पुस्तकालयभाग २१

२२ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ टोपन राम दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश

पुरख अकाल कहे सुण दसरथ बेटे राम, रमते दयां जणाईआ। लहिणा लेखा वेख काम, करनी दा करता आप समझाईआ। धरनी धवल वेख ग्राम, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। आपणे मित्र प्यारे पहिचाण, परदा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे जणाईआ। पुरख अकाल कहे वेख बनबासी पंचबटी, राम रामे दयां जणाईआ।

❋

❋

धरनी धवल कहे जिथ्थे उदासी दी हुंदी सी हट्टी, वैरागी तिआगी नाल मिलाईआ। धर्म दी करदे खट्टी, खटका अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। एह खेल अगम्मी अच्छी, अच्छी तर्हां प्रभू दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा राम वेख आपणा टिकाणा, रमणीक दयां जणाईआ। जिस नूं कहिंदे बीआबाना, बीज नज़र कोए ना आईआ। हुंदा सी सुंञ मसाणा, आसण सच ना कोए सुहाईआ। खेल अगम्म महाना, लेख लिख्त ना कोए वड्याईआ। दस्से ना कोए निशाना, परदा सके ना कोए उठाईआ। एह खेल श्री भगवाना, परम पुरख आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे सुण राम आरस, अर्शी हो के दयां जणाईआ। धरनी धरत धवल करे सफ़ारश, शहादत विच गवाहीआ। शब्दी लेख दस्से इबारत, हुक्मी हुक्म इक दृढ़ाईआ। तिन्नां कोल हुंदा सी इक पारस, वैरागी तिआगी मिल के वज्जे वधाईआ । इक दिन आंधी आई नाल बारश, हवा ज़ोर नाल चलाईआ। महा खेल होया भयानक, प्रभू आपणा हुक्म वरताईआ। उन्हां दी रसैण गुम्मी अचानक, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं रखदे हथ्थ अमानत, पल्लू गई छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे राम वेख पिछली लीला, बिन लालच दयां जणाईआ। तूं छड्ड जगत क़बीला, भज्जिआ वाहो दाहीआ। पैंडा पन्ध मुका के मीलां, कोसां योजनां डेरा ढाहीआ। छड्ड ज़िले तहिसीलां, आया वाहो दाहीआ। एथे बिसराम कीता इक महीना, सीआ लकशमण नाल वड्याईआ। सोहणा बणाया जीणा, जीवण जगत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। ओधर पारस गया गुम्म, आंधी छप्पर छन्न हिलाईआ। साधू तिन्ने रहे घुम्म, ममता मन ललचाईआ। लै गया कवण, समझ कोए ना पाईआ। उडया केहड़ी पवण, आपणा रूप बदलाईआ। किस ने कीता दमन, आपणे विच छुपाईआ। खलोते विच चमन, बग़ीचा इक सुहाईआ। अंदर ना आवे अमन, कल्पना विच कुरलाईआ। प्रभ दे कोलों सारे मँगण, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। बिना पारस तों सारे हो गए नग्न, वस्त कोल रही ना राईआ। जां वेख्या निरगुण जोती लग्गी जगण, नूर होया रुशनाईआ। तिन्ने हो गए मग्न, मस्ती विच वड्याईआ। राम दा कीता भजन, भजन विच राम नज़री आईआ। जिस ने अन्तर निरंतर पारस दा वखाया वज़न, लग मातर ना कोए रखाईआ। कम्बण लग्गा बदन, नेत्र नैण दुहाईआ। केहड़ा करीए यतन, पारस लभ्भीए केहड़ी थाईंआ। ओधरों राम आ गिआ, नेड़े आ के लग्गा हस्सण, ताली दिती वजाईआ। आपणी काया दा खोल्ह के वेखो कफ़न, पारस किस दे अंदर नज़र आईआ। जां तिन्नां तक्कया इक दूजे दे अन्तर निरंतर वेखण, आपणा नज़र

❋

❋

किसे ना आईआ। गुस्से विच राम दे चरणां उत्ते लग्गे लेटण, रो रो दिती दुहाईआ। राम ने किहा इक दूजे दे कढ्ढो विच्चों पेटण, सहज नाल समझाईआ। मैं आया परदेसी परदेसण, आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। इक ने तक्कया पारस दूजे दे अंदर, सोहणा नज़री आईआ। दूजे ने तक्कया तीजे लुकाया आपणी कंदर, बैठा तन विच छुपाईआ। तीजे ने वेख्या सानूं मूर्ख बणा के डंगर, आपणे पेट रिहा टिकाईआ। इक पारस हुण असीं तिन्ने लग्गे वंडण, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। इक दूजे नूं लग्गे फंडण, कीती मार कुटाईआ। राम परे हो के खलो गया बूटे कोल चन्दन, पासा गया बदलाईआ। जिस वेले लड़ लड़ के लग्गे कम्बण, आपणा बल गुआईआ। कुट्ट कुट्ट के लग्गे हम्बण, बाहवां लईआं थकाईआ। दन्दीआं लग्गे चब्बण, दन्द दन्दां उत्ते घसाईआ। निशान पै गए उत्ते बदन, खल्ल लहू नाल भराईआ। गुस्से विच लग्गे अगन, अगनी तत जलाईआ। इक दूजे नूं लग्गे वढ्ढण, साधू मति दिती गुआईआ । इक दूजे दे पिच्छे लग्गे भज्जण, नठ्ठण वाहो दाहीआ। एह वेख के सीता लग्गी हस्सण, इशारा राम वल कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। राम किहा सीता कर ध्यान, तैनूं दयां जणाईआ। एह भगती वाले जवान, घर बाहर छड्डके बैठे आसण लाईआ। तूं वेख हो हैरान, की की कार वरताईआ। इन्हां अंदर ममता दा शैतान, सब नूं रिहा लड़ाईआ। काया माया दी बणा दुकान, पारस अंदर बैठे छुपाईआ। कर सके ना कोए पहिचाण, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। सीता वेख संसार जगत, जगत दयां जणाईआ। सीता किहा प्रभू जो तेरा नाम जपदे फेर वी तेरे भगत, क्यों भरमां विच भुलाईआ। जिन्हां तेरा तेरे कोल आ के कीता दरस, क्यों अगनी अग्ग लगाईआ। क्यों नहीं करदा तरस, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जिस कारण रहे भटक, ओह संसा दे चुकाईआ। राम ने तक्कया उपर अर्श, निगाह लई उठाईआ। फेर निउँ के उपर फ़र्श, सीस दिता झुकाईआ। सीता एह मेरा नहीं दिसदा फ़रज़, इन्हां दी अंदरों करां सफ़ाईआ। तेरी मंज़ूर कर के अर्ज़, राम दे राम कोल दयां पुचाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त आप आवे उत्ते धरत, धौल उत्ते डेरा लाईआ। इन्हां दा लहिणा देवां लेखा पूरा करां क़र्ज़, मेहरवान सिर आपणे हथ्थ टिकाईआ। सीता किहा राम की खेल दस्सया अचरज, असचरज दे जणाईआ। प्रभ नूं पैणी गर्ज़, किस कारण फेरा पाईआ। राम किहा उस दे कोल जुग जुग भगतां दी फ़रद, कलयुग अन्त सब दा लेखा दए मुकाईआ। सीता फेर कीती अर्ज़, मस्तक चरणां उत्ते टिकाईआ। किस बिध एथे आवे परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। राम किहा लहिणा देणा पूरा करना एह उस दी आपणी गर्ज़, गर्ज़

❋

❋

सब दी वेख वखाईआ। किसे दा होण ना देवे हरज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सीता कहे राम एह तेरा नाम पढ़दे, नाले राम राम दुहाईआ। तेरे साहमणे क्यों लड़दे, क्यों परदा बैठा पाईआ। क्यों झगड़े पुआए इन्हां दे घर दे, काया मन्दिर अंदर पारस इक दूजे दे अंदर दिता वखाईआ। राम किहा एह लहिणा देवे कलयुग कल दे, पुरख अकाल रिहा दृढ़ाईआ। कुझ लेखे दिसदे बावन दुआरे बलि दे, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे जणाईआ। सीता कहे राम इन्हां नूं दे मति, अगनी तत बुझाईआ। राम किहा तूं वेख मार झात, परदा पड़दे विच्चों चुकाईआ। जां तक्कया कलयुग दिसदी अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। राम दा दिसे कोई ना दास, रमिआ राम नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त दिसे बदमाश, बदी सारे रहे कमाईआ। फेर सीता ने तक्कया उपर आकाश, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। धुर हुक्म दिता पुरख अबिनाश, सच संदेसा इक जणाईआ। सीता इन्हां तिन्नां दा शरीर होणा हुण नाश, राम स्वास स्वास मेरे विच टिकाईआ। फेर जन्म होणा लोकमात, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ । ओस वेले लहिणा देणा लेखा मेटां सर्ब हिसाब, गिणती गणत समझ कोए ना पाईआ। बिन अक्खरां तों मेरे चरण रहे किताब, कुतबख़ान्यां विच ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा बणाईआ। सीता कहे किस बिध प्रभ देवें सौग़ात, नाम आपणा दया कमाईआ। पुरख अकाल किहा एह सब कुछ मेरे हाथ, अंदर बाहर वेख वखाईआ। फेर वेखां एह प्रभास, जंगल जूहां डेरा लाईआ। कलयुग होवे अन्धेरी रात, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दए चुकाईआ। सीता किहा राम सुणी अकथ कहाणी, कहिण किछ ना पाईआ। आई अगम्मी बाणी, बाण निराला दिता लगाईआ। जिथ्थे त्रेते सुंञ मसाणी, मानव नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम प्रभ खेल करे महानी, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। इन्हां तिन्नां दी त्रैगुण नाल प्रगटावे निशानी, माया मोह विच वड्याईआ। एह पारस आपणी करे शैतानी, तन वजूद वेख वखाईआ। अन्तर निंरतर सब दी जणाए बेईमानी, साबत समझ कोए ना पाईआ। फेर कार करे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर महबूब हो के मेहरवानी, महिव आपणा रंग रंगाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी जाण जाणी, घट घट वेखे थाउँ थाईंआ। उहदा लहिणा देणा लेखा बाहर क़लम कानी, शाही वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। राम किहा सीता वेख अगम्मी चिन्न्ह, चरणां विच ध्यान लगाईआ। सुभाग दिहाढ़ा बाई जेठ दा दिन, राम सीता दिता समझाईआ। पुरख अकाल जिस खेल करना भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण वड्याईआ। त्रेता

❋

❋

द्वापर कलयुग तीजे जुग झगड़ा रखणा तिन्न दिन, दिवस रैण वेख वखाईआ। पूरबला लेखा जन्म दा कर्म गिण, लहिणा देवे थाउँ थाईंआ। नाम पैमाना साचा नाम लए मिण, मिणती आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। राम किहा सीता हुण राम दा बनबास, बस्ती नज़र कोए ना आईआ। फेर खेल पुरख अबिनाश, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। हुण पारस दा ख्वाब, फेर माया विच लड़ाईआ। दोहां दा हिसाब, आपणे हथ्थ रखाईआ। भगतां दा साधूआं तों बदल के रिवाज, रवादार एका लए कराईआ। अन्तर खोल्ह के जाग, आलस बाहरों दए मिटाईआ। ओसे दा हिस्सा ओसे दा भाग, ओसे दे हथ्थ फड़ाईआ। जो लहिणा देणा लेखा अन्त सब दा करे बेबाक, बाकी नज़र कोए ना आईआ। तन वजूद माटी लेखे लाए ख़ास, ख़ालस आपणे रंग रंगाईआ। सीता हुण तेरे वेंहदयां एह साधू छड्ड गए स्वास, फेर जीउदयां बख्श के इत्तफाक, मार्ग आपणा इक चलाईआ। राम किहा मेरा राम मेरा करे भविख्त वाला पूरा वाक्, भगवान नाल नाता जोड़ के आपणा भगती साक, सज्जण हो के दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा देणा लेखा पूरा कर हिसाब,जगत जुग दे वेख खाते ते रोकड़, पैहले दिन साफ़ कराईआ।

२३ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ सन्त सिँघ दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश

कर्म कहे प्रभ मिले एक निहकरमी, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। सच दुआर दी बख्शे सरनी, चरण धूल वड्याईआ। धुर दे नाम दी पट्टी दस्से पढ़नी, सिख्या अगम्म सुणाईआ। मंज़ल निरगुण दस्से चढ़नी, जगत पन्ध मुकाईआ। नेत्र खोल्हे हरनी फरनी, फ़ुरने मन बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कर्म कहे प्रभ मिले एक निहकामी, निहकरमण रहिण कोए ना पाईआ। नाम निधान देवे अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। अमृत रस दे के ठंडा पाणी, अगनी अग्ग दए बुझाईआ। सति धर्म दी दे निशानी, निशाना अगला दए जणाईआ। जिथ्थे जगे जोत नुरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। मंज़ल हक़ दिसे आसानी, परदा महबूब दए उठाईआ। झगड़ा रहे ना कोए जिस्मानी, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। बोध अगाध दस्स अकथ कहाणी, धुन राग इक उपजाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। हर घट अन्तर हो के जाण जाणी, हरिजन आपणे मेल मिलाईआ। एका देवे धुर दा पद निरबाणी, निरवैर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लए मिलाईआ।

❋

❋

कर्म कहे प्रभ मिले परम पुरख जग मीता, जीवण जुगत दए बदलाईआ। नाम निधान दए अनडीठा, संदेसा इक्को इक जणाईआ। अंदरों बदल मन दी रीता, रस्ता रहिबर दए वखाईआ। जगत वासना मन जाए जीता, चंचल चित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। साचा नाम दस्स हदीसा, हज़रत हरिजू करे पढ़ाईआ। रंगत चाढ़्ह रंग मजीठा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तपण ना देवे अंगीठा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सति धर्म दी दस्स के रीता, रस्ता इक्को दए वखाईआ। जिथ्थे ना कोई मन्दिर ना मसीता, मसला पढ़ ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे दए वड्याईआ। कर्म कहे प्रभ मिले नर नरेशा, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, नित नवित्त आपणी कार कमाईआ। जन भगतां देवे नाम संदेसा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जन्म जन्म दा मेट के लेखा, कर्म कर्म दा गेड़ कटाईआ। सच दुआर दा बण के नेता, नेत्र अंदरों दए खुल्हाईआ। सच दुआर वखाए आपणा देसा, जिथ्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद परदा आप उठाईआ। कर्म कहे जे मिल जाए पारब्रह्म प्रभ दाता, दयावान दया कमाईआ। चरण कँवल बंधाए नाता, सगला संग रखाईआ। पूरी करे आसा, जन भगतां दए वड्याईआ। रहे ना कोए निरासा, निहचल धाम सुहाईआ। कर जोत प्रकाशा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। मैं सति सच कर के आखां, कर्म कहे, बिन पुरख अकाल कर्म दा कर्म ना कोए मिटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी ओसे दी गावे गाथा, सिफ्तां विच दिवस रैण ढोले गाईआ । सो साहिब सुआमी पुरख समराथा, अन्तरजामी वड वड्याईआ। सदा सहाई नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। जागरत सोवत करे बाता, शब्दी शब्द हुक्म वरताईआ। सो कलयुग अन्त मेटे अन्धेरी राता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जिन्हां गुरमुखां प्रेम प्रीती अंदर मन्नया आखा, कर्म कुकर्म दा लेखा दए मुकाईआ। चरण कँवल दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। अन्तर आत्म दे शाबाशा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कर्म कहे मैं वी निउँ निउँ टेकां माथा, मस्तक चरण कँवल छुहाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर पुरख अकाल मिल्या छैल छबील बांका, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। तिन्हां कोई तोड़ ना सके नाता, नातवां हो के नर नरायण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पिच्छे लोकमात मारन आया वाटा, वटांदरे विच गुर अवतार पैग़म्बरां लेखा दए मुकाईआ।

❋

❋

२३ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ करतार सिँघ दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश

अन्त बेनन्ती सुणे अरदास, लेखा अरध उरध मुकाईआ । किरपा कर सर्ब गुणतास, गहर गम्भीर दया कमाईआ। गोबिन्द बूटे दी शाख़, निक्की जिही नज़री आईआ। जिस ने पुर अनन्द दिता साथ, अन्त माझे वाल्यां नाल गया मुख भुआईआ। अख़ीरी गया आख, अन्तर अन्तर अंदर इक जणाईआ। गोबिन्द जोड़ के दोवें हाथ, दूरों सीस दिता निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द किहा मेरा तत्तां वाला विछोड़ा, विछड़ विछड़ आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दा मेरे नाल बणया जोड़ा, जोती शब्दी खेल खिलाईआ। ओस वेले भुल्यां नूं फेर मोड़ां, आपणे रंग रंगाईआ। तुसीं छड्ड के चले कल्गी तोड़ा, बाज़ां वाला बाज़ नज़र ना आईआ। जिस वेले खेल कीता दोहरा, निरगुण हो के निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सिख किहा तेरे नाल झल्लया दु:ख, दुक्खां विच दुहाईआ। झल्ली ना जाए भुक्ख, भुक्खिआं ना कोए रजाईआ। मोड़ के तैथों मुख, भज्जे वाहो दाहीआ। ओट रख अबिनाशी अचुत, आसा होर वधाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा तुसीं आत्म दे मेरे पुत, परमेश्वर दा मेला सहज सुभाईआ। तुहाडा लहिणा देणा नाल रखावां अबिनाशी अचुत, चेतन हो के दयां जणाईआ। तुहानूं आउणा पए फेर माता कुख, रक्त बूँद वंड वंडाईआ। गोबिन्द तुहाथों रहे लुक, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। अबिनाशी करता अन्त अख़ीर आपणी गोदी लए चुक, चम्म दृष्टी दा डेरा देवे ढाहीआ। अपराधी रहिण ना देवे कोए सुत, सुत्यां आप उठाईआ। उजल कर के मुख, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। गोबिन्द किहा तुसीं दे के चले पिच्छा, पिच्छा याद किसे ना आईआ। कुछ लेखा वेखो सुगरीव नाल तुहाडी इच्छा, रामा लेख जणाईआ । अगला भेव किसे ना दिसा, पल्लू रहे छुडाईआ । गोबिन्द खेल नहीं कोई निक्का, बच्चयां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा मेरे नाल पै गया हिस्सा, गुरसिख हो के कंड बदलाईआ। जिस वेले मेरे नाल आवे पुरख अकाल धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द किहा गुरसिख रहे ना कोए भुलेखा, भुल्लयां देवां जणाईआ। पुरख अकाल जाणे धुर दा लेखा, दूसर समझ किसे ना आईआ। माझे वाल्लयो जिस वेले प्रगट होया माझे देसा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। फेर वेखे देस परदेसा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। पूरब रखे चेता, अभुल भुल कदे ना जाईआ। अन्त अख़ीरी कर के हेता, हितकारी आपणे रंग रंगाईआ। शब्दी धार बण के खेवट खेटा, जगत सागर पार कराईआ।

❋

❋

जो गोबिन्द दा गुरसिख बण के बणया बेटा, नाता पिता पूत जणाईआ। ओस दा अन्तिम ला के लेखा, लेखे विच टिकाईआ। लाज रख के मुच्छ दाढ़ी केसा, क़िस्मत क़िस्मत विच्चों बदलाईआ। आत्म धार वखा के सचखण्ड साचा देसा, घर इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे गोबिन्द रहे हमेशा, ना मरे ना जाईआ। करतार सिँघ खत्री पुत्त पिछला वड्डे घर दा सेठा, भय विच पल्लू आया छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एको बण के धुर दा नेता, नित दे विछड़े मेल मिलाईआ।

२३ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ तिवारी लाल दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश

गोबिन्द कहे मेरी धर्म दी धार शर्त, शरीअत नज़र कोए ना आईआ। नवित्त आवां परत, पतिपरमेश्वर मेल मिलाईआ। भाग लगावां धरनी धरत, धवल धार दृढ़ाईआ। खेल करां असचरज, आपणी कार कमाईआ । सूरबीर मर्दाना बणां मर्द, मदद अवर ना कोए रखाईआ। पिछले जन्म दी कढ्ढके फरद, फ़ैसला धुर दा दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सो कहे मेरा लेखा सदा अनादी, अनद बनोदी आप कराईआ। मेरी धार होवे सादी, सिद्ध साधक वेख वखाईआ। मेरा नाम होवे रागी, अनरागी राग सुणाईआ। मेरी मुहब्बत होवे शादी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। मेरा जैकारा होवे ढाडी, धुर दा ताल वजाईआ। मेरा रखवाला होवे गाॅडी, जिस नूं गाॅड कहे लोकाईआ। झगड़ा मुकावां माज़ी, पूरब वेख वखाईआ। लेखा जाणां क़ाज़ी, कुतबां डेरा ढाहीआ। धरनी वेखां अराज़ी, ज़िमीं ख़ाक फोल फुलाईआ। जुग जुग वेखां बाज़ी, बाज़ां वाला वेस वटाईआ। अस्व सोहे ताजी, ताजां वाले दए खपाईआ । मनुआ रहे कोए ना ग़ाज़ी, ग़ज़ब वेखे जगत लोकाईआ। सच दुआरे दा बण के हाजी, हज़रत हो के फोल फुलाईआ। माणस धार बण निमाज़ी, सीस जगदीश इक झुकाईआ। सजदा दस्स आदाबी, अदब नाल वड्याईआ । तार सितार रबाबी, अहिबाब इक जणाईआ। लहिणा देणा तोड़ इश्क हक़ीक़ी मजाज़ी, मज़ा इक्को नाम चखाईआ । गुरमुख रहिण देवां ना कोई दाग़ी, दुरमति मैल करां सफ़ाईआ। मेरा खेल प्रभ दे नाल आदी, अन्त आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे एह धरती भूमी, भूमिका इक सरनाईआ। एथे रहन्दा सी इक नजूमी, शास्त्र ज्ञाता आप अख्वाईआ। राम नाम दा बण कानूनी, कायदा जगत विच वड्याईआ। सिफ्त लिखदा सी मज़मूनी, मजमूआ अक्खरां वाला बणाईआ। उहनूं झलक मिली मामूली, बेपरवाह दिती वखाईआ। वेख खेल

❋

❋

असूली, असल रंग रंगाईआ। जिस दा हुक्म ना कदे अदूली, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ । नजूमी सी इक ब्राह्मण बुढ्ढा, नाम शीघा नज़री आईआ। दोहां पैरां तों सी डुड्डा, ऊंधा हो के झट लँघाईआ । छोटा जिहा सी झुग्गा, नौ सत्त हथ्थ वंड वंडाईआ। उहदे विच सी मूर्त बुधा, बुधे सीस निवाईआ। राह लभ्भे गुज्झा, अन्तर ध्यान लगाईआ। अचानक गोबिन्द आ गया भुक्खा, खाण पीण ना मुख लगाईआ। नेड़े आ के वेख्या दुक्खा, दर्द विच कुरलाईआ। नजूमी किहा कुछ मैथों पुच्छ लै पुच्छा, तैनूं दयां समझाईआ। क्यों रखी दाढ़ी मुच्छा, केसां नाल वड्याईआ। तेरा सोहणा सुशील जुस्सा, सडौल सोभा पाईआ। किस कारण एथे पुज्जा, भज्जिआ वाहो दाहीआ। मैथों भेव लै लै गुज्झा, पर्दा दयां उठाईआ। जे तूं सतिगुर होवें उग्घा, उगण आथण तेरी सरनाईआ। मैनूं टुक्कर दे दे सुक्का, क्यों भुक्खया भुक्खयां रिहा सताईआ। जां मैनूं हस्स के कहि दे तूं बुढ्ढा नहीं मेरा पुत्ता, बच्चयां वांग गोद टिकाईआ। वेखीं मेरे बचन दा करीं कदे ना गुस्सा, ग़ुस्से वाली ना अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गोबिन्द कहे की कहिंदी तेरी पत्री, पात्र दे बताईआ। मैनूं दस्स मैं ब्रह्मण के खत्री, कि शूद्र वैश नज़री आईआ। मैं केहड़ी चलावां हट्टड़ी, कवण वस्त टिकाईआ। कवण उठावां गट्ठड़ी, बोझल सीस टिकाईआ। कवण तोलां तक्कड़ी, तराज़ू देणा समझाईआ। नजूमी किहा मैं समझ गया तेरे बचनीं, जो अमोलक रिहा सुणाईआ । आह लै मेरी रखड़ी, तेरे हथ्थ तन्द बंधाईआ। तूं जाणा देस दक्खणी, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखीं एह भूमी ना रह जाए सक्खणी, चरण धूढ़ देणी शाहीआ। नजूमी लकीर खिच्च के किहा कौल दे के फेर टप्पणी, अग्गे क़दम ना कोए उठाईआ। गोबिन्द किहा मैं ज़रूर तेरी पैज रखणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे पिच्छे एह नगरी इक वसणी, आपणा रंग बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। गोबिन्द किहा एह नगर वस्से खेड़ा, खिड़की तेरी दयां खुल्हाईआ। जिस थाँ ते तेरा डेरा, फेर आवां चाँईं चाँईंआ। इक ढईए दा विच गेड़ा, लेखा दीन दुनी बणाईआ। फेर करां हक़ नबेड़ा, पूरब लेखा झोली पाईआ। नाल पुरख अकाल होवे मेरा, महबूब धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ होवे अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। नजूमी किहा मैं सुणी कथा कहाणी, रसना सोहणी जिह्वा गाईआ। मैनूं दिसे अगम्मी कहाणी, धुर दा राज़ जणाईआ। मैं बुढ्ढा बिरध जगत जीव प्राणी, प्राण छड्ड के नाता तत्तां होवे जुदाईआ। कोई मंज़ल दस्स आसानी, सहज नाल समझाईआ। जिस वेले मेरा लेखा मुक्के जिस्म जिस्मानी, किस बिध असमानी मिले

❋

❋

नूर अलाहीआ। मैं चौहन्दा जे फेर मिले ते मेरी बिरध तों होवे जवानी, जोबनवन्ता नज़री आईआ। गोबिन्द किहा मस्तक धूढ़ दी ला निशानी, निशान आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द किहा सुण इक अख़ीरी बाती, बातन दयां जणाईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, जो मैथों रिहा कराईआ। जिस वेले होवे अन्धेरी राती, कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। तेरा जन्म होवे फेर लोकमाती, धरनी धरत धवल वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा मेरे नाल मेटे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता झोली पाईआ । एसे धरती नूं लग्गे भाग, भगत भगवान नज़री आईआ। जिथ्थे जगदा नहीं कोई चराग़, चरागाहां विच होए रुशनाईआ। उस दा लहिणा देणा पूरब देणा आज, आजिज़ां वेखे थाउँ थाईंआ। नजूमी बिरध दा तत्तां वाला बदल के समाज, सिख्या आपणी इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को लैणा अराध, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी साधनां लवां साध, सति सति विच समाईआ। पिछले जन्म दी दाद, पूरब रिहा वरताईआ। नजूमी दा नात, तिवारी दा साक, शब्द दी गाथ, कर्म दी आस, धर्म दी रास, गोबिन्द दी शाख़, लेखे ला सर्ब गुणतास, गुणवन्ता देवे माण वड्याईआ।

२३ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ जुगिंदर सिँघ दे गृह इटारसी मध्ध प्रदेश

मिले वड्याई साहिब हरि संगत, पुरख अकाल दीन दयाल दया कमाईआ। नाम अगम्मी चाढ़्हे धुर दी रंगत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर दा रंग रंगाईआ। जगत वासना कटके भुक्ख नंगत, नाम निधान वस्त अमोलक झोली आप भराईआ। कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। जन भगत सुहेले उपजा के धुर दे सन्त, गुरमुखां गुर गुर गोद टिकाईआ। धर्म मिलावा नार कन्त, आत्म सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा इक्को छंत, सोहँ राग अनाद सुणाईआ। सति धर्म बणाए बणत, कूड़ी क्रिया पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कार करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म चलाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, तन वजूद वज्जे वधाईआ। सन्त सुहेला कर के ख़बरदर, बेख़बरां आपणी ख़बर जणाईआ। पूरब जन्म दा दे उधार, लेखा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। हरि संगत होए वड वड भाग, वड भागी पुरख निरंजन पाईआ। मात दीपक बुझा जगाए चिराग़, निरगुण निरवैर नूर कर रुशनाईआ। जन भगत मेट के कूड़ा

❋

❋

पाप, पतित पापी गोद उठाईआ। साचे मण्डल दस्स के रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरा कर के भविख्त वाक्, लहिणा देणा धुर दा खोज खुजाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, हरि करता वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे घात, नाम खण्डा इक चमकाईआ। जन भगत पूरी करे आस, तृष्ना कूड़ी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लख चुरासी पवण स्वास, ग्रास ग्रास गिणती धुर दी विच जणाईआ।

२४ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ किरपाल सिँघ दे गृह आगरा

हथ्थ जोड़ करी नमस्ते, नमो नमो सरनाईआ। पुरख अकाल पा अगम्मे रसते, मार्ग इक्को देणा दरसाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर वसदे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। इक्को तेरा नाम जपदे, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। इशारे नहीं कोई ओथे अक्ख दे, धुन धुन विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच देणा वखाईआ। हथ्थ जोड़ अन्तर कीता ध्यान, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। किरपा कर श्री भगवान, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। शब्द नाद दे धुनकान, अनरागी राग सुणाईआ। भाग लग्गे काया सच मकान, काअबा इक्को देणा सुहाईआ। तेरा नूर मिले महान, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा चढ़ाईआ। हथ्थ जोड़ कीती बन्दना, डंडावत बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दे अनन्दना, आत्म परमात्म विच समाईआ । नूरी जोत चमके चन्दना, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। सति दुआरा मिले लँघणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला देणा उठाईआ। हथ्थ कहिण असां कीती डंडावत, सीस जगदीश झुकाईआ। मन रहे ना बग़ावत, कल्पना कूड़ रहे ना राईआ। साहिब स्वामी साचा नाम कर सख़ावत, वस्त अमोलक इक वरताईआ। तत विकार रहे ना अदावत, झगड़ा कूड़ देणा चुकाईआ। आत्म तेरी अमानत, पंजां तत्तां विच रखाईआ। किरपा कर सही सलामत, तेरी ओट तकाईआ। कूड़ी रहे ना कोए अलामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बख्श इक सरनाईआ। हथ्थ जोड़ कहिण असीं कीता सजदा, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जिस दा दो जहान बरदा, बन्दगी विच बन्दे रिहा बणाईआ। सो लेखा जाणे काया माटी घर दा, गृह गृह खोज खुजाईआ। सुख दे के अमृत सरोवर साचे सर दा, दुरमति मैल दए धुआईआ। माया ममता मोह विकार चुक्के परदा, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाईआ। हथ्थ कहे असीं जुड़िआ वेख्या घर सुहञ्जणा, वज्जी हक़ीक़त हक़ वधाईआ। लेखा जाणे आदि निरँजणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी दीनां नाथां दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण धार बणे सज्जणा, सच स्वामी वेख वखाईआ । चरण धूढ़ अमृत रस देवे बिन रसना चक्खणा, जिह्वा गुण ना कोए जणाईआ । उन्हां दी लेखे लग्गे बन्दना, जिन्हां ने इक्को दुआरा मँगणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सीस जगदीश झुकाईआ। हथ्थ कहिण असीं जुड़ के कीती सलाह, मशवरा इक पकाईआ । वेखो खेल बेपरवाह, की करता कार कमाईआ। किरपाल विच बणा गवाह, जो शहादत दए भुगताईआ । किरपा करे आप मेहरवां, महबूब नूर अलाहीआ। जो दर ते गए आ, आजिज़ बण के सोभा पाईआ। तिन्हां क़बूल होवे दुआ, रहम विच वड्याईआ। सुत्यां जगत जागदयां सब नूं दरस दए दिखा, जो नेत्र लोचन दर्शन पाईआ। हथ्थ कहिण साडा मस्तक नाल नाता ल्या बणा, अगला संग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हथ्थ कहिण साडी अन्तर इक्को आस, आहिस्ता आहिस्ता दईए सुणाईआ। जो दर ते आए सब दा दुखड़ा करना नास, रोगी रहिण कोए ना पाईआ। इक लख अस्सी हज़ार भूत प्रेत तेरे दास, चुरासी विच्चों वंड वंडाईआ। सब दा लेखे लाउणा स्वास स्वास, पाउण पवणां नाल जुड़ाईआ। हथ्थ कहिण सुहञ्जणी दिसे अज्ज दी रात, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। जिस आत्म परमात्म बणाई आपणी ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी पुरख अबिनशी आसा मनसा सब दी पूर कराईआ।

२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर दिल्ली

सतिजुग कहे प्रभ दस्स अगम्म सलोक, सोहला सोहल्यां विच्चों वड्याईआ। मैं सुणावां लोक परलोक, परम पुरख तेरी वड्याईआ। झगड़ा मुक जाए चर्च पोप, पेचीदा पोशीदा राज़ देणा खुल्हाईआ। क्यों बणया रिहों रूहपोश, जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। साची नाम ख़ुमारी दे मदहोश, मधुर तेरी कार कमाईआ। कूड़ी समझ रहे ना सोच, बुध्ध विशेष देणी वड्याईआ। जो तेरा दर्शन रहे लोच, लोचन नैणा नाल मिलाईआ। प्यार मुहब्बत दे के मौज, मौजूदा हो के मेल मिलाईआ। हउमे हंगता रहे कोई ना रोग, दुखियां दर्द देणा वंडाईआ। बिन तेरी चरण धूढ़ी अवर रहे कोए ना जोग, जुगती

❋

❋

दो जहान जणाईआ। निरगुण धार बख्श के ओट, ओड़क सारे लै मिलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा तेरे नाम दी लग्गे चोट, चोटी चढ़ के लै उठाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ खोट, खरे आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। सतिजुग कहे प्रभ खोल्ह दे आपणा जंदर, दिलबर भण्डारा दे वरताईआ। परदा लाह दे अंदर, अन्तश्करन दे बदलाईआ। साचा तन सुहा के मन्दिर, मन मन्दिर डेरा लाईआ। तेरा प्रकाश होवे अन्धेरी कंदर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जन भगतां जाणा पए ना विच जंगल, जूह खोज ना कोए खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दे वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरा होवे इक्को गीत, गीता ज्ञान लोड़ रहे ना राईआ। झुकणा पए ना किसे मसीत, मसला हक़ देणा सुणाईआ। तेरे चरण लग्गे प्रीत, प्रीतम हो के देणी वड्याईआ। सब दी बदल दे नीत, नीतीवान इक हो जाईआ। झगड़ा मुका दे हस्त कीट, कटाकश आपणा नाम रखाईआ। दीन दुनी होवे भय भीत, भय भउ चारों कुण्ट नज़री आईआ। पिछली कूड़ दी मेट दे लीक, लाईन आपणी दे वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां बदल दे तवारीख, तारीख आपणी इक समझाईआ। तेरे दर ते मँगदा भीख, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद विच अमल दे दृढ़ाईआ। तूं वसणहार सदा नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरा नाम कलमा होवे इक्को लाशरीक, शिरकत जगत देणी मिटाईआ। तेरे अन्तर सच तौफीक़, दाअवेदार इक अख्वाईआ। साचा दरस दे दीद, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। तेरे प्यार दी रहे ईद, ईदुल फ़ितर ना कोए वड्याईआ। जन भगत सुहेले बणा अज़ीज़, प्यारे प्रीतम मेल मिलाईआ। साची सिख्या दे तमीज़, तमां कूड़ देणी गवाईआ। एका छत्र झुल्ले तेरे सीस, साहिब सुल्तान तेरी शरनाईआ। तूं परवरदिगार ठाकर स्वामी जगदीश, जगदीशर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परदा लाह खेल जगत अनडीठ, अनडिठ आपणा हुक्म इक वरताईआ।

२६ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ गुरमेज सिँघ दे गृह करनाल

सतिजुग कहे प्रभ किरपा कर साहिब सतिगुर सागर, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी शरनाईआ। निरगुण धार योद्धे सूरबीर बहादर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मेहरवान महबूब दीन दुनी दे क़ादर, करते करीम तेरी शरनाईआ। जन भगत सुहेले बाल अंञाणे धुर दे आजिज़, अज़ीज़ तमीज़ देणी जणाईआ। धुर संदेसा हुक्म दे वाजब, वाहिद आपणा

❋

❋

रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग कहे सुण साहिब पुरख समरथ, कथा अकथ दयां जणाईआ। जिथ्थे बलि टेक के आपणा मथ्थ, मस्तक ल्या रगड़ाईआ। जिथ्थे सप्त ·षी चरण गए झस्स, भारद्वाज नाल वड्याईआ। जिथ्थे युधिष्टर चरण गया ढठ्ठ, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। जिथ्थे प्यार मुहब्बत दा हुंदा सी हट्ट, जगत जहान वज्जे वधाईआ। सो खेल अगम्मा रिहा दस्स, दह दिशा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ । सतिजुग कहे एथे रहन्दा सी वणजारा, वणज सति सति कमाईआ। मन्दिर बणाउँदा सी इट्टां गारा, ठाकर आपणे हथ्थ टिकाईआ। सदा करदा सी निमस्कारा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। बस्तर भूष्ण पहनाए अपारा, तन वजूद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ एह धरनी की कहिंदी, कहि कहि रही सुणाईआ। ज़रा वेख दिशा लहिंदी, बिन लोचन नैण अक्ख उठाईआ। जिस नूं कहिंदे अमाम मैहन्दी, अमाम अमामा वेस वटाईआ। सब दी कला करे ढहन्दी, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। धरनी कहे एथे हुंदा सी इक आरफ़, बिन अलिफ़ ये पढ़ाईआ। नूरी नूर करे तुआरफ़, तसबी माला ना कोए रखाईआ। बिन कल्मयों करे ज़िआरत, ज़ाहर ज़हूर रुशनाईआ। संदेसा पढ़े सुणे बिना इबारत, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। आपणी वेख के तन वजूद इमारत, असल वसल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। धरनी कहे एथे नौ दिन कटे फ़रीद, फ़ाका फ़िकर विच रखाईआ। बिन लोचन कर के दीद, दरस दीदार रुशनाईआ। अन्तश्करन कर उम्मीद, आमद विच वड्याईआ। कलमा सिफ्त तमहीद, रहमत नूर अलाहीआ। जो कदे ना पढ़े क़ुरान मजीद, नग़मा धुर दा इक सुणाईआ। उस दा खेल इक असलीअत, असल नूर अलाहीआ। जिस ने सब दी बदल देणी तबीअत, तबीब हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। धरनी कहे जिस वेले युधिष्टर उतरया उत्तों रथ, अक्ख कृष्ण नाल मिलाईआ। कृष्ण मार के दोवें हथ्थ, मिट्टी ख़ाक दिती मिलाईआ। सहज सुभाओ प्या हस्स, हस्ती आपणी दिती समझाईआ। धर्म सुत खोल्ह के वेख अक्ख, आख़र दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल वेख प्रतख, परमात्म परदा लाहीआ। जो निरगुण धार होए प्रगट, जोती जाता वेस वटाईआ। जिस शम्भू दा एथे हट्ट, झौपड़ी कखां वाली सुहाईआ। ओह जामा फेर आवे पलट्ट, माणस माणस रूप धराईआ। किरपा करे पुरख समरथ, पारब्रह्म प्रभ आपणा परदा लाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर

❋

❋

दा नाम दस्स, सच संदेसा नाम सुणाईआ। भाग लगा काया माटी कच्च, कंचन गढ़ दए वड्याईआ। जगत दुआरा आए छड्ड, मिटे नाता कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। धरनी कहे जिस दी निक्की जिही दुकान, वस्तू जग ना कोए विकाईआ। किरपा करे काहन, काहन भगवान धुरदरगाहीआ। धुर दा ला निशान, निशाना गया सुहाईआ। बोल के नाल ज़बान, ज़माना गया बदलाईआ। जिस वेले कल अन्त आवे श्री भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। एह धरनी वेखे आण, धवल खोज खुजाईआ। तेरा लहिणा देणा चुकावे विच जहान, जहां तहां होए सहाईआ। साचे दर कर परवान, परवाना धुर दा हथ्थ फड़ाईआ। भाग लगा के विच बीआबान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरा पूरा होया वर, वारता दिती दुहराईआ। निरगुण धार पाया घर, गृह मन्दिर वज्जी वधाईआ। नहा के साचे सर, दुरमति मैल लई धुआईआ। निरअक्खर धार ल्या पढ़, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मंज़ल हक़ीक़ी गई चढ़, सच मुनारे सोभा पाईआ। जिथ्थे भगत भगवान रहे खड़्ह, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरा जागिआ भाग, भगवान दिती वड्याईआ। जिथ्थे गुरमुख उपजे चराग़, चरागाहां करे रुशनाईआ। हरि संगत बणे समाज, वरन बरन दा डेरा ढाहीआ। दुरमति रहे ना कोए दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। माया डस्से ना डसनी नाग, ममता मोह दए चुकाईआ। हँस बणाए फड़ के काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। शब्द अगम्मी मार के आवाज़, सोई सुरत लई उठाईआ। खोल्ह के आपणा राज़, राज़क़ रहीम रिहा जणाईआ। जिस थाँ फ़रीद ने पढ़ी निमाज़, सजदय्ां विच सीस झुकाईआ। उस दा लहिणा देणा दिता आज, अदद तशदद् नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां बख्श प्रेम वैराग, वैरी अंदरों दए कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के कन्त सुहाग, दरगाह साची जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं विच जणाईआ। परम पुरख ठाकर मिल्या मेरा, ममता मोह रिहा मिटाईआ। जिस कलयुग अन्त देणा गेड़ा, लख चुरासी वेख वखाईआ। जन भगतां उत्ते कर के मेहरा, महबूब मुहब्बत विच देणा दृढ़ाईआ। निज घर निज गृह निज आत्म दिसणा नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस थाँ ते हट्टी वाले दा वस्सेरा, कृष्ण लेखे विच वड्याईआ। ओसे दा बन्न्हण आया बेड़ा, जो जन्म विच्चों जन्म गया बदलाईआ। गुरमेज़ सिँघ तेरा बणावे डेरा, डेरा आपणे विच रखाईआ। कौल इक़रार पिछला कीता जेहड़ा, पूरब जन्म रिहा चुकाईआ। वीह सौ पंदरां बिक्रमी थानेसर दा लेखा लिख्या बथेरा, जगह भूमका अज्ज मिली वड्याईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण जन भगतां एथे ओथे दो जहानां बन्न्हे बेड़ा, खेवट खेटा हो के भार आपणे कन्ध उठाईआ।