पुस्तकालयभाग २१

५ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

कलयुग कहे प्रभ मैं तेरा अन्त दुलारा सूर, सूरबीर इक अख्वाईआ। हरि हिरदे अंदरों कढ्ढया तेरा नाम हज़ूर, तेरे हज़ूरीआं दी चलण दिती ना कोए चतुराईआ। आपणा हुक्म कर मशहूर, चार कुण्ट दिता सुणाईआ । सृष्ट सबाई नाता जोड़ के नाल कूड़, सति धर्म दा पल्लू दिता छुडाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़, माया ममता विच रुलाईआ। किसे मस्तक लग्गण ना देवां तेरी धूढ़, धूढ़ी टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। निज लोचन परसे कोए ना नूर, अन्ध अन्धेरा कीता लोकाईआ। गृह गृह वेख हउमे हंगता गढ़ ग़रूर, निवण सु अक्खर ना कोए जणाईआ। मैं सच्ची सेवा करां ज़रूर, ज़रूरत आपणी वेख वखाईआ। हे प्रभू तूं जुग चौकड़ी बणया पहलों मज़दूर, लोकमात हथ्थ किसे ना आईआ। पैंडा दस्सदा रिहों दूरन दूर, नेरन नेर पन्ध ना कोए चुकाईआ। शब्दी दस्सदा रिहों अनादी तूर, तुरिया पद इक वड्याईआ। निरगुण सरगुण पाउँदा रिहों फ़तूर, फ़तवे कलमे वाले लाईआ। तेरे हुक्म अंदर मैं साफ़ रहिण नहीं दिता कोए काफूर, कपूर रूप ना कोए वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा खेल वेख ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर तेरी सेव कमाईआ। कलयुग कहे प्रभ मैं सेवा कीती वड्डी, प्रभ वड्डे दे वड्याईआ। मनुशां खा के मच्छी डड्डी, तेरी डंडावत दिती भुलाईआ । ज़बान नाल रस चूसदे हड्डी, तेरा अमृत रस रस ना कोए चखाईआ। धर्म दुआरिआं वधी बदी, बदकारी विच दिसे लोकाईआ। मैनूं ख़ुशी मुहम्मद दी बीत रही सदी, चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे हुक्म नाल गुर अवतार पैगग्बरां रहिण नहीं देणी गद्दी, गदागर सारे देणे बणाईआ। जेहड़ी धरती पापां कारण दब्बी, पतित पुनीत ना कोए वखाईआ। एह मेरी खेल अच्छी, जो अच्छी तर्हां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गृह इक वड्याईआ। कलयुग कहे मैनूं कोई ना कहे कमला कोझा, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मैं करमां दा सब दे उत्ते लद्दया बोझा, भार हेठ सारे देण दुहाईआ। साचा राह किसे ना सोधा, सुदी वदी पन्ध ना कोए मुकाईआ। बिन भगतां कोई होया ना पुरख अकाल जोगा, जोगी जुगीशर तपीश्र मुनीश्र सारे रहे कुरलाईआ। जगत तृष्ना सब ने भोग भोगा, भसमड़ रूप ना कोए बदलाईआ। हउमे मिटे कोए ना रोगा, हंगता विच सर्ब कुरलाईआ। मैं दुहाई फेरी विच चौदां लोका, चौदां विद्या रही कुरलाईआ ।

❋

❋

साचा गाइण ना दिता नाम सलोका, सोहल्यां वाले दिते भुलाईआ। बिन तेरे नाम तों ख़ाली दिसण लोथां, तन वजूद वज्जे ना कोए वधाईआ। जीव जंत होया थोथा, करते कीमत ना कोए चुकाईआ। मैं पै गया विच सोचां, सोच समझ के तैनूं दयां जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तैनूं मेरे वरगा इक्को सूरमा पुत्त बहुता, जिन्ह चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी सारे दिते भुलाईआ। किसे नाल नहीं करदा धोखा, अंदर वड़ के अंदरों दयां उठाईआ। मेरा रूप कोई पगड़ी टोपी वाला नहीं कोई बोदा, बोदीआं वाले मन मति बुध्ध ना कोए रखाईआ। मैं इक्को वार पुरख अकाल तेरा अरदासा सोधा, सुध सब दी दिती भुलाईआ । अठसठ तीर्थ लाउँदे वेखे डोबा, डुबकीआं दे के सारे चुरासी विच भुआईआ। तेरे नाम दा चार जुग जेहड़े उडाउँदे रहे गोगा, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। उन्हां दा अन्तिम वेख्या मौका, मुकम्मल तेरी सेव कमाईआ। सब दा पोचिआ रह गया चौंका, चौकड़ी अन्तिम दए दुहाईआ। गोबिन्द दा पूरा होया ढौंका, ढईआ आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर भरन हौका, साह साह विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, दर तेरे वजदी रहे वधाईआ। कलयुग कहे प्रभ मैनूं सदा याद रखीं, रक्ख्या करीं थाउँ थाईंआ। मैं तेरे काहन दी साबत रहिण नहीं दिती कोई सख़ी, सति धर्म ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट दह दिशा खेल वेख आपणी अक्खीं, आख़र बेनन्ती दिती जणाईआ। तैनूं किसे दा बणया रहिण नहीं दिता पती, पतिपरमेश्वर तेरा नाता सृष्टी नालों तुड़ाईआ। साध सन्त फ़कीर कोई रहिण नहीं दिता यती, यथार्थ सारे दिते भुलाईआ। किसे नूं पढ़न नहीं दिती तेरी निरअक्खर धार पट्टी, बिन पटने वाले सब दी कीती सफ़ाईआ। मैं ते सतिजुग त्रेता द्वापर वांग नहीं चलदा चाल मट्ठी, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। मैं तेरे हुक्म नाल अगनी अग्ग तपा के भट्ठी, सृष्टी दृष्टी दिती जलाईआ। गुर अवतार पैगग्बर भरन चट्टी, चटक हो के चेटक दिते बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभ मैनूं बणा लै आपणा सुत जेठा, सतिजुग सुत्ता ना लए अंगड़ाईआ। मैं शाह सुल्तानां रखां तेरे चरणां हेठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं तेरा बणया सुत दुलारा बेटा, बेटी बेटे सारे वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल दा वेखां पेटा, अंदरों बाहरों फोल फुलाईआ। अन्त अख़ीरी दस्स के सब नूं इक्को नेता, नेत्र अन्तर दयां वखाईआ। कुछ कौल इक़रार याद कर लै चेता, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बरां नूं दिता ठेका, बोली अनबोलत आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वखाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरा वेख सफ़र, जल्दी जल्दी रिहा मुकाईआ। पैगग्बरां दे वेख कफ़न, मुर्शद देण दुहाईआ।

❋

❋

जेहड़े मक़बरिआं विच हो गए दफ़न, उन्हां दी लग्गी दफ़ा कम्म किसे ना आईआ। जेहड़े आ के चले गए तेरे वतन, मुड़ के फेरा कोए ना पाईआ। उन्हां दी याद फ़ज़ूल जगत वाला यतन, जेहड़े यतीम तेरे विच गए समाईआ। मैं चौहन्दा तेरा साचा इक्को होवे पतन, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। तूं आपे होवें पैज रखण, रक्ख्या करें थाउँ थाईंआ। जन भगत सुहेला रहे कोई ना सक्खण, ख़ाली भण्डारे दएं भराईआ। सच प्रीती जोड़ के नत्तन, नाता आपणे नाल रखाईआ। धुर संदेसा आवें दस्सण, नाम निधाना इक जणाईआ। मेरा इक्को मन्न लै बचन, बच्चा हो के सीस निवाईआ। वेखीं चौधवीं सदी देवीं ना टप्पण, टप्पयां दा झगड़ा देणा मुकाईआ। अगनी जेठ वांग गुरमुख भगत कदे ना तपण, तपदे हिरदे शांत कराईआ। इक्को तेरा नाम जपण, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सदा सरन सरनाई तेरी वसण, नाता तोड़ कूड़ लोकाईआ। पुरख अकाले तेरा प्यारा नाम जपण, जगजीवत रूप वटाईआ। सच दुआरा धुर दा लभ्भण, भज्जण वाहो दहीआ। ख़ुशीआं विच मिल के हस्सण, हस्ती हस्ती विच्चों बदलाईआ। धन्न भाग जे आएयों पैज रखण, रखक हो के रक्ख्या करें थाउँ थाईंआ। पर मेरे अग्गे किसे दा चलया नहीं कोई यतन, जुगती कम्म कोए ना आईआ। मेरा खेल वेख चारों कुण्ट अन्धेरा कीता मस्सण, मस्ती सब दी दिती गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। कलयुग कहे प्रभ मैनूं सारे कहिंदे शरअ बुरी, बुरयाई सिर ना कोए उठाईआ। मेरे अन्तर वासना इक फुरी, फ़ुरने विच दयां जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द छड्डी अनन्द पुरी, पुर अनन्द दिता तजाईआ। ओस वेले बचन कीता सृष्टी दृष्टी अंदरों होणी नगुरी, सतिगुर शब्द ना कोए मनाईआ। सुरत सवाणी सुहागण बणाउणी नहीं किसे कुड़ी, नर हरि कन्त भगवन्त ना कोए मनाईआ। सब दी जगत वासना होणी बुरी, सति धर्म ना कोए कमाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते फिरनी छुरी, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत वासना तृष्ना मेट कूड़ी, कूड़ कुटम्ब क़ुदरत दे मालक देणा खपाईआ।

९ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ गुरशरन सिँघ सुरजीत सिँघ दे गृह नंगल ज़िला हुश्यिारपुर

अक्खर बाणी परम पुरख दी सिफ्त, गुर अवतार पैगग्बर रसना ढोले गाईआ। शास्त्र सिमरत गुरु ग्रन्थ महिमा वाली लिख्त, नाम बाणी रहे जणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दृष्ट वाली सृष्ट, एकँकारा रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त

❋

❋

गुर अवतारां छोटी छोटी सब दी रखदा रिहा फ़रिसत, फ़ार फ़ार नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। गुरु ग्रन्थ कलयुग बाणी, वाहिगुरु अक्खर छत्ती जुग वड्याईआ। नाम सति चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज अन्तर इक समझाईआ। सतिगुर शब्द जुग चौकड़ी खेल महानी, गुर अवतार पैगग्बरां करे पढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वाली दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। आदि जुगादि लख चुरासी जीव जंत हर घट अन्तरजामी, घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी परदा ओहला आप उठाईआ। जिस पुरख अकाल नूं गुर अवतार पैगग्बर कहि के गए बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। उच्ची कूक सुणाउँदे गए सन्त, सोहले ढोले रागां विच गाईआ। जिस दी सारे करदे गए मिन्नत, दर दरवेश सीस जगदीश झुकाईआ। सति अग्गे सति दी रही कोई ना हिम्मत, हौसला सके ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा परदा आप उठाईआ। गुरु ग्रन्थ निक्की जिही गाथ, गुरु अर्जन सहजे दिता समझाईआ। इस तों परे पुरख समराथ, जो निरअक्खर धार विच्चों अक्खर रिहा समझाईआ। जिस दा आदि जुगादि प्रकाश, रविया हर घट थाईंआ। कदे ना होवे नाश, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। बाणी ओस सिफ्त दी दस्से गाथ, कथनी कथ कथ वड्याईआ। अगला लेखा ना सके आख, परदा भँवर ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह, परवरदिगार वड्डी वड्याईआ। जुग जुग हुक्म दए बदला, बदली अपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक प्रगटाईआ। अक्खरां विच सत्थरां विच पत्थरां विच प्रभ नूं बन्द सके ना कोए करा, अंकड़यां विच हिसाब ना कोए लगाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए विहा, अनगिणत गुर अवतार पैगग्बर नित नवित्त सेव कमाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक नूरी ख़ुदा, परदा सके ना कोए उठाईआ। कलमा कायनात अलिफ़ ये नाल जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी साहिब सुल्तान आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। गुरु ग्रन्थ बाणी गुरुआं वाली पूरी, पूरन ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। इस तों अग्गे जलवा नूरी, नूर नुराना करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम आसा कर के पूरी, पूरब लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग सति बख्श के चरण धूढ़ी, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। फ़रमाना दे के इक हज़ूरी, हरि हज़रतां करे पढ़ाईआ। वेखो खेल करे हदूरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन

❋

❋

दयाल सदा सदा सच आपणा नाम करे मशहूरी, मशवरे वाला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सच सति इक्को रंग वखाईआ। गुरु ग्रन्थ बाणी जगत विद्या गुरदेव, बाणी पैंती बावन सोभा पाईआ। अगला खेल अलख अभेव, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। समें नाल गुर अवतार पैगग्बरां बाणी जगत लावे सेव, सेवक रूप दृढ़ाईआ। अन्तिम हो के आप निहकेव, निहचल धाम आपणा हुक्म जणाईआ। जिस दा पिच्छे नहीं आया भेव, अगला भेव आप खुल्हाईआ। जिस नूं गा नहीं सकी रसना जिह्व, बत्ती दन्द आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। गुरु ग्रन्थ प्रभ दी महिमा कर ना सके अन्त, अन्तश्करन जुग जुग बदले जगत लोकाईआ। प्रभ मालक ख़ालक धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल धुर दी वडी वड्याईआ। ज्यों ज्यों अग्गे जगत विच भेजे आपणे सन्त, महिमा आपणी नाल दृढ़ाईआ । दस्स अगम्मी मंत, मंतव आपणा इक समझाईआ। जिस दी कोई गण ना सके गणत, लेखा लिख ना कोए मुकाईआ। एसे कर के निरगुण नानक सरगुण नानक नाल मिल के किहा बेअन्त, बेअन्त हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। गुरु ग्रन्थ तों अग्गे होर बड़ा विस्थार, जो पुरख अकाल आपणा आप जणाईआ। जिस नूं कातब बण के लिख सक्कया ना कोए लिखार, लिख्त भविख्त ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर गए हार, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जिस वेले कल कल्की आवे अवतार, निहकलंक अमाम अमामा रूप वटाईआ। ओह धुर फ़रमाना देवे सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्ची शहिनशाहीआ। जिस दी गुफ्त शनीद गुफ्तार, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। सो मर्द मर्दाना नौजुआना होवे ख़बरदार, बेखबरां ख़बर सुणाईआ। जिस दा आदि जुगादि अन्त ना पारावार, पारब्रह्म प्रभ आपणा परदा लाहीआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी महासार्थी विद्यार्थी गुर अवतार, आपणे लए बणाईआ। उस दी अग्गे अगम्मढ़ी कार, जोती शब्दी धार अपार, विद्या अक्खर सके ना कोए विचार, खाणी बाणी तों वस्से बाहर, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ । जिस नूं कहिंदे दीनां दा दातार, चुरासी दा सिरजणहार, मुरीदां दा परवरदिगार, दरगाह साची मुकामे हक़ सचखण्ड निरवैर सोभा पाईआ । सदा सदा सद उस दे अख्त्यार, जिस वेले चाहवे आपणे नाम दी महिमा फेर दए उच्चार, ग्रन्थां विच हदूद बन्द ना कोए कराईआ। एह बुद्धी दा विचार, अनुभव इस तों परे धार, जो खेल समझ सके निरँकार, जिस दा सारे करन विस्थार, महिमा विच सिफ्त रहे सुणाईआ। कागद क़लम सेवादर, शाही बण के ख़िदमतगार, रसना जिह्वा दा विवहार, अनबोलत बोल आपणा दए

❋

❋

दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एकँकारा, धुरदरगाही बण वरतारा, नाम शब्द बाणी धर्म भण्डारा, नित नवित्त जुग चौकड़ी आपणा आपणे हुक्म विच्चों हुक्म हुक्म नाल बदलाईआ।

१० जेठ शहिनशाही सम्मत ४ जागीर सिँघ दे गृह रंगील पुर ज़िला अम्बाला

गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ खेल वेख कलयुग कल दी, चार कुण्ट दह दिशा नव सत्त पई दुहाईआ। अमृत धार रही ना जल थल दी, महीअल रो रो मारे धाहींआ। कूड़ विकारा अगनी बलदी, हउमे हंगता करे लड़ाईआ। किसे ख़बर नहीं अगले पल दी, पलकां पिच्छे बैठा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार कहिण मेरे भगवन्त, पारब्रह्म तेरी इक सरनाईआ। सदी चौधवीं परवरदिगार सांझे यार नूर ख़ुदाई कर अन्त, बेअन्त तेरे अग्गे मँग मँगाईआ। मन विकार कूड़ी क्रिया तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक दृढ़ाईआ। राह तक्कदे निज नेत्र लोचन तेरे सन्त, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा राह तकाईआ। दर दरवेश दर ठांडे करदे मिन्नत, निउँ निउँ बन्दना सीस जगदीश इक झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे ख़ुशी वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण किरपा कर बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। तेरे हथ्थ दो जहानां तक़दीर, तक्ब्बर कूड़ा दे मिटाईआ। लेखा वेख शाह हकीर, मर्द मर्दाना खोज खुजाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वड पीरन पीर, पैगग्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। मँगां मँगदे गए अन्त अख़ीर, ख़ालक ख़लक तेरी ओट तकाईआ। तेरे कोल अगम्मी शमशीर, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर साचे सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण कलयुग वेख अन्धेरी रैण, परम पुरख परमात्म पर्दा आप उठाईआ। कूड़ी क्रिया वहिंदा वहिण, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। माया ममता खावे डैण, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। नाता तुट्टा भाई भैण, पिता पूत संग ना कोए निभाईआ। सृष्टी दृष्टी होई तरफ़ैण, तुरिया पद तेरा दरस करे कोए ना राईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे कोई ना नैण, प्रतख मिले ना कोए गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण कलयुग अन्तिम वेख साखी, साख्यात नज़री आईआ। मन कल्पणा जगत विकार करे गुस्ताख़ी, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दी संदेसे विच दे के आए पाती, पत्रका भूमिका उपर दृढ़ाईआ। काग़ज़

❋

❋

क़लम शाही लिख लिख थक्की गाथी, सोहले ढोले रागां नादां विच करे शनवाईआ। कलमा कायनात तेरा दस्से इल्म सफ़ाती, अलिफ़ ये मंज़ल हक़ ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दर ठांडे आस रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण दईए तेरा सद्दा, होका तेरा नाम जणाईआ। दीन दुनी तेरे नाम नाल करे दग़ा, कूड़ फ़रेबां विच दुहाईआ। माया ममता मोह विकार लैंदे मज़ा, अन्तर आत्म निझर झिरना ना कोए झिराईआ। चार कुण्ट दह दिशा असीं कर के वेख्या गदा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जो तक्कया सो तेरे हुक्म अंदर बद्वा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मन कल्पणा रोवे बुढ्ढा नढ्ढा, नौजुआना नौबत हक़ ना कोए सुणाईआ । तेरा नूर नज़र ना आया साहिब सूरे सर्बग्गा, निरंतर अन्तर जोत ना कोए रुशनाईआ। असीं सारे चलदे विच तेरी रज़ा, राज़क रहीम तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं हुक्मे अंदर बेअसूली दी सब नूं दे दे सज़ा, असूल नाल असलीअत देणी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवन, तेरा लेखा हर घट अन्तर निरंतर उपर शाह रगा, रहिबर हो के रस्ता आपणा देणा जणाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ तारा सिँघ दे गृह जगाधरी

साध संगत गुर विच नहीं कोई भेत, भेव नज़र कोए ना आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचा दस्सदा हेत, प्रेम प्यार विच महबूब दए वड्याईआ। दरस दिखाए निज नेत्र नेत, लोचन अक्ख इक खुल्हाईआ। रुत बसन्ती महके सदा चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। नाम संदेसा काया मन्दिर अंदर दए भेज, भजन बन्दगी इक दृढ़ाईआ। भाग लगा के आत्म सुहञ्जणी सेज, सोभावन्त आप सुहाईआ। जोती जलवा दे के तेज, जलवा नूर करे रुशनाईआ। हर घट अन्तर लए वेख, वेखणहारा बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी बदल देवे रेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। गुरसंगत गुर कोई ना ओहला, परदा रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर वेखणहारा काया माटी चोला, चोली आपणे नाम रंगाईआ। धुर संदेसा नाम जणाए अगम्मी बोला, अनरागी राग दृढ़ाईआ। सरगुण निरगुण बण विचोला, विचला भेव दए खुल्हाईआ। मनुआ मन ना पाए रौला, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। नाभी कँवल कर के उलटा कौला, निझर झिरना इक झिराईआ। लेखा जाणे धरनी धरत धौला, धर्म दुआर इक प्रगटाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर घर मेला सहज सुभाईआ। सतिगुर संगत ना वस्से दूर नेड़े, पाँधी पन्ध ना कोए पुआईआ। सद भाग लग्गे काया माटी खेड़े, काया माटी बजर कपाटी दए खुल्हाईआ। पंच विकारा करे ढेरे, हउमे गढ़ आप तुड़ाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा नबेड़े, लख चुरासी फंद कटाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल करे मेहरे, महबूब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी वस्त आप वरताईआ। सतिगुर संगत ना कोए विछोड़ा, सद विछड़े मेल मिलाईआ। भेव खुल्हा के तोरा मोरा, आत्म परमात्म परदा लाहीआ। सच संदेस सुणा के दोहरा, दूई द्वैत बाहर कढ्ढाईआ। काया माटी साफ़ कर के चोला, पतित पुनीत दए कराईआ। धर्म दुआर बणा के गोला, सेवा साची सच दृढ़ाईआ। धुर दा मेल मिला के मौला, मलकुल मौत दा डेरा ढाहीआ। दूजे दर बणन ना देवे गोला, बिन पुरख अकाल सीस ना कोए निवाईआ। सतिगुर संगत सदा सदा सद इक दुआर खोल्हा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, जिस गृह होवे रुशनाईआ। सतिगुर संगत साजण मीत, मित्र प्यारा हरि हरि नज़री आईआ। सति धर्म दी सांझी कर के रीत, रीतीवान दए वड्याईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक इक्को दर बहाईआ। एका धाम दस्स अनडीठ, सचखण्ड दुआरा दए जणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण निरगुण कर प्रीत, प्रीतम हो के तोड़ निभाईआ। हरिसंगत सतिगुर काया रखे ठांडी सीत, अगनी तत ना कोए जलाईआ। मन कल्पणा कर के भय भीत, भाण्डा भरम दए भन्नाईआ। साचे नाम दी कर नसीहत, असल वसल इक वखाईआ। सच दवारिउँ बदलण ना देवे कदे तबीअत, तबीब हो के वेख वखाईआ। धर्म प्यार दोहां दी सांझी सच मलकीअत, क़ीमत अवर ना कोए रखाईआ। सतिगुर संगत किसे दी बदलण ना देवे अंदरों नीअत, विकार हँकार दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सतिगुर संगत आदि जुगादी संग, मेला धुरदरगाहीआ। नाम प्रीती चाढ़्हे रंग, दुरमति मैल दए धुवाईआ। अनहद नाद वजा मृदँग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। पंच विकारा दे के डंन, डंका आपणा नाम शनवाईआ। भुलेखा भरम मिटावे जंन, भाण्डा भय भउ भन्नाईआ। धुर दा राग सुणा के कन्न, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विकार दए मिटाईआ। निरगुण नूर जोत चाढ़्ह के चन्न, अन्ध अन्धेरा दए गुआईआ। सतिगुर संगत मातलोक बेड़ा बन्न्ह, भार आपणे कंध उठाईआ। राए धर्म दा लग्गण ना देवे डंन, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। चिन्ता सोग मिटा के ग़म, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर ब्रह्म, पारब्रह्म मिलाईआ । सति सच दा होवे धर्म, कुकर्म नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड

❋

❋

दुआरे दे के आपणी सरन, सरनगति इक समझाईआ। संगत सतिगुर जगत रीती कदे ना देवे मरन, मर जीवत रूप बदलाईआ। साची मंज़ल चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे वड़न, जोती जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे गृह वसाईआ। सतिगुर संगत देवे भूमिका अगम्म अस्थान, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिथ्थे निरगुण जोत सति सरूप भगवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिथ्थे झुकदे ज़िमीं असमान, चौदां लोक चौदां तबक सिर सके ना कोए उठाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर मँगदे दान, ख़ाली झोलीआं रहे भराईआ। निरगुण जोत जोती जोत जगे महान, महिमा कथ ना कोए सुणाईआ। सतिगुर संगत दा सदा निगाहबान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। सुरती दा शब्दी बण के काहन, धुर दा राम लए मिलाईआ। अन्त रहिण ना देवे जम की कान, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। सच दुआरा दे मकान, मक़बरिआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। संगत सतिगुर सतिगुर संगत शब्दी सुरत सुरत शब्दी इक दूजे दे सदा महमान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आवण जावण जावण आवण लोकमात वेख वखाईआ।

१२ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ सरमैल सिँघ जगजीत सिँघ दे गृह मेरठ कैंंट

गुर अवतार पैगग्बर कहिण छड्डया दीन दुनी दा झेड़ा, झगड़ा कूड़ कुड़िआर रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार शब्दी हथ्थ रखे केहड़ा, अबिनाशी करते श्री भगवान तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं शाह सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान वक्त आ गया नेड़ा, दूर दुराडे आपणा परदा देणा उठाईआ । जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर तेरा भाणा मोड़े केहड़ा, सीस जगदीश सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी काया माटी हाटी वेख मनुक्खी खेड़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सति धर्म विच रिहा ना कोए गुरु चेरा, मुरीद मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ विकार विभचार भरया बेड़ा, नईआ नौका ममता दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभू तेरे अग्गे अरज़ोई, अर्ज़ बन्दना इक जणाईआ । सच दुआर नज़र ना आवे कोई, कोटां विच्चों गुरमुख रहिण कोए ना पाईआ। तेरा कलमा नाम दरोही, तोबा तोबा सीस झुकाईआ। सच दुआरे मिले किसे ना ढोई, चरण कँवल ना कोए सरनाईआ। सुरती उठे ना कोई सोई, शब्दी नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर

❋

❋

तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण सुण साहिब सच्चे सुल्तान, दर ठांडे सीस निवाईआ। सति रिहा ना धर्म ईमान, अमानत नाम ना कोए टिकाईआ। हुक्मे अंदर दिसे ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत घर घर डेरा लाईआ। छर्त्ती ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा विगड़ गया निज़ाम, नौबत नाम हक़ ना कोए सुणाईआ । तन वजूद झगड़ा करे मन शैतान, शरअ शरीअत विच दुहाईआ । मन्दिर सोहे ना कोए हक़ मकान, मेहरवान महबूब तेरा दरस कोए ना पाईआ। बीस बीसे हरि जगदीशे असीं होए सर्ब हैरान, हैरानी अन्तर निरंतर नज़री आईआ। साची रही ना कोई सन्तान, सुत अपराधी देण दुहाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशान, गढ़ हँकार रिहा लहराईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण सच बेनन्ती सुण भगवान, भगवन एका एक जणाईआ। योद्धे सूरबीर बलवान, मर्द मर्दाने तेरी ओट तकाईआ। वस्त अमोलक दे दान, धुर दी दात झोली पाईआ। सतिजुग साचा आप उठा नौजवान, पुश्त पनाह बेपरवाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निरगुण निरगुण दस्स साचा कलमा कलाम, कायनात इक्को घर कर पढ़ाईआ। तेरी मंज़ल महबूब होई आसान, बेपहचान परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाल कहे मैं आपणा खेल खिलावांगा। गुर अवतार पैगग्बरो नेत्र लोचन नैण परदा सर्ब आप उठावांगा। कूड़ी क्रिया जगत वासना मेट मोह अडम्बर, डंका धुर दा इक वजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखावांगा। कलयुग कूड़ा कूड़ मिटाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। शाह पातशाह वेस वटाएगा। रहिबर हो के फेरा पाएगा। निरगुण नूर जोत डगमगाएगा। शब्द अनादी नाद सुणाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया झगड़ा मेट मिटाएगा। साचा आत्म परमात्म बोध अगाध दृढ़ाएगा। मनुआ मन रहे ना अनाड़ी, निज़ाम दीन दुनी बदलाएगा। लेखा वेख के मुल्ला क़ाज़ी, कलमा कायनात समझाएगा। नाम निधान सुणाए पंडत पाँधी, पन्ध पिछला आप मुकाएगा। सृष्टी दृष्टी जाए साधी, सदा इक्को नाम जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा आप प्रगटाएगा। सतिजुग साचा आप प्रगटावांगा। दीन दुनी वेख वखावांगा। ·षी मुनी झगड़ा आप चुकावांगा। बण के गहर गम्भीर गुणी, गुणवन्ता सोभा पावांगा। भाग लगा के काया कुल्ली, सन्त सुहेले आप जगावांगा। दे के नाम वस्त अनमुल्ली, अतोट अतुॅट झोली भरावांगा। खेल दस्स के सुल्हकुली, कुल मालक हो के इक्को घर जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर ठांडा इक प्रगटावांगा। दर ठांडा इक प्रगटाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। भगत सुहेले मेल मिलाएगा। गुर चेले खोज खुजाएगा। कलयुग क्रिया कूड़ गुआएगा। सति धर्म निशान झुलाएगा। सच दुआरा

❋

❋

एकँकार इक प्रगटाएगा। सदमा पिछला रहिण कोए ना पाएगा। क़दमां उत्ते दीन दुनी सीस निवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खेल दस्स उच्च अगम्म अथाह, ऊचो ऊँच पदवी इक दृढ़ाएगा। ऊचो ऊँच पदवी इक दृढ़ावांगा। गुर अवतार पैगग्बर सच दुआरे नाल रखावांगा। चार कुंट दह दिशा कर के मेहर नज़र, नज़रीआ सब दा आप बदलावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के ग़दर, गहर गम्भीर हो के आपणा रंग रंगावांगा। सतिजुग तेरी आसा मनसा पूरी कर के सध्धर, सदके वारी घोल घुमावांगा। सचखण्ड तेरा कर के कदर, कलयुग क़तलगाह विच्चों हरिजन साचे पार लँघावांगा। जुग चौकड़ी करनहारा अदल, इन्साफ इक्को इक प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को राग ढोला गीत कलमा कायनात जणावांगा। गुर अवतार पैगग्बरो सुणो अगम्मी बात, हरि करता आप दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीरी मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। सब नूं गाउणी पए इक्को गाथ, तूं मेरा मैं तेरा दूजा ढोला अवर ना कोए सुणाईआ। झगड़ा रहिण ना देणा ज़ात पात, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा निरगुण जोत जुड़ना नात, तत्तां वाला अंक नज़र कोए ना आईआ। मनमुखता कुलखणी रहिण नहीं देणी नार कमज़ात, बुध्ध बबेक देणी बणाईआ। जन भगतां दृष्टी देणी साख्यात, स्वच्छ सरूपी आपणा नूर कर रुशनाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार परवरदिगर सांझा यार मंज़ल दस्से अगम्मी घाट, किनारा इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर निरँकारा आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पेैग़म्बरो जाणा जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के दुरमति दाग़, पतित पुनीत दए कराईआ। निरगुण नूर जोत जगाए चिराग़, दीवा बाती लोड़ रहे ना राईआ। माया ममता मोह मिटाए आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ । जो हिरदे अंदर परम पुरख परमात्म रहे अराध, अदना आहला जोड़ जुड़ाईआ। सच दुआर बणाए साध, सुर धुर दी इक सुणाईआ। शब्द सुणाए बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। भाग लगा के काया माटी हाड, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। भेव खुल्हावे सच करता वाहिद, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। धुर दा हुक्म करे राइज, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साचे नाम दा शौक रहे ना कोई शायद, शनाख़त आपणी दए कराईआ। वस्त अमोलक कर इनाइत, धुर दी दात झोली पाईआ। सच दुआरे कर रहाइश, पर्दा उहला आप उठाईआ। दीन दुनी कर पैमाइश, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडे दए वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बरो वेखणा खोल्ह के अक्ख, हरि करता आप जणाईआ। करां खेल शब्द धार प्रतख,

❋

❋

पारब्रह्म ब्रह्म लवां मिलाईआ। जगत वासना मेट के हद्द, हदूद इक्को दयां समझाईआ। नाम नगारा वजाए नद, जगत नादान दयां जगाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, सति दुआरा दयां वखाईआ। नाम प्याला दे के मद, सच ख़ुमारी दयां चढ़ाईआ। भाग लगा के माटी हड्ड, काया काअबा वज्जे वधाईआ। किसे नूं रहिण ना देवां अलग, वखरा गृह ना कोए वसाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी इक्को नाम लए जप, जप तप संजम सुच सच दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, महिमा बोध अगाध अकथ, करनी रखे आपणे हथ्थ, करता क़ुदरत आपणे हुक्म विच रखाईआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ

गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभू लहिणा देणा तेरे हथ्थ बाकी, चौथे जुग दर ठांडे सीस निवाईआ। लहिणा देणा वेख तन वजूद माटी ख़ाकी, त्रै पंज परदा उहला आप उठाईआ। मन विकारी हँकारी होया सब तों आकी, अकल बुद्धी दी रहिण देवे ना कोए चतुराईआ । अमृत जाम दे के बदले ना कोए हयाती, जीवण विच जीवण रंग ना कोए रंगाईआ। अन्तर निरंतर मंज़ल चढ़े ना कोए घाटी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। मेहरवान महबूब आपणा परदा खोल्ह ताकी, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद सुआंती प्या बण के साकी, साख्यात आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर साचे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साहिब सतिगुर पुरख अकाल अगम्म, अलख अगोचर अथाह तेरी वड्याईआ। भाग लगा काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी इष्टी सृष्टी अंदरों दे बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हरख सोग मेट ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। शब्द अनाद सुणा नाम निधाना एका कन्न, सरवण अन्तर वज्जे वधाईआ। पवण स्वासी साह साह लेखे ला दम, दामनगीर हो के आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश आपणा कर चन्न, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा इक्को दे वखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर बेड़ा दे बन्न्ह, बन्दगी विच सजदा कर के साहिब सुल्तान सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दरबारे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभू चार कुण्ट वेख कल काती, कलमा हक़ ना कोए जणाईआ। प्रकाश मिले ना किसे धुर दी बाती, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। नज़र आए ना कमलापाती, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पाती, साचे पतण बहि के चरण धूढ़

❋

❋

इश्नान इन्सान कर कोए ना पाईआ। दुरमति मैल ना उतरे न्हाती, अन्तर ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल कूड़ी क्रिया मेट बदमाशी, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ। एका नाम शब्द धुन दे अनादी, अनहद आपणा राग सुणाईआ। आत्म परमात्म होए विस्मादी, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। बिन तेरी किरपा सोई सुरत किसे ना जागी, आलस निंदरा ना कोए मिटाईआ। किरपा कर पुरख वड भागी, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर तेरी आस रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाल अन्त अख़ीरी वेख सजदा, सीस जगदीश इक झुकाईआ। भेव पा घर घर दा, साढे तिन्न हथ्थ बंक दुआरा वेख वखाईआ। जो सन्त सुहेला होवे तेरा बरदा, बन्दगी विच तेरा ध्यान लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला होवे पढ़दा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परदा देणा उठाईआ । नौजवान मर्द मर्दान मंज़ल हक़ीक़ी होवे चढ़दा, जगत दुआरा कूड़ कुड़िआरा पार कराईआ। नित नवित्त नर नरायण निज लोचण तेरा होवे दर्शन करदा, आत्म ब्रह्म वजदी रहे वधाईआ। सो गुरमुख सज्जण मीत मुरार ना जन्मे ना कदे मर्दा, अन्तिम जोती जोत समाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण दीन दयाल पुरख अकाल एकँकार वेख लेखा कलयुग कल दा, जो कलमा सब नूं रिहा भुलाईआ। साधां सन्तां वेख छलदा, अछल छलधारी तेरा हुक्म सुणाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सति संदेसा रिहा घॅलदा, नाम निधाना इक वरताईआ। मैं वेखां तेरा धाम जिथ्थे लेखा निहचल धाम अटल दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो चरण दुआरा तेरा मल्लदा, मालक ख़ालक हो के आपणी गोद उठाईआ।