पुस्तकालयभाग २१

१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

शब्द कहे सुण पुरख अकाल बापू, बाबत तेरी दयां जणाईआ। आदि जुगादी धुर दे डाकू, तेरा परदा दयां खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर उठा के तेरे काकू, निक्कयां वड्डयां अक्ख खुल्हाईआ । दस्सां अगम्मी अनोखी बातू, बातन दयां जणाईआ। मेरे वल कोए ना झाकू, नेत्र नैण ना अक्ख उठाईआ। निरगुण रूप सरगुण दे साकू, सगले संगी तेरी बेपरवाहीआ। मैं

❋

❋

अन्त अख़ीरी तैनूं आखूं, कहि कहि दयां जणाईआ। की संदेसा देंदा रिहा पातू, पत्रका मात वड्याईआ। शरअ विच बणया रिहों अफ़लातू, फ़लासफ़ी तेरी हथ्थ किसे ना आईआ। क्यों अमृत नाल छकाया तमाकू, तबा दिती बदलाईआ। की तेरा भेव अवल्लड़ा भाखू, परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाल अब्बा, अम्मी नज़र कोए ना आईआ। ऐवें दो जहान रखदा रिहों दब्बा, भय आपणा इक समझाईआ। वेख्यां नेत्र किसे ना लभ्भा, लबां उत्ते सब नूं रिहा भुआईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहों कब्बा, साचा राह ना कोए चलाईआ। तेरा खेल सज्जा खब्बा, खैरखाही ना कोए कमाईआ। लेखा रख्या विच मद्धा, अग्गा पिच्छा ना कोए समझाईआ। हुक्में अंदर सब नूं बद्धा, बन्दगी विच लई वड्याईआ । गुर अवतार पैगग्बर तेरी सरनी लग्गा, लग मातर ढोले गए सुणाईआ। तेरा समझया किसे ना अग्गा, पिछली कहाणी रहे बतलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल देणा वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या तेरा ज़ोर, जोरू ज़र दुहाईआ। तूं जुग चौकड़ी बणया रिहा चोर, चोरी घर घर आप कमाईआ। आपणी खिच्च के पिच्छे डोर, तन्दी गुर अवतार पैगग्बरां नाल जुड़ाईआ। सति नाल कर के खोर, झूठ नाल दिता टकराईआ। चार कुण्ट अन्धेरा कर घोर, घुरने वड़ के आपणा मुख छुपाईआ। किसे तेरा वक्त ना समझया भोर, अमृत वेला अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। शब्दी दस्स के मन्त्र फोर, फ़ुरनिआं विच आपणी कल वरताईआ। आप बण के निरगुण होर, सरगुण होर रिहा समझाईआ। नाले वस के सदा कोल, कुल्ली विच डेरा लाईआ। नाद धुन वजा के ढोल, नाम करें शनवाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा आएयों बोल, अनबोलत आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। शब्द सुत कहे प्रभ धुर दे सुत्ते, सुत्तिआ लै अंगड़ाईआ। जुग चौकड़ी तैनूं कोई ना पुच्छे, भय विच सारे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर हंढ्ढा के गए जुस्से, इस्म जिस्म विच वखाईआ। बंक दुआरे रहे लुके, अंदर वड़ के झट लँघाईआ। क्यों नाम दी धार नाल मुख रसना लगाए हुक्के, हुक्म देणा जणाईआ। क्यों दीन मज़हब लेखे कुट्टे, मानव झगड़ा दिता पुआईआ। क्यों गाने बन्न्हदा रिहों गुट्टे, सगनां वंड वंडाईआ। क्यों लुकदा रिहों गुठे, आपणा आप छुपाईआ। क्यों हुंदा रिहों गुस्से, भय विच सर्ब डराईआ। की खेल तेरा काया बुत्ते, बुतख़ाने की वड्याईआ। की सुहाउँदा रिहों रुते, रुतड़ी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों कराउँदा रिहों इश्नान, जलधारा नाल वड्याईआ। क्यों चखाउँदा रिहों पान, रंगत रंग वड्याईआ। क्यों सुणाउँदा रिहों गान, अनुरागी राग जणाईआ।

❋

❋

क्यों बणाउँदा रिहों राम, रमते राम दुहाईआ। क्यों वडयाउँदा रिहों काहन, सख़ीआँ संग बणाईआ। क्यों पैगग्बरां देंदा रिहों दान, दानशमंदां नाल लड़ाईआ। क्यों सखाउँदा रिहों प्रणाम, सजदे सीस झुकाईआ। क्यों सुणाउँदा रिहों कलाम, कलमा कायनात अलाहीआ। क्यों बदलाउँदा रिहों विधान, नानक निरगुण दए गवाहीआ। क्यों पहनाउँदा रिहों किरपान, किरपानिध समझाईआ। क्यों तत मिटाउँदा रिहों निशान, जग रहिण कोए ना पाईआ। भेव खोल्ह के दस्स श्री भगवान, हरि करते मँग मँगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा देणा समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों बणाया जञ्जू बोदी, चोटी सीस सुहाईआ। क्यों वंड वंडाई वेदी सोढी, बंसां विच वधाईआ। क्यों गुर अवतार पैगग्बरां दिती आपणी सोझी, रमज़ समझ विच लगाईआ। क्यों बणाए वैरागी जोगी, तपीआं अगन तपाईआ। क्यों रसीआ बणयों भोगी, परदा देणा उठाईआ। क्यों साहिब होयों संजोगी, साचा मेल मिलाईआ। क्यों बोध अगाधा बणयों बोधी, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। क्यों हर घट बणयों गोझी, गृह गृह वेख वखाईआ। क्यों रचना रची लोक परलोकी, पारब्रह्म देणा सुणाईआ। क्यों शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान अक्खरां वाली बणाई पोथी, पुस्तक की वड्याईआ। क्यों बणाए जटा जूटी, हरि शब्दी मँग मँगाईआ। क्यों वंड वंडाई दिशा कूटी, चार कुण्ट सुहाईआ। क्यों खेल खिलाया जूठ झूठ, सच सुच्च समाईआ। क्यों भरम बणाया दूख, दर्दी दर्द सुणाईआ। क्यों रचन रचाया पंज भूत, पंचम नाल महकाईआ। क्यों खेलिआ खेल वड्डा मज़बूत, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। क्यों हर घट होयों मौजूद, घर घर डेरा लाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तूं आपणा दे ना सक्यों कोई सबूत, तेरी साबत सूरत ना कोए कराईआ। जिस नूं माण दिता सोई तन वखाया फूक, तत रहिण कोए ना पाईआ। आप सुत्ता रिहों घूक, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। बणया रिहों सोहल मलूक, छैल छबीला नाउँ उपजाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं याद जो गुर अवतार पैगग्बरां नाल कीता सलूक, शरअ विच दिते लड़ाईआ। द्वैत विच सब नूं फूक, फ़तवा सब दे उत्ते लगाईआ। सब नूं वखरी वखरी दस्स के पूज, पूजनयोग आपणा मुख छुपाईआ। की होया जे तेरे उत्तों गए झूज, झूजण वाला सतिगुर थिर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल देणा वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों जगत रखी सुन्नत, लबां नाल कटाईआ। की लभ्भा तैनूं विच्चों उम्मत, अमल दिता बदलाईआ। क्यों द्वैत दी भेज के कुमक, पैगग्बरां अंदर दिता भराईआ। क्यों ममता मोह दी दे के हिम्मत, हौसला दिता वधाईआ। जे तूं राम तों अल्ला हो के बणयों निन्दक, निन्दिआ विच पैगग्बर दिते लगाईआ। मैं हैरान प्रभू तेरे नाम दी वैरी किड्डी कीती हिम्मत, हौसला आप वधाईआ। राम कृष्ण दी बदल के सिम्मत,

❋

❋

सिमरन दा समां दिता चुकाईआ। तैनूं वड्डा कहि के तेरे नाल गए चिमट, चिमटा उम्मत हथ्थ फड़ाईआ। ज़रा निगाह मार आपणे वक्त विच्चों इक मिन्ट, मिन्नत नाल सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल क्यों रखी मुच्छ दाढ़ी, केसां की वड्याईआ। क्यों अगली पिछली खेल विगाड़ी, धुर दा हुक्म सुणाईआ। की मौज दिसे बहारी, की रस रिहा चखाईआ। की पिच्छे तेरे नाल ला सक्कया कोई ना यारी, याराने वाला नज़र कोए ना आईआ। भेव खोल्ह जोत निरँकारी, निरवैर देणा समझाईआ। की खेल अग्गे अगाड़ी, की करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों बन्न्ही पगड़ी टोपी, नंगा सिर क्यों रखाईआ। क्यों सख़ी बणाई गोपी, बण जंगलां विच वड्याईआ। क्यों तेड़ बंधाई धोती, की सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। क्यों थालां विच रखाई जोती, दीपक घृत नाल सुहाईआ। क्यों भेंटा आपणी करदा रिहों पकवान बणा के रोटी, दुद्धाधारी आप अख्वाईआ। क्यों हर घट अंदर वासना रखी खोटी, खोल्ह के देणा समझाईआ। क्यों आत्म बणा के आपणा गोती, परदयां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सहिँसा देणा मिटाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों फड़िआ तीर कमान, क्यों तुरंगा ल्या दुड़ाईआ। क्यों वसिआ बीआबान, जंगलां विच कुरलाईआ। क्यों लड़िआ विच मैदान, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। क्यों रथ चलाया विच जहान, महासार्थी की तेरी बेपरवाहीआ। क्यों फाँसी चढ़या आण, क्यों मूसा मुशकां बंध बंधाईआ। क्यों कीती क़तलेआम, मुहम्मद की सुणाईआ। क्यों नानक दिता नाम, अला तों सतिनाम बदलाईआ। सतिनाम दा बदल विधान, वहिगुरु जोड़ जुड़ाईआ। क्यों अमृत कीता पान, पानां दा रस गुआईआ। की खेल तेरा भगवान, सच देणा दृढ़ाईआ। मैं जुग चौकड़ी हुंदा रिहा हैरान, शब्द धार कहे तेरी बेपरवाहीआ। जे प्रभ तेरे वल छलां दी लावां मीज़ान, अनगिणत दयां जणाईआ। जे बेनन्ती करें परवान, परवाना तेरा दयां सुणाईआ। जे साहिब होवें मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जे सच पुच्छें मैं अज्ज तक शब्द कहे तैनूं किहा नहीं श्री भगवान, श्री भगवान तेरा नाउँ ना कोए दृढ़ाईआ। तेरे सिफ्ती नावां नूं कर के प्रधान, पर्चीआं गुर अवतारां पैगग्बरां हथ्थ फड़ाईआ। पिट्ठ ठोक के कहिंदा रिहा लोकमात जाओ जुआन, पुश्त पनाह दे वड्याईआ। नाल शरअ दा दस्स ईमान, अमल दिता दृढ़ाईआ। उन्हां प्रभू तेरे पैहले नाम नूं कर बदनाम, आपणा नाम नवां दिता जणाईआ। तूं कराउँदा रिहों क़त्लेआम, जगत क़तलगाह बणाईआ। झगड़ा पुआ के पैगग्बरां अवतारां विच शरेआम, शरअ विच लड़ाईआ। एह खेल तेरा तमाम, तमन्ना विच लड़ाईआ। मैं एसे करके तैनूं अजे तक नहीं किहा भगवान, क्यों तूं आपणा भेत ना किसे

❋

❋

समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे बौहड़ी बापू तेरीआं वंडां, पिता हो के बच्चयां दिता लड़ाईआ। मैं रो के पावां डंडां, कूक कूक सुणाईआ। मैं तेरा परदा करना नंगा, खोल्ह के दयां सुणाईआ। मैं हैरान होया तूं आपणा अमृत छड्ड के संसार नूं नहाउँदा विच जमना गंगा, सुरस्ती गोदावरी विच भुआईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ बणा के विच कराया दंगा, दंगल दिता लड़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां शरअ लड़ाई दे के धन्दा, धर्म दा धड़ा दिता वखाईआ। जे प्रभू तूं वी होवें पंजां तत्तां वाला बन्दा, तैनूं बंधन विच फसाईआ। मैं हैरान होया किसे नूं धोती किसे दे तेड़ पुआया तम्बा, किसे नूं तहिमत नाल समझाईआ। एह खेल तेरा अचम्भा, अछल तेरी वड्याईआ। अजे तक किसे नूं वखाया नहीं आपणा कन्ढ्ढा, पार किनारा ना कोए दृढ़ाईआ। तेरा सफ़र सारे दस्स के गए लम्बा, नेरन नेर ना कोए वखाईआ। मैं तेरी खेल वेख के कम्बा, कम्बणी गई आईआ। प्रभ दे कोल किड्डा फ़रेबां वाला मम्बा, जुग जुग सब नूं दए भुलाईआ। की तैनूं प्राप्त होया केसां विच रखा के कंघा, क्यों कंगण हथ्थ पुआईआ। क्यों खड़ग फड़ाया टम्बा, शत्रू रूप बदलाईआ। क्यो तन कच्छ लगाया अंगा, कपड़ा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा देणा जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरी वेखी चलाकी, चाल निराली नज़री आईआ। तेरा खेल नुरानी ख़ाकी, आपणी वंड वंडाईआ । तेरा मेला नार कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तूं साहिब स्वामी जोत जाती, जागरत नज़री आईआ। सच दस्स दे पुरख अकाल की संदेसा दिता गोबिन्द अन्त अख़ीरी राती, मातलोक समझाईआ। की लहिणा देणा रख्या बाकी, पंजां कक्किआं विच ना आईआ। तेरी जोत पुरख अकाल ओह फफ्फे कुटणी जेहड़ी बिन असमानां लावे टाकी, टाकरे वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे मुकाईआ। शब्द गुरु कहे सुण साहिब मेरे हज़ूर, तेरा हज़ूरीआ नज़र कोए ना आईआ। हुण बिन तेरे लभ्भां किहनूं ज़रूर, ज़रूरत वाले बैठे मुख छुपाईआ। पिछला जुग चौकड़ी दा तूं वी दिसें मफ़रूर, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी बेड़े चढ़दे वेखे तेरे पूर, पुरीआं लोआं समझ किसे ना आईआ। पता नहीं तूं ऊणा कि सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ। मैनूं ऐं दिसदा तैथों डरदे गुर अवतार पैगग्बर तैनूं सिफ्तां विच कर के गए मशहूर, तेरे मिलण दा मसला हल्ल ना कोए कराईआ। ओए धुर दे झगड़ालू तूं लोकमात पा के फ़तूर, फ़तिह दा टिक्का मस्तक ना किसे वखाईआ। जो आया सो तेरे नाम दा मज़हबी कर ग़रूर, जगत विच वड्याईआ। मानव लड़ा के तेरा होया मशकूर, शुकरीआ कहि के सीस निवाईआ। प्रभू एह की तेरा दस्तूर, दूसर नालों दूजा दूजे नालों तीजा तीजे

❋

❋

नालों चौथा चौथे जुग विच सब आपणा आपणा माण रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे चरण मिले सरनाईआ। पुरख अकाल कहे शब्द बच्चे कर ना शैतानी, क्यों सहज सहज सुणाईआ। मेरी खेल दो जहानी, दोहरी धार प्रगटाईआ। मेरा जलवा नूर असमानी, जोती डगमगाईआ। जे मैं हुक्म विच ना करां बेईमानी, बेवा कदे ना होए लोकाईआ। मैं जुग जुग गुर अवतार पैगग्बरां दी बदल देवां ख़ानदानी, ख़ानदान आपणा नाम नाम समझाईआ। किसे दी क़ायम रहिण ना देवां जवानी, जोबन सदा ना कोए हंढ्ढाईआ। जिस नूं मातलोक भेजां उस नूं दस्सां एह तेरी जूह बेगानी, दाअवेदार ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे शब्द दुलारे हट्टे कट्टे, नौजवान दयां जणाईआ । प्रभ दी विद्या सब तों वखरे हिसाब वाले बटे, जिस दी हासल ज़रब समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दस्स के निक्के निक्के टप्पे, टापूआं विच दिता टिकाईआ। बिना दस्ख्तां तों दे के पटे, लोकमात मुजारे दिते वखाईआ। अन्त सारे हो गए नाम कटे, हुक्म मिल्या धुरदरगाहीआ। जो धुर दे लेख लिखे सो पूरे करने सच्चे, सच दयां समझाईआ। कीते कौल नहीं होणे कच्चे, कंचनगढ़ दयां वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बरां जो हुक्मे लेख लिखे, लिख्त विच सालाहीआ। सो पूरे करने इक्के, एकँकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। शब्द गुरु कहे प्रभ क्यों रखदा ओहला, सच दे दृढ़ाईआ । की अन्त गोबिन्द नाल बोल बोला, अनबोलत देणा समझाईआ। ओह निशानी देदे जेहड़ी गोबिन्द नूं दिती छड्डण लग्गिआं चोला, ओह तेरा उधेड़ ना कोए कराईआ। जिथ्थे ना कोई कहार चुक्कण वाला डोला, काहनी कन्ध ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव देणा खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे की गोबिन्द मँगी मँग, जिस वेले अख़ीरी सास आईआ। की बख़श्या तूं अनन्द, एह वी देणा जणाईआ। वेखीं पुरख अकाल हुण ना होवीं दंग, हैरानी दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्ह सब कुछ तेरे पिच्छे दिता वंड, वरभण्ड विच लुटाईआ। जिस नूं सृष्टी कहे गुजरी चन्द, ते गोबिन्द कहे मेरा पुरख अकाल पिता माईआ। मैं बोलणा नहीं नाल रसना दन्द, जिह्वा जगत ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले गोबिन्द बैठा चन्नण चौकी, चौकड़ा इक लगाईआ। मैनूं ख़बर अगम्मी पहुंची, भज्जिआ वाहो दाहीआ। उह घड़ी बड़ी सी सौखी, सोहणी नज़री आईआ। मैं गोबिन्द दे चार चुफेरे फिर के लांव लई चौथी, चौथे जुग कुड़माईआ। गोबिन्द तेरी सिखी ना जावे औंती, औंते जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद तेरा होए सहाईआ।

❋

❋

गोबिन्द किहा जे तूं मेरा बाप, पिता इक अख्वाईआ। मैनूं समझा आपणा आप, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं इक्को बचन जाणा आख, जिस नूं समझे ना कोए लोकाईआ। भावें मैं लड़ाका पुत तेरा गुस्ताख़, गुस्से वाला अख्वाईआ। मैं फिर वी तेरे सिख बणाए तेरी शाख़, तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मेरा लेखा ना कोई जिस्त ना कोई टांक, टक्यां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। गोबिन्द अन्त अख़ीर मस्तक उत्ते दोवें रखे हाथ, अक्खां लईआं दबाईआ। मैं सब कुछ तैनूं दिता बांट, । पुरख अकाल कहे जिस वेले मैं वेख्या झाक, झाकी इक लगाईआ। गोबिन्द दा खुल्ह गया ताक, मेरी जोत होवे रुशनाईआ। ओस दी पूरी कीती आस, हरि साचे बेपरवाहीआ। अगनी दी निकली लाट, धूआँधार समाईआ। मैं पन्ध मेटी वाट, वटना दिता लगाईआ। गोबिन्द तेरी मेरी इक ज़ात, पिछली कीती सफ़ाईआ। मैं तेरी मन्नां बात, परदा दयां चुकाईआ। गोबिन्द तेरा होवे साथ, सदा सदा वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। गोबिन्द चौंकी उत्ते टेक दिते गुटने, गुट हथ्थ हथ्थ विच फड़ाईआ। प्रभू क्यों जन्म दिता पटने, माता दे पट्टां विच टिकाईआ। जिस गोदी तों गोबिन्द होया सक्खणे, माता गुजरी नज़र कोए ना आईआ। अग्गे वास्ते मैं एहो जिहे मात पिता नहीं रखणे, जो जन्म के मर जाईआ। हुण जाणां तेरे वतने, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे मेरा इक अख़ीरी संदेसा, सति सतिवादी दयां जणाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी लेखा, तत्तां होणी जुदाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी रखीं चेता, चेतन दयां दृढ़ाईआ। मैं तेरा सूरबीर बेटा, मरन जम्मण विच फेरा कदे ना पाईआ। जद वसां तेरे चरणां हेठां, आपणा आसण लाईआ। प्रभ जे तैनूं लोड़ होवे ते तैनूं आप टिकावां आपणे पेटा, आपणे पेट विच छुपाईआ। फेर अंदर वड़ के तैनूं वेखां, उत्ते लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैनूं सदा रखीं थल्ले आपणयां केसां, तेरी क़िस्म दयां बदलाईआ। अग्गे तूं गुर अवतार पैगग्बरां नूं देंदा रिहों ठेका, बोली लोकमात कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द किहा मैं चलया छड्ड जगत, प्रभ तेरी सेव कमाईआ। अन्त अख़ीरी वक्त, तेरे विच समाईआ। कौल कर प्रभ दोवें आईए परत, पत्रका दे लिखाईआ । पिता पूत दी इक्को होवे शर्त, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल थोड़्हा गया अटक, ख़ामोशी विच समाईआ। गोबिन्द ने खड़ग कढ्ढी झटक, हथ्थ विच उठाईआ। जे मैं तेरा जिगरे लख़त, लिख के दे फड़ाईआ । जे तूं मैनूं बणाया सख्त, नरमी विच कदे ना आईआ। ओ बाप, कदी बच्चयां तों कर के रखीं ना कोई बचत, वखरा घर सुहाईआ। मैं मातलोक तक्कया हुण वेखणा तैनूं उत्ते अर्श, फ़र्श देणा तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी

❋

❋

आसा पूर कराईआ। गोबिन्द किहा मेरी आसा इक अन्त, अन्त दयां जणाईआ। तूं साहिब मेरा भगवन्त, प्रभू तेरी वड्याईआ। तूं सच स्वामी कन्त, साहिब तेरी सरनाईआ। मैं कोई करनी नहीं मिन्नत, ख़ुशीआं विच जणाईआ। अग्गे वसणा तेरी सिम्मत, कूड़ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल धुर दी देणी वखाईआ। पुरख अकाल किहा, गोबिन्द आपणी हथ्थ फेर के दाढ़ी, दाअवे नाल जणाईआ। हुण छड्ड दे सरीर ते नाता टुट्ट जाए नाड़ी, चिखा विच समाईआ। मैं लेखा दस्सां अगाड़ी, भेव अभेद खुल्हाईआ। जिस वेले तेरे मेरे सम्मत दी आवे चौथी हाढ़ी, चार कुण्ट रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी मनसा पूर कराईआ। गोबिन्द कहे प्रभू ला लै घुट्ट के अंग, अंगीकार अख्वाईआ। ओह वेख गुरमुख मेरे चन्द, तेरी जोत रुशनाईआ। जिन्हां नूं छड्ड गया पुरी अनन्द, सरसे दिते रुड़्हाईआ। सचखण्ड दिते टंग, तेरे दर सुहाईआ। मैं उन्हां दा मँगदा संग, छड्डी जगत लोकाईआ। उन्हां पिच्छे फेर मारना पन्ध, लोकमात जन्म दुआईआ। पर याद रखीं, मैं फिर नीले दा कसणा नहीं तंग, पाखर ज़ीन ना कोए सुहाईआ। मैं फिरना विच ब्रह्मण्ड, बिन लत्तां बाहवां वाहो दाहीआ। मानणा इक अनन्द, रस तेरा सोभा पाईआ। खड़ग खण्डे दा करना नहीं जंग, शब्दी आपणी धार देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेरा संग रखाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैगग्बरां बद्धे गाने, मौली तन्द सुहाईआ। प्रभू एह सारे सगन पुराणे, अग्गे मैनूं मूल ना भाईआ। जिस तर्हां तेरे मेरे नाल याराने, सचखण्ड बहि के ख़ुशी मनाईआ। एसे तर्हां तेरे भगत मेरे महिमाने, परौहणे धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां ने वसणा हेठां सत्त रंग निशाने, निशाने पिछले देणे गुआईआ। पुरख अकाल उन्हां दे पिच्छे सानूं आउणा पए नाल बहाने, दूजा राह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ । सत्त रंग बोलिआ झट, गोबिन्द दिता सुणाईआ। क्यों सूरे मारया फट्ट, अणयाला तीर चलाईआ। मैनूं दस्स दे कुझ झट, सहजे पुच्छ पुच्छाईआ। तुहाडा केहड़ा खुल्हणा हट्ट, दुआरा कवण सुहाईआ। मैं वी उथ्थे आवां नठ्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखां खेल जग, जागरत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा देणा मुकाईआ। गोबिन्द किहा मेरे सिख धुर दे धर्मी, पुरख अकाल सरनाईआ। जोड़ जुड़िआ नाल निहकरमी, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। अन्त उन्हां ने आउणा एस दी सरनी, चरण कँवल सरनाईआ। झगड़ा मुकणा मरनी डरनी, भय भउ ना कोए वखाईआ। इक्को तुक अगम्मी पढ़नी, छड्डणी जगत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सुण के बचन सत्त रंग गया डिग्ग, चरणी सीस निवाईआ। जे तेरा पुरख अकाल इक्क,

❋

❋

इक्को पिता माईआ। जे तेरे लाडले सिख, मैनूं वी आपणा सिख लै बणाईआ। गोबिन्द किहा हुण नहीं अग्गे देवां लिख, बिन अक्खरां अक्खर वखाईआ। तेरा सांझा कर के हित्त, नाता भगतां नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा वेख वखाईआ। सत्त रंग सुण मेरा होर विचार, तैनूं दयां जणाईआ। तूं रहिणा ख़बरदार, आलस निंदरा बाहर कढ्ढाईआ। जिस वेले मेरे पुरख अकाल दा सम्मत आवे चार, चार कुण्ट दुहाईआ। तैनूं भगतां दा बणावां यार, साचा जोड़ जुड़ाईआ। लहिणा देणा पूरा करां उधार, क़र्ज़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा सत्त रंग तूं मँगी मँग कमाल, कमलापति दए दृढ़ाईआ । उठ सोहणे ख़ुशीआं नाल पा धमाल, नच्च टप्प के दे वखाईआ। गोबिन्द ने अन्त अख़ीर अन्तिम सास आपणे कढ्ढके सत्त रुमाल, कमरकसे विच्चों चिखा उत्ते दिते टिकाईआ। सति जोत दा होया जमाल, जोत जोत विच रुशनाईआ । नूर चमक्या उत्ते असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड डगमगाईआ। ताड़ी ला के किहा श्री भगवान, दो जहानां तेरी सिफ्त सालाहीआ। गोबिन्द किहा औह चिल्ला ते गई कमान, कमान इक्को हथ्थ रखाईआ। जिस नूं सके ना कोए पहचान, जग नेत्र ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गोबिन्द किहा सत्त रंग, तैनूं भगतां नाल मिलावांगा। जिस वेले मेरे चमके उह चन्द, चांदनी तेरे उत्ते पवावांगा । सोहणा बणा के संग, आपे वेख वखावांगा। मेरे कोल अनोखा ढंग, धुर दा हुक्म इक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर दुआरा इक सुहावांगा। सत्त रंग कहिण साडा प्रेमी पहला लाल, लाल रंग वड्याईआ। गोबिन्द किहा मैं हो के दीन दयाल, दया आप कमाईआ। सिख्या सच सिखाल, समझ दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले शहिनशाही चौथा आवे साल, सम्मत सोभा पाईआ। ओस वेले माझे वाल्यां बन्न्हणे लाल रुमाल, गुट सज्जे नाल सोभा पाईआ। ख़ुशीआं नाल पाउँदे आउण धमाल, गोबिन्द तूं ही पिता माईआ। असीं तेरे लाडले बाल, होए ना कदे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। कंचन रंग कहे गोबिन्द मैनूं दस्स तरीका, तरीक दे समझाईआ। गोबिन्द किहा ओह तेरा बावन बलि ते पिछला रिषीआं नाल शरीका, साथीआं दयां मिलाईआ। तेरे नाल उन्हां दी होवे प्रीता, जिन्हां नूं प्रीतम मेल मिलाईआ। पर याद रखीं उन्हां विच्चों इक दे हथ्थ विच होणी गीता, नवीं नकोर सोभा पाईआ। उहदे उत्ते सवा इंच दा फीता, कंचन देणा लगाईआ। बाकी सब ने रुमाल बन्न्हणे ठीका, गुट खब्बे नाल सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जम्मू वाले जमा लए कराईआ। सूहा लाल कहे सुण गोबिन्द मेरे सोहणे,

❋

❋

सोहणिआ दयां जणाईआ। जिस ने सब दे धोण धोणे, दुरमति मैल गवाईआ। गोबिन्द किहा मैं सब दे पिछले लेखे खोहणे, बचया रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ नूं भुल्ले सारे रोणे, रोन्दयां चुप ना कोए कराईआ। ओह सूहे रंग तेरे जगत ने बणाउणे पोणे, चीथड़ पाटे वेख वखाईआ। पर तेरे लेख दुआबे वाल्यां नाल परोणे, परौहणे बण के आवण चाँईं चईंआ। सब दे खुल्ल्हे होण लोइणे, नेत्र अक्ख सुरमे संग मटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा तेरे लेखे पाईआ। चिट्टा कहे वाह मेरे सूरबीर सुल्तान, गोबिन्द तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा मेरे पिछले ओह महमान, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां विच्चों डल्ले कीती पहचाण, बेपहचाण आप समझाईआ। तेरा लेखा उन्हां नाल, नाल नाल वड्याईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, इक्को रंग देणे रंगाईआ। नौ नौ इंच दे होण रुमाल, वड्डा छोटा ना कोए बणाईआ। खब्बे हथ्थ होवण परवान, पारब्रह्म वेख वखाईआ। इक्की क़दम चल के हथ्थ रख के उत्ते कान, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जैकारा देण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। पीला रंग कहे मैं गोबिन्द तेरी पोशाक, दिवस रैण तेरी सेव कमाईआ। ज़रा मेरे वल झाक, मैं आपणा आप वखाईआ। गोबिन्द किहा ओ मैं नहीं मेरे सिख तेरे साक, सन्बंधी दिते बणाईआ। ओह मेरे नालों पाक, पवित्र वेख वखाईआ। मैनूं ना समझीं गोबिन्द एह तत्तां वाली ख़ाक, जिस वेले गोबिन्द आया गोबिन्द विच समाईआ। ना कोई सेवक ते ना कोई चाक, मेला मेलां नाल इतफक़, नफ़ाक़ अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। ओह पीलिआ रंगा गोबिन्द नाल छूह के हो ना जावीं गुस्ताख़, गुस्ताख़ी मोहे कदे ना भाईआ। तैनूं फिराउणा शंकर दी जूह, परस राम दी हू, कृष्ण दी रजूह, करनाल वाल्यां जोड़ जुड़ाईआ। तेरा खेल सज्जे हथ्थ तों होणा शुरु, शहिनशाह वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नीला रंग कहे मेरे नीले वाले बांके, तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा भुल्ल जाओ पिछले साके, अगला लेखा दयां दृढ़ाईआ। जो कुछ मेरा पिता पुरख अकाल आखे, ओहो रिहा सुणाईआ। जिस दा खेल होणा साचे, वज्जणी सच वधाईआ। हुण गोबिन्द तन वेखो सड़दा आंचे, अगनी रही तपाईआ। फिर आवां ते आवां नाल आपणे बापे, दूजा संग ना कोए बणाईआ। भर भर के टोह टोह के लभ्भ लभ्भ के आपणे लभ्भ लां साथे, गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। क्यों पुरख अकाल दी सलाह नाल शब्द गुरु ने लिख्या जिन्हां लेखा मस्तक धुर दे माथे, उन्हां होवे आप सहाईआ। एह मंत कोई ना वाचे, सन्त समझ किसे ना आईआ। जेहड़े मिल गए गुर तेग़ बहादर नूं चांदनी चौंक दिल्ली वाले अहाते, उन्हां नूं ओसे थाँ प्रगटाईआ । ओह नीले रुमाल बन्न्ह के आउणगे खब्बे हाथे, सदी चौधवीं दी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। काला रंग कहे गोबिन्द तूं वी बद्धी सी इक दिन तहिमत, काले रंग रंगाईआ। मैं तेरे नाल हो के सहिमत, सोहणी सेव कमाईआ। दुनियां तैनूं किहा अहिमक, जो उच्च दा पीर वेस वटाईआ। पुरख अकाल ने कीती रहमत, धुर संदेसा दिता सुणाईआ। ओह याद कर लै जिस वेले अक्ख नाल लाई सैनत, इशारा सिखां वल कराईआ। तेरी ज़रूर लेखे लावां कीती मेहनत, मज़दूरी सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द किहा उह काले रंग तैनूं बन्न्हणगे सिख नौ, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। तेरी कन्नी बन्न्ह के रखणगे इक इक्क दाणा जौं, जिस दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जिस वेले पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सृष्टी दी दृष्टी अंदर आवे भौं, भूमिका वेख वखाईआ। ओस वेले मैनूं दिसदा आपणा इक नाउँ, निरँकार दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द किहा सुण काले रंग सालसी, तैनूं दयां जणाईआ। जिस वेले मैं पहले दिन पढ़ी सी फ़ारसी, पहला अक्खर रसना नाल गाईआ। पहला हरफ़ लिख्या सी इबारती, क़लम शाही जोड़ जुड़ाईआ। ओस वेले समझ दिती सी आरफ़ी, आरफ़ां माण वड्याईआ। फेर नज़ारा तक्कया जेहड़ी नानक ने कीती आरती, दीपक सोहणे वेख वखाईआ। फेर वेख्या जोत अगम्मी ओस परवरदिगार दी, जो परवरिश करे लोकाईआ। फेर सुणी आवाज़ ओस सरकार दी, जो हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा काले रंग तेरा रंग अपारा, अपरम्पर सुआमी तेरी वड्याईआ। तेरा लेखा कलयुग अन्त किनारा, अगला भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द तेरा बण सहारा, सच देवे माण वड्याईआ। जिन्हां गुरमुखां दे अंदर प्यारा, प्रेम प्रीती तोड़ निभाईआ। जिन्हां दा भारत विच अखाड़ा, दिवस रैण आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जे हथ्थ तेरा मेल मिलाईआ। सत्त रंग कहिण असीं उठे सुत्ते, सुत्तयां लई अंगड़ाईआ। पूरब लेखे चुके, चुके रैण पढ़ाईआ। वेखीए पुरख अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। लहिणे मूल रहे ना लुके, परदा देणा उठाईआ। गुरमुखो सत्त रंग कहिण साडे नाल ना रिहो गुस्से, पिछला गिला देणा गुआईआ। असां लग्गणा नाल तुहाडे जुस्से, जिस्म जमीर इक बणाईआ। फिर आपे सतारां हाढ़ नूं गोबिन्द सानूं पुच्छे, किस बिध आए चाँईं चाँईंआ। सब दे सज्जे खब्बे हथ्थ अग्गे जाण झुके, झुक झुक सीस निवाईआ। सब ने कहिणा असीं ओस दुआरे पुज्जे, जिथों होवे ना कदे जुदाईआ। जिस ने उजाड़ के आपणे झुग्गे, गुरमुखां दे घराने दिते वसाईआ। ओस दिन नूं सब दे प्यार हो जाणे समुचच्े, सांझा जोड़ जुड़ाईआ। सत्त रंग कहिण असीं ताअ दईए मुच्छे, प्रभू मुश्किल हल्ल कराईआ।

❋

❋

धन्न भाग जे तूं सानूं पुच्छें, अगला लेखा दएं दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं गोदी आपणी चुक्के, चाकर हो के सेव कमाईआ।

२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सत्त रंग कहिण असीं बज्झणा नाल गुट, सज्जे खब्बे सोभा पाईआ। धुर दा नाता ना जाए तुट, तुट्टयां नाल गंढ्ढ पुआईआ। उजल होवे मुख, मुखीए गुरमुख नज़री आईआ। विछोड़े वाला मिटे दु:ख, घर साचे वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी रहे चुप, आपणा हाल ना किसे सुणाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप, आपणी लई अंगड़ाईआ। जिस ने गोबिन्द बणाया सुत, तिस अबिनाशी अचुत, चरण कँवल सरनाईआ। जो सरगुण तों निरगुण बदल के आया रुख़, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सो सानूं देवे सुख, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सत्त रंग कहिण क्यों सानूं गुट नाल कीता इशारा, आशा दयां जणाईआ। एह शब्दी खेल दस्सदा रिहा तेई अवतारा, तर्हां तर्हां नाल दृढ़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखदा रिहा नज़ारा, निज नैण अक्ख खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द जणाउँदा गया लारा, हुक्म संदेसा इक सुणाईआ। एह खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप कराईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार चौवीवां अवतारा, चार जुग दा लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां नाल बन्न्ह प्यारा, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। सति धर्म दा खोल्ह दुआरा, चारे वरनां दए वड्याईआ। सत्त रंग कहिण सब ने करनी इक निमस्कारा, सीस इक जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रुमाल कहिण असीं छोहणा तन वजूद, सत रंग साचा सोभा पाईआ। सब दा इक्ठा होणा इक महबूब, मुहब्बत विच आपणा मेल मिलाईआ। दीन मज़हब दी कट हदूद, शरअ ज़ंजीर देणी कटाईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, ज़ात पात आत्म ब्रह्म समझाईआ। सच धर्म दी दस्स के सूच, सिख्या इक्को देणी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सत्त रंग कहिण असीं ख़ुशीआं विच हसदे, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। एह खेल अलखणा अलख दे, लेखा लेख ना कोए मुकाईआ। नज़ारे वेखणे पुरख समरथ दे, जो साहिब स्वामी सोभा पाईआ। वेस तकणे नरेश अक्ख दे, पारब्रह्म प्रभ नज़री आईआ। भण्डारे वेखणे धर्म दुआरे हट्ट दे, जो हरि करता आप वरताईआ। सत्त रंग कहिण असीं आईए टप्पदे नच्चदे, नाच ख़ुशीआं वाला

❋

❋

वखाईआ। जैकारे बोल पुरख अलख दे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सारे इक्को घर वसदे, दूजा दर ना कोए बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ जाप जपदे, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। झगड़े मुक जावण आवण जावण जन्म कर्म पप्प दे, पतित पुनीत दए कराईआ। लहिणा मुका दे जगत तृष्ना मनमति दे, बुध्ध बिबेकी आप कराईआ। हिसाब किताब पूरे करने जो लेखे बिना दस्ख़त दे, खाते सब दे वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए सच दुआर इक्ठ दे, इक्ठे हो के काठ कूड़ा अगनी देणा जलाईआ।

२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठुवाल

सतिगुर शब्द कहे ओ हाढ़ू सब कुछ कर जा हड़प्प, आपणा पेट भराईआ। गुर अवतार पैगग्बर रहे तड़प, धड़कण ना कोए मिटाईआ। दीन मज़ब रहे भटक, अगनी अग्ग लगाईआ। आपणा खेल कर चटक, चार कुण्ट फोल फुलाईआ। सृष्टी वेख होई बेखटक, खटका रिहा ना राईआ। चार कुण्ट चढ़या कटक, कटाकश कूड़ ना कोए मिटाईआ। मनुआ मन होया कमबख्त, कामना विच दुहाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां चुकणा वक्त, वेला दए गवाहीआ। तेरा हुक्म इक्को फ़कत, फ़िकरे सारे दए भुलाईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत, धौल दए दुहाईआ। जे साहिब आया परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। मेरी पूरी करे शर्त, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। कामना रहे कोई ना हरस, हवस देवे गुआईआ। बेनन्ती मन्ज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू शहिनशाहीआ। आपणा पूरा करे फ़रज़, फ़ैसला हक़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव इक खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ आपणी ला दे चोट, चोटी वाले वेख वखाईआ। सब दी नट्टी पा दे गोट, सार पासा दए दुहाईआ। जीवां बुद्धी वेख खोट, कुकर्म कांड हल्काईआ। इक्को तक्क निर्मल जोत, जोत जोत रुशनाईआ। कूड़ी मेटे कोई ना सोच, सच सुच्च ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे हाढ़ तेरा इक अड़िक्का, अटकण धुर दी नज़री आईआ। जन भगत सुहेला विछड़िआ चिर का, चिरी विछुन्ने मेल मिलाईआ। लहिणा देणा पूरा कर बाप पिर का, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। घर सुहञ्जणा कर थिर का, थिर दरबार वज्जे वधाईआ। जन भगतां मारे कोई ना झिड़कां, झंजट कूड़ा देणा मुकाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ । सतिगुर शब्द कहे हाढ़ ना बण नाबीना, नबीआं लै उठाईआ। हसन हुसैन दा वेख पसीना, ऐली नाल गवाहीआ । लेखा जाण जगत ज़मीना, ज़ामन हो के फेरा पाईआ। तेरे हुक्म दा चढ़या उह महीना, जिस विच महबूब मुहब्बत विच समाईआ। हाढ़ कहे मुहम्मद अहमद दा वेख्या इक आईना, ऐन आईना नज़री आईआ। जां तक्कया वजूद है ना, वजह सक्कया ना कोए समझाईआ। धुर कलमे नाल किहा की कहिणा, कहि के दे जणाईआ। मुहम्मद किहा मैं तैथों सब कुछ लैणा, लै के ख़ुशी बणाईआ। परवरदिगार किहा आह अगम्मी लै गहिणा, तन वजूद नाल छुहाईआ। तेरी सेवा करे कुछ सैना, सैनापत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। हाढ़ कहे मैं मुहम्मद अहमद तक्कया इक्क, इक इक्क विच समाईआ। दोहां ने लिख्या धन्न प्रभू तेरा सिख, जो सिख सिख विच वड्याईआ। प्रेम तों बाहर हित, हित हित विच नवित्त नित रिहा समाईआ। जगत जुआनी जित्त, भार लाह के पिट्ठ, पन्ध मुका के सवा गिट्ठ, झगड़ा मुका के पत्थर इट्ट, पातण इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। हाढ़ कहे मैं जुग चौकड़ी रिहा गुंगा, मुख बचन ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर दीन मज़हब दा लैंदे रहे भुंगा, लब विच आपणी वंड वंडाईआ। एसे कारण होया कलयुग अन्धेर धुंदा, कूड़ी धुंद ना कोए मिटाईआ। शरअ विच रहे कोई ना गुंडा, गरदश आपणी सर्ब गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। हाढ़ कहे मेरे अंदर गोबिन्द कढया हाढ़ा, हाढ़्ही अन्त वेख वखाईआ। पुरख अकाल तक्कया लाड़ा, लाड़ी नाल ना कोए सुहाईआ। सोहणा लावे अखाड़ा, सुरती शब्द काहन नचाईआ। जन भगतां रंग चाढ़्हे गाड़्हा, अग्गे पिच्छे रुक कदे ना जाईआ। सब दा पूरा कर के हाढ़ा, हर हिरदा खोज खुजाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ी डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां दे के इक इशारा, इशारे दा सहारा आप अख्वाईआ।