१ बैसाख शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
हाज़र हो के वेखण पैगग्बर गुर अगतार, सच दुआरे सोभा पाईआ। वेखो खेल अगम्मी हरि निरँकार, करनी दा करता क़ुदरत दा मालक आप कराईआ। जिस दा राह तकदे रहे सदा जुग चार, चौकड़ी बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सच संदेसा देंदे गए अपार, सिफ्तां विच ढोले रागां नादां विच गाईआ। सो साहिब सुआमी अन्तरजामी होया ख़बरदार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा परदा दए उठाईआ। जिस ने लहिणा देणा चुकाउणा चार लख बत्ती हज़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सच दुआरे बहि बहि हस्से, हस्ती तक्कण बेपरवाहीआ। खेल तक्कण पुरख समर्थे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। चलो वेखीए आपणी निरगुण धार अक्खे, सरगुण तत वजूद नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दह दिशा जीव जंत किसे ना लभ्भे, नव नौ चार पर्दा ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म संदेसे सद्दे, धुर संदेसा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण वेखो खेल अवल्ला, हरि करता आप कराईआ। जिस नूं कहिंदे आए नूर अलाही अल्ला, वाहिद जल्वागर ख़ुदाईआ। जिस दा सचखण्ड दुआरे फड़दे रहे पल्ला, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। जो वसणहारा जलां थलां, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगग्बर घल्ला, तन वजूद बण महबूब कलमा हक हक़ीक़त इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा अछल अछेदा परदा उहला आप चुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण वेखो बिना अक्खां अगम्म नज़ारा, नज़रीआ हरिजू रिहा बदलाईआ। लहिणा देणा पूर कर गुरु अवतारा, पैगग्बरां झोली रिहा भराईआ। धुर दा हुक्म दे शब्द अगम्मी विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी अक्ख खुल्हाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेखो वारो वारा, वारस नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होया धुँदूकारा, धूआँधार ना कोए मिटाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरवैर निराकार निरँकार इक्को इक सुणाईआ। सुणो संदेसा अगम्म अथाह, हरि करता आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर परदा लओ लाह, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। लोकमात करो ध्याँ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। आपणे आपणे लओ बचा, बचपन आपणे नाल समझाईआ। इशारे नाल दयो समझा, कवण गुरमुख सोभा पाईआ। कवण बैठा रंग चढ़ा, अन्तर आत्म वज्जी वधाईआ। किस दे बणो तुसीं गुआह, शहादत इक्को वार भुगताईआ।
❋
❋
अग्गे लेखा रहे ना रा, राउ रंक दा झगड़ा देणा गुआईआ। दीन दुनी तों पल्लू लओ छुडा, नाता तुट्टे कूड़ लोकाईआ। सदा लई मेरी जोत विच जाओ समा, जोती जोत डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभू तेरे चरण पनाह, सहारा इक्को इक दृढ़ाईआ। असीं कीती हक़ सलाह, हक़ीक़त विच समझाईआ। पूरब लहिणा दे चुका, लहिणा अवर रहे ना राईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक ख़ुदा, ख़ादम हो के तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। दर दरवेश दरे दरबार मँगण दुआ, निउँ निउँ लागण पाईंआ । तेरा नूर ज़हूर अलाह, आलमीन तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो सुणो हदीसा हक़, हरि करता आप जणाईआ। अग्गे शिकवा रहे ना शक्क, शरीकत देणी गुआईआ। दीन मज़हब तोड़नी हद्द, हदूद इक्को लैणी बणाईआ। नूरी जोत धार दी बणी यद्द, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़हब दा खै्हड़ा दयो छड्ड, अग्गे होए ना कोए सहाईआ । पिछली कीती चार जुग दी अग्गे होणी रद्द, हुक्म चले धुरदरगाहीआ। सच प्रीत विच सब ने जाणा बज्झ, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। इक्को नाम जैकारा एकँकारा बोलणा गज्ज, गहर गम्भीर बेनज़ीर धुर संदेसा देणा दृढ़ाईआ । नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना दो जहानां सुणाए छन्द, ढोला इक्को इक अलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक प्रगटाईआ। साचा हुक्म दे करतार, करनी दे करते दे वड्याईआ। सारे झुकण गुरु अवतार, पैगग्बर सीस निवाईआ। तेरा धुर दा इक दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। तेरी जोत जगे अपार, अपरम्पर स्वामी तेरा नूर नूर रुशनाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। हउँ सेवक ख़िदमतगार, ख़ादम दर तेरे अलख जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या विच संसार, संसारी हो के सेव कमाईआ। अन्तिम गए हार, हिरदे करे ना कोए सफ़ाईआ। तेरा हुक्म होया दुष्वार, दुश्मन दर दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडी रही कोए ना हिम्मत, हौसला नज़र कोए ना आईआ। साची समझे कोई ना सिम्मत, दर गृह ना कोए खुल्हाईआ। जिधर वेखीए इक दूजे दे निन्दक, सति सच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभू दर मँगते, मांगत झोली डाहीआ। गढ़ तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। कलयुग जीव सानूं ना मन्नदे, मन कल्पणा विच कुरलाईआ। हुक्म भुल्ल गए गुजरी चन्न दे, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। रूप नज़र ना आवे
❋
❋
किसे साचे जन दे, जणेंदी दिसे कोए ना माईआ । विकारी भाण्डे होए माटी चम्म दे, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। वणजारे होए हरख़ ग़म दे, कूड़ी क्रिया नाल दुहाईआ। तेरा दुआरा कोई ना लँघदे, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडी अन्त अख़ीर, आख़र दईए जणाईआ। साडी चले ना कोए तदबीर, तक़दीर सके ना कोए मिटाईआ। चार कुण्ट होया ख़मीर, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी होई दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठा दे ठाकर, गुर अवतार पैगग्बर ध्यान लगाईआ। कलयुग भँवरी वेख डूँघा सागर, नव नौ चार खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगग्बर मिले किसे ना आदर, अदली अदल ना कोए कमाईआ। झगड़ा प्या साढे तिन्न हथ्थ काया माटी गागर, गहर गम्भीर मेल ना कोए मिलाईआ। साचा वणज करे ना कोए सौदागर, अमोलक वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। तेरा खेल करीम क़ादर, क़ुदरत दे मालक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो अवतार गुरु पैगग्बर शहिज़ादे, शहिनशाह हो के दयां जणाईआ। क्यों तुसां साफ़ नहीं कीते सृष्टी वाले इरादे, इरादा आपणा दयो जणाईआ। क्यों ना दुरमति मैल धोते दाग़े, पतित पुनीत कराईआ। क्यों हँस बुद्धी होई कागे, काग वांग कुरलाईआ। क्यों ना आत्म परमात्म लडा लए लाडे, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। क्यों ना वस्से अंदर वड़ के लागे, लागत ना मूल चुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो क्यों मुरीदां सिखां वास्ते नहीं जागे, ग़फ्लत विच आपणा वक्त लँघाईआ। क्यों दर दुआरे मेरे आए भाजे, भजन बन्दगी मात दृढ़ाईआ। क्यों ना अन्तर अनहद नाद वजाए नादे, मैनूं दयो जणाईआ। क्यों सुणाउँदे आए सिफ्तां वाले रागे, शाहरग तों उत्ते दरस ना कोए वखाईआ। क्यों खड़काउँदे आए ढाडे, भेव अभेदा विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो क्यों ना खुल्ही तुहाथों सुरती, सूरत सच ना कोए दृढ़ाईआ। क्यों ना धार दस्सी धुर दी, धुर मस्तक लेख बणाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं याद आ गई अनन्द पुर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर समझाईआ। पुरख अकाल मैनूं सृष्टी वखाई रुढ़दी, मलाह नज़र कोए ना आईआ। वड्याई दिसी ना किसे पीर गुर दी, अवतार संग ना कोए निभाईआ। दरोही वेखी ठग चोर दी, हँकार विकार विच लड़ाईआ। ओस वेले मैं बेनन्ती कीती आपणी लोड़ दी, पुरख अकाल दिता जणाईआ। जिस वेले खेल होणी अन्ध घोर दी, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। लड़ी रहिणी नहीं सति धर्म डोर दी, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, मेहर नज़र नाल जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं मंगिआ की, भेव अभेद जणाईआ। पुरख अकाल जिस वेले सृष्टी तेरी चार जुग दी भुल्ली लीह, रस्ता हक़ ना कोए वखाईआ। प्यार रिहा ना माता पिता पुत्तर धी, सज्जण सैण संग ना कोए निभाईआ। ओस वेले सम्मत होणा जगत शहादत वाला वीह, दूआ सिफ़रा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ । गोबिन्द कहे मैं सीस दिता झुका, नेत्र नैण बन्द कराईआ। पुरख अकाल बेपरवाह, की तेरी वड्याईआ। बिन अक्खरां दे समझा, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गोबिन्द सच दुलार, दूल्ले दयां जणाईआ। मेरा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वज्जे वधाईआ। सेवा करन पैगग्बर अवतार, गुर गुर भज्जण वाहो दाहीआ। तूं होणा ख़बरदार, संदेसा इक अल्हाईआ। जिस नूं समझ विच करे ना कोए विचार, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। चरण धूढ़ी ला छार, मस्तक टिक्का इक रमाईआ। फिर लहिणा दस्सां जगत संसार, भगवन हो के भेव खुल्हाईआ। तेरा जीवण जिस्म वाला दिन चार, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। साचा हुक्म इक सुणावांगा। गोबिन्द, अगम्मड़ा भेव खुल्हावांगा। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द गावांगा। तैथों छुडा के पुरी अनन्द, अनन्द आपणा इक प्रगटावांगा। तेरे बंस सरबँस दी कर के वंड, वंडण आपणी इक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। गोबिन्द किहा प्रभ पुरी अनन्द दी नहीं लोड़, लोड़ींदा सज्जण वेख वखाईआ। मैनूं आपणे नाल जोड़, जोड़ी दो जहान बणाईआ। आदि अन्त निभावीं तोड़, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्धेरा होवे घोर, चार कुण्ट नूर ना कोए चमकाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर पावे शोर, कल्पणा मन विच कुरलाईआ। ओस वेले गुर अवतार पैगग्बरां तेरी पैणी लोड़, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साधां सन्तां दे अंदर वड़ जाणे चोर, चोरी चोरी धन लैण चुराईआ। शाह पातशाह हो जाण हरामख़ोर, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सति वस्त रहिणी किसे नहीं कोल, ख़ाली भण्डारे देण दुहाईआ। मैनूं ऐं जापदा तूं प्रगट होणा उपर धौल, धरनी सोभा पाईआ। मेरे नाल कर लै कौल, इक़रार अगला लैणा बणाईआ। मैं तेरे अमृत नाम दी निझर देवां पाहुल, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गोबिन्द शब्द अगम्मी मन्नणी आखी, आख़र दयां दृढ़ाईआ। मेरे हुक्म अंदर लिखणी सौ साखी, सौ साखी विच्चों इक समझ किसे ना आईआ। एह तेरी धोखे वाली पाती, पतणां उत्ते सब नूं दए भुआईआ। एह विकणी विद्या वाली
❋
❋
हाटी, अनभव परदा ना कोए उठाईआ। अगला खेल पुरख समराथी, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग पूरी करे अन्तिम वाटी, पैंडा पन्ध दए चुकाईआ। सब दा लहिणा देणा देवे बाकी, बचया नज़र कोए ना आईआ। तूं जाम प्याला पिआउणा बण के साकी, साख्यात बण के रंग रंगाईआ। तेरा मेरा वजूद नहीं होणा तन ख़ाकी, जोती शब्दी धार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप जणाईआ । गोबिन्द किहा प्रभ केहड़ा समां, सहज नाल समझाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले कोई गुरु नहीं होणा वाला दमां, तत्तां वाला तत ना कोए समझाईआ। साची जगे कोई ना शमां, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ओस वेले खेल करना नवां, नौ सत्त वज्जे वधाईआ। निरगुण धार आवां भन्ना, लोकमात फेरा पाईआ। तैनूं नाल मिलावां चन्ना, तेरा नूर करां रुशनाईआ। सच संदेसा इक्को कह्वां, दो जहान वड्याईआ। दीन मज़हब दी सानूं दोहां नूं होणी नहीं कोई तमां, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। ना कोई हरख़ होवे ना ग़मा, चिन्ता रोग ना कोए सताईआ। ओस वेले तेरा साथ लवां, मेला मेलां सहज सुभाईआ। साचे धाम अवल्लड़े बह्वां, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। पुरख अकाल किहा सुण मेरे बाल निधाने, निरवैर हो के दयां जणाईआ। मेरा खेल होवे दो जहाने, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म वरताईआ। तूं संदेसा देणा सृष्ट सबाई आत्म परमात्म गुण निधाने, गुणवन्ता गुण जणाईआ। जिस ने चार जुग दे बदल देणे निशाने, निशाना आपणा इक प्रगटाईआ। चुरासी विच्चों सन्त सुहेले पहचाने, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। जुग जन्म दे विछड़े होण ना देवे बेगाने, बेपरवाह आपणी गोद उठाईआ। साचा दर वखा इक मकाने, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे जगे जोत महाने, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ । ओस वेले गोबिन्द तूं मेरा मैं तेरा तूं सब नूं दस्सणे गाणे, गावत गा गा वज्जे वधाईआ। भगत सुहेले होण मस्ताने, मस्त ख़ुमारी देणी चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निरवैर निराकार इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा मेरे परम पुरख करतार, क़ुदरत दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। ओह समां मैनूं पहलों दे वखाल, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ । मैं तेरा तत दुलारा लाल, लाडला नज़री आईआ। किस बिध कलयुग अन्तिम करें काल, कालख टिक्का दएं धुआईआ । सतिजुग सच वखाएं सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले बहिण आण, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। चरण दुआर एकँकार देवें माण, मेहर नज़र इक उठाईआ। अग्गों हस्स के किहा श्री भगवान, उठ गोबिन्द नौजवान, तैनूं दयां वखाईआ। ओह शहिनशाह जिस नूं सके ना कोए पहिचाण, दह दिशा जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ।
❋
❋
मेरा खेल दो जहान, धुर दा देवां अगम्मी दान, जोती जामा हो प्रधान, शब्दी नाद देवां धुनकान, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करन ध्यान, नेत्र तक्कण ज़िमीं असमान, लोआं पुरीआं नैण शरमाईआ। देवत सुर होण हैरान, विष्न ब्रह्मा शिव पछताण, की करे खेल श्री भगवान, भेव समझ किसे ना आईआ। मैं सच बणावां विधान, सचखण्ड दुआरे करां परवान, सत्त रंग झुलावां निशान, गुर अवतार पैगग्बरां पहलों दे के ज्ञान, धुर संदेसा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा, गोबिन्द साची बणत बणावांगा। सचखण्ड निवासी निरगुण धार, जोत अगम्म जगावांगा। पुरख अबिनाशी सच सरकार, धुर दा हुक्म इक मनावांगा । तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स जैकार, सोहँ ढोला इक दृढ़ावांगा। सत्त रंग निशाना दो जहानां शब्दी चाढ़्ह, चारों कुण्ट वंड वंडावांगा। चार वरन अठारां बरन वखा के इक दुआर, भगत दुआर आप प्रगटावांगा। सति धर्म दा मार्ग दस्स सुखाल, रहिबर हो के पर्दा लाहवांगा। मेल मिला के शाह कंगाल, ऊचां नीचां डेरा ढाहवांगा। जन भगतां वसां सदा नाल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़वांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा अछल अछेदा चार वेदां तों बाहर आप जणावांगा।
चार वेद की करन विचारे, प्रभ दी सार किसे ना आईआ। ब्रह्मे लिखे नाल विस्थारे, जो प्रभ ने दिता जणाईआ। अन्तिम थक्क थक्क गए हारे, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। ढहि ढहि डिग्गे चरण दुआरे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग जीव कोई ना पावे सारे, परदा सके ना कोए उठाईआ। सानूं ला दे अन्त किनारे, नईआ आपणी विच टिकाईआ। दर तेरे कढ्ढीए हाढ़े, हाहाकार कर सुणाईआ। पुरख अकाल कहे तुसीं वेखो मेरे दुलारे, जन भगत सुहेले सोभा पाईआ। जेहड़े बिन पौड़ी डंडे चढ़ गए मेरे मुनारे, मंज़ल आपणी ख़तम कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लैणे ना पए सहारे, ओट इक अकाल तकाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर मेरा नूर दिसे उज्यारे, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा अगम्म घर, जिस गृह वजदी रहे वधाईआ। वधाई कहे मैनूं चाउ घनेरा, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ । धन्न वड्याई जिन्हां गाया तेरा मेरा, मेरा तेरा राग अल्हाईआ। उन्हां इक्को रंग होया सञ्ज सवेरा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। उन्हां नूं एहो मानस जन्म बथेरा, अग्गे जन्म लैण दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल चाढ़्ह के आपणे बेड़ा, चप्पू गोबिन्द हथ्थ उठाईआ। जिन्हां दे कारण मारया फेरा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। उन्हां
❋
❋
दा कर के हक़ नबेड़ा, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। साचा राह दस्सया इक रस्ता, रहिबर इक जणाईआ। जन भगतो पिछला बन्द कर दयो बस्ता, बस्ती आपणी काया लैणी खुल्हाईआ। जिथ्थे प्रभू दा नाम मिले सस्ता, क़ीमत लग्गे कोई ना राईआ। सद अमृत मेघ होवे वरसा, अगनी तत ना कोए तपाईआ। तुसां श्री भगवान तों पिछला लैणा क़र्ज़ा, पूरब झोली पाईआ। वेख्यो गुरमुख कोए रिहो ना डरदा, भय भउ देणा मिटाईआ। जन भगतो भगवान प्रीतम तुहाडे घर दा, सदा मिल के ख़ुशी मनाईआ। सन्त सुहेला उस नूं वरदा, जो वारस दो जहान बण जाईआ। गुरमुख ओस दुआरे तरदा, जो डुबदयां पार लँघाईआ। गुरसिख ओस दा पल्लू फड़दा, जिस दा सके ना कोए छुडाईआ। जो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ढोला पढ़दा, तिन्हां नूं जन्मे फेर कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द कहे प्रभू जो तेरा हुक्म मन्नण आखी, आख़र ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द उन्हां दी सदा तेरी अमृत धार वाली वसाखी, घड़ी पल विछड़ कदे ना जाईआ। उन्हां दे अंदरों सुरती जागी, शब्द नाल कुड़माईआ। सदा खुल्ही रखां ताकी, मेहर नज़र टिकाईआ। मंज़ल चाढ़्ह के आपणी घाटी, घाटे पिछले पूर कराईआ। लेखे ला चुरासी वाटी, वटणा अग्गे आपणा नाम जणाईआ। रूह बुत कर के पाकी, पतित पुनीत वखाईआ। साचा जाम हक़ीक़ी देवां बण के साकी, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। कोट जन्म नालों उन्हां दी इक्को बथेरी अज्ज दी राती, बौहड़ जन्म दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां दे अंदर दा पुरख अकाल बण गया पाठी, पढ़न लिखण दा लेखा दिता मुकाईआ। जन भगतो तुहाडे प्रेम दी प्रभ दे कोल उह नक़ल ते उह कापी, जिस दी कापी कर ना कोए वखाईआ। तुहाडे नाल ओह वी तर गया जेहड़ा जन्म कर्म दा आ गया पापी, पतित पुनीता दया कमाईआ। गोबिन्द कोलों दवाउणी ओह थापी, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अगम्म आप वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं शब्दी देवां थपक, प्रेम प्यार जणाईआ। गुरमुखो तुहाडा पैंडा मुकणा चौदां तबक, चौदां लोक चरणां हेठ दबाईआ। तुसां आत्मा परमात्मा पढ़ना इक्को सबक, सिख्या धुरदरगाहीआ। तुहाडे अन्तर नूर नुरानी आवे उह चमक, जोती जोत जोत रुशनाईआ । जन भगत सुहेला रहे कोई ना अहमक, मूर्ख मुग्ध चतुर सुघड़ देवे बणाईआ। गोबिन्द जिस दे उत्ते कर दए रहमत, रहम नाल पार कराईआ। प्रीती विच हो के सहमत, सहम अंदरों दए कढ्ढाईआ। तुहाडी जन्म जन्म दी कट देवे जहमत, कर्म कर्म दा रोग गवाईआ। तुहाडी लेखे लावे पिछले जन्म दी मेहनत, मुशक्कत सब दी झोली पाईआ। आत्मा नाल परमात्मा होवे सहमत, सहज सहज आपणा
❋
❋
भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर देवे वड्याईआ। बैसाख कहे प्रभ दा की वसाह, अछल अछल्ल वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं मौक्यां दा गवाह, शहादत इक भुगताईआ। पुरख अकाल कहे मैं उन्हां गोदी लवां टिका, आपणे अंग लगाईआ। जिन्हां मैनूं ल्या आपणा, मेरे विच समाईआ। उहनां मातलोक दयां वडया, लोक परलोक वज्जे वधाईआ। जिन्हां दे पिच्छे सतिजुग मार्ग देणा लगा, कूड़ा पन्ध मुकाईआ। सच संदेसा देणा सुणा, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। चारे वरनां देणा पढ़ा, अठारां बरन सर्ब जस गाईआ। पीर पैगग्बर बैठण सीस निवा, सिर सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नण रज़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। बैसाख कहे जन भगतो प्रभ दे बणो गोती, गोतम रो के दए दुहाईआ। चढ़यो मंज़ल चोटी, आख़र पन्ध मुकाईआ। तकयो निर्मल जोती, जोत करे रुशनाईआ। तुहानूं अमृत दी थाँ खवाउणी अज्ज ओह सुक्की रोटी, जेहड़ी प्रभ चरण धूढ़ लै के विष्नूं लई बणाईआ। इस नूं लभ्भदे गए कोटन कोटी, चार जुग हथ्थ किसे ना आईआ। राह तक्कण लोक परलोकी, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। किसे दी आस ओथे ना पहुंची, कबीर जुलाहा दए दुहाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सोच ना सोची, समझ समझ ना कोए बदलाईआ। कुछ इशारा कीता रविदास चमारे मोची, प्रभ मुश्किल हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त इक वखाईआ। रोटी कहे मेरा रसना वाला नहीं स्वाद, बत्ती दन्द ना ख़ुशी मनाईआ। मैनूं प्रभ ने बणाया आदि, आपणे घर टिकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर मारदे रहे आवाज़, कूक कूक सुणाईआ। मैं चार जुग ना खोल्ही जाग, नेत्र नैण उठाईआ। माणदी रही अगम्मा राज, सच दुआरे सोभा पाईआ। सुणदी रही प्रभू दा ओह ढोला संदेसा जिस विच खुल्हणा राज़, परदा दए उठाईआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा दिसे आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। जिस ने सति धर्म चलाउणा रिवाज, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जिस ने भगत भगवान बणाउणा समाज, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी करन आया काज, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां नूं देणा ओह अगम्मा खाज, जिस नूं खा के ख़ालस प्रभ दे विच समाईआ। दूजे दा रहे ना कोए मुहताज, लोड़ सब दी दए मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। रोटी कहे मैनूं खावे कौण, कवण दए वड्याईआ। अग्गे रो के किहा उनन्जा पाउण, नैणां नीर वहाईआ। जे प्रभू सानूं लावें वरताउण, दो जहान दईए वरताईआ। ओधरों गोबिन्द आ गया हुक्म सुणाउण, संदेसा धुरदरगाहीआ। एह ते प्रभू ने रखी वास्ते बच्चयां परचाउण, चार जुग हथ्थ किसे ना आईआ। किसे गुर अवतार पैगग्बर नूं वखाई नहीं एह ताउण, नेत्र नज़र कोए ना
❋
❋
पाईआ। कोई सवाणी इहनूं लग्गी नहीं सी पकाउण, जोती अगनी अग्ग तपाईआ। एह किसे दे हथ्थ नहीं आया फड़ाउण, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। रोटी कहे मैनूं खाण नाल मिट जाए रट्टा, भोरी भोरी रस वखाईआ। मेरी क़ीमत नहीं कोई पैसा टका, जगत धन ना कोए वखाईआ । मैं इक्को आसा रखां, ध्यान ध्यान विच प्रगटाईआ । जो भगत प्रभू दा सख़ा, मित्र प्यारा सोभा पाईआ। मैं ओस दा रस चक्खां, दूजा मुख ना कोए छुहाईआ। मै पक्का नहीं नाल कक्खां, अगनी अग्ग मिलाईआ। मेरा खेल हक़ीक़त हक़ा, हक़ हक़ मेरी वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी राह तक्कां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। धन्न भाग जे वेला मिल गया मसां, समां गया आईआ। मैं भगतां दे अंदर वड़ के वस्सां, घर साचे डेरा लाईआ। फिर शाहरग तों उपर नस्सां, जगत दुआरे पन्ध मुकाईआ। इक नाल ला के अंदरों अक्खां, इक्के दा दर्शन पाईआ। इक्के उत्ते आपणी आसा सट्टां, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। इक संदेसा देणा, रोटी कहे, जन भगतो अग्गे नूं कोई ना मंनिओ पत्थर इट्टां, बिना प्रभू तों सीस ना कोए निवाईआ। तुहाडा नाता होया पक्का, लोकमात ना कोए तुड़ाईआ। जिस ने कूड़ी उठाउणी सफ़ा, मलेछ रहिण कोए ना पाईआ। ओस दी किरपा प्यार मुहब्बत दा गफ्फ़ा, विष्नूं दा विश्व भण्डारा तुहाडे अंदर टिकाईआ। एथे ओथे दो जहान सदा तुहानूं नफ़ा, घाटे विच्चों बाहर दिता कढ्ढाईआ। अज्ज तों तुहाडा सचखण्ड लिख्या गया पटा, मोहर धुर दी नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रोटी कहे मैं होणा रुक्खी सुक्खी, सुख सांद सब नूं दयां समझाईआ। मैनूं खाण नाल तुहाडा उजल होणा मुखी, दरगाह साची दयां वड्याईआ। चुरासी भोग कर के रहे कोई ना दुखी, जूनी जून ना कोए भुआईआ। जिन्हां दे मैं अंदर वड़ गई कुखीं, उन्हां नूं कुख विच जन्म लैण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं जुग चौकड़ी रही सुत्ती, कलयुग अन्त लई अंगड़ाईआ। हुक्म नाल पंज चेत नूं उठी, आपणा बल वधाईआ। फेर लटकी रही पुठ्ठी, मेरा पासा ना कोए बदलाईआ। अज्ज मेरी आ गई ओह वदी सुदी, जिस दा पक्ख ना कोए बदलाईआ। जन भगतो तुहाडी निर्मल करनी बुद्धि, बिबेक रूप बणाईआ। तुहाडी बेड़ी कदे ना डुब्बी, डुबदयां पार लँघााईआ । मैं आ गई भगत दुआरे दी साची झुग्गी, झुग्गे गुरमुखां देणे वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा पूर कराईआ। मेरा लेखा पूरन करे आप, आपणी दया कमाईआ। बण के धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल गोद सुहाईआ। दस्स के सोहँ जाप, जगजीवण दाते दिती वड्याईआ। मेरा तोल पूरा कर के नाप, सवा सेर रंग रंगाईआ। मैं रूह बुत कर के जाणे पाक, पवित्र दयां बणाईआ। जन भगत बणाउणे सज्जण
❋
❋
साक, साथी तुहाडे नाल रलाईआ। वड्याई वेखणी तन ख़ाकी ख़ाक, ख़ालस रंग चढ़ाईआ। अन्तर खोल्ह के ताक, निरंतर मेला देणा मिलाईआ। दस्स अगम्मी बात, बातन परदा देणा चुकाईआ। लेखे ला के सुहञ्जणी रात, रुत रुतड़ी नाल महकाईआ। कोई ना लभ्भयो मेरा स्वाद, रसां तों बाहर दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। मेरा लेखा मुक्कण लग्गा जग, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। जन भगतो मैनूं खा के जाइओ अज्ज, अज़ल तों लवां बचाईआ। मैं ओस प्रभू दी यद्द, जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटाईआ। मैं जदों वसी ते वसी विच प्रभू दी हद्द, दूजे घर कदे ना आईआ। जे मातलोक आया ते मैनूं ल्या सद्द, संदेसा धुर सुणाईआ। मैं निमाणी हो के आई भज्ज, बैठी पन्ध मुकाईआ । मेरा अंदर रिहा हस्स, ख़ुशीआं विच वधाईआ। मेरा नाता जुड़िआ जेहड़े प्रभ दा गाउँदे जस, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सन्मुख दर्शन कर के अक्ख, प्रतख मिलण गुसाईंआ। मैं उन्हां दे अन्तर निरंतर जाणा वस्स, वास्ता प्रेम प्रीत विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। ओह आस रखे कमलिए निक्की, पुरख अकाल दए दृढ़ाईआ। मैं तेरे नाल बणाउणी सतिजुग दी सिक्खी, चार वरन जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा लहिणा गोबिन्द वाली इक्की, एकँकार पूर कराईआ । तूं सवा सेर दी टिक्की, टिकटिकी भगतां देणी जणाईआ। जेहड़ी चार जुग किसे ना डिट्ठी, सो गुरमुखां झोली पाईआ। उठ वेख पुराणी चिठ्ठी, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जिस दी पुज्ज गई सम्मत शहिनशाही चार दी मिती, मित्र प्यारा मिल्या धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त कर कर हित, करे खेल सदा अनडिठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैगग्बर गुर दीन दुनी जगत जहान लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड ज़िमीं असमान विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रमज़ समझ इशारा इशारे विच्चों ना कोए जणाईआ।