२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ अर्जन सिँघ दे गृह बलोचपुरा
सतिजुग कहे किरपा कर मेरे जगदीश, जगदीशर तेरी ओट तकाईआ । निरगुण सरगुण तेरा खेल बीस इक्कीस, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। बिन तेरी किरपा साहिब सुल्तान नौजवान बदले कोए ना रीत, मन्दिर मसीत पन्ध ना कोए चुकाईआ। एका रंग रंगे ना कोए हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा कोए ना ढाहीआ। सदी चौधवीं परवरदिगार रही बीत, बातन भेव ना कोए खुल्हाईआ। नाउँ निरँकार तेरा कलमा हक़ हदीस, हज़रतां हज़ूर देणा जणाईआ। तेरा प्रकाश होवे अगम्म दीप, दीपक नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा चुकाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैं दर दरवेश मँगता, निर्धन हो के आस रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़ हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे जणाईआ। झगड़ा रहे ना कोई ममता मन दा, मनसा मोह मेट मिटाईआ। भेव खुल्हावां काया माटी तन दा, तन्द सतार अंदर इक वजाईआ। रूप जणावां भगत जन जन दा, जागरत जोत डगमगाईआ। पन्ध मुकावां चिन्ता हरख सोग ग़म दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी तेरे अगे अरदास, बेनन्ती इक जणाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होवे नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। हर घट अंदर तेरी पवे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। रूह बुत दोवें होवण पाक, पतित पुनीत तेरी सरनाईआ। सच दुआर खुल्हा के हाट, वस्त अमोलक इक वरताईआ। धर्म दुआर जणा के घाट, पत्तण कूड़ कुकर्म दयां गुआईआ। नव नौ चार ना रहे अन्धेरी रात, इक्को तेरा नूर जोत होवे रुशनाईआ। जन भगतां पूरी कर के आस, जन्म जन्म दी तृष्ना प्यास मिटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को इक जणा के बाप, चाचे गुर अवतार पैगग्बर तों खै्हड़ा दयां छुडाईआ। जिधर तक्कण नज़री आवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सीस निवाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी पिट्ठ
❋
❋
ते देदे थपकी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं अन्तर निरंतर सुरत बदलावां सब दी, निरगुण हो के निरगुण वेख वखाईआ। घट घट अन्तर तेरी जोत होवे जगदी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। त्रैगुण अगनी मेटां अग्ग दी, पंज तत ना कोए जलाईआ। रसना जिह्वा इक्को नाम तेरा होवे जपदी, जगजीवण दाते तेरी ओट रखाईआ। कल्पणा रहिण ना देवां मनमति दी, गुरमति इक्को इक समझाईआ। नज़र खुल्हा के निज नेत्र लोचन नैण अक्ख दी, आख़र इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी आसा इक अगम्मी, लिखण विच कदे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो के मन्नीं, मेहरवान महबूब तेरी सरनाईआ। मैं तेरा नाउँ सुणाउणा चौहन्दा नहीं किसे कन्नीं, निरंतर अन्तर हिरदे विच दयां टिकाईआ। तूं साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान धुर दा धनी, धर्म दी दात दे वरताईआ। सृष्टी दृष्टी विच रहे ना अन्न्ही, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर वजदी रहे वधाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दा दस्सां ढोला, ढोल माही दयां समझाईआ। विछड़िआ रहे कोई ना गोला, काया गोलक फोल फुलाईआ। तेरा भेव खुल्हा के मौला, हर घट मौलिआ दयां समझाईआ। दीन मज़हब दा रहिण ना दयां रौला, रहिबर इक्को दयां वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर पूरा कर इक़रार कौला, कँवल नैण तेरी ओट तकाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सुत्ता अनभोला, बिन तेरी किरपा लए ना कोए अंगड़ाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक भाग लग्गे किसे ना चोला, चोजी प्रीतम तेरा दरस किसे ना पाईआ। तेरी किरपा सब दे अंदरों चुकावां पर्दा उहला, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। भगत सुहेला गुरु गुर चेला, तेरे दुआर बणावां गोला, गहर गम्भीर बेनज़ीर मेल मिला के सहज सुभाईआ। तूं कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार बणा तोला, तोलणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे मेरे मालक धुर दे अर्शी , साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। निगाह मार उपर फ़र्शी, फ़रिश्ते चारे देण दुहाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां मन्ज़ूर कर अर्ज़ी, आजज़ हो के सीस निवाईआ । ग़रीब निमाणयां बण दर्दी, दरदवंद हो के दर्द वंडाईआ। वेखीं कलयुग अन्त मूल ना बणीं अलगर्ज़ी, बेपरवाही विच समाईआ। एह खेल तेरे अनोखे घर दी, जिस दी ख़बर ना कोए सुणाईआ। सतिजुग कहे मैं चौहन्दा सब रसना तेरा इक्को नाउँ होवे पढ़दी, परदा अंदर रहे ना राईआ। सुरती मंज़ल होवे चढ़दी, शब्दी ढोला नाम गाईआ। निरगुण जोत होवे जगदी, घर विच घर करे रुशनाईआ। तेरी आसा होवे सद दी, मनसा विच मिलाईआ। मंज़ल मुक जाए जगत हदूद हद्द दी, राह इक्को वज्जे वधाईआ। सुणे आवाज़ अगम्मी नद
❋
❋
दी, अनहद नाद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति साची मँग मँगाईआ। सतिजुग कहे मेरे अन्तर आवे ख़ुशी, ख़ुशख़बरी दयां जणाईआ। सृष्टी दी तेरे नाल लगावां रुची, रचना तेरी दयां समझाईआ। सब दी बुद्धी करां सुच्ची, सच संजम इक प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह जाए पुट्टी, पटने वाला करे सफ़ाईआ। जन भगतां मन रहे ना कोए त्रिकुटी, ईड़ा पिंगल सुखमन वंड ना कोए वंडाईआ। सहिँस दल दी करे ना कोई बुत्ती, मनसा मोह ना कोए जणाईआ। इक्को तेरी मंज़ल दस्सां उच्ची, घर घर विच होवे रुशनाईआ। जन भगत विछोड़े विच रहे कोए ना दुखी, आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच समाईआ। आउणा पवे ना किसे मात कुक्खी, गर्भ जून ना कोए भुआईआ। सच सुहञ्जणी कर के रुत्ती, रुतड़ी तेरा नाम महकाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी अन्त वात पुच्छीं, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। झगड़ा रहिण ना देवां काया बुत्तीं, बुतख़ाने दयां गवाईआ। तेरी जोत रहे ना लुकी, लोक परलोक वज्जे वधाईआ। निरगुण धार हो के उठीं, निरवैर दया कमाईआ। साहिब सतिगुर हो के तुठ्ठीं, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जाए कुट्ठी, कूड़ कुटम्ब देणा मिटाईआ। जन भगत उजल करीं मुखी, मानुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर नौजवान, तेरा खेल मर्द मर्दान, हरिजन आत्म रहे कोए ना सुत्ती, सुते प्रकाश आपणा देणा वखाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ४ श्री राम दे गृह पिंड मक्सूदड़ा
सतिजुग कहे प्रभ तेरे चरण जावां झुक, निउँ निउँ निरवैर सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दु:ख, दीनां अनाथां दया कमाईआ। चार वरन अठारां बरन दे सुख, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। तृष्ना कूड़ रहे ना भुक्ख, ममता मोह देणा चुकाईआ। अन्तर उहला रहे ना लुक, परदा प्रेम देणा उठाईआ। उजल कर मात मुख, दुरमति मैल धवाईआ। भगत सुहेला बणा सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। तूं मालक अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ वेख अन्तर निरंतर, निरवैर दया कमाईआ। धुर दा दस्स अगम्मी मन्त्र, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। सति धर्म बणा बणतर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तेरा खेल जुगा जुगन्तर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। सतिजुग कहे मेरे साहिब स्वामी पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड्याईआ। दीनां
❋
❋
बंधप दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। जन भगतां लेखे ला घाल, जो नित नवित्त तेरा नाम ध्याईआ। कर प्रकाश काया माटी साची धर्मसाल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंच विकार रहिण ना पाईआ। शब्द अनादी धुन आत्मक वजा ताल, अगम्मी राग सुणाईआ। दीपक जोत जगे बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए समझाईआ। झगड़ा रहे ना काल महाकाल, भय भउ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा वेख वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरे भगवन्त, परमात्म तेरी ओट तकाईआ। सृष्ट सबाई बण अगम्मी कन्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, निरवैर उतर कदे ना जाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बण पंडत, निरअक्खर अक्खर विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक प्रगटाईआ। सतिजुग कहे मेरे साहिब पुरख समरथ, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी तूं चलावणहारा रथ, बण रथवाही वेस वटाईआ। तेरी बोध अगाध महिमा नाम अकथ, रसना जिह्वा कहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नाम मधाणे दे मथ, ममता मोह दे गुआईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, निज नेत्र जोड़ जुड़ाईआ। वस्त अमोलक दे के सच, संजम इक्को देणा समझाईआ। भाग लगा दे काया माटी कच्च, कंचन गढ़ मिले वड्याईआ। मनुआ मन ना सके नच्च, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। सिर सब दे रखणा हथ्थ, पुश्त पनाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म धर्म दे वथ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सतिजुग कहे मेरे भगत वछल गिरधार, गहर गम्भीर तेरी बेपरवाहीआ। चरण झुकण तेई अवतार, पैगग्बर बैठे सीस निवाईआ। निमस्कार करे गुरु गुर धार, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, शाह पातशाह ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नव नौ चार बीते संसार, जुग चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त वेख धूआँधार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सति रिहा ना कोए उज्यार, कूड़ कुड़िआर ना कोए मिटाईआ। सृष्टी दिृष्टी अंदर हाहाकार, इष्टी बैठे मुख भवाईआ। खेल वेख अगम्म अपार, अलख अगोचर दया कमाईआ। चार वरन हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साचे भगतां दे दीदार, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। मैं मँगता तेरे दरबार, दर ठांडे सीस निवाईआ। सतिजुग उच्ची कूक करे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा झुलदा वेखां इक निशान, जिस नूं डंडावत करे दो जहान, सजदयां विच सिर सर ना कोए उठाईआ।
❋
❋
२९ जेठ शहिनशही सम्मत ४ जसवन्त सिँघ दे गृह करतार पुर ज़िला जलन्धर
सतिजुग कहे प्रभ कूड़ी क्रिया बदल दे सिक्का, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद आपणा नाम प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नज़र आ सब नूं पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाह आपणा परदा दे उठाईआ। एका रंग रंगा वड्डा निक्का, ऊँच नीच राउ रंक झगड़ा देणा मुकाईआ। आत्म प्यार ब्रह्म धार कर हित्ता, सच स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त तेरा लेख लिखा, महिमा विच सिफ्त सालाहीआ। चार जुग दे शास्त्र तेरा सिफ्त सालाही चिठ्ठा, जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरा भाणा मन्निआ मिट्ठा, सीस जगदीश सक्कया ना कोए उठाईआ। तेरा हुक्म सदा नित नवित्ता, नर निरँकार वजदी रहे वधाईआ। कलयुग अन्तिम वेख रस सब दा होया फिक्का, फल फुल्ल देण दुहाईआ। जगत विकार वध्या विषा, विष्न ब्रह्मा शिव होए ना कोए सहाईआ। मैं तक्कया चार कुण्ट दह दिशा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण ध्यान लगाईआ। आत्म सेज सिँघासण कोई ना विछा, विषयां भरी दिसी लोकाईआ। मेरी अंदरों बदल गई इच्छा, सतिजुग कहे निरिच्छत हो के दयां दुहाईआ। तेरा लेख अगम्मी किसे ना लिखा, शाही क़लम ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे नाम दी वजदी रहे वधाईआ। सतिजुग कहे प्रभ सब दा अन्तर कर दे शुद्ध, सुदी वदी दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन जल पाणी पवित्र कर दे बुध्ध, बिबेक एक आपणी धार समझाईआ। सच दुआर एकँकार तेरा जावे सुज्झ, दूजा गृह मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। परदा उहला रहे कोई ना लुक, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तैनूं रहे झुक, चार जुग डंडावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। जन भगत सुहेले तेरे सुत, सति धर्म दा मार्ग देणा समझाईआ। निरगुण धारों निरवैर निराकार निरँकार हो के उठ, सति पुरख निरँजण आपणी लै अंगड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जड़्ह दे पुट्ट, पटनेवाला सब दी करे सफ़ाईआ। दीन दुनी अंदर रहिण ना देवे कोई फुट्ट, अमृत रस चार वरन अनरस रस विच चखाईआ। जन्म मरन दा रहे कोई ना दु:ख, दीनां अनाथां दर्द लए वंडाईआ। सफ़ल कराए मातलोक जननी कुक्ख, साहिब समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दुआरे वज्जे वधाईआ। सतिजुग कहे प्रभ खोल्ह दे आपणी खिड़की, खटका अवर रहे ना राईआ। जन भगत अन्तर वेख बिरती, बिरहों वैराग विच कुरलाईआ। धार बख्श दे सुरती निरती, निज लोचन लोइण कर रुशनाईआ। खेल दस्स अगम्मी सतिगुर दी, जो सति सतिवादी हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैनूं ला दे उत्ते धरती, धरनी
❋
❋
धवल धौल दयां वड्याईआ। झगड़ा मुका के गर्मी सर्दी, साज़श कूड़ी अंदरों दयां कढ्ढाईआ। रमज़ ला के आपणे घर दी, सच घराना दयां वखाईआ। जिथ्थे आत्म कदे ना मरदी, निरगुण जोत जोत विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी ढोला पढ़दी, सिफ्तां विच सिफ्त वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कल दी, कलमे वाले देणे गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल सदा अछल अछल्ल दी, वल छल अंदर झगड़ा काया मन्दिर देणा मुकाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ४ बन्ना सिँघ दे गृह करतार पुर ज़िला जलन्धर
सति कहे मैं धरनी धरत धवल आवां, आमद विच ख़ुशामद तेरी सेव कमाईआ। इक्को नाम अगम्मी ढोला गावां, लख चुरासी करां सफ़ाईआ। तेरा इष्ट इक मनावां, दृष्ट अंदर देणी खुल्हाईआ। कन्त कन्तूहल तैनूं रावां, रहिबर हो के वज्जे वधाईआ। तेरा नाउँ अगम्मी जणावां, सिफ्त दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगत रहे ना कोए निथावां, तेरी गोदी दयां टिकाईआ। तूं करें प्यार ज्यों पुत्तरां मावां, मात पित आप अख्वाईआ । मेरा सति धर्म दा साचा दाअवा, दाअवेदार अख्वाईआ। मैं नाता जोड़ां मानव मानव चार विछड़े भरावां, भाण्डा भरम भरम भन्नाईआ। मैं गोबिन्द दा तेरे कोलों पूर करावां जो पिछला दिसे बेदावा, वेदी सोढी जिस दी देण गवाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा तैनूं कहिण वाहवा, वाहिद इक्को नज़री आईआ। हँस बुद्धी रहे ना कोए वांग कावां, जूठ झूठ ना मुख लगाईआ। करां प्रकाश काया नगर खेड़ा गरावां, गृह गृह आपणा रंग रंगाईआ। पन्ध मुके जगत वहिण दरयावां, दर किनारा इक्को दयां दृढ़ाईआ। साचे भगतां सिर रखां ठंडीआं छावां, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। तत कृष्ण जो पाली अख्वाए गावां, गहर गम्भीर गऊ ग़रीब दयां वड्याईआ। चार जुग दा समाज बदल के आत्म परमात्म सांझीआं करां लावां, लाशरीक तेरा जोड़ जुड़ाईआ। तेरा नाउँ निरँकार सुणावां नाल चावां, चाउ घनेरा मैनूं नज़री आईआ। जुग जन्म दे विछड़े सन्त सुहेले गुरमुख मिलावां, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। मैनूं याद आवे की कौल कीता राम भरत आशा रख के जगत खड़ावां, ख़ैर तेरी ओट तकाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर इक्को तेरा नाम पढ़ावां, विदयाला साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। मंज़ल अगम्मी तेरी चरण कँवल चढ़ावां, जिथ्थे चढ़दा लहिंदा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां रखणीआं पैण ना कोए जटावां, जटा जूटां तों मंज़ल अग्गे दयां वखाईआ। साचा समाज इक बणावां, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। साचा राह तेरे मिलण दा सच चलावां, जग चलदी
❋
❋
दिसे लोकाईआ। गुरमुख दीआं अंदर वेख इच्छावां, इच्छिआ सब दी पूर कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अगनी जलावां, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। सतिजुग कहे मैं सति धर्म दा सुत अख्वावां, सति सति नाल वड्याईआ। सच सुच तेरे चरणां विच्चों लिआवां, लोकमात दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी किरपा नाल दीन दुनी दा बदल देवां नावां, नाम निधान इक्को इक जणाईआ।
३० जेठ शहिनशाही सम्मत ४ करतार पुर ज़िला जलन्धर
सतिजुग कहे प्रभ तेरा खेल सदा चहुं जुगी, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम औध रही पुग्गी, पैंडा पन्ध आप अन्त कराईआ। सति सच दुआर वसा झुग्गी, झगड़ा मन्दिर मस्जिद दे मिटाईआ। मानव निर्मल कर बुद्धि, बिबेक एक समझाईआ। तेरे नाम दी रमज़ रहे ना गुज्झी, भेव अभेद दे खुल्हाईआ। आपणी धार निरँकार कर उग्घी, उघण आथण वज्जे वधाईआ। कलयुग सृष्टी वहिण विच डुब्बी, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। जन भगत आत्म रोवे भुब्बीं, साचा मेला लैणा मिलाईआ । हँकार विकार मेट के ख़ुदी, ख़ुद आपणा पर्दा लाहीआ । धार रहे कोई ना दूजी, दूआ एके विच समाईआ। तेरी मंज़ल महबूब कदे ना मुकी, चढ़ चढ़ थक्के पाँधी राहीआ। तेरी दरगाह अगम्म अथाह उच्ची, ऊचो ऊँच तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ सन्त सुहेले बणा आपणे मुक्खी, मुख अन्तिम दे वड्याईआ। जगत रहे कोई ना दुखी, दुखियां दर्द गवाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरे विच लग्गे सब दी रुची, वासना कूड़ी दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरसिख हरिजन साचे आप पुच्छीं, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ।