिहा पुचाईआ। माण वड्याई दे के विच संसार, सहिँसे रोगां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। फड़ फड़ बाहों आया तार, तारनहारा दया कमाईआ। पूरन पुरख पुरखोतम पारब्रह्म आपणा कर विहार, विवहारी हो के भज्जिआ वाहो दाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करया ख़बरदार, गुर अवतार पैगग्बर नाल मिलाईआ। सति धर्म दा सच जैकार, सति सतिवादी आप सुणाईआ। सचखण्ड दा सच दरबार, भगत दुआरा इक प्रगटाईआ। जिथ्थे भगत भगवान नाल मिल के आत्म परमात्म परमात्म आत्म वेखण धार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। मस्त दीवाना जिस नूं किहा जग, जगजीवण दाता वड वड्याईआ। खेल करे सूरा सर्बग्ग, अलपग्ग खोज खुजाईआ। दीन मज़हब तोड़ के हद्द, बेहद्द विच समाईआ। जन भगतां इक्को मंज़ल दे के पद, पैंडा अगला पिछला दिता मुकाईआ। इक्को वार परदा कज्ज, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। वखरा रिहा ना कोए अलग, जन्म जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। सच प्रेम दा बन्न्ह के मौली तग, तन्द आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। मस्त दीवाना चार जुग दा लाह के आया क़र्ज़ा, मक़रूज़ हो के आपणा खेल खिलाईआ। जन भगतां होण ना दिता हरजा, हरजाने तों पहले हाज़र हो के आपणी दया कमाईआ। जन भगत बणा के आपणे वरगा, वर्ग कूड़ा दिता तुड़ाईआ। माण दवा के आपणे घर दा, घर घर विच दए वड्याईआ। खेल कर अगम्मे हरि दा, हर हिरदा वेख वखाईआ। भेव खुल्हा साचे दर दा, दर दरबार दए दृढ़ाईआ। जिथ्थे नर नरायण निराकार आत्म परमात्म वरदा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। ना जीवत ना कदे मरदा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। साची मंज़ल आपे चढ़दा, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जन भगतां पिच्छे उहदा ढोला आपे पढ़दा, पढ़न लिखण दा लेखा रिहा मुकाईआ। जिन्हां उत्ते किरपा करदा, मेहर नज़र नैण नाल तराईआ। इश्नान करा के चरण धूढ़ सरोवर सर दा, सरासर लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मस्त दीवाना आ गया चाढ़्ह के रंग, रंगत इक रंगाईआ। जन भगतां आसा मनसा पूरी कर के मँग, मँगतिआं झोली आया भराईआ। माण वड्याई दे के विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड पार लँघाईआ। नाता रिहा ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, शहिनशाह हो के जोड़ जुड़ाईआ। सच दुआरा आया लँघ, सच पलँघ

❋

❋

सोभा पाईआ । एह खेल सूरा सरबंग, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दना बन्दगी विच आपणी इक समझाईआ।

१ बैसाख शहिनशाही सम्मत ४ पिंड मैणीआं ज़िला अमृतसर गुरदयाल सिँघ दे गृह

चेत कहे मैं कीता अन्त अख़ीर, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं तकदा रिहा शाह हकीर, हर घट अन्तर खोज खुजाईआ। वेखदा रिहा शहिनशाह फ़कीर, चार कुण्ट दह दिशा ध्यान लगाईआ। इक आवाज़ दिती कबीर, संदेसे विच सुणाईआ। उठ वेख लातस्वीर, जिस दा नूर जोत रुशनाईआ। शब्द खण्डा फड़ शमशीर, शरअ शरीअत रिहा तुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी कर दिलगीर, चारों कुण्ट हुक्म वरताईआ। सांतक रहे ना कोए धीर, धीरज धर्म ना कोए वड्याईआ। कूड़ कुड़िआरा दिसे ख़मीर, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। जिस ने सतिजुग साचा करना तामीर, तमअ तमन्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा रंग दए रंगाईआ। चेत कहे मेरा पन्ध रिहा मुक, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं बोलां धुर दी तुक, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाईआ। पुरख अबिनशी मेहरवान हो के मेटे सृष्ट सबाई दु:ख, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जन भगतां सुफ़ल कराए जननी कुख, स्वच्छ सरूपी होए सहाईआ। सन्त सुहेले उठावे आपणे सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दए कराईआ। जो आत्म धार परमात्म नालों गई तुट, तुट्टयां लए मिलाईआ। मानस जन्म भाग ना जाए निखुट, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दए चुकाईआ। चेत कहे मेरा पूरा होया पन्ध, पाँधी हो के सेव कमाईआ। अन्तिम पढ़ के इक्को छन्द, तूं मेरा मैं तेरा ख़ुशी मनाईआ। अग्गे होर अगम्मी मँग, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शाह पातशाह तेरी शरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरा अन्ध, सतिजुग साचा चन्द कर रुशनाईआ। दीन मज़हब दी रहे कोई ना कंध, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। चार वरन अठारां बरन लगाउणा अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे बख्श इक अनन्द, अनरस रस धुर दा दे वखाईआ।

❋

❋