पुस्तकालयभाग २१

१ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

कलयुग कहे प्रभ वेख आपणी लिख्त, दर ठांडे सीस निवाईआ। साचा रिहा किसे ना इष्ट, गुर अवतार पैगग्बर भय ना कोए जणाईआ। मानव खुल्ही किसे ना दृष्ट, अनुभव तेरा भेव कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी तेरे कोल फ़रिसत, नाम बेनाम खोज खुजाईआ। झगड़ा मुका दे दोज़ख़ बहिश्त, स्वर्ग सूझ रहे ना राईआ। सच सबूरी दे सिदक, भरोसा इक दृढ़ाईआ। मेरा लेखा मुका कूड़ कुड़िआरे निन्दक, निरवैर तेरी सरनाईआ। शब्दी धार कर हिम्मत, सतिगुर इक्को वेस वटाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैगग्बर जो भोगदे गए गृहस्त, गृहस्तीआं विच आपणा रूप वखाईआ। उन्हां दा लहिणा देणा पूरा होया भविख्त, भाख्या धुर दी विच जणाईआ। लेखा रहे ना टांक जिसत, इक्को तेरे हथ्थ वड्याईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा वेख वखाईआ। कलयुग कहे मैं बोलां तेरा बच्चा, धुरदरगाही सीस निवाईआ। सच दुआरे तेरे सच्चा, सच सच दयां दृढ़ाईआ। मैं चार जुग दा लेखा कीता कच्चा, साबत नज़र कोए ना आईआ। तेरे घर दा लग्गण ना दिता पता, पतिपरमेश्वर जीव जंत दिते भुलाईआ। गुरु चेला रिहा कोए सका, साजण मिलण कोए ना आईआ। दीनां मज़हबां ला के धक्का, चारों कुण्ट दिता हिलाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठा, गुरुदुआर रहे कुरलाईआ। सति रहिण ना दिता तीर्थ तटां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे नैणां नीर वहाईआ। साधां सन्तां पवित्र रहिण नहीं दितीआं अक्खां, सांतक सति ना कोए राईआ। जगत विदवानां मारीआं मत्तां, बुद्धिवान ना कोए चतुराईआ। भरम भुलाए धारी जटां, जटा जूट रहे कुरलाईआ। हाहाकार मचाई जगत दुआरे हट्टां, साची वस्त ना कोए विकाईआ। तेरा नाम जैकारा लाउँदे फिरदे लखां, पर तेरे मिलण वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं दिवस रैण तेरी सेवा अंदर लख चुरासी नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। मोह विकार हँकार मार के सट्टां, जगत जिज्ञासू दिते सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। कलयुग कहे मेरी सुण इक अरदास, आरज़ू हरि सुणाईआ। तूं साहिब स्वामी सर्ब गुणतास, वड दाता बेपरवाहीआ। मेरी पूरी कर दे आस, तृष्ना तेरे अग्गे टिकाईआ। मैं सेवा करदा ख़ास, दिवस रैण आपणी कार कमाईआ। किसे दा रहिण नहीं दिता तेरे उत्ते विश्वास, विषयां विच सारे दिते भुलाईआ। नाम भण्डारा मिले किसे ना साच, वस्त अमोलक हथ्थ किसे ना आईआ। मन मनूए अंदर सारे रहे नाच, नटुआ हो के आपणा स्वांग वरताईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, निरगुण तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। सति धर्म दी रहिण नहीं दिती कोई जमात, विभचार विच लोकाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर दस्स के गए गाथ, अक्खरां वाली कर पढ़ाईआ। मैं सब दा कीता घात, घाउ गहरा दिता लगाईआ। झगड़ा पुवा के ज़ात पात, दीनां मज़हबां दिता लड़ाईआ। सब दा पूरा कर के भविख्त वाक्, क्या तैनूं देणा वखाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरी मंज़ल चढ़न ना दिता कोई घाट, अधवाटे वेखी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत दुलारा, दूल्ला धुर दा नज़री आईआ। चौथे जुग हो उज्यारा, चारों कुण्ट डगमगाईआ। तेरा हुक्म संदेसा दे के विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सीस ना कोए उठाईआ। कर खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर तेरी कार कमाईआ। चार कुण्ट कर अन्धयारा, साचा नूर करे ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर,

❋

❋

दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे मैं तेरा पूत सपूता, सुत दुलारा नज़री आईआ। कलयुग जीव भुलाया चारे कूटा, दह दिशा ना कोए शनवाईआ। सति धर्म दा मूधा कर के ठूठा, ख़ाली सारे दिते कराईआ। मन कल्पणा विच कर के झूठा, ममता मोह जगत हल्काईआ। भाग लग्गे ना किसे काया माटी तन वजूद पंज तत भूता, पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। तेरा नूर नज़र ना आया सति सरूपा, सति सतिवादी तेरी सेव ना कोए कमाईआ। चार कुण्ट दह दिशा साचा मार्ग लम्भया किसे गली ना कूचा, कुटिया समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ । कलयुग कहे प्रभू दे मैनूं शाबाश, दर तेरे सीस निवाईआ। मैं तेरा सुत दुलारा ख़ास, ख़सूसीअत दयां दृढ़ाईआ । किसे गोपी काहन दी सुरती शब्दी पैण ना देवां रास, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाट, साध सन्त फ़कीर सदी चौधवीं तेरा नूरी दरस कोए ना पाईआ। मैं अग्गे हो के लख चुरासी जोह के रिषीआं मुनीआं मंज़ल दिसण ना दिती वाट, वट्टा सब नूं दिता लगाईआ। दुरमति मैल कोई ना सके अंदरों काट, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़दयां पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मैं सच संदेसा धुर नरेशा देवां आख, आख़र इक जणाईआ। जूठ झूठ दी तेरी बख्शी होई दात, मैं घर घर अंदर सब दे दिती वरताईआ। सब नूं भुला के तूं धुर दा बाप, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां इट्टां पत्थरां उत्ते मस्तक दिते रगड़ाईआ। तेरे नाम दी महिमा दस्से ग्रन्थ उन्हां दा कर के पाठ, अग्गे तैनूं मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी साची इक आवाज़, जो आवाज़ आवाज़ विच्चों बदलाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं सुत दुलारा चंगा, सोहणा नज़री आईआ। मैं साबत रहिण नहीं दिता कोई बन्दगी वाला बन्दा, बंधना विच सारे दिते फसाईआ। पवित्र रहिण नहीं दिता कोई तीर्थ तट किनारा जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, कूड़ी क्रिया कर्म कांड सब दी झोली पाईआ। कोई सन्त फ़कीर शाह हकीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार तेरी मंज़ल चढ़े कोई ना डंडा, कलयुग कहे प्रभू एह मेरी वड वड्याईआ। खाण पीण दा सब ने बणाया धन्दा, जे अंदरों वेखें आप जो बाहरों साफ़ ते अंदरों गंदा, निर्मल नज़र कोए ना आईआ। किसे क़दर ना पाया क्यों गोबिन्द सीस विच रखाया कंघा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे मैं सोहणा छैल छबीला, बांका जोबनवन्ता नज़री आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैं साबत रहिण नहीं दिता कोई क़बीला, कामल मुर्शद तैनूं मिलण कोए ना आईआ। फ़ेल कर वखाया तेरे मिलण वाला वसीला, तेरे सिफ्ती नाम दी चले ना कोए चतुराईआ। सदी चौधवीं सन्त फ़कीर तेरे अक्खरां दा देंदे नाम वसीला,

❋

❋

वसल यार ना कोए कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। साचा हुक्म दे करतार, दर तेरे मँग मँगाईआ। मैं तेरा छोटा सुत दुलार, जुग चौथा सोभा पाईआ। मेरा खेल वेख विच संसार, वड संसारी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। चार कुण्ट कीता विभचार सति धर्म ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर गए हार, सिर सके ना कोए उठाईआ। मुरीद मुर्शद रहिण नहीं दिता कोई एतबार, गुरु चेला जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया तन वजूद करा शृंगार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जगत हल्काईआ। तृष्ना विच रोवण ज़ारो ज़ार, दीर्घ रोग ना कोए गवाईआ। तेरा खेल सच्ची सरकार, साहिब स्वामी दिता भुगताईआ। इक वार निगाह प्रभ मार, निज लोचन नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहीआ। पुरख अकाल कहे सुण कलयुग बच्चे नन्न्हे, नादान दयां जणाईआ। जे अन्त अख़ीरी इक बचन मन्नें, तेरी मनसा पूर कराईआ। जे एसे साल विच सति रहिण ना देवें किसे तने, बन्दगी वाला बन्दा नज़र कोए ना आईआ। विदवानां विकार हँकार अंदर बन्न्हे, अकल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मायाधारी कर दे अन्न्हे, जो सन्त सतिगुर गए भुलाईआ। उन्हां फड़ना ओस कन्ने, जिथों सके ना कोए छुडाईआ। अग्गे आपे प्रभ डंने, दए मात सज़ाईआ। सतिजुग विच कूड़ा सन्त फेर कोई ना जम्मे, सब दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कहे प्रभू हउँ चरण घोल घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। तूं मेरा तराज़ू तोलीं, तोलणहार तेरी सरनाईआ। मेरे अन्तर मारी बोली, अनबोलत दिता जणाईआ। मैं सब दी वेखणी काया पाटी चोली, मानव अंदर खोज खुजाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी कोयल वाली मिट्ठी बोली, काग अंदरों देणे बणाईआ। मन कल्पणा अंदर सारे पावण रौली, झगड़ा वेखणा जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी लज्जया लैणी रखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे लाल, लालण दयां जणाईआ। घर घर अंदर वेखीं सृष्टी दृष्टी हाल, इष्टी रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां खाधा झटका हलाल, परदा उहनां देणा उठाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, बचया रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर करे ना कोए संभाल, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सब नूं पाउणा माया ममता जाल, कूड़ी क्रिया विच फसाईआ। सति धर्म फल रहे किसे ना डाल, टहिणी महक ना कोए महकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिजुग कहे मैं प्रभू सीस निवावांगा। दर ठांडे तेरे मँग मँगावांगा। इक गोबिन्द देदे संग, शब्दी जोड़ जुड़ावांगा। जो छड्डके गया पुरी अनन्द, अनन्द तेरे विच्चों प्रगटावांगा। ओह ला के आपणे अंग, अंगीकार अख्वावांगा। सृष्टी दृष्टी सारी दे के दंड, डंडावत

❋

❋

तेरी इक समझावांगा। दीन मज़हब दी रहिण ना देवां कंध, भाण्डे भरम भन्नावांगा। जेहड़ा ना गावे तेरा छन्द, नाता धर्म राए दे नाल जुड़ावांगा। फिर फिर जूनी आवे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप वखावांगा। मेरी खेल वेख होवीं ना दंग, हैरानी सब दे अंदर वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगावांगा। पुरख अकाल कहे सुण मेरे सुत दुलारे, चौथे जुग दयां वड्याईआ। तेई अवतार खड़्हे अन्त किनारे, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखण नैण उघाड़े, अक्ख अक्ख विच्चों बदलाईआ। नानक गोबिन्द कर रहे इशारे, बिन सैनत रमज़ समझ विच टिकाईआ। किरपा करे आप निरँकारे, निरवैर धुरदरगाहीआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना माया ममता मोह विकार साड़े, अगनी तत तत्त जलाईआ। एह लेखा पूर कराउणा, तेरे कोलों सतारां हाढ़े, हाढ़ा कढ्ढे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं बड़ा दलेर, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं मेरे उत्ते होर करीं मेहर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मैं सब नूं देवां उलटा गेड़, बचया रहिण कोए ना पाईआ। शाह सुल्तानां देवां भेड़, राज राजानां दयां लड़ाईआ। तेरे नाम दी भबक भय वाली सुणे ना कोई केहर, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा सोभा पाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे लाल लाले, लालण दयां जणाईआ। किसे शक्त रहिण ना देवीं जोत ज्वाले, अष्टभुज ना कोए वड्याईआ। तेई अवतार मेरे नन्हे बाले, जुग जुग लोकमात सेव कमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सदा बणे रहे कंगाले, दरगाह साची मँग मँगाईआ। नानक गोबिन्द रहे भाले, वेखणहार थाउँ थाईंआ। जुग जुग जिन्हां मार्ग दस्से सुखाले, रहिबर राह दृढ़ाईआ। मेरे नाम दी महिमा लिख लिख भर छड्डे जगत विदयाले, विद्या विच चतुराईआ। मेरा लेखा कोई ना समझे हाले, हरि करता की खेल वरताईआ। थोड़ा इशारा दिता नानक बाले, बालम भेव खुल्हाईआ। गोबिन्द कल कल्की दे देके गया अहिवाले, परदा अवर ना कोए उठाईआ। जिस ने सब दे बदल देणे चाले, बाज़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह खेल करे निराले, निरवैर धुरदरगाहीआ। जिस दा हल्ल ना होया सवाले, जवाब विच जवाब ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक उपजाईआ। कलयुग कहे मैं तेरा योद्धा सूरबीर, परम पुरख सरनाईआ। प्रभू मेरा जूठ झूठ दा वज्जा इक्को तीर, धायल कीती सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां ने छोटे छोटे हिस्से मज़हबां दे पाए ज़ंजीर, बाकीआं दी तक़दीर सक्कया ना कोए बदलाईआ। मैं, वेख लै, सब दा वड्डा पीर, मुरीद कलयुग जीव लए बणाईआ। बचया रिहा ना शाह फ़कीर,

❋

❋

उच्ची बांह कर के ना कोए सुणाईआ। चलण दिती नहीं किसे दी तदबीर, तस्वीर तेरी नज़र किसे ना आईआ। विदवानां कोलों पूजा करा दिती जंड करीर, झगड़ा पुआ दिता विच तन सरीर, थोड़्ही जिही विकार दी अंदर पा के ख़मीर, गहर गम्भीर तेरा परदा दिता रखाईआ। जे तूं सच्चा पातशाह, कलयुग कहे, अग्गे वास्ते मैनूं बख्श दे सारी जगीर, इहो जिहा सूरमा पुत तेरा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर अवतारां कोलों तूं फेर करा लएं ताअमीर, नाम निक्के निक्के झोली पाईआ। प्रभू मैथों डरदे गए तेरे गुरु पीर, भविख्तां विच दे के गए दुहाईआ। जिंनां चिर आप ना आया उनां चिर कलयुग दी बदले ना कोए तक़दीर, अगला राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दरवेश हो के मँग मँगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं इक्को सुत दुलारा तेरा बहुत, बहुतिआं दी लोड़ रही ना राईआ। मैं ओस मंज़ल ते गया पहुंच, जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर तोबा तोबा कर के पल्लू गए छुडाईआ। मेरा भाणा सक्कया कोई ना रोक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़न वाल्यां दी चलण ना दिती सोच, समझ सब दी दिती बदलाईआ । जेहड़े अमृत वेले उठ के बाहरों काया भाण्डे रहे पोच, दिन चढ़दयां नूं उन्हां दे अंदर जूठ झूठ दयां वसाईआ। भावें किसे ने सिर ते पगड़ी बन्न्ही भावें रख्या टोप, पोप साफ़ नज़र कोए ना आईआ। सारी सृष्टी विच्चों मैनूं पंज दस चंगा कहिंदे लोक, बाकी सारे मेरे विच रल के आपणा रंग रहे वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू किथ्थे तेरा शब्द ते किथ्थे तेरी जोत, किथ्थे तेरा बंक किथ्थे तेरा कोट, मैं तेरा भिखारी हो के कलयुग जीवां कूड़ी क्रिया दा भण्डारा दिता थोक, तेरे नाम परचून दा ख़रीददार नज़र कोए ना आईआ। जेहड़े सन्त साधू फ़कीर तेरा नाम बाणी दा सदका दस्सण जगत सलोक, सोहला रसना नाल गाईआ। उन्हां दी दशा ओह जेहड़ी कामनी वाली कोक, ओह कोक पंडत तेरे दर ते पढ़न कोए ना आईआ। क्यों मुग्ध अंञाण घल्ले डरपोक, जेहड़े अक्खरां पढ़ के झट लँघाईआ। कलयुग कहे मैं उन्हां नूं चुरासी विच देणा झोक, पिच्छों फड़ ना कोए खिचाईआ। मैं कहिणा वजा के ठोक, आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं बड़ा बलधारी, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। मेरे अन्त अख़ीर विच जा मैनूं लभ्भदे आपणी कोई गुरमुख नारी, नर नरायण तेरा संग ना कोए निभाईआ। जिधर तक्केंगा ओधर दुनियां दिसू विभचारी, कुकर्मां विच कुरलाईआ। ज़रा निगाह मार के वेख लै जिन्हां नूं जगत कहिंदा सन्त ओह अन्तर कन्या नहीं कँवारी, विषयां वाली चोली नज़री आईआ। मेरी रुत बसन्ती वेख महकी इक बहारी, कूड़ कुड़िआरा नाल लिआईआ। पुरख अकाल तेरे नालों तोड़ के यारी, यराने जगत विच वधाईआ।

❋

❋

मेरा बल अजे होर वेखीं आह लँघ जाण दे हाढ़्ही, हाहाकार ख़लक ख़ुदाईआ। चार जुग दा नाम कोई कर ना सके दारी, द्वैत अंदरों ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरी वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाल किहा कलयुग वाह, वाहवा तेरी वड्याईआ। एसे कर के गोबिन्द वाहिगुरु गया गा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। बिन अबिनाशी करते तेरा लेखा जाणे कोई ना, परदा भेव ना कोए चुकाईआ। तैनूं शाबाश दयां गुर अवतारां पैगग्बरां दे हुन्दयां सब दे अंदर भरया गुनाह, बचया रहिण कोए ना पाईआ। एसे कारण सब ने होणा फ़नाह, फ़ैसला हक़ दए दृढ़ाईआ। लेखा जाणे धुर अलाह, अल्ला आलमीन वेख वखाईआ। ख़ुदगर्ज़ मेटे आप ख़ुदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कहे मैं तक्कके वेख्या नज़री आया जेठ महीना, हैरानी मेरे अंदर आईआ। मेरे बदन आया पसीना, पसचाताप विच दुहाईआ। मेरा कम्बदा दिस्सया सीना, साह साह विच हल्काईआ। मैं समझया क्यों होया कमीना, आपणा आप छुपाईआ। जां निगाह मारी निरगुण नूर तक्कया उत्ते ज़मीना, फ़र्श ख़ाकी सोभा पाईआ। जिस दा समझे ना कोई ज़मीमा, परदा परदा ना कोए उठाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां करदा रिहा तरमीमां, दरुस्ती आपणा नाम समझाईआ। सब नूं करे आप अधीना, आहला अदना वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहीआ। कलयुग कहे मैं जेठ तक्कया, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ख़ाली होया मदीना मक्कया, मक़बरे रहे कुरलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद फिरे नस्सया, जोती धार वाहो दाहीआ। चारों कुण्ट अन्धेरा मस्सया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जिन्हां कलमा नबी रसूलां जपया, जिह्वा रसना नाल हल्काईआ। नूर इलाही अगम्मी तक्कया, जोती जाता धुरदरगाहीआ। ओहनां पिछला लेखा छड्डया, अग्गे वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा लेख समझाईआ। कलयुग कहे मैं तक्कया इक नज़ारा, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस नूं कहिंदे चवीआं अवतारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा लहिणा देणा अन्त संसारा, नव सत्त परदा दए उठाईआ । सो जोती जोत उज्यारा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मैनूं देवणहार सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं रहिण नहीं देणा मन्दिर मस्जिद मठ शिवदवाला गुरुदुआरा, गुरु गुरदेव इक्को देणा समझाईआ। जिस नूं अवतार पैगग्बर करन निमस्कारा, सीस जगदीश इक झुकाईआ। सो सब दा मित्र प्यारा, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। लेखा जाण धुर दरबारा, दरगाह साची खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कलयुग कहे जेठ महीना चढ़या, चढ़दी कला दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा पल्लू फड़िआ, धुर दी गंढ्ढ पुआईआ। मैं

❋

❋

चरण कँवल खढ़या, सीस जगदीश निवाईआ। किरपा कर मेरे अवतरया, तारनहार तेरी सरनाईआ। कलयुग बेड़ा वेख भरया, बचया नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बरां कोलों कोए ना डरया, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जिन्हां ने शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान ढोला नगमा पढ़या, पुस्तकां विच ध्यान लगाईआ। ओह जीवत जीव कोए ना मरया, मर जीवत रूप ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया अंदर सड़िआ, अगनी तत जलाईआ। तेरी मंज़ल हक़ीक़ी कोई ना चढ़या, निरगुण दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा देणा चुकाईआ। पुरख अकाल कहे कलयुग एह जेठ जगत दी धारा, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जिस दा चार जुग मिलदा रिहा इशारा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण जोत लए अवतारा, लख चुरासी वेख वखाईआ। सन्त सुहेला इक इक्केला खेले खेल धुर दरबारा, दरगाह साची सचखण्ड वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नईआ नौका डोबे विच मँझधारा, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। जो सरगुण निरगुण हो के आया दुबारा, दो जहानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म अगम्मा पैग़ाम, पैगग्बरां देणा जणाईआ। सवाधान होणा राम, कृष्ण काहन अक्ख खुल्हाईआ। गुरु गुरदेव ना रहिणा अञ्याण, चतुर सुजान दए जणाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखो जीव जहान, चुरासी अन्तर निरंतर खोज खुजाईआ। कवण रसना कवण जिह्वा कवण मन कवण बुद्धी कवण सुरती धुर दा शब्दी गाए गान, गहर गम्भीर विच समाईआ। कवण काया काअबा दो दोआबा हक़ महराबा दस्से काया सच मकान, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। कवण नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवान, पुरख अकाल ओट रखाईआ। कवण तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मिल के गाए गाण, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। कलयुग साचे काया माटी वेख भाण्डे काचे तत वजूद हक़ महबूब किस दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक इकल्ला आप दृढ़ाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं मार के वेखां झाकी, तेरी झलक खोज खुजाईआ। चुरासी विच्चों थोड़्हे दिसे बाकी, जो बकाया तेरे हथ्थ रखाईआ। आत्म ब्रह्म बण के साथी, पारब्रह्म तेरा संग निभाईआ। तेरा नूर समझ के ज़ाती, झगड़ा दीन दुनी गवाईआ। तेरे नाम दी सुण के साखी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जगत मंज़ल मुका के वाटी, दर तेरे डेरा लाईआ। जिथ्थे वस्सें पुरख अबिनाशी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ना कोई दीवा ना कोई बाती, सुर्या चन्द ना कोए चमकाईआ। ना कोई विद्या ना कोई पाठी, ना कोई ढोले रिहा गाईआ। ना

❋

❋

कोई दिवस ना कोई राती, ना कोई घड़ी पल वंड वंडाईआ। ना कोई रूह बुत दिसे ख़ाकी, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। ना कोई ज़िंदगी ना कोई जीवण ना कोई हयाती, ना कोई आयू वंड वंडाईआ। जां तक्कया ते कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। पुरख अकाले कोटां विच्चों थोड़्हे मन्नदे तेरी आखी, जो आख़र तेरे विच समाईआ। कलयुग कहे मैं वी उन्हां दी करनी राखी, सेवक हो के सेव कमाईआ। मैं संदेसा देवां पाती, पत्रका इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा चुकाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तक्कया जगत जहान, जहालत वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी किरपा होई महान, मेहर नज़र उठाईआ। मैं मारया फेर ध्यान, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। चुरासी विच्चों भगत सुहेले लभ्भे आण, चार वरन ना वंड वंडाईआ। जेहड़े तेरा ढोला गाउँदे गाण, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तेरे चरण धूढ़ करन इश्नान, अठसठ तीर्थ नहावण कोए ना जाईआ। तेरा जलवा नूर तक्कण महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। इक्को दर ते मँगदे दान, धुरदरगाही झोली डाहीआ। इक्को वस्त अमोलक दे महान, नाम भण्डारा इक वरताईआ। बाली बुध्ध ना रहे अंञाण, चतुर सुघड़ देणे बणाईआ। तेरा वेखणा धर्म निशान, निशाने सारे देणे गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पल्लू आपणा लैणा फड़ाईआ। कलयुग कहे मैं वेख होया हैरान, हैरत अंदर दयां दुहाईआ। भगत सुहेले वेखे तेरे निशान, निशाने तेरे नाल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउँदे गाण, करन अगम्म पढ़ाईआ। साचा मन्दिर इक तकाण, जिथ्थे वस्से शहिनशाहीआ। अबिनाशी करता होवे हुक्मरान, धुर दरबारी सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर भिखारी दिसण करन चरण ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा इक सुहाईआ। कलयुग कहे प्रभू तेरा दर घर सुहञ्जणा, सोभावन्त तेरी वड्याईआ। तेरा नूर आदि निरंजना, जुग जुग निरगुण सरगुण जोत करे रुशनाईआ। तेरा लेखा दीना नाथ दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। कोटां विच्चों थोड़्हे वेखे तेरा करदे चरण धूढ़ मजना, दुरमति मैल धुआईआ। जिन्हां दा डंका धर्म दा वज्जणा, चार कुण्ट शनवाईआ। झगड़ा रहिणा नहीं आहला अदना, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। सचखण्ड दुआरे जिन्हां नूं सद्दणा, संदेसा शब्द नाम दृढ़ाईआ। उन्हां तेरे चरण कँवलां विच वसणा, दरगाह साची सोभा पाईआ। ख़ुशीआं विच बहि बहि हस्सणा, हस्ती वेख धुरदरगाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल ने उन्हां नूं प्यार नाल कहिणा ओह भगत दुलारे मक्खणा, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे पुरख अकाल मैनूं फेर याद आउणा ओह पटना, जिथ्थे गोबिन्द पट्टी लिख के गया समझाईआ। जिस दी समझे कोई ना घटना, घाटे विच लोकाईआ। जेहड़ा अक्खीआं तों ओहले गोबिन्द

❋

❋

अजीत जुझार नूं लाया वटणा, नाम धर्म सगन मनाईआ। उन्हां दे पिच्छे उन्हां दा लेखा कटणा, जिन्हां दी सरसे होई जुदाईआ। अग्गे रहिण नहीं देणा गुरमुख कोई बेवतना, वतन सब नूं देणा वखाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल दीन दयाल किसे हथ्थ ना आया चार जुग करदे रहे तपणा, यथार्थ ओहो देणा मिलाईआ। कलयुग कहे बिना भगत भगवान दे दूजा खेड़ा कोई ना वसणा, सच दुआर वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग कहे मेरे भगवन्त, प्रभू दयां जणाईआ। मैं तेरे तक्के ओह सन्त, जो सति विच समाईआ। इक्को तेरे नाम दा गाउँदे मंत, बाकी छड्डी सर्ब पढ़ाईआ। इक्को मन्नदे तैनूं धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी सेज हंढ्ढाईआ। तूं किरपा करनी आप अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। जन भगतां अन्तर गढ़ रहे ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। तूं बोध अगाधा शब्द अनादा पंडत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर देणा वखाईआ। कलयुग कहे मैं वेख्या खेल अपार, अपरम्पर ध्यान लगाईआ। तेरे भगत सुहेले दीन दुनी तों बाहर, पिछला लेखा गए मुकाईआ। इक्को ओट तेरे चरण दुआर, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जां मँगण ते तेरा दरस दीदार, दूसर मिलण कदे ना जाईआ। छड्डके दीन दुनी दे यार, यारड़े तेरा सत्थर हंढ्ढाईआ। तूं बख्श अगम्मी प्यार, प्रीती इक्को इक लगाईआ। तूं साहिब स्वामी धुर दा पुरख गुरमुख तेरी सुहञ्जणी नार, नर नरायण तेरी सरनाईआ। तेरी किरपा करे ना कोए विभचार, क्रिया कूड़ ना कोए हल्काईआ। साचा मन्दिर इक वखाल, जिथ्थे वस्से दीन दयाल, पोह सके कदे ना काल, त्रैगुण माया ना कोए जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जिथ्थे वसदे शाह कंगाल, आपे वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणी दया कमाईआ। तेरे अग्गे इक सवाल, लख चुरासी होए ज़वाल, तेरे भगत सोहण तेरे नाल, वखरा घर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची मेल मिलाईआ। दरगाह साची मेल मिलावांगा। बिन तेल बाती जोत जगावांगा। बिन वरन गोत आपणे रंग रंगावांगा। बिन समझ सूझ पैंडा पन्ध मुकावांगा। झगड़ा मुका के लोक परलोक, सच दुआर इक वखावांगा। जिथ्थे जगे निर्मल जोत, जोती जोत विच मिलावांगा। गुरमुख कदे ना आलणयों डिग्गे बोट, फड़ बाहों आप टिकावांगा। जिथ्थे सके कोई ना रोक, ओस दुआरे आप वसावांगा। मेरे प्यार दा होवे कोट, कुटिया काया गढ़ तुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां संग रखावांगा । जन भगत संग रहिणगे। पूरब जन्म दा लाहा लैणगे। सचखण्ड दुआरे बैहणगे। कूड़े वहिण कदे ना वहिणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच भाणा

❋

❋

सदा सहणगे। सद भाणे विच रखावांगा। कलयुग अन्तिम दया कमावांगा। फड़ बाहों गोद बिठावांगा। सचखण्ड दी दे के मौज, मजलस आपणे नाल रखावांगा। किसे नूं मेरे लभ्भण दी करनी पए ना खोज, दिने जागदयां राती सुत्यां फड़ उठावांगा। सोहँ नाम दी दे के चोग, चुगली निन्दिया तों बाहर कढावांगा। उन्हां नूं पोह ना सके मौत, जिन्हां नूं मतलब आपणा नाम दृढ़ावांगा। उन्हां दा इक्को इष्ट बहुत, पल्लू सब दे कोलों छुडावांगा। धुर दा मालक हो के खौंत, ख़सम हो के डोरी आपणे हथ्थ जणावांगा। भगत सुहेला कदी ना जाए औंत, सच दुआरे सोभा पावांगा। मरन तों पैहलां ज़रूर जावां पहुंच, अन्तिम आपणे नाल लिजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़वांगा। कलयुग मेरे भगतां करीं निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिन्हां छड्ड जगत संसार, इक्को ओट तकाईआ। बण के दर भिखार, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। दीनां मज़हबां तों हो के बाहर, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। इक्को मँगदे सचखण्ड दुआर, दूजी आस ना कोए वधाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगत जन्मे ना दूजी वार, तन वजूद ना कोए हंढ्ढाईआ। जे आवां ते फेर लिआवां नाल, सदा नाता आपणे नाल रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी सिख्या गए सिखाल, निरअक्खर अक्खरां विच बदलाईआ। सो साहिब स्वामी जन भगतां करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के खोज खुजाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण करे संभाल, सम्बल दा मालक ख़लक दा ख़ालक गोबिन्द दा सालस वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडे आप टिकाईआ। दर ठांडा इक दरबारा, अगनी तत नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे झुकदे गुर अवतारा, पैगग्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भिखारा, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चरण कँवल पनिहारा, पनघट बैठे राह तकाईआ। तिस दा लेखा जाणे हरि करता आप करतारा, क़ुदरत दा मालक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी हरि करता वड वड्याईआ। कलयुग कहे ओ जेठ महीने साथी, मेरा संग निभाईआ। कुछ याद कर लै की कथा कहाणी गोबिन्द आखी, आख़र गया दृढ़ाईआ। केहड़ी मंज़ल गुरसिख चढ़े अगम्मी घाटी, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। केहड़ा पैंडा मुके वाटी, राह विच ना कोए फिराईआ। कलयुग कहे, गोबिन्द किहा, जे मन्नउ ते मन्नउ पुरख अबिनाशी, बिना पुरख अकाल दे सीस ना कोए निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जो जनमिया सो अन्त विनासी, विषयां वाला रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दे शास्त्र ग्रन्थ एह निक्की पत्रका पाती, सुनेहड़े प्रभ दे रही सुणाईआ। जे कोई मन्नदा गोबिन्द दी आखी, इट्टां पत्थरां

❋

❋

सीस ना कोए निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म समझदा ओस दी ज़ाती, परमात्म विच समाईआ। झगड़ा छुटदा तन ख़ाकी, उहला अवर रहे ना राईआ। जे कोई गोबिन्द दा जाम पींदा जिस नूं प्याउँदा बण के साकी, साख्यात नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लेखे पूर कराईआ। कलयुग कहे मैं सुण के होया अतीत, त्रैभवन तेरी सरनाईआ। परम पुरख दी साची प्रीत, प्रीतम धुरदरगाहीआ। जिस दी आदि जुगादी रीत, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जिस ने रचन रचाई मन्दिर मसीत, शिवदवाले मठ गुरुदुआरे वंड वंडाईआ। सो ठाकर स्वामी सब दी परखे नीत, नीतीवान वेख वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दस्सण आया इक हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। सब दा लेखा पूरा बीस इक्कीस, हरि जगदीश आप जणाईआ। अग्गे छत्र झुलणा इक दे सीस, साहिब सुल्तान सर्ब सरनाईआ। जन भगतां पार कीती जगत दी लीक, जग नेत्र जेहड़ी नज़र किसे ना आईआ। पुरख अकाल ने बख्शी ओह तौफीक़, ताक़त दिती धुरदरगाहीआ। जो सतिगुर शब्द दी उम्मीद, आदि मध्ध राह तकाईआ। जिस दी गोबिन्द कर के गया ताकीद, फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जिस दी अवतार पैगग्बर रखदे गए उडीक, बिन नैणां नैण उठाईआ। सो कलयुग अन्त अन्धेरा मेटे तारीक, निरगुण चन्द करे रुशनाईआ। जन भगतां नाम कर बख्शीश, रहमत हक़ कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग तेरा लेखा वेखे मार ध्यान, धन्न वड्याई तेरी जिन्ह सृष्टी दी दृष्टी विच्चों कढ्ढआ ज्ञान, सति धर्म दा रहिण नहीं दिता निशान, दीन दुनी कीती बेईमान, ईमान विच इन्सान नज़र कोए ना आईआ।

२ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

गोबिन्द सीस रख्या कंघा, कंगण हथ्थ नाल छुहाईआ। एह मँग मँगी निरमाणता विच गंगा, जटा जूट शंकर ध्यान लगाईआ। निरगुण धार सरगुण मेल संगा, सगला संग निभाईआ। जिस मंज़ल ते बन्दगी वाला पहुंचे कोई बन्दा, बन्दना विच आपणी दया कमाईआ। साढे तिन्न हथ्थ चोटी शरीर दा वेख के कन्ढ्ढा, अन्त अख़ीर खोज खुजाईआ। मंज़ल टोह अगम्मी डंडा, पाबन्दी पन्ध खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार वेख अगम्मी खण्डा, खड़ग आपणी कार कमाईआ। कंघा कहे मैं दस्सां आपणी बात, बातन दयां जणाईआ। शंकर गया आख, बिन अक्खरां

❋

❋

लेख दृढ़ाईआ। मेरी अगम्मी आस, आसा विच वधाईआ। जुग चौकड़ी होवे खेल तमाश, पुरख अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। नित नवित्त देवे दात, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। अन्तर वेखे मार झात, परदा हक़ उठाईआ। चारों कुण्ट होए अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले खेल करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता हुक्म दृढ़ाईआ। शब्दी सतिगुर तन वजूद कर प्रकाश, प्रकाश आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। कंघा कहे मैनूं आख्या क्यों कंघा, की कर्म वड्याईआ। शंकर जटा धार विच्चों जिस वेले चरण छोहे गंगा, उँगली दस बीस सोभा पाईआ। जोती धार निकलया मम्बा, वहिण दिता वहाईआ। शंकर सीस धड़ उत्तों नंगा, ओढ्ढन नज़र कोए ना आईआ। छार कारण सीस होया गंदा, पवित्र रूप ना कोए वखाईआ। एह खेल अगम्म अचंभा, परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ । धुर दा हुक्म दस्से आप, शब्दी शब्द जणाईआ। सीस वेख जटा जूट धार, शंकर अक्ख खुल्हाईआ। क्यों माटी ख़ाक पाई छार, सति सार ना कोए कराईआ। शंकर कहे खेल तेरा अपार, बेपरवाह नज़री आईआ। तेरा खेल होणा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म वरताईआ। तूं निरगुण सरगुण खेल खेलणा अवतार, पैगग्बर गुरु रूप वटाईआ। सृष्टी दी दृष्टी पूरा करे ना कोए उधार, अद्ववाटे राह तकाईआ। मैं दोए जोड़ करां निमस्कार, नमस्ते विच सीस झुकाईआ। मेरी साफ़ करे छार, जेहड़ा तेरा कलयुग सुत होवे दुलार, गोबिन्द सूरा नाउँ धराईआ। मेरी जटा जूट नाल करे प्यार, वख वख कराए इक इक्क वाल, वाली तैनूं इक बणाईआ। अग्गे लेखा कर बहाल, किरपा करे तेरा लाल, जिस दी मंज़ल इक सुखाल, रस्ता इक्को इक दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। शंकर कहे गोबिन्द धार कंघा वंड इक्की, इक्की इक्की वेख वखाईआ। मेरे लहिणे पिच्छे गोबिन्द ने सिर तों शुरु कीती सिक्खी, केस कंघे नाल वड्याईआ। नाम धार कटार कर के तिक्खी, तन वजूद लई छुहाईआ। कड़ा खेल दस्स के निक्की, कड़ी कर्म दिती बदलाईआ। कछैहरा धर्म यति दी चिठ्ठी, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। शंकर कहे फेर पंचम हाहे उत्तेवखा के टिप्पी, टीका टिप्पणी सब दी दिती जणाईआ। इशारे नाल किहा जेहड़ी वारता किसे नहीं लिखी, लेखा लेख ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा आप उठाईआ। गोबिन्द रख के कंघा शंकर लाहिआ उधार, पूरब लेख चुकाईआ। जटा जूट सुथरे वाल कर त्यार, त्रैगुण झगड़ा दिता मुकाईआ। प्रेम प्रीती बन्न्ह सच दस्तार, दासतां अगली आप जणाईआ। कंघे दा खेल महान, कांग नाम वाली चढ़ाईआ। एह लेखा चुकाया श्री भगवान, भगवन बेपरवाहीआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन हो के भाग सब दा आपणे हथ्थ रखाईआ।