२ बैसाख शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सचखण्ड निवासी शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह वाली दो जहान तेरी सरनाईआ। निउँ निउँ नमस्ते करन तेई अवतार, नमो नमो सीस जगदीश झुकाईआ। पैगग्बर ख़ादम हो के सजदयां विच करन इज़हार, परवरदिगार सांझे यार तेरी सरनाईआ। गुरु गुरदेव स्वामी चरण धूढ़ी मँगण छार, मस्तक टिक्के अगम्मे ख़ाक रमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव
❋
❋
दर भिखार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। त्रैगुण माया पंज तत नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गल पल्लू रहे डार, विकार हँकार नज़र कोए ना आईआ । किरपा कर पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार, दर तेरे मँग मँगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दुआरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर निरगुण धार देण बिआन, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। लहिणा देणा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी ओट तकाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख मार ध्यान, अनभव परदा आपणा लाहीआ। जुग चौकड़ी असीं दे के आए ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी जीव जंत सर्ब समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण परम पुरख तेरा राज, दरगाह साची सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण तेरा काज, करनी करते भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी तेरा वेखदे रहे समाज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मानव मानव वंड वंडाईआ। तेरा धुर संदेसा नाम अगम्मा गाउँदे रहे गाथ, कलमयां विच पढ़ाईआ। तन वजूद माटी ख़ाकी सरीर बणाउँदे रहे साथ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दे ख़ाली होए हाथ, वस्त अमोलक नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दिसे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन छर्ती ब्राह्मण शूद्र वैश बणाए ना कोई इक जमात, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई शरअ विच करन लड़ाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच झगड़ा मेट कायनात, दीन दुनी दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। जो भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच दृष्टां विच गुर अवतार पैगग्बर गए आख, धुर संदेसा तेरा हुक्म सुणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, शब्दी डंका राउ रंकां इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण किरपा कर दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना काया माटी सच सच्ची धर्मसाल, ममता मोह विकार देणा गुआईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले वेख आपणे लाल, भगत भगवन्त आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सदी चौधवीं दीन दुनी होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, आपणा डोरू डंक वजाईआ । सच प्रीती किसे दिसे ना तेरे नाल, पुरख अकाल तेरी ओट ना कोए तकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले कोई ना आण, गृह मन्दिर परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दुआर एकँकार इक इकल्ला आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण मेरे साहिब सच्चे परमात्म, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। सतिजुग साचा मेला कर धुर दे आत्म, ब्रह्म पारब्रह्म लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भेव अभेदा खोल्ह अगम्मा बातन, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कर रुशनाईआ। दर तेरे ठांडे चार जुग दे भिखारी आखण, दर दरवेश हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग देणा रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ सतिजुग साची बदल दे रीत, कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। तूं हर घट वस्सें बीच, गृह गृह अंदर डेरा लाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक समझाईआ। आत्म परमात्म ढोला होवे तेरा गीत, सोहँ सच पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। मानव माणस मानुख साचा नाम दस्स हदीस, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ। तूं ठाकर स्वामी नज़री आवें नीकन नीक, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा देणा उठाईआ। पिछली बदल दे तवारीख, तरीका अगला इक जणाईआ। इक्को रंग रंगा दे हस्त कीट, राउ रंक भेव देणा मिटाईआ। साची दस्स आत्म प्रीत, परमात्म हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो गुर अवतार पैगग्बर बच्चे, सच दयां दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुसीं फिरे नस्से, लोकमात भज्जे वाहो दाहीआ। मेरे सिफ्तां वाले नाम अनेक दस्से, राम कृष्ण अल्ला वाहिगुरु नाम सति कहि के ढोले गाईआ। दीनां मज़हबां पाए रट्टे, झगड़ा जणाया जगत लोकाईआ। अन्तिम पत कोई ना रखे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अन्त अख़ीरी इक सरनाई ढठ्ठे, प्रभ चरण ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट रट्टे, झगड़ा मिटे ख़लक ख़ुदाईआ। साडा माण कोई ना रखे, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ पई दुहाईआ। तेरा खेल पुरख समर्थे, दो जहान राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे सुत दुलारे, सति सच दयां दृढ़ाईआ। कलयुग आया अन्त किनारे, नईआ नौका रिहा रुड़्हाईआ। सतिजुग सच होए उज्यारे, धरनी धरत धौल सुहाईआ। करे खेल अगम्म अपारे, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। साचा मार्ग दस्से इक संसारे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाता जोड़ सच्ची सरकारे मेला अगम्म लए मिलाईआ। तत वजूद फेर शृंगारे, तन माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सतिजुग चले साचा राह, हरि रहिबर आप चलाइंदा। खेल खेले बेपरवाह, बेपरवाही विच वेख वखाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग रंगा, दुतिया भाउ ना कोए जणाइंदा।
❋
❋
जगत शरअ दा बंधन दए कटा, शरीअत वंड ना कोए वंडाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सच दा कर ब्याह, तन वजूद माटी ख़ाक सृष्टी दृष्टी नाल जुड़ाइंदा। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच सिर आपणा हथ्थ टिका, सन्त सुहेले आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी परदा आप उठाइंदा। सति सतिवादी परदा खोल्ह, हरि करता किरपा आप कराईआ। सति धर्म दे कंडे तोल, सति सतिवादी वेख वखाईआ। देवे वस्त नाम अनमोल, अनमुलड़ी झोली पाईआ। सच स्वामी वस्से कोल, घर बैठा काया सोभा पाईआ। मिले वड्याई उपर धौल, धरनी धरत वज्जे वधाईआ। पूरा करे गुर अवतार पैगग्बरां कौल, पिछला लहिणा झोली पाईआ। अग्गे दस्स के धुर दा बोल, अनरागी आपणा राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे निरँकार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिजुग सच्चा खेल अपर अपार, अपरम्पर सुआमी आप समझाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा क़र्ज़ उतार, पिछला लेखा झोली पाईआ। अग्गे हुक्म एका एकँकार, दूजी चले ना कोए चतुराईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बन्न्हणी धुर दी धार, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। शरअ ज़ंजीर ना रहे संसार, शरीअत विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बोल के सच जैकार, नाता धुर दा दए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर हरि इक्को इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ तेरा हुक्म परवान, निउँ निउँ सीस निवाईआ। बुद्धी तों परे शब्द ज्ञान, अनभव परदा देणा उठाईआ। पढ़न लिखण तों परे तेरा ध्यान, निज नेत्र अक्ख देणी खुल्हाईआ। तेरा मन्दिर सच मकान, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ । जिथ्थे इक्को नाद धुनकान, अगम्मी राग सुणाईआ। दीआ बाती कमलापाती जगे जोत महान, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। तूं तख्त निवासी आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। अवतार पैगग्बरां गुरुआं देंदा रिहों दान, नाम भण्डारा झोली पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोत हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। सतिजुग साचा सच धर्म दा बणा विधान, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। चार वरनां करना पए परवान, नव सत्त वज्जे वधाईआ। सति धर्म दा झुलणा इक निशान, दो जहान वेख वखाईआ। आत्म परमात्म मेला गोपी काहन, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाईआ। तन वजूद ओस दा निशान, जो निशाना निरगुण सरगुण गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । गुर अवतार पैगग्बर सारे कहिण तेरी खाईए क़सम, सुगंद तेरी नज़री आईआ। सतिजुग साची चला रसम, रहिबर बण नूर ख़ुदाईआ। खेल करे आपणे दीद चश्म, सन्मुख हो के वजे वधाईआ। नाता जोड़ पंज
❋
❋
तत माटी जिस्म, ज़मीर अंदरों आप बदलाईआ। तेरा नूर अलाही इस्म, आज़म देणा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को इक रखाईआ। इक्को मार्ग तेरा रस्ता ठीक, ठाकर देणा समझाईआ। सति धर्म दी सतिजुग चले रीत, रीतीवान तेरी बेपरवाहीआ। तूं बैठा रहें अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। जन भगतां काया माटी कर दे ठांडी सीत, अगनी तत ना कोए तपाईआ। अन्तर निरंतर तेरा गावण गीत, नाउँ निरँकार वज्जे वधाईआ। तूं रहमत विच साचा नाम कर बख्शीश, अनमुलड़ी दात झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी निरगुण निराकार निरँकार तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाल कहे हुक्म देवां धुर दरबार, दरगाह साची सच जणाईआ। सतिजुग साचा कर त्यार, त्रैगुण लेखा दयां मुकाईआ। आत्म परमात्म दे अधार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। साचा मार्ग दस्स संसार, सोई सुरत दयां उठाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर आवे विचार, बुध्ध बिबेक आप बणाईआ। मन कल्पणा करे ना कोए ख़ुआर, गढ़ हँकार दयां तुड़ाईआ। चार वरनां दस्स के इक दुआर, मन्दिर इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे वस्से इक्को पुरख अकाल, दीन दयाल सोभा पाईआ। सो सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। ओथे पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए वड्याईआ। इक्को नूर जोत जमाल, जल्वागर करे रुशनाईआ। सृष्टी नाता वेख दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। साचा मार्ग दए वखाल, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। राउ रंक ऊँच नीच दीन मज़हब ज़ात पात शरअ विच्चों कर बहाल, मानव मानव जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख वेखे सन्त सुहेले आपणे लाल, लाल गुलाला दीन दयाला साहिब सतिगुर बण रखवाला, एथे ओथे दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
कीती अरदास मुनी अगस्सत, गशत चार कुण्ट लगाईआ। वस्त अमोलक दे वस्त, वस्त वस्त विच्चों प्रगटाईआ। ख़ाली भण्डारा भर दस्त, दस्त दस्त नाल मिलाईआ । मेरी आसा मनसा पूरी कर हरस, हरस हवस पन्ध मुकाईआ। मेहरवान हो के कर तरस, तरस विच रहमत आप कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, बरखा धुर दी इक बरसाईआ। तेरे विछोड़े विच रिहा तड़फ, तड़फना दे गुआईआ। सच मुहब्बत रिहा भटक, भटकना अवर दे चुकाईआ। जगत विवहार ना रहे कोई कटक, कटाख़श आपणा इक लगाईआ। तेरा मेल होए बेखटक, खटका कूड़ देणा चुकाईआ। सच दुआर
❋
❋
पुज्जया निध्ड़क, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। अगों पुरख अकाल किहा कड़क, शब्द अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। मेरी चाल निराली वखरी जुग जुग मटक, भेव आपणा आप खुल्हाईआ। जो जुग चौकड़ी रहे लटक, पल्लू आशा गंढ्ढ पुआईआ। इक्को लोचन नैण वेखण दरस, आदर्श इक्को ध्यान लगाईआ। उन्हां दा लहिणा वेखणा उत्ते अर्श, फ़र्श आपणा खेल खिलाईआ। जिस वेले निरगुण धार आवां परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। चार जुग दा लेखा वेखां फ़रद, परदा उहला आप चुकाईआ। साचे सन्तां वंडां दरद, दीनां आपणे गले लगाईआ। छुरी रहे कोई ना करद, क़ातल मक़तूल रूप ना कोए बणाईआ । कूड़ी क्रिया मेटां गरद, गरदिश वेखां जगत लोकाईआ। सूरबीर योद्धा बण के आवां मर्द, मद्दद मँग ना कोए मँगाईआ। जन भगतां वण्डां दरद, दीनां अनाथां हो सहाईआ। इक्को नाम सुणावां तर्ज़, तराज़ू कंडे आपणे तोल तुलाईआ। तेरी उस वेले पूरी करां अर्ज़, बेनन्ती झोली पाईआ। जन भगतां मिलण दी इक्को गर्ज़, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। किसे दा होण ना देवां हरज, हरजाने सब दे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद इक्को हुक्म वरताईआ। मुनी अगस्सत कहे मेरे मुनीर, मुज़क्कर मुअन्नस तेरी समझ कोए ना आईआ। केहड़ी दस्सी तक़रीर, तरीका की दृढ़ाईआ। फेर मार के इक लकीर, निशाना दिता वखाईआ। जिस वेले एह मंज़ल लंग्घया कबीर, क़बरां दा डेरा ढाहीआ। फेर गोबिन्द फड़ी शमशीर, खण्डा इक्को इक चमकाईआ। दो जहानां वेख जागीर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। फेर नाता छड्ड सरीर, जोती शब्दी धार समाईआ। फेर चोटी चढ़ अख़ीर, आख़र मंज़ल खोज खुजाईआ। दर्शन देवे बेनज़ीर, नज़रीआ नज़र विच्चों बदलाईआ। लहिणा वेख शाह हकीर, राउ रंक दए वड्याईआ। जन भगतां होण ना दए दिलगीर, निंदरा आलस ना कोए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक समझाईआ । मुनी अगस्सत कहे पुरख अकाल तूं नहीं कोई मनुक्ख, मानव देव ना कोए वड्याईआ। मैं तेरी सुगंधी सुक्खणा लवां सुक्ख, पाबन्दी अवर ना कोए जणाईआ। तूं निरगुण धारों पैणा उठ, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगत सुहेले बणाउणे धुर दे सुत, साजण हो के गोद टिकाईआ। मेहरवान हो के लैणा पुच्छ, मेहर नज़र आपणी आप कराईआ। सति धर्म देणा सुच, संजम इक्को देणा जणाईआ। धुर दी मौले अगम्मी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सब दा पैंडा जाणा मुक, अन्त अख़ीर दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग इक रंगाईआ। मुनी अगस्सत कहे तेरा खेल सदा आहिस्ता, हौली हौली वज्जे वधाईआ। मैं वेखणा उह फ़रिश्ता, जेहड़ा पैगग्बरां हुक्म सुणाईआ। जग नेत्र किसे ना दिसदा, जगत मुहब्बत विच कुरलाईआ। एह खेल होणा अगम्मी इक दा, एकँकार वड्डी
❋
❋
वड्याईआ। जो लख चुरासी जीव जंत साध सन्त जित्तदा, बल भय आपणा आप प्रगटाईआ। ओह जन भगतां झगड़ा मुकावे नित दा, जन्म मरन दा लेखा रहे ना राईआ। मेल दस्से आपणे हित दा, हितकारी हो के खोज खुजाईआ। गुरमुखां झगड़ा मुका के नित दा, नवित्त आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त कर के हित्त धुर दा पित जन भगतां साचे लेख लिखदा, जिस दा लिख्या लेख अग्गे सके ना कोए मिटाईआ।
२९ बैसाख शहिनशाही सम्मत ४ दलीप सिँघ दे गृह बाबू पुर ज़िला गुरदासपुर
आदि जुगादि पुरख अकाल वड प्रतापी, ताब्यादारी सब दी वेख वखाईआ। धुर संदेसा देवे धुर दी अगम्मी राती, जिस रैण दी चार जुग वंड ना किसे वंडाईआ। योद्धा सूरबीर बहादर निरगुण सरगुण धार मार थापी, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगग्बर निरअक्खर धार वेखो आपणी कापी, जिस दी कापी जगत विद्या ना कोए समझाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग किन किन कितने तारे पापी, पतित पुनीत बणाईआ। की सृष्टी दृष्टी अंदर रहन्दा बाकी, लेखा सब दा दयो दृढ़ाईआ। की खेल कराया काया माटी तन ख़ाकी, वजूद महबूब वेख वखाईआ। की जाम पिआया बण के धुर दे साकी, रस अमृत इक चुआईआ। की मन्दिर अंदर खोल्लयाा बन्द किवाड़ा ताकी, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। सच दस्सो, क्यों मनुआ हर घट अंदर होया आकी, ममता मोह विच हल्काईआ। क्यों झगड़ा पाया ज़ात पाती, दीन मज़हब वंड वंडाईआ। की खेल कीता पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर देणा जणाईआ। की हुक्म मन्नया पुरख अबिनाशी, हरि जगदीश जो जणाईआ। की मंज़ल चढ़े घाटी, कौण दुआरे वज्जी वधाईआ। की पदारथ नाम दिता दाती, दौलत धुर दी इक वरताईआ। की कथा कहाणी दस्सी गाथी, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। की सुरती सोवत धार जागी, जागरत आपणा रंग रंगाईआ। क्यों दीन दुनी होई बाग़ी, वैरागी नज़र कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणया कौण बाडी, घाड़त किस बिध रिहा घड़ाईआ। की रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाइन सोहले ढोले केते ढाडी, जगत रागां विच अल्हाईआ। क्यों झगड़ा पाया मानव मानव समाजी, समां समझ ना कोए समझाईआ। धुर दा हुक्म इक जवाबी, जवाब मँगे थाउँ थाईंआ। की सजदा दस्से आदाबी, नमस्ते कौण वड्याईआ। की खेल वखाया महिराबी, मन्दिरां वज्जे वधाईआ। की नाद सुणाए नादी, अनहद नादी धुन उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच फ़रमाना
❋
❋
इक दृढ़ाईआ । गुर अवतार पैगग्बर वेखो आपो आपणा हिसाब, अंकड़े आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा इक्को वार जवाब, दूजा फिकरा ना कोए अल्हाईआ। कवण शाह कवण शहिनशाह कवण पातशाह नवाब, नौबत नाम हक़ कवण वजाईआ। कवण निरगुण सरगुण देंदा रिहा ख़ताब, ख़तो ख़ताबत शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी दिती समझाईआ। कवण देंदा रिहा अमृत रस अम्मउँ स्वाद, बिन रसना रस चखाईआ। कवण दस्सदा रिहा आपणा नाम अल्ला वाहिगुरु राम गाॅड, धुर संदेसयां विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर वेखो आपणा लेखा, लिख्त सके ना कोए समझाईआ। की सुणदे रहे धुर दा संदेसा, जिस दी सनद लोकमात हथ्थ किसे ना आईआ। केहड़ा वेखदे रहे वेसा, कवण दुआरे वजदी रही वधाईआ। कवण बणदा रिहा खेवट खेटा, नईआ सईआ इक वखाईआ । कवण बणाउँदा रिहा पिता पूत आपणा बेटा, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। चार जुग दा पिछला सारे कर लओ चेता, चेतन आपणा हुक्म उपजाईआ। किस बिध सब दा पूरा होणा ठेका, ठेकेदारी रहिण कोए ना पाईआ। किस बिध तत्तां वाले सरीर दी लैंदे रहे भेंटा, धुर दा नाम अक्खरां विच वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो वेखो चुक्कके आपणा परदा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा लहिणा देणा की चेतन जड़्ह दा, सहजे देणा समझाईआ। कवण धार निरअक्खर रिहा पढ़दा, अक्खरां की वड्याईआ। सच दस्सो गुर अवतार पैगग्बर हो के क्यों रिहा मरदा, तत्तां वाला सरीर तजाईआ। क्यों ना भेव पाया धुर दे हरि दा, सद हरि हरि विच समाईआ। क्यों खेल करदे रहे पहले दूजे तीजे चौथे घर दा, हिस्से बच्चयां वाले वंडाईआ। क्यों मानव मानव गुर अवतार पैगग्बरो तुहाडे ज़रीए रिहा लड़दा, दीनां मज़हबां विच लड़ाईआ। जिस ने भेव पाया मेरे घर दा, नाता दीन दुनी गया तुड़ाईआ । शरअ विच कदे ना वड़दा, हक़ महबूब मिल के आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो क्यों बणे कुतबफ़रोश, कातब कलमां वाले अख्वाईआ। क्यों वेखी जगत वाली सोच, बुद्धी नाल वड्याईआ। क्यों झगड़ा पाया चौदां लोक, चौदां तबक देण दुहाईआ। क्यों शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरानां वाली दस्सी खोज, सिफ्तां विच सिफ्ती नाम लड़ाईआ। क्यों सतिगुर हो के अवतार हो के पैगग्बर हो के गुस्से विच चढ़दा रिहा जोश, खण्डे खड़ग तीर कमान मोढ्ढयां उत्ते रखाईआ। क्यों इक दूजे उत्ते पाउँदे रहे बोझ, भार मज़हबां वाला बणाईआ। मेरे अंदर वड़ के मेरा पुच्छ लैंदो गोझ, परदा उहला रहे ना राईआ। फेर मेरे नाम दा देंदा कोई ना दोष, नाम दा नाम करे ना
❋
❋
कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप सुणाईआ। गुर अवतर पैगग्बरो क्यों पाउँदे रहे वण्डां, आपणा डंक वजाईआ। क्यों खड़काउँदे रहे खण्डा, खड़गां हथ्थ विच चमकाईआ। क्यों मानव मानव लड़ाउँदे रहे बन्दा, बन्दगी विच बन्दे क्यों ना बणाईआ। क्यों हिस्से पाए तारा चन्दा, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। क्यों खेल खेलया केस कंघा, बोदी जञ्जू ना कोए वड्याईआ। क्यों योद्धे सूरबीर अख्वा के कीता दंगा, क्यों जंगलां विच बणां विच आपणा आप भुआईआ। क्यों दीन दुनी वेख्या दंगा, हैरानी विच ख़लक ख़ुदाईआ। क्यों ना मेरा वेख्या धुरदरगाही डंडा, जिस नूं डंडावत कर के सारे सीस निवाईआ। जिथ्थे दीन दयाल पुरख अकाल इक्को बख्शंदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो वेखो आपणी पुस्तक, जो पुष्त दर पुष्त चली आईआ। जिस दे विच अक्खरां विच सिफ्तां वाली प्रभ दी उस्तत, महिमा विच वड्याईआ। क्यों नहीं इक्को नाम ते इक्को मन्नया मुर्शद, कलमा इक समझाईआ। क्यों दीन दुनी वलों कर के बैठे रुख़सत, आपणा पल्लू रहे छुडाईआ। जैकार करो विवहार करो फिर सदी चौधवीं किसे ना मिले फ़ुरस्त, वेला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो वेखो आपणी करनी, हरि करता आप दृढ़ाईआ। क्यों झगड़ा वरनी बरनी, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग ना कोए रंगाईआ। क्यों ना पुरख अकाल दी दस्सी धुर दी सरनी, जगत दुनी वंड वंडाईआ। क्यों ना इक्को तुक दस्सी पढ़नी, जुग जुग नाम दिते बदलाईआ। क्यों ना इक्को मंज़ल दस्सी चढ़नी, जिथ्थे मिले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण दईए की जवाब, तोबा तोबा सीस निवाईआ। तेरा खेल हक़ जनाब, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। जुग जुग सजदे करदे आए आदाब, नमस्ते विच सीस झुकाईआ। तेरे प्रेम दा लै के ख़ताब, ख़ुद मालक तेरी ओट तकाईआ। कलयुग द्वापर त्रेता सतिजुग दस्सदे आए आदाब, सीस जगदीश इक निवाईआ। अंकड़यां दा रख्या नहीं कोई हिसाब, लेखा वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को तेरी ओट रख के आदि, अन्त तेरा राह तकाईआ। तेरी किरपा गए जाग, अन्त तेरे विच समाईआ। तेरा हुक्म तेरा समाज, दीन दुनी तेरी वड्याईआ। तेरा फ़रमाना धुर दा राज, रईयत वेखी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण सारे करीए चेता, पूरब ध्यान लगाईआ। राम ने किहा, वशिष्ट ने दस्सया मैनूं मेरा नेता, राम राम दा मालक नज़री आईआ। जो आदि जुगादि
❋
❋
सब नाल करे हेता, हितकारी धुरदरगाहीआ । उन्नती बैसाख वशिष्ट सुत्ता सी विच खेतां, ओढ्ढन नज़र कोए ना आईआ। चरणां विच सी लेटा, दसरथ बेटा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग चढ़ाईआ। वशिष्ट किहा सुण राम रामे, राम दयां जणाईआ। अवतार पैगग्बर जिस दे कामे, गुरु गुरदेव सेव कमाईआ। जुग जुग बदलदे रहिण जामे, निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। डंके शब्द वजदे रहिण दमामे, जगत जहान शनवाईआ। ढोले गाउँदे रहिण हरि नामे, सिफ्तां विच सालाहीआ। की तक्कण दो जहाने, पुरी लोअ आकाश वेख वखाईआ। अन्तिम चलण धुर दे भाणे, सिर सके ना कोए उठाईआ। उठ वेख गेहूं दे दो चार दाणे, जिस नूं गंदम कहे लोकाईआ। कुछ वड्डे कुछ छोटे कुछ बुढ्ढे कुछ बाल अंञाणे, कुछ कच्चे पक्के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए जणाईआ। राम किहा एह दाणा कणक, वशिष्ट किहा कणक कामनी दोवें दए तजाईआ। राम किहा आह मेरा धनुख, वशिष्ट किहा धनुष बाण कम्म किसे ना आईआ। राम किहा आह मेरे अन्तर अणख, वशिष्ट किहा हँकार कम्म किसे ना आईआ। राम किहा आह मेरे कोल संख, वशिष्ट किहा जगत आवाज़ ना कोए सुणाईआ। राम किहा आह मेरा लेखा वेख टंक, चौदां भार सोभा पाईआ। वशिष्ट किहा तेरा लहिणा नाल जनक, जानकी देवणहार वड्याईआ। राम खोल्ह के वेखी पलक, नेत्र नैण उठाईआ। वशिष्ट किहा विषयां तों परे वेख लै झलक, जो झल्ले सब नूं रही बणाईआ। नूरी नूर जणा के ख़लक, ख़ालक मख़लूक दोवें परदा लाहीआ। मस्तक नज़र ना आया तिलक, ललाटी जोत नूर रुशनाईआ। कलयुग वखाया जो नेत्र रो के रिहा विलक, बौहड़ी बौहड़ी दए दुहाईआ। सति धर्म वखाया जो हर हिरदउँ गया खिसक, तन मन्दिर अंदर नज़र ना आईआ। प्रेम वखाया जो वहिंदी धार गया तिलक, सच दुआरे सोभा कोए ना पाईआ। वशिष्ट किहा राम उह वेख जां तक्कया ते सृष्टी दिसी निन्दक, निन्दया विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वशिष्ट किहा एह राम किस दी खेती, कवण ख़ातर रिहा कराईआ। असीं दोवें परदेसी, मालक नज़र कोए ना आईआ। वशिष्ट किहा ज़रा निगाह मार के वेखीं, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जां तक्कया इक नज़र आई नौ साल दी बेटी, कन्या रूप बदलाईआ। चार कुण्ट रही वेखी, दह दिशा फोल फुलाईआ। नाले हस्स के किहा राम वशिष्ट तेरी की शेख़ी, शरअ विच दयो जणाईआ। की दुनियां दी रेखी, ·षीआं विच की वड्याईआ। की क़लम कातब वाली लेखी, लिख्त दए भुगताईआ। जे तुसीं दोवें परदेसी, देस वाला नज़र कोए ना आईआ। एस भुल दी प्रभ दे कोल भुगतो पेशी, पेशनगोई दयां जणाईआ। जिस वेले मालक आवे नर नरेशी, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। राम वशिष्ट दे कोल आ गया किरसाण, ख़ुशीआं पन्ध मुकाईआ। वेख्या नाल ध्यान, पलक अक्ख बदलाईआ। अन्तर होया ज्ञान, वज्जी सच वधाईआ। चरणी डिग्गा आण, सीस सर निवाईआ। बोल के नाल ज़बान, बेनन्ती इक सुणाईआ। तुसीं परदेसी मेरे महिमान, भोजन देवां चखाईआ। राम ने पकड़ के ओस दा कान, चारों कुण्ट दिता भुआईआ। चरण मारया ओस दी उत्ते टांग, बदन दिता हिलाईआ। ओस दी निकल गई चांघ, रो के दिती दुहाईआ। राम प्रेम दी अंदर दिती कांग, अमृत मेघ बरसाईआ। उन वेख्या अगम्मी स्वांग, हैरानी विच आपणा आप बदलाईआ। की मँगां एथों मांग, इच्छया इक प्रगटाईआ। फेर पुट्ट के इक पलांघ, अग्गे हो के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। किरसान कहे मेरी वेखो पिछली किरस, सहज नाल समझाईआ। मैनूं इक मिलण दी हिरस, हवस देणी बुझाईआ। वेख्यो तुसीं परदेसी हो के ना जाइओ खिसक, पल्लू ना जाणा छुडाईआ। तुसीं टांक ते नहीं दोवें जिस्त, राम वशिष्ट सोभा पाईआ। तुसीं सतिगुरु जगत जगत वाला भोगो गृहस्त, गृहस्तीआं विच लोकाईआ। मैनूं इक ओस दा इश्क, जो आशक माशूकां तों परे डेरा लाईआ। ओ राम ओ वशिष्ट तुहाडे दोहां तों परे इष्ट, ओस इष्ट दी आशा मैं तकाईआ। मैनूं सच दस्सो कवण वेले आवे विच सृष्ट, निरगुण हो के फेरा पाईआ। बिन क़लम शाही लिख दयो लिख्त, लेखा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। वशिष्ट किहा सुण किरसाणा, किरस नाल जणाईआ। करे खेल श्री भगवाना, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस वेले त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम होवे जहाना, जहालत कूड़ लोकाईआ। साचा प्यार ना रहे किसे रामा, रमईआ राम ना कोए मनाईआ। ओस वेले प्रभू पहरे अगम्मी जामा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। खेले खेल दो जहानां, जहालत मेटे कूड़ लोकाईआ। प्रगट होवे वड अमामा, अमलां तों बाहर सोभा पाईआ। जिस दा झुल्ले इक निशाना, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर करन सलामां, नमो नमो कहि के चरणां ख़ाक रमाईआ। ओस दा वज्जणा इक दमामा, डंका धुर दा करे शनवाईआ। हर घट होवे जाणी जाणा, लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक चढ़ाईआ। राम कहे सुण किरसाण वेख आपणी खेती बाड़ी, खेत्रपाल सेव कमाईआ। जिस वेले चौथे जुग विच चौथे सम्मत दी आवे हाढ़ी, हाढ़ा तेरा वेख वखाईआ। प्रभ करे खेल अपर अपारी, अपरम्पर स्वामी धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरां सब दी चुक्के वारी, वारस रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण नूर जोत करे उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा लहिणा देणा मुकावे वड संसारी, महासार्थी आप
❋
❋
हो जाईआ। धुर दा हुक्म बण लिखारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। वशिष्ट कहे मैं दस्सां विशाल, धुर दा हुक्म समझाईआ। किरपा करे दीन दयाल, दयानिध इक सरनाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बरां दा चुक्के काल, समां रहिण कोए ना पाईआ। सब दा लेखा पिछला कर बहाल, बिहबल आपणी धार समझाईआ। भगत सुहेले उपजा लाल, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। साचा मार्ग दए सुखाल, रस्ता इक्को इक प्रगटाईआ। जिथ्थे चलण शाह कंगाल, ऊँच नीच ना वेख वखाईआ। ओस वेले तेरा पूरा होवे सवाल, बेनन्ती आपणे लेखे पाईआ। असीं वी वेखण आईए सुहञ्जणा समां अगम्मी हाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहीआ। राम वशिष्ट दोहां कीता इक़रार, कौल नाल समझाईआ। रसना वाला नहीं तकरार, जिह्वा वाली ना कोए लड़ाईआ। एह हुक्म सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना दईए जणाईआ। जिस वेले आवे कलयुग अन्तिम वार, वारता पिछली दए मुकाईआ। साचा नाम कर उज्यार, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, हरिजन आप जगाईआ। सुरत लए संभाल, धुर दा मेल मिलाईआ। वखा इक धर्मसाल, धर्म दुआर वज्जे वधाईआ। बदल के आपणी चाल, चाल निराली इक जणाईआ। पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा पूर कराईआ। किरसाण किहा की मेरा होवे कसब, सच दयो समझाईआ। की ज़ाती होवे मज़हब, परदा देणा उठाईआ। किस नूं करां अदब, किस नूं सीस निवाईआ। किस दे चुम्मां क़दम, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। वशिष्ट ने हथ्थ फेरया उत्ते बदन, बदी अंदरों दिती कढ्ढाईआ। राम ने आपणे चरण दे विच्चों वखाया पदम, पदमां जन्मां दा लेखा दिता मुकाईआ। इक प्रीती विच कर के मग्न, सुरती शब्द जुड़ाईआ। सच प्रेम दी ला के लग्न, लग मातर दिती मिटाईआ। कलयुग लग्गी वखाई अगन, चार कुण्ट दुहाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बरां चले कोई ना यतन, यथार्थ हुक्म ना कोए वरताईआ। साचा रहे कोई ना पतण, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। ओस वेले पुरख अबिनाशी घट निवासी आपणी धारों आवे निकल भगतां पैज रखण, जोती जाता वेस वटाईआ। सन्त सुहेले आवे दस्सण, गुरमुख गुर गुर जोड़ जुड़ाईआ। सब दी पूरी करे आसण, इच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। राम किहा सुण किरसाण किरसाणे, क्रिया कर्म दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले मित्र सज्जण दोस्त साक होए बेगाने, प्रेमी नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी देवे ताअने, झगड़े विच लोकाईआ । ओस वेले प्रभ करे खेल महाने, मेहरवान वेस वटाईआ। पन्ध मुका ज़िमीं असमाने, दर घर साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे हरिजन भगत करे परवाने, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ।
❋
❋
वशिष्ट राम किहा साडे कोलों बणावे बहाने, बचन मुख तों रिहा कढ्ढाईआ। वाली दो जहाने, जुग जुग करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे विच समाईआ। वशिष्ट किहा आह वेख मेरी थापी, पुश्त पनाह लगाईआ। कलयुग अन्तिम आवे वड प्रतापी, हरि करता फेरा पाईआ। जिस मेहर निगाह नाल तारने पापी, पतित पुनीत कराईआ। जन भगत बणाउणे धुर दे जापी, इक्को नाम जपाईआ। जे तुहाडे कोल नहीं ओस प्रभू दे कोल भगतां दी कापी, जुग जुग लेखा भुल्ल कदे ना जाईआ। एह ओहो दिन उन्नती बैसाख दी राती, राती रुती रुत आपणे नाल महकाईआ। किरसाण पिछले किरसाणां दा साथी, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे आखी, आखी दा आख़र, सर्ब दा ठाकर, किरसाणां दा चाकर, शब्दां दा पात्र, प्रेम दा साथण, वेखणहारा खेल तमाशण, तमाशा नहीं ताअमील, खेल नहीं सुणी अपील, अपील नहीं भगत दी वेखी दलील, दलील दा मालक, ख़लक दा ख़ालक, धर्म दा सालस, पिछला किरसाण एह दलीप बालक, बाल्याँ दा बालम इक्को नज़री आईआ।
३० बैसाख शहिनशाही सम्मत ४ जमांदार किशन सिँघ दे गृह अल्लड़ पिंडी ज़िला गुरदास पुर
अक्खर कहिण क्यों साडी पाई वंडी, जुग जुग आपणा नाम बदलाईआ। शरअ मज़ब ला के पाबन्दी, हिस्सयां विच रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणा के जंगी, मानव दिता लड़ाईआ। आपणी सिफ्त नूं कर पखण्डी, सिफ्त विच दुहाईआ। की एह खेल तेरी चंगी, परदा देणा उठाईआ। अछल छलधारी क्यों सृष्टी कीती अन्धी, नैण मूंद नैण बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणा हुक्म वरताईआ । अक्खर कहिण क्यों अक्खरां विच करदा रिहों बदली, जुग जुग आपणा नाम रखाईआ। की इन्साफ तेरा धुर दे अदली, शाह सुल्तान देणा समझाईआ। की खेल खिलाया वेख वखाएं विच जंगलीं, जगह जगह तेरी दुहाईआ । किसे नूं समझ आउण नहीं दिती अगली, परदा भेव ना कोए चुकाईआ। सिफ्ती नाम दी दे के बग़ली, धरनी धरत धवल उत्ते दिता फिराईआ। तेरे हो के तेरी धार नूं कहिंदे गए कमली, कामल मुर्शद की तेरी चतुराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणा खेल वखाईआ। अक्खर कहिण क्यों बदलदा रिहा असूल, असल दे जणाईआ। क्यों अवतार पैगग्बर बणउँ रसूल, रूप अनूप धराईआ। क्यों ना दस्सया धुर दा हुक्म माअकूल, एकँकार इक्को वार जणाईआ। क्यों नित नवित्त बदलदा रिहों रूल, फ़रमाना राणा इक सुणाईआ।
❋
❋
क्यों गुर अवतारां पैगग्बरां तैनूं किहा कन्तूहल, कन्त भगवन्त इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब परदा दे उठाईआ। अक्खर कहिण जुग जुग साडी हुंदी रही बदनामी, तेरे नाम पिच्छे दुहाईआ। दीन दुनी वेख बेइंतज़ामी, इंतक़ाम लैण वाला नज़र कोए ना आईआ। तेरी सिफ्तां वाली सलामी, साहिब सिरताज रही बणाईआ। असीं गुर अवतार पैगग्बरां दी कटदे रहे ग़ुलामी, ज़ंजीर शरअ वाले पुआईआ । तूं मालक इक असमानी, मूसा ईसा दए दुहाईआ। मुहम्मद करबले वाली क़ुरबानी, काअबा अंदरों मारे धाहीआ । अवतार जंगलां वाली निशानी, पर्बतां विच कुरलाईआ। गुरु दस्स तेरी कहाणी, भेव अभेद जणाईआ। क्यों निरगुण धार झगड़ा पाया जिस्मानी, तत शरीर वंड वंडाईआ। क्यों ना मंज़ल इक्को रखी रुहानी, रहमत आप कमाईआ। अक्खरां विच साडी प्रगट हुंदी रही बेईमानी, इन्साफ अदल ना कोए कमाईआ। असीं मंज़ल मँगदे नहीं कोई दरम्यानी, दर दरबार इक्को वज्जे वधाईआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। धुर दा मार्ग दस्स आसानी, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहीआ। अक्खर कहिण क्यों सानूं बणाउँदा रिहों कलमा नाम, सिफ्तां विच सालाहीआ। किरपा कर धुर अमाम, परदा दे उठाईआ। क्यों चर्चां मस्जिदां हुंदा सलाम, मठ मन्दिरां सीस निवाईआ। क्यों तटां हुंदा इश्नान, पाणी नाल सफ़ाईआ। क्यों पत्थरां वाले मन्नदे राम, सथ्थरां वाले कृष्ण ताज पहनाईआ। क्यों अक्खरां दी दीन दुनी दे लगाम, रुख़ मनुक्ख दिता बदलाईआ। तेरा भेव समझया ना किसे जाणी जाण, क्यों परदा रिहा रखाईआ। अक्खर पढ़ पढ़ सारे होए हैरान, सड़ सड़ मरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर देणा वखाईआ। अक्खर कहिण प्रभू असीं तेरे मज़दूर, मज़दूरी सद कमाईआ। क़लम शाही लिखणा जगत बणाया दस्तूर, हुक्म इक अलाहीआ। अक्खर कहिण साडे पिच्छे प्रभू तैनूं भुल्ल गए हज़ूर, हज़ूर सानूं बैठे बणाईआ। अक्खर कहिण असीं जाणीएं तेरा नहीं तेरे अवतार पैगग्बरां दा क़ुसूर, जिन्हां नूं शरअ विच दिता भुआईआ। उन्हां तेरा भाणा मन्नया कि दुनी विच पाया फ़तूर, फ़तवे सब दे उत्ते लगाईआ। तेरे नाम नूं बदल के हुंदे रहे मशहूर, मशहूरी आपणी नाल रखाईआ। जे समझदे असीं सारे तेरा नूर, फेर अल्ला वाहिगुरु ओम वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला रिहा मिलाईआ। अक्खर कहे की प्रभू तूं वड़िआ विच अक्खरां, अक्खरां तों परे ना कोए वड्याईआ। की लभ्भें विच्चों पत्थरां, सिल पूजस पाहन मिले सरनाईआ। की वस्सें विच लक्कड़ां, धूंणीआँ जगत तपाईआ। की खेल तेरा वक्खरा, सच देणा समझाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहों नख़रा, घूँगट सक्कया ना कोए उठाईआ। की खेल खेलदा रिहों मथरा,
❋
❋
अयुध्या की चतुराईआ। की लहिणा बग़दाद बसरा, भेव देणा समझाईआ। क्यों गुर अवतार पैगग्बर पसारा पसरा, नाता जगत जुड़ाईआ। अक्खर कहिण अबिनाशी करते असीं ते तेरयां दा बणाउण वाले शजरा, शरअ विच सारे दिते लड़ाईआ। किसे नूं हथ्थ ना आया तेरा नम्बर ख़सरा, जिस नम्बर विच कोटन कोटि अम्बरां दे स्वयम्बर दिते रचाईआ। ओथे पता नहीं लगदा गुर अवतारां पैगग्बरां, अनगिणत तेरे विच्चों निकल के तेरे विच समाईआ। कोई चढ़या नहीं वेख्या तेरे मुनारे उपर मिम्बरा, आवाज़ हक़ हक़ अल्हाईआ। अक्खर कहिण असीं जेहड़े वेखीए ओह अन्त सुत्ते विच मढ़ीआं क़बरां, गोरां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा रिहा वखाईआ। अक्खर कहिण तेरे नाम दी सानूं मिलदी रही शाबाश, गुर अवतार पैगग्बर देण वड्याईआ। प्रभू तेरा नाम समझया ना किसे ख़ास, एसे कर के तेरे अग्गे दईए दुहाईआ । तेरे नाम उत्ते पैगग्बरां दा जांदा रिहा विश्वास, गुरुआं गुर दिता बदलाईआ। असीं हस्सदे रहे एह सारे प्रभ दी निक्की जिही शाख़, शनाख़त करन वाला नज़र कोए ना आईआ। सिफ्तां वाली दस्स के बात, कथा कहाणी गए सुणाईआ। जे समझदे असीं ओहो नूर ते ओहो ज़ात, फेर अक्खरां दी वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी बिन अक्खरां तों तेरे दुआरे किताब, कुतबख़ान्यां विच ना कदे टिकाईआ। जगत विद्या विच उहदा सिफ्तां वाला प्रकाश, तेरा नाउँ बदलदे रहे गुर अवतार पैगग्बर पंजां तत्तां वाली लाश, लाशरीक शरीक तेरे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रूप इक्को आदि जुगादि साख्यात, काग़ज़ात विच बन्द ना कोए कराईआ।