१४ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ कैपटन महिन्दर सिँघ दे गृह दिल्ली कैंट
गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ नाम दे दे इक्क, एकँकार परवरदिगार दर ठांडे मँग मँगाईआ। चार जुग भविख्तां विच लेखा आए लिख, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले चार वरन बणा अगम्मी सिख, सिख्या धुर दी इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, लहिणा देणा लै नजिट्ठ , सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरी ओट तकाईआ। मन कल्पना कूड़ी क्रिया सब दी जित्त, शाह सुल्ताना नौजवाना सद आपणा हुक्म वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स साचा हित, हितकारी निरँकारी हो के वेख वखाईआ। चार कुण्ट दह दिशा एका नूर आवे दिस, जोती जोत डगमगाईआ।
❋
❋
कूड़ी क्रिया बदल दे पिठ, करवट विच लै अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण तेरे नाम दी इक्को होवे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी दे लगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरंतर कर बिबेक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। सचखण्ड दुआर इक्को घर वखा आपणा देस, दह दिशा झगड़ा दे मुकाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक नज़री आ इक नरेश, नर नरायण तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरे दर ते होए पेश, पेशीनगोई पिछली रहे वखाईआ। साडे बदल दे लेख, लेखा आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साचा दस्स दे इक्को नाम, अकल कल तेरी सरनाईआ। सच प्रीती दे जाम, अमिउँ रस इक चखाईआ। शरअ ज़ंजीर कट ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों दे कढ्ढाईआ। किरपा कर वड अमाम, मैहदी तेरी सरनाईआ। भाग लगा काया माटी चाम, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। घर सुआमी मिल राम, रमता रमता फेरा पाईआ। नज़री आ इक्को काहन, घनईआ नईआ इक चलाईआ। वाहिद सुणा कलमा धुर पैग़ाम, हदीसां विच जणाईआ। मन्त्र सोहे तेरा सच्चा सतिनाम, वाहवा गुरु वजदी रहे वधाईआ। साडा अन्त अख़ीर सजदा क़बूल कर सलाम, नमस्ते नमो कर बन्दना डंडावत इक दृढ़ाईआ। तूं दाता दानी मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। साचा मार्ग दस्स आसान, असल आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना कोए विधान, सति सच परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी ओट इक तकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साची सिख्या दे साख्यात, साहिब स्वामी तेरी इक सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, निरगुण नूरी चन्द कर रुशनाईआ। चार वरन बणा इक जमात, जुम्मला अक्खर आपणा इक दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना काग़ज़ात, सिमरन इक्को देणा समझाईआ। अन्तर परदा खोल्ह राज़, चश्म नूर कर रुशनाईआ। पन्ध मुका पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर लेखा दे मुकाईआ। निरगुण हो के सरगुण बण साथ, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स साची गाथ, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। कूड़ क्रिया विच्चों अगनी तत बुझा आग, त्रैगुण लेखा दे मुकाईआ। घर मेला मेल कन्त सुहाग, साहिब सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। बिन तेरी किरपा सोई सुरत ना सके जाग, जीवण जुगत ना कोए जणाईआ। काया माटी लग्गे कोए ना भाग, भगवन दरस कोए ना पाईआ। घर स्वामी मिले ना कन्त सुहाग, ठाकर हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वैराग, वैरी अंदरों देणे कढ्ढाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाले रहे दस्स, दस्तगीर
❋
❋
तेरी इक सरनाईआ। कलयुग अन्त साडा रिहा कोए ना वस्स, वसल यार मिले ना नूर ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदली सब दी अक्ख, आख़र मंज़ल चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। अक्खरां वाला पत्थरां वाला सृष्टी दृष्टी करे जस, अनहद नादी नाद सुणन कोए ना पाईआ। मंज़ल मिले ना कोए हक़ीक़ी हक़, दरगाह साची समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सद वजदी रहे वधाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण तेरा खेल प्रभ अनडिठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। असीं सारे दे गए पिच्छा, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिन तेरे जगत जहान करे कोई ना रच्छा, रच्छक जगत नज़र कोए ना आईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले मँगण भिच्छा, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। उहनां निज नेत्र जोत प्रकाश हो के दिसा, दह दिशा वजदी रहे वधाईआ। गोद उठा के दया कमा के सिर हथ्थ टिकाया बण के धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। तेरा रूप अनूप सति सरूप कोई ना जाणे वड्डा निक्का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे वजदी रहे वधाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ दे दे इक संदेसा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे कोई ना पेशा, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ। झगड़ा मुका दे गनपत गनेशा, गहर गम्भीर आपणा परदा देणा उठाईआ। सचखण्ड वखा एकँकार एका देसा, दिशा अवर ना कोए जणाईआ। जिस घर वसदा रहे हमेशा, परदा उहला देणा उठाईआ। भगत उधारना तेरा पेशा, पारब्रह्म तेरी इक सरनाईआ। तूं निरगुण सरगुण धार अगम्मी नेता, नेत्रां पिच्छे बहि के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठाडे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण तेरे हथ्थ सब दी डोर, डोरी तेरे उत्ते रखाईआ। साथों कलयुग जीव हो गए चोर, चोरी सब दे नाल कमाईआ। झगड़ा वेख अन्धघोर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। बिन साहिब सतिगुर कोई ना सके बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे ख़लक ख़ुदाईआ। नाम प्रीती निभावे कोई ना तोड़, अद्ववाटे बैठे रोवन मारन धाहींआ। जिन्हां उपर पुरख अबिनाशी कीता ग़ौर, परदा आप चुकाईआ। उन्हां दा मानस जन्म गया सौर, सौहरे पेईए वजदी रहे वधाईआ। जगत वासना रहे ना कौड़, मन कूड़ कल्पणा ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि जुगादी इक्को नूर, नूर नुराने शाह सुल्ताने नौजवाने मर्द मर्दाने वाली दो जहाने जहां तहां तेरी आस रखाईआ।
❋
❋
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर दिल्ली
भगत दुआर कहे एह की खेल ब्रह्मण गौड़ा, गहर गम्भीर देणा जणाईआ। की मार्ग तेरा लम्बा चौड़ा, बेनज़ीर देणा वखाईआ। की निरगुण सरगुण धार लगाएं पौड़ा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर देणा वखाईआ। की निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कर के वेखें ग़ौरा, गहर गवर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। की चार कुण्ट दह दिशा फिरें दौड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहानां आपणा पन्ध मुकाईआ। की लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखें रस मिट्ठा कौड़ा, अन्तर निरंतर हो के खोज खुजाईआ। की बूँद स्वांती अमृत रस देवें नाम निधाना भोरा, जगत भँवरी पर्दा आप चुकाईआ। की सदी चौधवीं अन्त अख़ीर लेख मोरा तोरा, तुरत सुरत निरत आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहीआ। परदा कहे चुक्क दे मेरा आंचल, ओहला रहे ना राईआ। भेव खुल्हा दे बातन, परदानशीं मँग मँगाईआ। साचे हुक्म दा दस्स महातम, महातम वेख ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म रहे ना कोई सनातन, सति सति ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जगत हाटन, वणजारे बैठे मुख छुपाईआ। थिर दस्से कोई ना आसन, अीसिथर नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करते तेरी बेपरवाहीआ। जगत किनारा वेखो पातण, पत्रका चार जुग दी फोल फुलाईआ । दर दरवेश गुर अवतार पैगग्बर आखन, बिन रसना जिह्वा देण दुहाईआ। पूरा कर भविख्त वाक्न, वाह वाह इक्को वज्जे वधाईआ। तेरा जलवा नूर होवे प्रकाशन, अन्ध अन्धेर देणा गवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चुक्के वाटन, धंदे नाम देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे वज्जे वधाईआ। वधाई कहे मैं वज्जां मातलोक, दस्सणा तेरा नाम शनवाईआ। नाम सुणावां धुर सलोक, सोहला इक दृढ़ाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत करां रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवां सोच, सोच समझ दयां बदलाईआ। साचे भगतां दस्स के तेरी खोज, खोजत खोजत वेख वखाईआ। तेरे ब्रह्म दी मिले इक्को मौज, मुहब्बत विच धुर दा रंग चढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना हरख सोग, चिन्ता ग़म देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वजदी रहे वधाईआ। वधाई कहे मैं दस्सणा वाधा, भेव अभेव खुल्हाईआ। गुरमुखो गोबिन्द पिता पुरख अकाल दादा, दीदा दानिस्ता दोहां इक्को नूर टपकाईआ। सुरती शब्दी खेल जिस नूं कहिंदे कृष्णा राधा, सीता राम नाल वड्याईआ । जिस दी महिमा गाउँदे विच रागां, नादां विच सुणाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला इक्को जागा, जागरत करे सर्ब लोकाईआ। जन भगतां धोए दुरमति मैल दाग़ा, पतित पुनीत कराईआ। गृह मन्दिर अंदर होवे राखा, दिवस
❋
❋
रैण वेख वखाईआ। जिन्हां मन्नया धुर दा आखा, आख़र प्रभ नूं मिल के ख़ुशी मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया छड्डके साका, साख्यात इक्को वेख वखाईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्डां दा आका, अकल बुद्धी तों परे डेरा लाईआ। जिस दा खिच्च ना सके कोई ख़ाका, तसव्वर कर ना कोए दृढ़ाईआ। ओह देवणहारा सब दा बाका, पूरब लेखा झोली पाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी राता, निरगुण नूरी चन्द करे रुशनाईआ। जो कलयुग अन्त अन्तर बणया जोती जाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरवैर निराकार निरँकार इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे करदे सजदे, सीस जगदीश झुकाईआ। पुरख अकाल तेरे बरदे, बन्दगी विच तेरा बंधन पाईआ। खेल वेखीए तेरे घर दे, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दे, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरे क़दमां तेरी मंज़ल चढ़दे, चढ़ के वेख्या नूर अलाहीआ। दरवेश तेरे दर दे, दरे दरबार मँग मँगाईआ। तेरे खेल अगम्मी नर दे, नरायण तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात सारे विच्चों कढ्ढदे, कड़ी कड़ी विच्चों बदलाईआ। सच धर्म निशाना इक्को गड्डदे, गाॅड हू ख़ुदा अलाह राम कृष्ण तूंही इक्को नूर नज़री आईआ। दीन मज़हब दे झगड़े छड्डदे, झगड़ा मिटे कूड़ लोकाईआ। जन भगत सुहेले सदा तेरे दर दे बरदे, सच दुआरे बहि के तेरा दर्शन पाईआ। जंगलां विच कदे ना लभ्भदे, टिल्ले फिरन ना वाहो दाहीआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला कारज पूरे करें सब दे, हर घट थाँ वेखें थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़े मुका दे आत्म परमात्म रहिणे अलग दे, वखरा घर सत्थरां वाला ना कोई जणाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ मँगल सिँघ दे गृह भूपाल शहर मध्ध प्रदेश
सतिजुग कहे प्रभ मैं हाज़र हज़ूर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी सरनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दे आपणा नूर, नूर नुराने कर रुशनाईआ। ममता मोह विकार हंगता कर दूर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ कुड़िआरा लोकमात पाए फ़तूर, फ़तवा गुर अवतार पैगग्बरां उत्ते लाईआ। मन कल्पणा सृष्टी दृष्टी करे क़ुसूर, सति सच नज़र कोए ना आईआ। जगत कल्पणा वेख कूड़, मेरा अन्तर लए अंगड़ाईआ । दीन दुनी होए मूर्ख मूढ़, बुध्ध बबेक ना कोए कराईआ। तेरी चरण सरन चरण कँवल मस्तक लग्गे किसे ना धूढ़, मस्तक टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नव सत्त गढ़ होया ग़रूर, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ बख्श अगम्मी दात, दाते दानी तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच प्रीती जोड़ नात, नाता बिधाता आपणे नाल रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दे अगम्मी गाथ, सोहला ढोला इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटां अन्धेरी रात, सति धर्म साचा नूर कर रुशनाईआ। झगड़ा रहिण ना देवां ज़ात पात, दीन मज़हब एका रंग रंगाईआ। चार वरन अठारां बरन बणावां तेरे दास, दास्तान तेरी इक सुणाईआ। परदा लाहवां पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर तेरा नूर करां रुशनाईआ। अक्खरां वाला झगड़ा रहे ना कोए लुगात, लग मातर वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नाम निधान सृष्टी दृष्टी अंदर लए वाच, वास्तक तेरा रंग रंगाईआ। भाग लगावां काया माटी काच, कंचन गढ़ पंज तत दयां बणाईआ। निज नेत्र खोल्हां आंख, आख़र तेरा मेल मिलाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक रूह बुत करां पाक, पतित पुनीत तेरी इक सरनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर पूरी होवे आस, आसा तृष्ना पिछली मेट मिटाईआ। लख चुरासी अंदर वेखां तेरी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन वजदी रहे वधाईआ। दुरमति मैल देवां काट, कटाकश तेरा नाम लगाईआ। मन कल्पणा कर के घात, सति सच इक उपजाईआ। चरण प्रीती दे विश्वास, विषयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कलयुग कूड़ कुड़िआर ख़ाली करां लाश, तेरा खण्डा नाम इक चमकाईआ। धरनी धरत धौल होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दयां गवाईआ। साचा हुक्म दे ख़ास, ख़सलत कूड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची मँग मँगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दे दे नाम निधान, निरगुण निरवैर तेरी सरनाईआ। सति सच दे निशान, निशाना कूड़ देणा बदलाईआ। नाम मन्त्र दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अमृत रस दे पीण खाण, झिरना निझर इक झिराईआ। जोती नूर दे महान, घर घर करां रुशनाईआ। नाम शब्द दे धुनकान, अनहद नादी नाद वजाईआ। किरपा कर प्रभू मेहरवान, महबूब तेरी शरनाईआ। वस्त अमोलक दे दे दान, दाते दानी तेरी ओट तकाईआ। सति धर्म करां प्रधान, जूठ झूठ रहे ना राईआ। तेरी मंज़ल दस्स आसान, रस्ता इक्को दयां वखाईआ। जिथ्थे बैठे सीता राम, गोपी काहन सीस झुकाईआ । सजदे करन पैगग्बर आण, ईसा मूसा मुहम्मद धूढ़ी ख़ाक रमाईआ । गुरु गुरदेव स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा हुक्म दे हुक्मरान, संदेस नर नरेश इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सचखण्ड दुआर एकँकार तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग कहे प्रभू दे दे नाम ख़ुमारी, सद इक्को रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ां यारी, मित्र प्यारा इक्को दयां दरसाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत करां उज्यारी, जोती जाते तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां साचे सन्तां रहे ना कोए ख़ुआरी, ख़ालस
❋
❋
तेरा रंग रंगाईआ। धुर दा नाम दस्स जैकारी, जै जैकार दयां कराईआ। लेखा लेख वेख पैगग्बर गुर अवतारी, पूरब सब दा झोली पाईआ। तूं सचखण्ड निवासी शहिनशाह वड सिक्दारी, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। कलयुग अन्तिम वेख वारी, वारता पिछली रिहा दुहराईआ । बिन तेरी किरपा अगन बुझे किसे ना बहत्तर नाड़ी, ततव तत सांत किसे ना आईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर, सतिजुग कहे, प्रभ मेरी आई वारी, वारस हो के आपणा हुक्म दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल अगम्म अपारी, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सलाह कहिण कोए ना पाईआ।
१८ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ भगत सिँघ दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश
सतिजुग कहे प्रभू मैं तेरे चरण ढठ्ठा, निउँ निउँ चरण कँवल मँगां शरनाईआ। किरपा कर पंज तत त्रैगुण माया अठ्ठां, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। दिवस रैण तेरे प्यार अंदर नठ्ठां, सति सतिवादी हो के भज्जां वाहो दाहीआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनन्ती इक्को दस्सां, दह दिशा वेख भेख जगत लोकाईआ। साबत रहीआं ना किसे दीआं अक्खां, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। तन मन्दिर अंदर कूड़ीआं ढक्कां, पंच विकारा दए दुहाईआ। मैं तेरा खेल अगम्मी तक्कां, ताक़तवर तेरी शरनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल शब्दी डोरी पा नथ्थां, नर नरायण आपणा बल प्रगटाईआ। दीन मज़हब दीआं रहिण नहीं देणीआं वट्टां, वाट पिछली पन्ध चुकाईआ। झगड़ा मुकाउणा तीर्थ अठ्ठां सट्ठां, तट सरोवर इक्को देणा सुहाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा मूंड मुंडाए सीस जूट जटां, वैरागी तिआगी आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ सोध दे सब दी बुद्धि, बुध्ध अन्त अख़ीर गया जणाईआ। जिस वेले निरगुण धार आवे गुज्झी, अलख अगोचर आपणा फेरा पाईआ। जगत वासना रहिण ना देवे दूजी, एकँकार एका रंग रंगाईआ। लहिणा देणा मुकावे चौंह जुगी, जगत जुगीशर बैठण सीस निवाईआ । भाग लगावे धर्म दुआर साढे तिन्न हथ्थ झुग्गी, झगड़ा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा अगम्मी वर, अगम्मड़े आपणी दया कमाईआ। सति धर्म कहे प्रभ दे दे धुर दी हिम्मत, हरि हौसला दे वधाईआ। मैं वेखां तेरी सिम्मत, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। रहिण ना देवां कोई निन्दक, रसना जिह्वा सब तेरा नाम ध्याईआ। मन वासना करे कोई ना इल्लत, इल्म आलमां उल्मा हो के दयां पढ़ाईआ। जन भगतां मेट के सगली चिन्तक, सांतक
❋
❋
सति दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। सतिजुग कहे प्रभ साचे नाम दी दे दे धार, धरनी धरत धवल दयां वरताईआ। सृष्ट दृष्ट अंदर परदा खोल्हां सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सोया रहिण कोए ना पाईआ । धुर फ़रमाने अंदर दस्सां कल कल्की अवतार, इक इकल्ला सच महल्ला एकँकारा इक सुहाईआ। जिस दा राह तकदे गए पैगग्बर गुर अवतार, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। साहिब सुआमी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पावणहारा सार, महासार्थी आपणा परदा आप उठाईआ। जन भगतां साचे सन्तां मंज़ल रहिण ना देवे कोई दुष्वार, दूती दुश्मण दर ठांडे काया मन्दिर अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले मेले मीत मुरार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल आपणे घर वसाईआ। जिथ्थे ना कोई पुरख ना कोई नार, जोती जोत जगे अगम्म अपार, सति धर्म देवे इक सहार, इक इकल्ला वसणहारा निहचल धाम अटला, जलां थलां आपणा परदा दए उठाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ हरदित सिँघ दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश
सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दी दस्सां साची जुगती, जागरत जोत बिन वरन गोत करां रुशनाईआ। अन्तर निरंतर सदा खुल्ही रखावां सुरती, शब्द ढोला नाम गीत संगीत सुणाईआ। धार प्रगटावां जणावां खेल सच्चे सतिगुर दी, जो आदि जुगादी सति सतिवादी एको एक नज़री आईआ। जिस दी खेल एथे ओथे दो जहान अगम्मे घर दी, गृह मन्दिर सचखण्ड दुआर बैठा सोभा पाईआ। जिस दे सिफ्तां वाले ढोले सृष्टी दृष्टी मन बुद्धी रसना जिह्वा पढ़दी, याचक वाचक पाठक हो के राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैं निर्मल करां बुद्धि, बन्दना तेरी इक दृढ़ाईआ। रमज़ रहिण ना देवां गुज्झी, इशारा इक्को नाम समझाईआ। धार रहे कोए ना दूजी, धर्म दुआर इक प्रगटाईआ । भेव चुका के वदी सुदी, सिध्धा मार्ग इक दरसाईआ। मंज़ल दस्स हक़ीक़ी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह दयां समझाईआ। आत्म परमात्म लगा के रुची, रचना तेरी दयां वखाईआ। जन भगत सुहेला विछोड़े विच कोई रहे कोए ना दुखी, दर्दी हो के दर्दीआं वंड वंडाईआ। भाग लगावां काया माटी तन वजूद कुटी, कूड़ कुटम्ब अंदरों दयां कढ्ढाईआ। सुरती रहे कोए ना सुत्ती, नाम निधाना इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर वजदी रहे वधाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दीन दुनी करां बिबेक, पारब्रह्म
❋
❋
ब्रह्म पर्दा दयां उठाईआ। सचखण्ड दुआरा तेरे चरण दस्सां टेक, टिक्का चरण धूढ़ी मस्तक नाम ख़ुमारी इक वखाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक दस्सां एक, एकँकार निरँकार तेरी सच सरनाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया मेटां भेख, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दयां उठाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा पंडत पांधा मुल्ला शेख़, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान करे ना कोए लड़ाईआ। सचखण्ड दुआरा तेरा दस्सां धुर दा देस, दरगाह साची मुकामे हक़ जिथ्थे वज्जे हक़ वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रेख, माया ममता मोह विकार कूड़ देणा मिटाईआ। सतिजुग कहे धर्म दुआरा तेरा देवां खोल्ह, ख़ालक ख़लक दयां दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स अगम्मा बोल, अनबोलत तेरा राग सुणाईआ। निज आत्म परमात्म दरसावां सब नूं कोल, निज घर बैठा सोभा पाईआ। अबिनाशी करते किरपा कर उपर धौल, धरनी धरत धवल मिले माण वड्याईआ । घट निवासी पुरख अबिनाशी तत ब्रह्म निरगुण धार जाणा मौल, मौला हो के आपणी खेल खिलाईआ । गुर अवतार पैगग्बर अन्त अख़ीरी पूरा होवे कौल, इक़रारनामा सब दे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिजुग कहे मैं करां साफ़ हिरदा, हर हिरदे तेरा नाम दृढ़ाईआ। भगत सुहेला रहे कोई ना फिरदा, फिरत फिरत तेरे नाल मिलाईआ। जो विछड़यां होवे जुग जन्म चिर दा, जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लेखा दयां बदलाईआ। दरस करावां इक्को अगम्मी नर नरायण पिर दा, प्रीतम प्रीती अंदर तेरा नाता दयां जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दरवेश हो के अलख जगाईआ। सतिजुग कहे मैं तेरा बणां धर्म दी धार याचक, यथार्थ तेरी सेव कमाईआ। जगत विचार दा रहिण ना देवां कोई वाचक, विद्या धुर दी दयां समझाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक रहे कोई ना आशक, आत्म परमात्म मेला मेलां सहज सुभाईआ। सृष्टी दृष्टी रहे कोई ना नास्तिक, अस्तिक अन्तर निरंतर मेल मिलाईआ। भेव अभेद खुल्हावां वास्तक, विश्व विशेष तेरा परदा दयां उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवां वरासत, माया ममता मोह मिटाईआ। मेरी बेनन्ती मंज़ूर कर दरख़ासत, अर्ज़ आरज़ू इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा मेरी मनसा मेरी ख्वाहिश तेरे अग्गे करे सफ़ारश, इबारत विच हुक्म आपणा दे जणाईआ।
❋
❋
२० जेठ शहिनशाही सम्मत ४ कौड़ा मल सदन मल दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश
सतिजुग कहे प्रभ आपणा भगत बणाईं चंगा, चार जुग दा कालख टिक्का देणा मिटाईआ। तेरे नूर विच्चों उपज्या होवे बन्दा, बन्दगी आपणी देणी समझाईआ। मन वासना विच रहे ना गंदा, गंदगी अंदरों देणी चुकाईआ। निज आत्म दे के परमानंदा, परम पुरख आपणा परदा देणा उठाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ा अगम्मी डंडा, जगत दुआरे पन्ध मुकाईआ। ओस दे चरण चुम्मदी होवे गंगा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। तेरा प्रकाश होवे संगा, सगला संग वखाईआ। जगत कूड़ जणा के धन्दा, धर्म आपणा देणा दृढ़ाईआ। तन वजूद ख़ाकी माटी रहे ना नंगा, ओढ्ढन सीस जगदीश इक्को नाम टिकाईआ। सच दुआर दरगाह साची बणा आपणा फ़रज़ंदा, अज़ीज़ तमीज़ देणी जणाईआ। भेव रहे ना हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। नाता तोड़ के काया माटी चम्मा, जोती जोत जोत विच समाईआ। पवण स्वास लेखे लाउणा दमा, दामनगीर हो के आपणा घर वखाईआ। जन्म मरन दी रहिण नहीं देणी तमअ, तामस तृष्ना देणी गवाईआ। हरख सोग मिटा के ग़मा, ग़मख़ार गृह आपणा देणा जणाईआ। जिथ्थे तेरा नूर प्रकाश इक्को चन्ना, सुर्या चन्न होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ जन भगत दे आपणी सोझी, संजम इक्को इक जणाईआ। हउमे दा रहे कोई ना रोगी, ममता कूड़ देणी मिटाईआ। आपणा खेल वखाउणा चोजी, प्रीतम हो के प्रेम वधाईआ। मन कल्पणा रहिण ना देणा कोए भोगी, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तेरे प्यार दा बणे सच्चा जोगी, जुगत इक्को देणी दृढ़ाईआ। इक्को रंग रंगा के वेदी सोढी, शुद्ध गुरमुख देणे बणाईआ। पुरख अकाल चुकणा गोदी, गोदावरी दा लहिणा देणा मुकाईआ। मेरे धुर दे ठाकर मौजी, महबूब बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर सद देणी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ भगत बख्श दे आपणा नूर, जोती जोत कर रुशनाईआ। दरस दिखा हाज़र हज़ूर, हर हिरदे नज़री आईआ। पन्ध मुका नेड़ा दूर, काया मन्दिर सोभा पाईआ। नाता तोड़ क्रिया कूड़, कूड़ कुटम्ब देणा छुडाईआ। चरण कँवल बख्श आपणी धूढ़, धूल मस्तक आप रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़, दुरमति मैल देणी धुआईआ। साचा मार्ग दस्स ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर परदा दे उठाईआ। मैं तेरा होवां मशकूर, शुक्रिए विच सीस निवाईआ। जन भगत रहे ना कोए मग़रूर, निवण सु अक्खर देणा पढ़ाईआ। पंज तत नाम धुन वजदी रहे तम्बूर, अगम्म अगम्मड़ा राग सुणाईआ। जन्म कर्म दा बख्श क़ुसूर, क़िस्मत बदल क़िस्म आपणी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ जन भगतां
❋
❋
मेट अन्धेरा अन्ध, अन्तर निरंतर बूझ बुझाईआ। जगत वासना मेट पन्ध, पाँधी पन्ध ना कोए वखाईआ। नूर प्रकाश दे चन्द, चन्द सूरज दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार तेरी वड्याईआ। जगत अगनी पा ठंड, सांतक सति सति वरताईआ। धुर दा नाम दस्स छन्द, तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक सुणाईआ। अंगीकार हो के ला अंग, अंगन आपणा इक वखाईआ। सच प्रीती चाढ़्ह रंग, रंगत पिछली दे बदलाईआ। माणस जन्म ना होवे भंग, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। हुक्मे अंदर कर पाबन्द, बन्दगी इक्को इक जणाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर रिहा लँघ, सतिजुग साचा तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, सच स्वामी अन्तरजामी दर ठांडे होणा सहाईआ। सतिजुग कहे प्रभ भगतां पूरी कर दे आसा, तृष्ना तृखा दे बुझाईआ। चरण कँवल बख्श भरवासा, धरनी धवल वज्जे वधाईआ। लेखे ला पवण स्वासा, समरथ स्वामी तेरी वड्याईआ। तेरे नाम दी गावण गाथा, गहर गम्भीर इक सरनाईआ। तूं दीन दयाला नाथ अनाथा, दयानिध धुरदरगाहीआ। आदि जुगादि जोती जाता, जागरत जोत डगमगाईआ। निरगुण धार पिता माता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सतिजुग कहे प्रभ सति सच चला राथा, रथ रथवाही हो के सेव कमाईआ। मैं तेरा बणां दासी दासा, निउँ निउँ लागां पाईआ। जन भगत मेरा सांझा कर साका, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर होवे पूरा भविख्त वाक, वाकिफ़कार तेरी वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी तैनूं मन्ने धुर दा आका, अकल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। सच दुआर एकँकार जन भगत गृह प्रभ तेरी पावे रासा, रस्ता वाबस्ता हो के आपणा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा धर्म दा खेल तमाशा, कूड़ कुकर्म दा लेखा देणा मिटाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत ४ जसवन्त सिँघ दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश
सतिजुग कहे प्रभ भगत उधारी, उदर दा लेखा देणा मुकाईआ। तेरे नाम दे होण पुजारी, पूजा इक्को देणी समझाईआ। निरगुण नूर जोत तक्कण निरँकारी, निरवैर दर्शन पाईआ। सच प्रेम दी रहे ख़ुमारी, अमृत रस देणा चखाईआ। आत्म परमात्म लग्गे यारी, याराने कूड़े देणे तुड़ाईआ। शब्दी धार बण लिखारी, लेखा लिख्त विच वड्याईआ। पूरब क़र्ज़ा दे उतारी, मक़रूज़ वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना कोए ग़द्दारी, गदागरां दा लहिणा देणा चुकाईआ। जो मँग मँगी कृष्ण मुरारी, मुरली मुहब्बत विच वजाईआ। जो सीता आसा रखी दुख्यारी, राम दिती दुहाईआ। जो मूसा चरण छुहाई
❋
❋
दाढ़ी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो ईसा मँगी वाड़ी, सजदयां सीस निवाईआ। जो मुहम्मद कीता इशारी, इशारिआं विच जणाईआ। जो नानक वखाया दरबारी, दरगाह भेव मिटाईआ। जो गोबिन्द पैज सुआरी, पारब्रह्म परदा देणा उठाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी वारी, वारता पिछली वेख वखाईआ। सतिजुग कहे मैं चरण कँवल करां निमस्कारी, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जन भगतां साची मंज़ल जा चाढ़्ही, जिथ्थे चढ़ के फेर उतर कोए ना आईआ। सदा पिच्छे रहीं अगाड़ी, मेहरवान महबूब आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ वेख आपणा परवाना, परम पुरख ध्यान लगाईआ। जिस विच लेखा लिख्या दो जहानां, विष्न ब्रह्मा शिव देण गवाहीआ। अवतार पैगग्बर गुर मँगण दाना, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा खेल अगम्म दो जहानां, जहां तहां वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जो झुलाउँदे गए तेरा निशाना, निशाना निशाने नाल बदलाईआ। तैनूं दस्सदे गए उपर असमानां, बेपहचान नूर ख़ुदाईआ। मुहब्बत विच कहिंदे गए रहमाना, रहमत विच नूर ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा आया ज़माना, ज़ामन पैगग्बर विच रखाईआ। कलयुग अन्तिम तैनूं कहिंदे सारे इक अमामा, आमद आपणी इक जणाईआ। साचे नाम दा वजा दमामा, दामनगीर तेरी वड्याईआ। खेल वेख काया मकाना, जगत काअबयां डेरा ढाहीआ। तेरा भगत रहे ना कोए बेगाना, गाणा आपणा देणा सुणाईआ। तेरा खेल दो जहानां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैं तेरे दर करां सलामा, नमस्ते नमों कहि के सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी शाह सुल्ताना, शहिनशाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ । सतिजुग कहे प्रभ आपणी धार कला, कलकाती वेख वखाईआ। तेरा लहिणा पूरा होण वाला अल्ला, अल्लाह आपणा परदा देणा उठाईआ। जगत जहान छुट्टण वाला पल्ला, साथी संग ना कोए निभाईआ। जगत विकार चढ़या दला, दह दिशा वेख दुहाईआ। द्वैती मेटे कोए ना सला, सुल्हकुल नज़र कोए ना आईआ। जो संदेसा जुग चौकड़ी घल्ला, भविख्तां विच समझाईआ। ओस दा सब नूं दे दे फला, फलीभूत वेख वखाईआ। तेरा जगत जहान होया झल्ला, झलक आपणी कर रुशनाईआ। तेरा भगत रहे ना इकल्ला, भगवन हो के मेला लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा लेखा जलां थलां, जल थल महीअल महबूब हो के महिव आपणा परदा देणा उठाईआ।
❋
❋
२१ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ सुरिंदर सिँघ दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश
सतिजुग कहे प्रभ साचा नाम दे सलोक, सुल्हकुल तेरे हथ्थ वड्याईआ। सिफ्तां विच गावण चौदां लोक, चौदां तबक राग अल्हाईआ। चौदां विद्या रहे ना सोच, चौदस चौदां चन्द कर रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी मिटा हरख सोग, चिन्ता ग़म देणा गुआईआ। हउमे हंगता रहे कोई ना रोग, कूड़ कुड़िआरा पन्ध देणा मुकाईआ। जन भगतां कट विजोग, परदा दूई देणा उठाईआ। मेला मेल धुर संजोग, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुआईआ। देणी पए ना किसे नूं मोख, मुफ्त आपणा रंग रंगाईआ। साचे नाम दी दे के चोग, चार वरन बणाणा भैण भाईआ। गुरमुखां हिरदा देणा सोध, वदी सुदी लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जे वधाईआ। सतिजुग कहे प्रभ सति दा दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दे मिटाईआ। सुरती शब्द धरे ध्यान, मन चंचलता चले ना कोए चतुराईआ। सन्त सुहेला ढोला गाण, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दूजा नज़र कोए ना आईआ। शरअ रहे ना कोए शैतान, लेखा पिछला देणा मुकाईआ। तेरा जलवा नूर होवे महान, प्रकाश तक्कां ख़लक ख़ुदाईआ। तूं योद्धा सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। तैनूं झुकदे ज़िमीं असमान, बिन सजदे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं हो मेहरवान, निगाह मेहर इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद एका घर वसाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दा वज्जे डंका, ख़बर दो जहान सुणाईआ। सवाधान कर राउ रंका, शाह सुल्तान लै उठाईआ। दीन दुनी दा फेर दे मणका, ममता मन रहे ना राईआ। गढ़ तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ । माण दवाउणा साचे सन्ता, जो मँगण तेरी सच्ची सरनाईआ। तूं बोध अगाधा बण पंडता, पारब्रह्म ब्रह्म निरअक्खर शब्द कर शनवाईआ। झगड़ा रहे ना कोई मन दा, मनसा मन ही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, नेहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, डंका वज्जे तेरे जस दा, परदा खुल्ह जाए नेत्र अक्ख दा, प्रतख स्वच्छ तेरा नूर नज़री आईआ।