पुस्तकालयभाग २१

१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

पुरख अकाल शब्द अगम्मी कहिणा, बिन अक्खर निरअक्खर धार विच्चों प्रगटाईआ। गोबिन्द वेख आपणे नैणां, जिस लोचन नूं समझे कोए ना राईआ। अबिनाशी करते तेरा देणा, निरवैर पुरख झोली पाईआ। साचे भगतां गुरमुखां संग रहिणा,

❋

❋

हरिजन मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। गोबिन्द वेख अगम्मी धार, हरि करता आप दृढ़ाईआ। चरण झुकदे वेख तेई अवतार, बिन सीस जगदीश सीस निवाईआ। निउँ निउँ सजदे करन ईसा मूसा मुहम्मद बरख़ुरदार, हक़ीक़त विच हक़ीक़ी राह जणाईआ। निरगुण नानक सरगुण नाता तोड़ संसार, दर ठांडे सोभा पाईआ। भगत सुहेले धुर दी धूढ़ी चरण लावण छार, मस्तक आपणा आप छुहाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर करन दीदार, बिन दीद ईद चन्द रुशनाईआ। साचा वक्त सुहञ्जणा, साहिब सुआमी सुहाए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा रिहा वखाईआ। गोबिन्द वेख लै आपणा लेखा, लिख्त विच कदे ना आईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी करे कराए जो वस्से सचखण्ड देसा, दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी नित नवित्त सरगुण निरगुण जिस ने रख्या चेता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करता बण के खेवट खेटा, नईआ नौका जगत दुनी वेख वखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार लोकमात सब दा पूरा करे ठेका, अग्गे मुणिआद ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे गोबिन्द सुत, दुलारे दयां जणाईआ। उठ वेख तेरी मौली रुत, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मैं हर घट अंदर लेखा रख्या लुक, पतिपरमेश्वर हो के आपणा नूर ना कोए चमकाईआ। जुग चौकड़ी अवतार पैगग्बर गुर मैनूं रहे झुक, सजदयां विच सीस सीस निवाईआ। अन्त वेख आपणा देस परदेसीआं दा पैंडा गया मुक, तत्तां वाला गुरु रहिण कोए ना पाईआ। इक्को सतिगुर शब्द अगम्मी तेरी धार जावे उठ, जोती जोत डगमगाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म हो के लए पुच्छ, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए चुकाईआ। अमृत रस निझर धार बूँद स्वांती बिना जगत प्याले देवे उह घुट, नाम ख़ुमारी धुर दी आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा परवरदिगारा सांझा यारा नर निरँकारा आप दृढ़ाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल मेरे पिता पुरख, पुरखोतम दयां जणाईआ। बिना साचिआं गुरमुखां तों किते नहीं मिलदा सुख, दो जहान कम्म किसे ना आईआ। मैं इन्हां प्यारयां नूं गोदी लवां चुक, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। तेरे चरण कँवलां विच देवां सुट, जिथ्थे कदे ना होवे जुदाईआ। जे कदी गोबिन्द तों फेर लवें पुच्छ, तैनूं अगला भेव दयां समझाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी मेरे वास्ते मेरे सिख सब कुछ, दूजा नज़र कुछ ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

❋

❋

धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे सुण गोबिन्द मीते, मित्र प्यारे दयां दृढ़ाईआ। मेरे आदि जुगादी ठांडे सीते, शब्दी धार तेरी वड्याईआ । गुर अवतार पैगग्बर बणाए नीके, नन्हे नन्हे बाल सुहाईआ। हुक्म संदेसे नाम कलमे देंदा रिहा विच हदीसे, हज़रतां कर पढ़ाईआ। अन्तिम सब दा लेखा सदी चौधवीं बीते, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल सब थाईं करे आप तस्दीके, जगत वसीका कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे मेरे परम पुरख प्रभ दयाल, दीनन हो के दयां जणाईआ। मैनूं वेख लैण दे आपणे लाल, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। तेरे भगत सुहेले लवां भाल, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। जिन्हां नूं कदे पोह ना सके काल, चुरासी विच ना कोए भुआईआ। जद वसण वसण सचखण्ड तेरी धर्मसाल, सच दुआरे सोभा पाईआ। जे तूं निरगुण सरगुण हो के आवें ते मातलोक आवण तेरे नाल, जगत जुग जुगत देणी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची आस रखाईआ। गोबिन्द कहे दरगाह साची दे परवरदिगार, परम पुरख तेरी वड्याईआ। जे तूं सब दा सांझा यार, लाशरीक इक अख्वाईआ। जल्वागर नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा सिफ्तां विच इज़हार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान रही दृढ़ाईआ। ज़रा खोल्ह के वेख आपणा किवाड़, बन्द ताकी कुंडा लाहीआ। क्यों प्रभू तेरे भगत सड़न विच अगनी हाढ़, अमृत मेघ दे बरसाईआ। जे गोबिन्द तेरा सच्चा सुत्त दुलार, शब्दी जोती हो के ख़ुशी मनाईआ। मेरिआं प्यारयां सिखां नूं बिन हथ्थां लै उठाल, बाहवां दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुख ना कोई शाह ना कोई कंगाल, प्रेम प्यारा नज़री आईआ। ऐ प्रभ मेरे गुरसिखां दा बण दलाल, तत्तां वाले गुरु दी लोड़ रहे ना राईआ। निरगुण हो के आत्मा दा मालक हो के परमात्मा कर संभाल, सब थाईं लहिणा देणा दे चुकाईआ। त्रैगुण माया रहे ना कोए जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट कूके काल, दह दिशा दए दुहाईआ। कोई सके ना सुरत संभाल, साध सन्त तेरी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। साचा दिसे ना धन माल, नाम ख़ज़ाना हथ्थ किसे ना आईआ। परम पुरख परमात्म आपणयां भगतां दे अंदर आपणा दीपक बाल, जोती जोत कर रुशनाईआ। गुरमुख मेरे ना होण बेहाल, बिहबल सारे लैणे कराईआ। चार जुग तों वखरी चलदे चाल, पिछला लहिणा दे मुकाईआ। अन्तर निरंतर निरगुण निरगुण हो निहाल, सरगुण सरगुण मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द मैं वेख होया हैरान,

❋

❋

हैरानी इक आईआ। चार जुग दा भुल्ल ज्ञान, विद्या कूड़ जगत लोकाईआ। निज आत्म धरे ना कोई ध्यान, रसना पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ बणे शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। निरगुण नूर जोत जगे ना कोई महान, अन्ध अन्धेर ना कोए गवाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोई धुनकान, अनहद नादी नाद ना कोए सुणाईआ। आत्मा दी करे ना कोए पहचान, परमात्मा दरस कोए ना पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया धरती सब दी होई बीआबान, हरी सिंच ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गोबिन्द कहे एह नहीं मन्ज़ूर, सच दयां जणाईआ। सारयां विच नहीं क़ुसूर, क्यों फ़तवा रिहा लाईआ। उठ वेख तेरे भगत तेरे मज़दूर, जो चाकरी तेरा नाम सेव कमाईआ। जिन्हां दे अंदर तेरे नाम दी तूर, तुरिया नूं थल्ले छड्डके, दसम दुआरी नूं पैरां थल्ले दब्बके, तेरे शब्द दी मंज़ल चढ़ के, तेरी जोत विच समाईआ। ओह ना मूर्ख ना मूढ़, जिन्हां ने नेत्र नैण तक्कया उन्हां नूं मिल्या प्रकाश ज़रूर, जो तुरत तेरा दर्शन पाईआ। तूं साहिब हाज़र हज़ूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ कलयुग अन्त सारे नहीं झूठे, शब्दी धार जणाईआ। चुरासी विच्चों गुरमुख मेरे बूटे, जो तेरे चरणां विच लगाईआ। तेरे नाम दे लैंदे हूटे, हुलारा प्रेम रस रखाईआ। तैनूं तक्कण हर कूटे, हर घट रमिआ नज़री आईआ। उन्हां दे अंदर इक्को सूझे, जगत समझ दिती गुआईआ। निरगुण धार अगम्मी बूझे, बुझया दीपक रहे जगाईआ। ओह बेशक वसदे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कूजे, मन्दिर तेरे सोभा पाईआ। उन्हां दे अंदर भाउ नहीं कोई दूजे, दुतिया धार ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे दुलारे बच्चे, सच दयां समझाईआ। जेहड़े प्रेम तेरे विच रत्ते, रतन अमोलक दयां वखाईआ। भाग लगा के पंज तत्ते, त्रैगुण डेरा देवां ढाहीआ। उन्हां नूं दरस देवां निज अक्खे, दोए लोचन बन्द कराईआ। आत्म परमात्म नाते जोड़ के सके, सगला संग निभाईआ। उन्हां दी पैज तेरा पिता आपे रखे, गोबिन्द तेरे सुत दुलारे गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। उह भाण्डे तन रहिण ना कच्चे, कंचन गढ़ दए वड्याईआ। जिन्हां दे अंदर लूं लूं रचे, साढे तिन्न करोड़ दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सुण के बात गुफ्त शनीद, वज्जी हक़ वधाईआ। गुर अवतार पैगग्बर करन दीद, दीदा दानिस्ता दर्शन पाईआ। जिस दी सिफ्तां विच करदे आए तमहीद, सोहल्यां विच गाईआ। जिस दे बणे जगत अज़ीज़, नन्हे बच्चे रूप वखाईआ। जिस ने नाम कलमा दिती तमीज़, तबीअत दिती बदलाईआ। जो दस्सदा रिहा हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ।

❋

❋

उह खेल करे जगदीश, जागरत जोत नूर रुशनाईआ। जिस नूं गोबिन्द तक्कया बीस बीस, बीस बीसा बेपरवाहीआ। जो लख चुरासी जाणे नीत, घट घट अंदर खोज खुजाईआ। जिस झगड़ा पुआया मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ गुरुदुआर वंड वंडाईआ। सो लेखा जाणे हस्त कीट, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जन भगतां कदे ना देवे पीठ, करवट आपणी लए बदलाईआ। गोबिन्द धाम वखावां उह अनडीठ, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिथ्थे इक्को ढोला इक्को नाम इक्को कलमा होवे गीत, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा दए वखाईआ। गोबिन्द किहा प्रभ मैं तेरा आदि जुगादी भेती, शब्दी गुर अख्वाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरी जाणा नेकी, जो निक्कयां वड्डयां नाल कराईआ। उह सब दा मालक गुर अवतार पैगग्बर बणा परदेसी, लोकमात सेव कमाईआ। किसे दे मोढे धर के खेसी, किसे नूं जंगलां विच भुआईआ । किसे दा खेल किसे दा मेल किसे दा हेती, किसे दा नेती, किसे आपणा नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा दर तेरे वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सम्मत आया चार, चार जुग दा लेख वेख वखाईआ। दर झुकदे तेई अवतार, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ । पैगग्बर करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चरण धूढ़ी लावण छार, शहिनशाह ओट रखाईआ। देवत सुर हाहाकार, गण गंधर्ब रहे कुरलाईआ। दो जहान वेखण आपणी धार, ब्रह्मण्ड खण्ड राह रहे तकाईआ। की खेल करे निरँकार, हरि करता वड वड्याईआ। धुर संदेसा देवे आपणी धार, सो पुरख निरँजण आपणा आप प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण मीत मुरार, एकँकार आपणा रंग रंगाईआ। आदि निरँजण जोत करे उज्यार, अबिनाशी करता परदा लाहीआ। श्री भगवान दे दीदार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, थिर घर साचा दए समझाईआ। भगत सुहेले लए उठाल, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फोल फुलाईआ। चुरासी विच्चों करे प्यार, चारे खाणी आपणा भेव चुकाईआ। नौ दस यारां बीस तीस चार दर रहे ना कोए हिसाब, लेखा सब दा पूर कराईआ। निरअक्खर धार विच्चों वेखे उह बाब, जिस दा हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द उठ वेख खोल्हके ताकी, तकवा इक्को दयां जणाईआ। तेरा लहिणा देणा अन्त अख़ीर बाकी, दीन दयाल हो के झोली पाईआ। जो धुर दी धार शब्द अगम्मी आखी, आख़र पूरी दयां कराईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द करां रुशनाईआ। तेरे प्यार दी नाम सौग़ाती, चार वरनां दयां वरताईआ। मनमति रहिण ना दयां नार कमज़ाती, कुलखणी घर घर अंदरों दयां कढ्ढाईआ। झगड़ा रहिण ना देवां

❋

❋

ज़ात पाती, दीन मज़हब ना कोए लड़ाईआ। इक्को कलमा देणा सफ़ाती, सफ़ा मलेछां दयां उठाईआ। मेरी याद कर लै बिन अक्खरां वाली पाती, जो पत्रका बिन काग़ज़ तैनूं वखाईआ। धुर संदेसा नाम अगम्मी बाती, बातन दिती दृढ़ाईआ। शब्दी रूप तेरी हयाती, इक्को जोत जोत समाईआ। मंज़ल वेख अगम्मी घाटी, जिस दा अन्त कोए ना पाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल दूजा दिसे कोई ना साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। गोबिन्द कहे लहिणा देणा जग, जगजीवण दाते तेरी वड्याईआ। मैं मँग मँगणी अज्ज, हाढ़ सतारां दए गवाहीआ। पहलों दीन दुनी विच कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे हद्द, माया ममता मोह विकार रहिण ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन मानव ज़ाती बणा आपणी यद्द, आत्म परमात्म दे समझाईआ। दीन मज़हब दा झगड़ा हर हिरदे विच्चों कढ्ढ, दह दिशा ना कोए लड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारी सृष्टी गावे छन्द, सहिँसा रोग रहे ना राईआ। करवट बदल के आपणी कंड, कन्ढ्ढा कलयुग पार कराईआ। जन भगतां पा दे आपणी ठंड, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आपणा दरस दिखाईआ। जे गोबिन्द नाल तेरी गंढ्ढ, ते मेरा लेखा याद कर पुरी अनन्द, सरसे वाली दुहाईआ। ओह मेरे लाडले चन्द, जिन्हां दा ख़ुशी बन्द बन्द, चुरासी वाला मेट के पन्ध, दर तेरे सोभा पाईआ। इन्हां दे चरणां थल्ले वहिंदी गोदावरी गंग, जमना सुरस्ती नैणां नीर वहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इन्हां तों मँगां रहे मँग, प्रभ दा दर्शन दयो कराईआ। इन्हां दे अन्तर रोवण पंज, काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूक कूक सुणाईआ। त्रैगुण माया होई दंग, रजो तमो सतो दर तों बाहर बैठी वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकल मैं तेरे पिच्छे खण्डे वाला कीता जंग, खड़ग कटार हथ्थ उठाईआ। अकाल अकाल पुआई डंड, डंका दो जहान वजाईआ। हुण क्यों नहीं हुंदा भगतां संग, आपणा रंग रंगाईआ । तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा पिंड, दूजा नगर ना कोए दिसाईआ। तत शरीर पंज मात पिता दी बिन्द, आत्म तेरा रूप नज़री आईआ। क्यों नहीं वजाउँदा आपणे नाम दी घर घर किंग, तत्तां तों परे आपणे परपंच दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। पुरख अकाल कहे मैं पूरा करां इक़रार, दाअवे नाल जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर करे ना कोए तकरार, इसरार विच ना कोए आईआ। सब दे अंदरे अंदर देवां अगम्मी गुफ्तार, गुफ्त शनीद करां शनवाईआ। निरगुण नूर मिलावां सांझा यार, जो जल्वागर ख़ुदाईआ। जो वस्से सच महल अटल उच्च मुनार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे रवि ससि सूरज चन्द ना कोए उज्यार, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। एका नूर एका जोत एका खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, सच आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू की रंग रंगावेंगा, मैनूं दे जणाईआ। की मेरे गुरमुख गोद बहावेंगा, आपणी गोद टिकाईआ। की जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलावेंगा, मानस मानुख लेखे लाईआ। की साची मंज़ल इक चढ़ावेंगा, जिथ्थे नज़र कोए ना आईआ। की जोती जोत मिलावेंगा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। की शब्दी धुन सुणावेंगा, अनहद राग अल्हाईआ। की अमृत जाम प्यावेंगा, बिन बुल्लां रस चखाईआ। की दरगाह साची बहावेंगा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द, सो मन्ना जो मन्नावेंगा, मनसा तेरी पूर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग आप वखाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मैं कोई करना नहीं झेड़ा, झगड़ा अवर ना होर वखाईआ। चुरासी वाला बदल दे गेड़ा, आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा हुक्म कीता नंदेड़ा, अन्त दयां सुणाईआ। उस दा करना पए नबेड़ा, कूड़ी वंड ना कोए जणाईआ। मैं ढईआ कर के बैठा रिहा जेरा, ज़ेर ज़बर ना कोए जणाईआ। जिस कारण पाया फेरा, आपणा वेस वटाईआ। हुण पुरख अकाल कर दे मेहरा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। दीन दयाल सदी चौधवीं चार कुण्ट वेख अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भरया बेड़ा, कन्ढ्ढी बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द मैं अवतार पैगग्बरां देण लग्गा सद्दा, सदी चौधवीं विच जणाईआ। निरगुण धार उठो जिस धार विच्चों तुहाडा दीपक जगा, जोत नूर होया रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम मारो निगाह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जेहड़ी मेरे मिलण दी दस्स के आए बिधा, ओस मार्ग ते चले कोई ना सिध्धा, साची मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। जगत विकार हँकार विभचार दुराचार अंदर मुल्ला शेख़ मुसायक विका, आपणी क़ीमत गए गुआईआ। बचया रिहा ना कोई वड्डा निक्का, काम क्रोध विच हल्काईआ। जो कलमयां वाला बदलदा रिहा सिक्का, नाम वाली मोहर लगाईआ। उहदी रही कोई ना दिशा, साची वंड ना कोए वंडाईआ। सब नूं भुल्ल गया पुरख अकाल सब दा पिता, इक्को जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। भेव अभेदा सच खुल्हावांगा। चारे वेदां पन्ध मुकावांगा। अछल अछेदा हो के वेख वखावांगा, जिन्हां दा अंदरों बदलया दीदा, निगाह उन्हां दी आप बदलावांगा। जिन्हां ने कूड़ी रसना खाधा सीधा, तिन्हां नूं चुरासी विच भुआवांगा। जिन्हां गोबिन्द तेरे प्यार दा बीज बीजा, फल तिन्हां फुलवाड़ी आप लगवांगा। मैनूं भगतां पालण दी सदा रीझा, पाल के लोकमात वखावांगा। साची अंदर देवां तमीज़ा, बिन विद्या आप दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखावांगा। सुण के शब्द अगम्मी बोले सत्त रंग, प्रभ तेरी की वड्याईआ । असीं गोबिन्द वेख्या

❋

❋

पुरी अनन्द, माछूवाड़े ध्यान लगाईआ। जिस दे नाल साडा संग, संगत बण के झट लँघाईआ। उह वंडदा गया वंड, हिस्से धुर दे तेरी झोली पाईआ। साडा नाता जोड़ के तोड़ के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नालों तुड़ाईआ। इक्को तेरी सेज विछा के पलँघ, सच सिँघासण गया सुहाईआ। जिस वेले अन्त अख़ीर नीले दा खोल्हया तंग, पाखर ज़ीन फेर ना पाईआ। दोवें हथ्थ जोड़ के सीस निवाया वरभण्ड, निउँ निउँ तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मैं पुरख अकाल तेरा सुत दुलारा अगम्मी चन्द, गुरमुख मेरे चन्द नज़री आईआ। जे मैं तेरा दुआरा जावां लँघ, गुरमुख मेरे पिच्छे आवण चाँईं चाँईंआ। इन्हां दा विछोड़ा मैं सहि ना सकां रंड, अकेला रहिण कदे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। पुरख अकाल धुर दा शब्द सुणा बोली, अनबोलत राग अल्हाईआ। गोबिन्द वेख अगम्मी डोली, बिन कहारां रिहा प्रगटाईआ। जिथ्थे पावे कोए ना रौली, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। नज़र आवे कोई ना धौली, धरनी धरत धवल ना कोए वखाईआ। सगन बन्न्हे कोई ना मौली, रंगण रंग ना कोए रंगाईआ। परदा रहे कोई ना ओहली, भेव अभेद रिहा खुल्हाईआ। तूं सदी चौधवीं आपणी रुत वेखीं मौली, मौला विच मिल के मौला रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द कहे की गुरमुख मेरे तारेंगा, तारनहार देणा जणाईआ। की उन्हां पैज सुआरेंगा, बिन तत्तां पार कराईआ। की उन्हां जोत उज्यारेंगा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। की उन्हां शब्द अनादी धुन धुनकावेंगा, अन्तर राग सुणाईआ। की उन्हां अमृत रस निझर झिरना धुर दी धार झिरावेंगा, बूँद बूँद विच्चों टपकाईआ। की उन्हां दा खेड़ा मन्दिर इक उसारेंगा, जिस दी नींह ना कोए उखड़ाईआ। की चार वरनां अठारां बरनां आपणे दर बहावेंगा, बौहड़ी बौहड़ी करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। गोबिन्द, सच शब्द सुणाउँदा हां। भेव अभेद खुलाउँदा हां। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिछला लेख वेख वखाउँदा हां। गुर अवतार पैगग्बर जो धरदा रिहा भेख, निरगुण सरगुण वेस वटाउँदा हां। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जो लिखदा रिहा लेख, निरअक्खर विच्चों अक्खर वंड वंडाउँदा हां। लोकमात वखाउँदा रिहा देस, लख चुरासी अंदर सोभा पाउँदा हां। आदि जुगादी रहां हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाउँदा हां। विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेश, सेवक सेवा सच लगाउँदा हां। आपणा दस्सया किसे ना भेत, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अखवाउँदा हां। जिस नूं किरपा कीती ओस ने ल्या चेत, सब नूं याद विच अलाउँदा हां। जिस वेले साचे भगत देवां भेज, ओस वेले लोकमात आपणा आप प्रगटाउँदा हां। उन्हां दे अंदर माणा सेज, काया काअबे डेरा लाउँदा हां। जोती जलवा दे के तेज, अन्ध

❋

❋

अन्धेर गवाउँदा हां। आत्म परमात्म दस्स के भेत, बजर कपाटी कुण्डा लाहुंदा हां । घर सुआमी लैणा वेख, बाहरली भटकना जगत मिटाउँदा हां । जन्म कर्म दी बदल के रेख, घर आपणा इक दृढ़ाउँदा हां। नज़री आवां नेतन नेत, निज आत्म परमात्म हो के सोभा पाउँदा हां। उन्हां दा काया खेड़ा कदे ना होवे खेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच अपणा परदा लौहन्दा हां। गोबिन्द कहे की पर्दा प्रभू लाहवेंगा। दीन दयाल दया कमावेंगा। जिन्हां दी मैं करदा रिहा प्रितपाल, प्रितपालक हो के गोद उठावेंगा। सचखण्ड वसा के सच्ची धर्मसाल, सच्ची दरगाह इक जणावेंगा। जिथ्थे ना कोई शाह ना कंगाल, ज़ात पात ना वंड वंडावेंगा। जिधर वेखां ओधर दिसें नाल, हर घट रमिआ नज़री आवेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप लिखावेंगा। गोबिन्द, चौथे जुग दा आया हाढ़्ह, हाढ़ा कढ्ढे लोकाईआ। फिरी दरोही जंगल जूह उजाड़, टिल्ले पर्बत पहाड़ रहे कुरलाईआ। सांतक सति ना दिसे कोई पुरख नार, नेत्र नैण नीर रहे वहाईआ। मुहब्बत विच दिसे ना कोई यार, याराने कूड़े कूड़ लोकाईआ। गुर चेले दा रिहा ना कोई प्यार, ठग्गी चोरी घर घर डेरा लाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ हाहाकार, गुरुदुआर रोवण मारन धाईंआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणे ना कोई गुफ्तार, अञ्जील क़ुरान काया कुर्हा परदा ना कोए उठाईआ। मन ममता मोह चलया विकार, हँकार गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। धुर दी मंज़ल जगत होई दुष्वार, दुश्मण अंदरों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जो लिख्त दे के आए गुरु अवतार, पैगग्बर पैर्हिआं विच सुणाईआ। उह भुल्लया सर्ब संसार, सुंञी दिसे लोकाईआ। हुण सुत दुलारा शब्दी करना त्यार, त्रैगुण अतीता आप प्रगटाईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी इष्टी वेखणी चार कुण्ट दह दिशा आपणी वार, वारता सब दी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द तूं तत्तां वाला नहीं शरीर, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। तूं कोई अक्खरां वाला नहीं पीर, पैगग्बरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। तेरी कोई तत्तां वाली नहीं तस्वीर, तसबी माला नज़र कोए ना आईआ। तेरी कोई विद्या वाली नहीं ज़मीर, बुद्धी वाली ना कोए चतुराईआ। तेरी कोई सृष्टी वाली नहीं तक़दीर, हरफ़ां वाली तहिरीर बणाईआ। तूं कोई शहिनशाह नहीं अमीर, माया ममता विच हल्काईआ। तूं कोई चिन्ता वाला नहीं दिलगीर, ग़मी विच कदे ना आईआ। तूं कोई टुकड़े मँगण वाला नहीं फ़कीर, घर घर अलख जगाईआ। तूं कोई गोबिन्द काग़ज़ां वाली नहीं बीड़, सिर ते चुक्कके भज्जण वाहो दाहीआ। तूं कोई द्वैत वाली नहीं पीड़, दीन मज़हब दा झगड़ा देवें पाईआ। तूं कोई फुट्टण वाली नहीं ख़मीर, सद आपणा रंग रंगाईआ। दृष्ट खोल्ह के बोल गया कबीर, तोबा तोबा तेरा नाम ख़ुदाईआ।

❋

❋

जे तूं दीन दुनी दी बदल देवें तक़दीर, तदबीर आपणी दएं समझाईआ। पुरख अकाल जे तूं पातशाह ते गोबिन्द तेरा वज़ीर, बिना गोबिन्द तों तेरा लोकमात दा मसला हल्ल ना कोए कराईआ। वेख जूठयां झूठयां दी वधी भीड़, गुरुआं अवतारां पैगग्बरां दी सिख्या कम्म किसे ना आईआ । अग्गे वास्ते दीन मज़हब उत्ते मार दे लकीर, झगड़ा ऊँच नीच रहे ना राईआ। शरअ दी कट ज़ंजीर, आत्म परमात्म दे समझाईआ। तेरे कोल नाम दा खण्डा शब्दी शमशीर, हुक्म तेरा धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं एथे कर दे अखीर, अग्गे वधण कोए ना पाईआ। सतिजुग साचा कर तामीर, मता भगतां नाल रखाईआ । गुरसिख गोबिन्द दे बग़लगीर, यार धुर दे लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ। गोबिन्द कहे, पुरख अकाल चार जुग तूं रिहों लुकदा, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बर तैथों मिन्नतां विच तेरा नाम रिहा पुछदा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तूं इशारा देंदा रिहों इक छोटी छोटी तुक दा, नाम नाम विच्चों बदलाईआ। तेरा भेव कोए ना बुझदा, सारे ढोले गए गाईआ। तत शरीर वज़ूद अंदर आ के तेरे प्यार विच रुझदा, नाता जगत नाल कराईआ। तूं फेर करें खेल होर दा होर कुझ कुझ दा, परदा परदयां विच्चों चुकाईआ। किसे गुर अवतार पैगग्बर नूं समझ नहीं दिती किस तर्हां लेखा मुकणा अन्तिम कलयुग दा, इशारिआं विच सारे गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, परदा उहला दे चुकाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द मैं बड़ा वल छल धारी, अछल अछल्ल अख्वाईआ। मैं निरगुण नूर जोत निरँकारी, निरवैर वड वड्याईआ। मैं जुग जुग सरगुण तत नाल लावां यारी, अन्तर नाता ना कोए तुड़ाईआ। जे परत के आवां दूजी वारी, ते नाम आपणा लवां बदलाईआ। एह खेल अपर अपारी, शास्त्र सिमरत कहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर मेरे दर दे जगत पनिहारी, नित नवित्त सेव कमाईआ। किसे दी बोदी किसे दी कटाई मुच्छ दाढ़ी, किसे नूं केसां नाल वड्याईआ। सारयां दा लेखा अन्तिम एसे सतारां हाढ़ी, हाढ़ा कढ्ढके देण दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे प्रगटाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मेरा वेख बग़ीचा, गुरमुख गुरसिख नज़री आईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं ऊचां नीचां, राउ रंक ना वंड वंडाईआ। जिथ्थे वड्याई नहीं शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता, ग्रन्थां हिस्सा ना कोए वंडाईआ। उन्हां दा अन्तर निरंतर तेरे नाम नाल होया ठांडा सीता, उह जगत वाली छड्ड गए पढ़ाईआ। जिन्हां ने अमृत रस मेरे प्रेम दा पीता, अठसठ तीर्थ डेरा गए ढाहीआ। उन्हां दे अंदर इक्को हदीसा, हज़रत नूं मिल के वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेख त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी तैनूं दयां वखाईआ। पुरख अकाल वेख लाल दुलारे, लालन

❋

❋

दयां जणाईआ। जेहड़े चार जुग रहे कँवारे, बिना परमात्म दे आत्म ना सके प्रनाईआ। ओह छड्ड गए काया महल्ल मुनारे, जगत लोभ ना कोए हल्काईआ। उन्हां जन्म ल्या विच संसारे, सरसे दा लेखा दे मुकाईआ। उन्हां कोई कढ्ढणे नहीं तेरे अग्गे हाढ़े, मिन्नतां विच ना कोए मनाईआ। गोबिन्द दे सिख गोबिन्द दे लाड़े, दर गोबिन्द दे सोभा पाईआ। जिथ्थे ना कोई पुरख ना कोई नारे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेई अवतारां दे इशारे, ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख उठाईआ। नानक बण के गया लिखारे, लेखा लिख्या बेपरवाहीआ। जिस वेले अर्जन ने सतिनाम लिख्या निरअक्खर दी धारे, अक्खर विच बदलाईआ। ओस नूं नज़री आया नूर जोत निरँकारे, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल मैं इक्को मँगण वाला तेरे दुआरे, दूजा संग ना कोए निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर निगाह इक उठाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ वेख लै मेरे दूल्हे, जिन्हां दुल्हन तेरी जोत प्रनाईआ। ओह तेरे शब्द दे झूलदे झूले, जो तन माटी ख़ाक विच रखाईआ। मेरे कौल कदे ना भूले, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणा बदल दे असूले, असलीअत तैनूं दयां समझाईआ। जिंनां चिर साचे सिख दरगाह साची ना क़बूलें, आपणी ख़ुशी बणाईआ । चरण धूढ़ी ना देवें धूले, धौल धवल ना कोए वड्याईआ। तूं साहिब सुआमी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार कन्त कन्तूहले, क़ादर करता नज़री आईआ। की होया जे गोबिन्द तेरे कोलों आपणा लहिणा देणा वसूले, झगड़ा अवर ना कोए रखाईआ। दीन दयाल आपणा शब्द हुक्म दे माकूले, महबूब देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। गोबिन्द कहे वेख गुरमुख सोहणे सजे, सज्जण धुर दे दयां जणाईआ। जिन्हां दे पड़दे लैणे कज्जे, कज्जल धार रहे वखाईआ। निरगुण तेरा आउणा कदे कदे, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग समझ किसे ना आईआ। परम पुरख परमात्म गुर अवतार पैगग्बर तेरे हुक्म अंदर बद्धे, बन्दना विच डंडावत विच सजदयां विच तैनूं सीस निवाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले तेरे प्रेम विच मधे, मधुर धुन उन्हां दे सुणाईआ। मैं चौहन्दा गुरमुखां दे अंदर तेरी जोत जगे, दिवस रैण होवे रुशनाईआ। तैनूं मिल के फेर कोई ना भज्जे, भजन बन्दगी आपणा नाम देणा दृढ़ाईआ। चार जुग विच गुर अवतार पैगग्बरां मनुशां दे रंग कर दिते डब्बे, मज़हबां वाली वंड वंडाईआ। दीनां वाली हद्द कोई ना टप्पे, रुड़्हदी वेख लोकाईआ। सदी चौधवीं सब ने वेख लए मज़े, मज़ाक़ तेरा नाम उडाईआ। साध सन्त समझ सके कोई ना वजहे, परदा अग्गे ना कोए उठाईआ। जिधर वेखे सारे करदे दग़े, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी किसे अंदर ना लभ्भें, एह तेरी बेपरवाहीआ। जे तूं आएयों जोत सरूप लोकमात पैर दब्बे, खटका करन कोए

❋

❋

ना पाईआ। वेखीं हुण खेल रहिण नहीं देणा गभ्भे, दुआबे वाले रहे जणाईआ। जिस कारण माझे वाले सद्दे, लेखा पिछला देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ इन्हां दा आपणे घर विच ला लै नावां, नाम निधान दे जणाईआ। जिन्हां ने सत्तां रंगां नाल सजाईआ बाहवां, बाहवां मैनूं रहे वखाईआ। जो तूं गोबिंद नाल लईआं लावां, गुरमुख गोबिन्द लै प्रनाईआ। अज्ज तोल कर दे सावां, काणी वंड ना कोए रखाईआ। मेरा कौल इक़रार पूरा होवे नाल चावां, चाउ घनेरा देणा प्रगटाईआ। मेरा तेरे उत्ते दाअवा, दाअवे नाल सुणाईआ। इन्हां गुरमुखां इन्हां भगतां नाते छड्ड दिते पुत्रां मावां, तेरी गोद वेख वखाईआ। हँस बणा दे बंस बणा दे बुद्धी रहे ना वांग कावां, माणक मोती चोग चुगाईआ। तेरे चरणां बलि बलि जावां, गुरमुख रहे ना कोए निथावां, दरगाह साची दे वड्याईआ। जिस तर्हां प्रभू मैं तेरी सेज रावां, गुरमुखां नूं ओसे थाँ बहावां, जिथ्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। गोबिन्द कहे प्रभू आह वेख अगम्मी हँस, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। एह जोत धार दा बंस, शब्द नाल कुड़माईआ। मन हँकारी रहे ना कंस, रावण क्रोध देणा कढ्ढाईआ। की होया जे तेरा नाम गाया जिह्वा नाल सहँस, दोए सहँसर कम्म कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा पूर कराईआ। गोबिन्द कहे आह वेख उह गुरमुख सज्जण, जेहड़े धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां बिना पुरख अकाल तों करना नहीं होर भजन, पिछली बन्दगी झोली पाईआ। इन्हां दा लेखे लाउणा बदन, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। बिना तेल बाती तों दीपक जगण, जोत नूर होवे रुशनाईआ। जे पुरख अकाल अज्ज ना पावें सगन, सच प्रेम ना करें कुड़माईआ। घर घर ना वाजे वज्जण, अनहद नाद ना कोए शनवाईआ। इन्हां प्यारयां ने जंगलां विच नहीं जाणा लभ्भण, मन्दिर मसीतां फेरा कोए ना पाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां चाढ़्ह रंगण, रंग आपणा देणा रंगाईआ। इन्हां नहावण नहीं जाणा गंगा जमन, गोदावरी सुरस्ती फेरा कोए ना पाईआ। जे मैं गोबिन्द ते पिछला दुष्ट दमन, दमां दा लेखा रहे ना राईआ। इन्हां दी आपणी जोत विच मिला लै पवण, सुवास सुवास विच मिलाईआ। जे कोई मैनूं पुच्छे पुरख अकाल कवण, घट घट रम्यां दयां वखाईआ। इनां्ह दे उत्ते मेघ बरस दे सवण, अगनी तत दे गवाईआ। कूड़ी क्रिया कर दे दमन, आपणे विच छुपाईआ। एह गोबिन्द दा चमन, कली कली महकाईआ । हुण मैं कोई नैणां देवी करन नहीं जाणा हवन, धूणी अग्ग ना कोए तपाईआ। कुछ लेखा वेख बावन, बलि रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे वेख मेरे प्रेमी, प्रीतम दयां जणाईआ। जेहड़े अंदरों धुर दे नेमी, निम्रता

❋

❋

विच सीस निवाईआ। साचे साक सैणी, मित्र रहे अख्वाईआ। अज्ज दरस कर लै बिना नैणी, नैण मुँधारी तैनूं दयां दृढ़ाईआ। एह कथा कहाणी फेर गोबिन्द नहीं सुणाउणी, शब्द शब्द ना कोए सुणाईआ। वेखीं किस बिध कूड़ी क्रिया धार वहिणी, रुड़्हदी दिसे लोकाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा नहावण कीता त्रबैणी, त्रैगुण लेखा ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दे मुकाईआ। गोबिन्द कहे सुण पुरख अकाल वेख लै गुरमुख चंगे मंदे, साहिब दयां सुणाईआ। बाहरों दिसदे तत्तां वाले बन्दे, जगत मनुष नज़री आईआ। जे अंदरों तक्कें तेरे प्रेम विच रंगे, तूंही तूंही ढोला गाईआ। दीन मज़हब दी मंज़ल लँघे, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। एह फिरदे तेरे विच ब्रह्मण्डे, जीउ पिंड दा लेखा दे मुकाईआ। इन्हां दी लाज रखणी जिन्हां ने सीस रखाए कंघे, मुच्छ दाढ़ी नाल वड्याईआ। जेहड़े चल के आए पैरीं नंगे, तेरे प्रेम विच समाईआ। नेत्रहीण ना होवण अन्धे, निज लोचण नैण देणा खुल्हाईआ। गोबिन्द आपणी वस्त कोई ना मँगे, बिन गुरमुखां वस्त कोए ना भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। गोबिन्द कहे एह वेख वड्डे छोटे, बाले नढ्ढे नज़री आईआ। जिन्हां पिच्छे मैं वारे जिगर दे टोटे, नीहां हेठ दबाईआ। मेरे गुरसिख कदे ना होवण खोटे, खोटिउँ खरे बणाईआ। जिन्हां दे वास्ते धर्म दे आ गए लंगोटे, तेल मालश वाला सुहाईआ। तेरे प्यार विच मारन गोते, शौह दरया ना कोए रुड़्हाईआ। मेरे भगवान पुरख अकाल, गोबिन्द बिना गुरमुखां सोच कोई ना सोचे, समझ अवर ना कोए रखाईआ। जेहड़े हो गए तेरे मेरे जोगे, गिणती उन्हां दिती समझाईआ। अज्ज लेखा बाकी रहे ना काया चोगे, जन्म जन्म दा गेड़ा देणा मुकाईआ। उन्हां दे हिरदे जाण सोधे, सिध्धी आपणी देणी वखाईआ। झगड़ा मुक जाए लोक परलोके, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ। जिन्हां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पढ़या सलोके, सुल्हकुल तेरे नाल मिल के आपणा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तख़लल्ले खल्लल ख़ुदा ख़ादम ख़दू ख़ुदी मौज़ू ज़ाहरा वज़ल ज़िमी ज़माने असमाने ज़वल नाद शनवाईआ। तमीज़े रो महबूबे मज़ा गज़ाने ज़ाहरे जोहाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। लहिणा तूं पा दे झोली, साहिब स्वामीआं। तेरी अन्तर दी गोली, प्रभ अन्तरजामीआं। बदल दे कलयुग बोली, शब्दी धुन बाणीआं। खेड दे साची होली, वेखां मैं चारे खाणीआं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाणीआं। पुरख अकाल कहे की होली वेखेंगा, गोबिन्द दयां वखाईआ। गोबिन्द किहा की खेल अगम्मी खेडेंगा, मेरे ख़ालक ख़लक नूर ख़ुदाईआ। पुरख अकाल किहा की मेरा शब्द संदेस भेजेंगा, चारों कुण्ट

❋

❋

थाउँ थाईंआ। गोबिन्द किहा की फिर वी आपणा नाम वेचेंगा, जुग जुग जगत बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं क्यों तैनूं किहा अकाल, तेरा नाम वड्याईआ। मैं क्यों नहीं कही चंगी धर्मसाल, ग्रथां वाली पढ़ाईआ। मैं क्यों नहीं किहा दयाल ते काल, दोवें रूप वटाईआ। मैं क्यों नहीं बदली आपणी चाल, नाअरा नाम सुणाईआ। मैं जां तक्कया तूं सब दी सुरत रिहों संभाल, गुर अवतार पैगग्बर तेरे नन्हे बच्चे तेरे चरणां विच सीस निवाईआ। मैं जाणिआ तूं वल छल कीता विच जहान, अछल छलधारी तेरी बेपरवाहीआ। किसे नूं बणा के राम, किसे नूं बणा के काहन, बंसरीआं दी धुन दिती सुणाईआ। किसे नूं अल्ला किसे नूं सतिनाम दा दस्सया इंतज़ाम, किसे नूं वाहवा गुरु दिता समझाईआ। प्रभू तेरे नाम ने तेरे प्यारयां दा कीता क़त्लेआम, सूफ़ीआं नूं सूलीआं उत्ते चढ़ाईआ। तेरा बदलण वाला नाम, तैनूं करदा रिहा बदनाम, बदला सक्कया ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणाए भेजे बणा के ग़ुलाम, सजदयां विच तैनूं सीस झुकाईआ। अक्खरां वाली दस्स के कलाम, कायनात विच भटकाईआ। मैं गोबिन्द निरगुण धार शब्द अमाम, महदी मैंहदी तेरा नाम रंगाईआ। मैनूं कहिंदे कल कल्की ते उस दा तेरे सिर ना कोए इल्ज़ाम, ज़ुलम जगत ना कोए कमाईआ। मज़हबां वाला करे ना कोए घमसान, घुम्मण घेर विच ना पाए लोकाईआ। जे प्रगट होवां ते प्रगट होवां शरेआम, काग़ज़ां वाली सिफ्त मोहे ना भाईआ। हुण मैं राम नहीं जंगलां विच कटां बनबास, सीता पिच्छे रो रो नीर वहाईआ। मैं कृष्ण नहीं मुकट बैण नहीं कँवल नैण नहीं सख़ीआँ तों कराउण वाला इश्नान, गऊआं पिच्छे पाली बण के वृंदावन फेरा पाईआ। मैं मूसा नहीं मूँह प्रने डिग्ग के आपणा आप ना सकां थाम, जोत दी झलक पलक ना कोए समझाईआ। मैं ईसा नहीं फाँसी दा तेरा सुण पैग़ाम, फिर वी तेरा ढोला गाईआ। मैं मुहम्मद नहीं कर के क़त्लेआम, क़त्लगाह तेरी दर घर दयां बणाईआ। मैं नानक नहीं फड़ के सतिनाम, भज्जां थाउँ थाईंआ। मैं गोबिन्द नहीं पा के किरपान, खण्डा खड़ग जगत झटकाईआ। मैं तेरा शब्द सुत बलवान, जिस दा दिसे ना कोए निशान, नज़र आवे ना विच जहान, रसना करे ना कोए वखान, बाणी देवे ना कोए ज्ञान, बुद्धिवान ना कोए वड्याईआ। मैं लभ्भां ना उत्ते असमान, ज़िमीं उत्ते नहीं कोई दुकान, ब्रह्मण्डां खण्डां विच नहीं कोई कान, मँगण वाला नहीं कोई दान, पूजण वाला नहीं कोई पत्थरां वाला भगवान, तिलकां वाली लोड़ ना कोए रखाईआ। प्रभू इक तेरा शब्द सुत्त बलवान, बिरध बाल रूप ना कोए वटाईआ। जिस नूं माई जम्मे ना कोई आण, पिता गोद ना कोए सुहाईआ। कदे ना जाए विच मसाण, पैगग्बरां वांग क़बरां विच ना कोए दबाईआ। अक्खरां विच गाए ना कोई गाण, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। प्रभू ना मैं बणया किसे दा जजमान, ना

❋

❋

मँगता हो के झोली डाहीआ। जद देवां देवां तेरा हुक्म फ़रमान, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जुग चौकड़ी बदलणा एह मेरा इंतज़ाम, तेरे हुक्म विच हुक्म बदलाईआ। क्या कोई जाणे एह तत्तां वाला इन्सान, तत्तां विच मति ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर इक्को देणा जणाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मैं नहीं तेरा मँगता, मँगण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं प्यार मंगिआ तेरीआं संगतां, नाता भगतां नाल जुड़ाईआ। इन्हां दे अंदरों कढ्ढ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। उन्हां नूं कोई आस ना रहे स्वर्ग बहिश्त जन्नतां, जन्नत बहिश्त इन्हां दे चरणां हेठां देणे दबाईआ। तेरे दुआरे रहे कोई ना भुक्खा नंगता, नाम भण्डार देणा भराईआ। तूं बोध अगाधा पंडता, बुद्धी तों परे देणा समझाईआ। जे पूजण ते इक्को करन तेरी मन्नता, जम्मण मरन वाले गुरु नूं सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे तेरी आसा बहु वड्डी, वड्डे नाल वड्याईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी आपणे प्रेम नाल बद्धी, इष्टी सब दा आप अख्वाईआ। गोबिन्द पूरी हो लैण दे चौधवीं सदी, बारां साल लँघदयां देर लग्गे ना राईआ। मैं कोई रहिण नहीं देणा जेहड़ा खांदा वच्छी ढग्गी, सारे धर्म राए दी चाढ़्हने गड्डी, गाॅड अल्ला वाहिगुरु राम कृष्ण इक्को नाम देणा समझाईआ। निरगुण जोत निरँकार दी जगी, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। सब नूं मन्नणा पए पतिपरमेश्वर कमलापती, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिन्हां नूं नाम नहीं मिल्या रती, उन्हां दे भण्डारे देणे भराईआ। गुरमुखो किसे नूं दूजे कोल जाण नहीं देणा वास्ते गति, आवण जावण दा पन्ध देणा मुकाईआ। किसे साध सन्त विच जगणी नहीं मोमबत्ती, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ । जिधर वेखो वा वगणी तत्ती, तत्तां दए तपाईआ। एह कलयुग दी अन्त अख़ीरी भट्ठी, पटने वाला रिहा जलाईआ। जिस दी पुरख अकाल नाल पै गई पत्ती, हिस्सेदार अख्वाईआ। एह उस नूं खेल लग्गी अच्छी, अच्छी तर्हां दृढ़ाईआ। जेहड़ी दुनियां कायनात मन वासना फिरे भज्जी, चारों कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। गोबिन्द कहे मेरे साहिब सरबंग, दीन तेरी सरनाईआ। साचा दे अगम्मा अनन्द, अगम्मड़ा भेव खुल्हाईआ। नूरी वखा आपणा चन्द, चन्द नूर होवे रुशनाईआ। जेहड़े सन्त सुहेले गुरमुख तेरे प्यार दे होए पाबन्द, आपा भेंट कराईआ। अज्ज उन्हां नूं कुछ वंड, आपणी गंढ्ढ खुल्हाईआ। जन्म जन्म दे सड़दयां पा ठंड, तत्ती वा ना लग्गे राईआ । निज आत्म दे अनन्द, परमानंद विच समाईआ । जो तेरा गाउँदे छन्द, गोबिन्द तूं ही पिता माईआ। काया चोली देणी रंग, जगत ललारी लोड़ रहे ना राईआ । भेव खुल्हा दे ब्रह्म हं, हँ ब्रह्म आप दृढ़ाईआ। जेहड़े भगत सुहेले तेरे घर पए जम्म, भगत दुआरे सोभा पाईआ। इन्हां दा लेखे ला लै दम, दामनगीर आप हो जाईआ।

❋

❋

झगड़ा रहे ना माटी चम्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। जन्म मरन दा रहे कोई ना ग़म, ग़मख़ार होणा सहाईआ। चुरासी विच्चों बेड़ा बन्न्ह, भवजल पार कराईआ। जो तेरे प्रेम नाल गए मन्न, मन उन्हां देणा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर आयां गुरमुखां साचिआं सिखां भगतां सन्तां हुण खा लैण दे अन्न, अन्नदाते तेरी वड वड्याईआ। फेर सारयां दे फड़ के कन्न, सवाधान लैणे कराईआ। आउ तुहानूं वखावां उह चन्न, जिस नूं गुजरी चन्न कहे लोकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करन धन्न धन्न, धरनी धरत धवल धौल सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वस्सेरा रखे बिन सदा छप्परी छन्न, मन्दिर महल अटल उच्च मनार जगत संसार नज़र किसे ना आईआ।

गोबिन्द किहा शिवा वर मोहे दयो, दयो देव वड्याईआ। निरगुण निरगुण लग्गे नेहों, निरँकार तेरी शरनाईआ। पुरख अकाल बणया पिउ, मात इक हो जाईआ। जो आदि जुगादि रहिओ, रहिबर नूर ख़ुदाईआ। अमृत बरखे मेंहों, सीतल धार वहाईआ। निर्मल करे जीउ, पतित पुनीत बणाईआ। दाता अलख अभेउ, भय भंजन वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। वर दयो मोहे मेरे दाता, दयाल दया कमाईआ। नूर अलाही होवे नाता, निधान तेरी सरनाईआ। वेखां खेल इक्कांता, अकल कल बेपरवाहीआ। भरम ना रहे भरांता, भय भउ चुकाईआ। वखा अगम्मी खाता, परदा इक उठाईआ। तूं सुआमी साहिब बिधाता, पारब्रह्म सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाईआ। साचा दे वर मोहे मेरे महबूब, मुहब्बत विच सरनाईआ। मैं मँगां तेरा अर्श अरूज, शाह सुल्तान तेरी वड्याईआ। मैनूं हद्द विच ना करीं महिदूद, बंधन बन्द ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट होणा मौजूद, हर घट नज़री आईआ। तेरी मंज़ल इक मक़सूद, अगम्म अथाह वड्याईआ। तेरे प्यार विच जावां झूज, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग रंगाईआ। दे दे दात मेरे पारब्रह्म, एका मँग मँगाईआ। शुभ कर्म मेरा अगम्मी धर्म, जिस धर्म दी सार किसे ना पाईआ। लेखा रहे ना माटी चर्म, ततव तत ना कोए वड्याईआ। भुलेखा मेट दूई दा भरम, भय भउ चुकाईआ। मेरा तेरे घर दा जन्म, गुजरी तत्तां वाली माईआ। मैं झगड़ा छड्डया मरन जन्म, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। इक्को तक्कके तेरी सरन, दर ठांडे सीस झुकाईआ। बिना तेरे तों विद्या होर ना जावां पढ़न, सिख्या समझ ना कोए समझाईआ। तेरी मंज़ल आवां चढ़न, हक़ मुकामे डेरा लाईआ।

❋

❋

मज़लूमां पिच्छे आवां लड़न, आपणी आस ना कोए बणाईआ। झगड़ा मेट के वरन बरन, ज़ात पाती डेरा ढाहीआ। तूं करनी दा करता करन, क़ुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लैणा मिलाईआ। गोबिन्द किहा मैं करां शुभ कर्मां, निहकरमी देणा वखाईआ। मेरा तेरे नाल प्रना, परम पुरख तेरी वड्याईआ। मैं खेल अगम्मी करना, जिहनूं समझे कोए ना राईआ। साची घाड़त घड़ना, घड़िआल तेरी वज्जे वधाईआ। मेरे साहिब सुआमी अन्तरजामी तूं मेरा लड़ फड़ना, मैं पल्लुू तेरा फड़ के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर मेहर मेहर निगाह इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे सुण गोबिन्द दुलारे सुत, सति दयां जणाईआ। निरगुण धार हो अबिनाशी अचुत, चात्रक तृखा दयां गवाईआ। धुर दा दे अगम्मा सुख, सुख सागर विच समाईआ। तूं जंमिउँ मेरी अगम्मी कुख, जिथ्थे जोत नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दा बूटा लोकमात लाया पुट्ट, पटने वज्जी वधाईआ। तेरा नाता कदे ना जावे तुट्ट, धुर दी गंढ्ढ वखाईआ। योद्धा सूरबीर बण के उठ, शब्दी रूप प्रगटाईआ। जाम प्याला पी घुट, रस रसीआ देवां चखाईआ। कूड़ी क्रिया लै लुट्ट, माया ममता मोह गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल किहा मैथों लै ला वर, वर दाता दया कमाईआ। इक्को वसणा घर, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। तेरा मेला नरायण नर, पुरख पुरखोतम सोभा पाईआ। नाम खण्डा लै फड़, दो जहानां भय जणाईआ। सृष्टी दृष्टी नाल लड़, आपणा बल वधाईआ। तेरा नाम तीर चले कड़ कड़, तिक्खी मुक्खी धार सुहाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। नुहा ला इक्को सर, सरोवर धुरदरगाहीआ। भाणा लैणा जर, जरवाणे दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द तेरी मेरी धार शिव शक्ती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं मालक धुर अर्शी , प्रीतम बेपरवाहीआ। तेरा खेल उपर धरती, धरनी धवल दए गवाहीआ। आह लै मेरे प्यार दी पर्ची, पर्चा दो जहान वखाईआ। कूड़ी मेट अन्धेर गर्दी, झगड़ा दुनी दे चुकाईआ। गोबिन्द फेर कीती अर्ज़ी, सीस जगदीश निवाईआ। वेखीं प्रभू, किते बाप ना बणी फ़रज़ी, धोखा मेरे नाल कराईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द मैं तेरा गरज़ी, नाता सच्चा ल्या जुड़ाईआ। एथे ओथे बण के दर्दी, दो जहानां वेख वखाईआ। एह खेल मेरे आपणे घर दी, बेगाना नज़र कोए ना आईआ। तेरी कला रखां चढ़दी, सीस जगदीश आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरी धार मेरा नाम होवे पढ़दी, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शिव शक्ती मेरा रूप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं मालक सति सरूप, साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ।

❋

❋

उच्च अगम्मा भूप, पुरीआं लोआं हुक्म वरताईआ। वसां चारे कूट, दह दिशा सोभा पाईआ। मेटां जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। गोबिन्द मैं तेरे उत्ते गया तुठ्ठ, मेहर नज़र उठाईआ। फिर पुरख अकाल ने फड़ के गुट्ट, खण्डा हथ्थ दिता चमकाईआ। उठ ज़ुल्म नाल जुट्ट, आपणा बल दृढ़ाईआ। हँकार विकार फड़ के कुट्ट, काया कुटीआ कर सफ़ाईआ। गोबिन्द तेरा धन कोए ना लए लुट्ट, तेरे अंदर दिता टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शिव शक्ती निरगुण धार पुरख अकाल, अकल कल सच जणाईआ। जो मेरा नाम बोले सो निहाल, अन्तर अन्तर वज्जे वधाईआ। सति नाल श्री श्री नाल अकाल, अकाल श्री सति बिना समझ किसे ना आईआ। जिस कारण एह शब्द ल्या रच, रचना एसे विच जणाईआ। पढ़ पढ़ सृष्टी दी दृष्टी गई थक्क, रसना कूक कूक सुणाईआ। हक़ीक़त लभ्भी किसे ना हक़, महबूब परदा ना कोए उठाईआ। एह खेल पुरख समरथ, शहिनशाह आपणे विच समाईआ। इक संदेसा नर नरेशा गोबिन्द ओस वेले दिता दस्स, जिस नूं लिखण विच वंड ना कोए वंडाईआ। शब्दी धार प्या हस्स, जोती जोत डगमगाईआ। जिस वेले तेरी मेरी वेखण वाली हो गई अक्ख, तत्तां वाला नज़र कोए ना आईआ। लोड़ रहे ना किसे भट्ट, गावत गा गा ना कोए जणाईआ। सच धर्म दे दे हट्ट, वस्त अमोलक धुरदरगाहीआ। चार वरन लाहा लैण खट्ट, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ख़ुशी मनाईआ। तेरा प्रेम होवे सति, सति तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। शिव शक्ती कहे गोबिन्द मैं तेरी दासी, दास्तान समझ किसे ना आईआ। ईसा ने आह मारी जिस वेले लटक्या नाल फाँसी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ओ मेरे मालक ख़ुदा अबिनाशी, तेरी बेपरवाहीआ। पहलों मैनूं बणा के आपणी ज़ाती, जलवा नूर कीता रुशनाईआ। हुण बण ग्यों वड्डा घाती, घाउ मेरे उत्ते लगाईआ । मेरी जगा के अंदरों बाती, जोत आपणे विच रलाईआ। मैं बचन दस्सां साची, सच ख़ुदाए तैनूं इक दृढ़ाईआ । जिस वेले गोबिन्द आया तेरा सूरबीर सुत हाठी, बलधारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा साचा दए उठाईआ। शिवोम शक्त कहे मैं सेवादार, सेवक नज़री आईआ। मेरा सारे करदे गए इंतज़ार, सिफ्तां विच सालाहीआ। मेरे नाल करया ना किसे प्यार, मुहब्बत विच जोड़ ना कोए जुड़ाईआ । मैं टेडी अक्खे वेंहदी रही संसार, दीन दुनी खोज खुजाईआ। मैं इशारिआं विच लँघा दिते तेई अवतार, आपणी बांह ना किसे फड़ाईआ। मूसा नूं सुट्ठ के मूँह दे भार, शुधी सुध विच्चों कढ्ढाईआ। ईसा नूं असमानां दे उत्ते चाढ़्ह, फेर तख़तिआं उत्ते लटकाईआ। शिवोम शक्ती कहे मैं किसे दी बणी नहीं यार, याराना लाण कदे ना आईआ। करां सब नूं ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। मैनूं भावें शक्ती समझो भावें

❋

❋

पुरख अकाल, मेरी कला दी सार किसे ना पाईआ। गोबिन्द जे तैनूं मेरी भाल, मैं बिना भाल्यां तेरे विच समाईआ। उठ ज़रा अग्गे कर ख्याल, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। उठ वेख आपणे लाल, सुत दुलारे ध्यान लगाईआ। जेहड़े नीहां हेठां देणे सुआल, दादी गुजरी दए दुहाईआ। जिन्हां करना जगत कमाल, चमकौर सोभा पाईआ। जे होर पुच्छणा ई हाल, नंगी पैंरीं दयां फिराईआ। होर दस्सां कमाल, तन चीथड़ लीरो लीर वखाईआ। सूलां दी सेजा देवां सवाल, एह मेरी बेपरवाहीआ। सरहाणा कोई ना तकिया कोई ना जेहड़ा थल्लउँ सिर दए उठाल, घास तिनका सोभा पाईआ। तैनूं ओथे भोजन देवे ना कोई खुवाल, प्रेमी प्यारा सिख नज़र कोए ना आईआ। इक कीड़ी दा प्यार, तेरे चरण सीस निवाईआ। ओह आ के कहे गुजरी दे लाल, तूं शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तैनूं किस ने एथे दिता सवाल, सोहणा आसण विछाईआ। तूं मेरे घर दा महमान, बांके सूरे नज़री आईआ। अज्ज तैनूं देवां कुझ खुवाल, तेरा पेट भराईआ। मैं रिध्धी नहीं कोई दाल, जगत स्वाद ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रंग इक वखाईआ। शिवोम शक्ती कहे दर मेरे दहलीज़े, दहलीज़ दयां लँघाईआ। जेहड़ा मेरे उपर पतीजे, पतिपरमेश्वर कहि के सीस निवाईआ। मैं ओस दी पूरी करां रीझे, मनसा विच वड्याईआ। घर मिलावां सहजे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ज़रा मार के वेख नीझे, तैनूं दयां वखाईआ। जेहड़े गोबिन्द तेरे बग़ीचे, गुरुमुख सोहणे नज़री आईआ। उन्हां दा वक्त अख़ीरी बीते, लोकमात समझाईआ। करे खेल त्रैगुण अतीते, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दे उठाईआ। शिवोम शक्ती कहे मैं बड़ी चालाक, नज़र किसे ना आईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर उपजाए फेर मिलाए विच ख़ाक, तन माटी स्वाह कराईआ। निक्के निक्के खोल्ह के ताक, पड़दे अंदरे अंदर उठाईआ। निरगुण नाल बणा के साक, सज्जण लोकमात समझाईआ। शब्द संदेसे दे के वाक्, वाक़फ्कार आप हो जाईआ। अन्तिम लेखा सब दा कर बेबाक, लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। याद कर लईं माछूवाड़े वाली रात, सथ्थर सेज हंढ्ढाईआ। ओह सोहणी चंगी प्रभात, जिस विच मिल्या धुरदरगाहीआ। ओस कढ्ढके बिन अक्खरां तों किताब, गोबिन्द दिती वखाईआ। आह वेख लै अगला हिसाब, जिस दा अंकड़ा ना कोए जणाईआ। तेरा सब तों उत्ते सब तों हेठां अहबाब, बाब वंड ना कोए वंडाईआ। जां तक्क लै ते दिसे आज़ाद, आज़ादी तेरे नाल रलाईआ। गोबिन्द पहलों तेरा जगत खेड़ा करना बरबाद, घराना जगत नज़र ना आईआ। गोबिन्द हो के शाद, ख़ुशीआं ताली दिती लगाईआ। फिर आई अगम्मी आवाज़, पुरख अकाल दिता सुणाईआ। गोबिन्द आख्या मेरा खुल्हिआ राज़, रहमत तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

धुर दा लेखा वेख वखाईआ। शिव शक्ती कहे मेरा वर चंगा, चंगिआं दयां जणाईआ । गोबिन्द हुण तूं कर जंगा, जंग जू रूप वखाईआ। बाहरों दिसें तत्तां वाला बन्दा, अंदर जलवा नूर रुशनाईआ । तेरा खेल जहान संगा, सगला दयां बणाईआ। पुरख अकाल दे नाम दा वजा मृदँगा, डंका इक्को इक शनवाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आवे कन्ढ्ढा, पैंडा पन्ध मुकाईआ। तेरा साहिब होवे बख़शिंदा, वड दाता बेपरवाहीआ। तैथों छुडा के पुरी अनन्दा, अनन्द आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गोबिन्द किहा वर तेरा दातार, मोहे सदा भाईआ। तूं सुआमी एक निरँकार, निरवैर तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरी धार, सति सतिवादी चली आईआ। तेरा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वजदी रहे वधाईआ। मैं निउँ निउँ करां निमस्कार, चरण चरण सरनाईआ। तेरा घर सच्चा घर बाहर, धुर दरबारा सोभा पाईआ। जिथ्थे जोत जगे अपार, दीवा बाती लोड़ रही ना राईआ । शब्दी नाद वज्जे धुन्कार, सुन्न समाधी दिती गुआईआ। तेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर सुआमी वेख वखाईआ । बेशक मेरा घराना दे उजाड़, पुत्रां प्यार ना कोए वधाईआ। पर याद रखीं निरँकार, तैनूं दयां जणाईआ। मेरिआं सिखां दा अधार, जुग चौकड़ी तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। शिव शक्ती कहे ओ गोबिन्द वेख लै मेरा सपना, ख्वाब ख़ुदा दा दयां जणाईआ। तूं शरीर विच्चों अन्त लँघणा, जगत नज़र किसे ना आईआ। तेरा खाणा पीणा मुकणा, तन ना कोए वड्याईआ । तूं ओस दुआरे पुजणा, जिथ्थे वस्से शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरा सुफ़ना अनोखा, परम पुरख दिता जणाईआ। मैं प्रभू दा पुत ते गुरसिख बणे ओस दा पोता, नाता जगत जुड़ाईआ। झगड़ा मुक जाए चौदां लोका, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। मैं छड्ड जाणा पटना पौंटा, पटेदारी रहिण कोए ना पाईआ। शब्दी धार मारना गोता, जोती लहर विच समाईआ। गुरमुख चाढ़्ह के नाम दी नौका, खेवट खेटा इक्को देणा वखाईआ। जिस नूं चुरासी विच्चों इक्को वार मिलण दा मिलदा मौका, मुड़ के मिलण कोए ना आईआ। साचा मार्ग दस्सणा सौखा, रस्ता इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे पढ़ना पए कोई ना पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए उठाईआ। पोचणा पए कोई ना चौंका, तिलक ललाट ना कोए लगाईआ। लभ्भणा पए ना किसे मन्दिर मस्जिद कोठा, शिवदवाले फोल ना कोए फुलाईआ। प्रेम प्रीती अंदर गुरमुख मिला के आपणी जोता, जोती जोत जोत समाईआ। शब्दी शब्द जणा के होका, हुक्म धुर दा देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गोबिन्द किहा मैं सुणी अगम्मी तुका, हरि साहिब दिता दृढ़ाईआ।

❋

❋

मैं फिर के वेख्या मदीना मक्का, मक़बरिआं विच्चों मुर्शद फोल फुलाईआ। जो मिट्टी अंदर ढक्का, परदयां विच लुकाईआ। जो सड़ गिआं नाल कक्खां, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। मैं हथ्थ मारया उत्ते पट्टां, बौहड़ी दिती दुहाईआ। पुरख अकाल एह की तेरीआं वट्टां, अवतारां पैगग्बरां नूं वंडां विच भुआईआ । की तूं आपणी धार नाल करदा एं ठट्ठा, धोख्यां विच फसाईआ। किसे नूं चौदां सदीआं दा दिता पटा, हुक्म धुर दा इक दृढ़ाईआ। तेरा खेल तत्तां अठ्ठां, पंज तिन्न वज्जे वधाईआ। मैं तेरे हुक्म अंदर इक माछूवाड़े रात कटां, फेर कटण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं चार जुग दी मंज़ल टप्पां, भज्जा वाहो दाहीआ। बणया रहां तेरा बच्चा, बचपन तेरी झोली पाईआ। फेर शब्द गुरु होवां कदे ना बणा तत्तां वाला कच्चा, काची गगरीआ ना कोए सुहाईआ। ऐंवें हां विच हां करां ना अच्छा, भय विच सीस ना कदे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं सुफ्ने विच तक्कया की जग, जगजीवण दाते दिता दृढ़ाईआ। जिधर वेखां लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कोई चढ़े ना उपर शाहरग, साध सन्त रहे कुरलाईआ। धुन आत्मक सुणे कोई ना नद, अनहद नादी नाद ना कोई वजाईआ । कूड़ी पी प्याले वाली मदि, मधुर रस ना कोए चखाईआ । बाहरों हो के बप्पड़े बग, अन्तर काग वांग कुरलाईआ। साचा मिले किसे ना हज्ज, हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ। मन वासना रहे भज्ज, भटकणा विच लोकाईआ। जीआं कर रहे बध, सूर गाँ रही कुरलाईआ। धर्म राए दा सारे दिसण वग्ग, वाली वारस गुर अवतार पैगग्बर बैठे मुख छुपाईआ। कूड़ नगारा रिहा वज्ज, डंका काल रिहा सुणाईआ। आत्मा परमात्मा हो के अड्ड, वखरा घर बैठा बणाईआ। हँकार निशाना रहे गड्ड, शाह सुल्तान करन कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दे जणाईआ। गोबिन्द कहे मेरा सुफना हक़ीक़ी, हिकमत समझ किसे ना आईआ। करे खेल लाशरीकी, शरकत विच लड़ाईआ। जिस दे विच हक़ तौफीक़ी, तोअफ़े घर घर रिहा पुचाईआ। सच प्यार रहे अज़ीज़ी, मुहब्बत विच मेल ना कोए मिलाईआ। साची करे ना कोए तमीज़ी, तोहमत करे जगत लोकाईआ। गोबिन्द कहे मैं फिर चार कुण्ट तक्कया मैनूं गुरमुखां दी नज़री आई थोड़्ही बग़ीची, जिस दा पालक बेपरवाहीआ। फेर आपणा लहू कढया विच्चों चीची, ख़ून दिता वहाईआ। कलयुग एह खेल प्रभू ने कीती, क़ुदरत क़ादर रिहा वड्याईआ। कलधार होए अनडिट्ठी, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दे वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरा सुफ़ना की कहिंदा, कहि कहि रिहा सुणाईआ। मैं वेख्या चढ़दा लहिंदा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। तेरा भाणा रिहा सहन्दा, निउँ निउँ सीस

❋

❋

निवाईआ। जिस दी चरणी रिहा ढहन्दा, नमो नमो दुहाईआ। दुआरे रिहा बहन्दा, आसण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। गोबिन्द मेरे सुफ्ने किहा तेरा अन्त अख़ीर नंदेड़, दक्खण दिशा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल करे मेहर, मेहरवान होए सहाईआ। अन्त वेले ना लावे देर, दूर दुराडा चल के आईआ। तेरा बणा के सोहणा ढेर, अगनी अग्ग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ । गोबिन्द ने वेख्या खेल अपार, हरि करते दिता वखाईआ। अंगीठे दे तपे अंगिआर, अगनी अग्ग दुहाईआ। विच्चों रो पए सत्त रुमाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर दीन दयाल, तेरे हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द किहा मैं तुहाडी करां प्रितपाल, आपणे नाल मिलाईआ। ओह वेख खेल दीन दयाल, जो दयानिध अख्वाईआ। कलयुग अन्त बदल के चाल, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां कर संभाल, सम्बल बहि के खेल खिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल खिलाईआ। सुफ्ना कहे गोबिन्द वेख अन्त अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। तक्कया पीरां दा पीर, पैगग्बर धुरदरगाहीआ। जिस ने कटे शरअ ज़ंजीर, त्रिप्त दए कराईआ। सीरत दे के सीर, गुरमुख बच्चे गोद उठाईआ। बदल के तक़दीर, तदबीर दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा वखाईआ। लेखा कहे मैं लेख लिखदा, लिख लिख ख़ुशी मनाईआ। लहिणा देणा गोबिन्द सिख दा, सिख्या विच वड्याईआ। जो पुत हो गया इक पित दा, पुरख अकाल मनाईआ। मानस जन्म जावे जित्तदा, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। वेखो नबेड़ा होणा हित दा, हित विच समाईआ। चुरासी विच नहीं पिसदा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा कहे सत्त रंगे, तैनूं दयां वड्याईआ। आह वेख मेरे भगत चंगे, सोहणे सोभा पाईआ। जिन्हां नाल तैनूं मिल्या संगे, सगला संग रखाईआ। वेखीं भगतां दे हथ्थ होण ना देवीं गंदे, जिन्हां नाल बन्न्ह के तेरा मेरा ढोला गाईआ। किसे कोल ना जावीं पंडे, हिस्से हद्द मँगण किसे ना जाईआ। एह टुट्टी पिछली गंढ्ढे, अग्गे ना कोए तुड़ाईआ। सब दा याराना सांझा हंढ्ढे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्त रंग कहिण असीं बज्झ गए नाल गुट, गंढ्ढ उत्ते लई पुआईआ। जिस दा गोबिन्द साचा सुत, तुहानूं बच्चे लैणा बणाईआ। साडे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ दईए दुहाईआ। तेरी मंज़ल गए पुज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। राह तक्के तिन्न जुग, धन्न भाग जे वेला गया आईआ। सुक्खणा रहे सुक्ख, तेरा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए वखाईआ। सत्त रंग कहिण साडी लग्गी रहे प्रीत, प्रीतम जिस दा विचोला

❋

❋

बणया शब्दी गुर अख्वाईआ । अज्ज तों तेरी संगत विच कोए ना रिहा नीच, गुरमुख साचे सोभा पाईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अग्गे दए माण वड्याईआ। जेहड़े गाउँदे तेरा गीत, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। जिस दा रंग जाणे हस्त कीट, इक्को घर लैणा वसाईआ। इक्को झुके तेरे दर ते सीस, दूसर डंडौत ना कोए वखाईआ। जेहड़ा लेखा आपणे नाल बणांदा, रंग कहिण, असीं भगतां दे साथी, सोहणे नज़री आईआ। गोबिन्द वेख जे असां तेरी मन्न लई आखी, सेवक बण के सेव कमाईआ। हुण आपे करीं राखी, वेखीं थाउँ थाईंआ। असीं चौहन्दे तेरे सिख अग्गे कर ना जाण गुस्ताख़ी, गुस्से विच जदों आवें आण के तारें पापी, पतितां पुनीत कराईआ। हुण सानूं दे दे थापी, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। पिछले हिसाब दी आपणी ना देवीं कापी, नम्बर देणा गुआईआ। झगड़ा रहे ना किसे ज़ाती, दीन मज़हब ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सानूं कथा कहाणी दस्स साची, सच सच समझाईआ। सत्त रंग कहिण असीं रुमाल हो गए टोटे, टुकड़े टुकड़े नज़री आईआ । थोड़्हिआं तों हो के बहुते, आपणा अंक वधाईआ। गुरमुखो तुसीं ना रिहो सोते, सुत्यां दईए जगाईआ । चुरासी विच्चों वेखो बड़े थोड़्हे कोई नहीं चोखे, गिणती दे नज़री आईआ। बाकी राए धर्म दर झोके, जेहड़े मस्तक ना सीस निवाईआ। काया दे ख़ाली दिसण खोखे, वस्त विच ना कोए रखाईआ। भावें किन्ने पढ़न पोथे, प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। सच दुआरे कोए ना पहुंचे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए वड्याईआ। सत्त रंग कहिण असीं गुट्टा नाल निशाना, निशान गोबिन्द रिहा जणाईआ। गुरसिख रहे ना कोए बेगाना, घर मिलणा बेपरवाहीआ। जिस ने कूड़ा तुड़ाउणा याराना, हथ्थों लाह के सानूं दिता सुटाईआ। जिन्हां ने मन्नणा इक श्री भगवाना, हथ्थ उपर देणा उठाईआ। हुण छड्डया रिवाज पुराणा, पुराणां वाली ना कोए पढ़ाईआ। नापण वाला गया पैमाना, पैमाइश आपणे हथ्थ रखाईआ। हुण माला मणक्यां वाला नहीं ज़माना, ज़ामन इक्को नज़री आईआ। जेहड़ा शहिनशाह शाहाना, पातशाह धुरदरगाहीआ। मस्ती विच करे मस्ताना, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। गुरमुख बणया रहे दीवाना, नाता तुट्टे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सत्त रंग कहिण गरमुखो जे नहीं करनी सच प्रीत, मैनूं दयो जणाईआ। ओह रहे ना संगत बीच, पल्लू जाए छुडाईआ। सोहँ रसना ना गाए सुहागी गीत, ढोला धुरदरगाहीआ। जिस नूं चाहीदी नहीं एह बख्शीश, ओह मुखड़ा लओ भुआईआ। फिर वी जांन्दयां दी देवे ठोक पीठ, शाबाश कहि के दए सुणाईआ। तुहाडा निशाना उक्या ठीक, ठाकर नालों होई जुदाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों गोबिन्द पुरख अकाल नाल तुहाडी भुगतण आया तारीख, तवारीख़ पिछली दए बदलाईआ।

❋

❋

अंदरों कर के ठंडे सीत, अगनी अग्ग दए बुझाईआ। कोई ना मँगे फ़ीस, पूजा पाठ ना कोए कराईआ। जिस दा इक वेरां झुक जाए सीस, फड़ बाहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वसाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो जिस ने जाणा छड्ड, हथ्थ दयो उठाईआ। जिस ने खाणी मच्छी डड्ड, ओह मूँह लओ खुल्हाईआ। जिस ने चुरासी विच फिरना जग, ओह अंदरों सीस ना कोए निवाईआ। जिस ने मात गर्भ विच सड़ना अग्ग, ओह अक्खां लओ बदलाईआ। जिस ने बणना कग्ग, ओह निन्दिआ लओ कराईआ। एह वेला जे अज्ज, कल्ह नूं हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सत्त रंग कहिण असीं बद्धे नहीं गाने, गुट्टा नाल सुहाईआ। असीं तुहाडे नाल पाउण आए याराने, यारी इक बणाईआ। हुण छड्डणे घर बेगाने, घर आपणे सोभा पाईआ। जिथ्थे मिले श्री भगवाने, निरगुण नूर इलाहीआ। किसे ने उहनूं किहा वस्से देस अनामे, अनामी देस कहिण वाले समझ किसे ना पाईआ। ओह नापदे रहे सुरती वाले पैमाने, शब्द विच छुपाईआ। अकाल पुरख करदा रिहा बहाने, थोड़्हे थोड़्हे दीपक डगमगाईआ। अक्खरां वाले मना के फ़रमाने, परदा लए बणाईआ। हुक्म दे ला के कामे, कमाल मज़हब विच फसाईआ। वजाओँदे रहे वक्खो वक्खरे दमामे, आपणा डंका हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। बैहन्दे रहे ला के शाम्याने, आसण डेरे लाईआ। करदे रहे ध्याने, अन्तर वेख वखाईआ। सुणदे रहे तराने, शब्द नाद शनवाईआ। जां तक्कया गोबिन्द ने जिस वेले सूलां दी सेज ते बांह दिती सर्हाणे, साहिब नज़री आईआ। पुरख अकाल ने फड़ के काने, चारों कुण्ट दिता भुआईआ। गोबिन्द वेख लै किते फेर ना करीं बहाने, बहाने वाला साथ ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा रिहा चुकाईआ। सत्त रंग कहिण साडे रंग वेखो वखरे, अड्डो अड्डी नज़री आईआ। साडे तक्को नख़रे, सोहणा खेल खिलाईआ। गोबिन्द दे याद कर लओ सथ्थरे, सत्थर की वड्याईआ। धन्ने दे वेख लओ पत्थरे, पत्थरां सोभा पाईआ। सत्त रंग कहिण गुरसिखो हुण ना बणयो मकरे, फ़रेब देणा गवाईआ। जिन्हां ने खाधे बक्करे छत्तरे, गोबिन्द उन्हां नूं दए सज़ाईआ। क्यों ओस छड्ड दिते पटने, पौंटे पटने वाली पिछली रीती ना कोए रखाईआ। हुण सब दे लेखे कटणे, पिछला बचया रहिण कोए ना पाईआ। बिना भगतां तों घर कोई नहीं वसणे, उजड़ी दिसे लोकाईआ। सब दे आसण सक्खणे, ख़ाली ठूठे रहे वखाईआ। गुरमुखां दे दीपक जगणे, गोबिन्द करे रुशनाईआ। तुसीं मेरे मुख मुखणे, जेहड़े सवा लख नाल लड़ाईआ। हुण तूं ओस देस ढकणे, जिथ्थे दिसे धुरदरगाहीआ । हुण पाले नाल मक्खणे, । चलो चलीए ओस वतने, जिथों फेर ना कोए कढ्ढाईआ। चौदां लोक तुसीं ख़ुशीआं नाल टप्पणे, विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार बण के रसते

❋

❋

राह तकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तुहानूं वेख के हस्सणे, दोहां हथ्थां दी ताली देणी लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सत्त रंग कहिण असीं इंच नौ नौं, नौ दुआरे वेख वखाईआ। सारी दृष्टी रहे भौं, सृष्टी खोज खुजाईआ। वेख्यो कोई अजे ना जाइओ सौं, सुत्यां वक्त लँघाईआ। तुहाडे पिच्छे गोबिन्द ने खाधा सी इक इक्क जौं, नौ दिन झट लँघाईआ। अज्ज दी रात विच कर लओ आपणे बारां पौं, नट्टी वाली नरद दयो गुआईआ । सचखण्ड वल्ल सिध्धा कर लओ रौं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। हुण प्रभ नूं तुहाडा गौं, तुहाडी फड़न आया बाहों, आपणा फेरा पाईआ। जे प्रभू तुहाडा बणे पिता माउँ, तुसीं क्यों ना बच्चे बण के गोद सुहाईआ। अज्ज तों तुहाडा बदल गया नाउँ, निरँकारा दए वड्याईआ। तुसीं हँस बण गए काउँ, काग बुद्धी ना कोए कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। सत्त रंग कहिण असीं लाल लाले, लालां दईए वड्याईआ। अज्ज तों बदलो आपणी चाले, पिछली मति देणी गुआईआ। ओस दे बण जाओ बाले, जो बालम इक अख्वाईआ। जेहड़ा सदा करे प्रितपाले, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कुछ याद कर लओ की नानक किहा बाले, सहज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब मेला लए मिलाईआ। सत्त रंग कहिण असीं रंग अपार, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। जन भगतो तुहाडी वेखण आए बहार, बसन्ती सोहणी सोभा पाईआ। जिस विच तुसीं गुल ते गुलशन सोहणी खिली गुलज़ार, महक महक विच महकाईआ। जेहड़ा झुक गया पुरख ते नार, गुरमुख इक्को रंग समाईआ। आत्म दा कर विचार, परमात्म वज्जे वधाईआ। जे बाहरों करो शृंगार, कज्जल नैण मटकाईआ। अंदरों रखो धुआँधार, एह प्रीत कदे ना भाईआ। बाहरों भावें पाटे चीथड़ दयो वखाल, भुक्खे नंगे नज़री आईआ। अंदरों बण जाओ ओस दे लाल, जेहड़ा लाल तुहाडे उत्तों भेंट गया कराईआ। एह दुनियां जगत दिहाढ़े चार, सदा रहिण कोए ना पाईआ। किथ्थे गए तुहाडे यार, प्यो दादा संग ना कोए निभाईआ। क्यों एह घड़न भन्न्हण वाला वड्डा घुम्यार, ठठयार धुरदरगाहीआ। जिन्ह ठोक वजा के वेखणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दी चले ना कोए चतुराईआ। हुण आई तुहाडी वार, वारता पिछली दयां समझाईआ। जिस वेले गोबिन्द अंगीठे विच अगनी दिती बाल, आपणा आप भेंट कराईआ। पुरख अकाल अग्गे कीता सवाल, सवाली हो के अग्गे झोली डाहीआ। प्रभू हुण आवां तेरे नाल, निरगुण हो के फेरा पाईआ। ओस वेले मेरे सिख वखावीं बाल, बाले नढ्ढे नाल रलाईआ। गुरमुखो एह वेला लओ संभाल, सम्बल विच बैठा आपणा खेल कराईआ। जिस नूं सारे रहे भाल, कूचा गली हथ्थ किसे ना आईआ। पुच्छण आया मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, साचा दर दए सुहाईआ। सत्त रंग कहिण ओए आपणे अंदर वेखो पिता, तत्तां परदयां विच्चों पर्दा लओ उठाईआ। तुसां की लैणा कोलों पत्थर इट्टां, कंधां सीस झुकाईआ। बिना गोबिन्द तों किसे नहीं करना हित्ता, साफ़ हिसाब ना कोए कराईआ। सारयां अन्त दे जाणीआं पिट्ठां, अगला संग ना कोए निभाईआ। गुरमुखो वेला प्रभ दा चरण धूढ़ी ला लओ टिक्का, टक्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। गोबिन्द दा सीर कदे ना फिटा, अमृत रस अगम्मा दए चखाईआ। फेर जगत दी कहाणी शास्त्र वाला चिठ्ठा, चिठ्ठीआं पढ़ पढ़ के चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। सत्त रंग कहिण ओए गुरमुखो मेरयो वीरो, वीरनां दयां जणाईआ। ज़रा अपणा सीना चीरो, चिर दे विछुंनिउँ दयां जणाईआ। सारी दुनियां दा लेखा हो गया ज़ीरो, तुहानूं इक दा अंक ल्या बणाईआ। एह खेल आख़र अख़ीरो, आख़र दिता समझाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी धरती धन माल जगीरो, महल अटल ना कोए वड्याईआ। गुरमुखो बण जाओ साचे हीरो, दर साचे सोभा पाईआ। वैराग अंदर वहाओ सदा नीरो, नैणां छहिबर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर दए वखाईआ। सत्त रंग कहिण ओए आपणा आप कर लओ सफ़ैद, चिट्टा नज़री आईआ। पुरख अकाल ते गोबिन्द दा वेखो अहद, अहदनामा दयां वखाईआ। भगतो धर्म राए दी विच ना वड़ना क़ैद, बन्दीख़ाने ना कोए भुआईआ। बिना सतिगुर शब्द किसे कम्म नहीं आउणा कवाइद, पढ़यां हथ्थ कुछ ना आईआ। जे तुहानूं मिल गया सबब नाल धुर दा वैद, अंदरों रोग लओ गवाईआ। हुण अक्खरां वाली छड्ड दयो बहस, झगड़े विच ना कोए लड़ाईआ। जिन्हां ने सचखण्ड करनी रिहाइश, बाहवां उपर दयो उठाईआ। तुसीं चुरासी विच्चों थोड़्हे मिली नुमाइश, नुमाइंदे आपणे लए बणाईआ । तुहाडी झोली पा के नाम कैश, कैशीअर धुर दे दिते बणाईआ। वेख्यो किते आ ना जाइओ विच तैश, गुस्से विच झट लओ बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सत्त रंग कहिण सारे कर लओ सलाह, अंदरे अंदर ध्यान लगाईआ। अग्गे करीए ना कोई गुनाह, प्रभ नूं दयो बतलाईआ । भावें किन्नां गुस्से होवे पिता माँ, फिर वी प्रभू दे चरण छड्डिओ ना, नानक दादक भावें सारे जाण तजाईआ। आपणा दरगाह विच लवां लओ नाँ, नानक गोबिन्द दए वड्याईआ। वेख्यो भुल्लके कदी ना खाइओ सूर गाँ, सुत्तयां रिहा जगाईआ। जिन्हां मानणी ठंडी छाँ, सीस दयो झुकाईआ। वसणा साचे गराँ, सचखण्ड डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम भुलेखा दए कढ्ढाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो साडी मन्नो अरदास, अरदासिआं विच जणाईआ। एह धुर दा विहार ख़ास, ख़ालस रिहा कराईआ। जिस तर्हां गोबिन्द पुरख अकाल दिसे उपर

❋

❋

आकाश, जोत शब्द वड वड्याईआ। ओसे तर्हां धरती उत्ते आया तुहाडे पास, पासा रिहा बदलाईआ। अग्गे तत्तां दी पैंदी रास, हुण निरगुण निरगुण ख़ुशी मनाईआ। जे समझ लओ निक्की जिही बात, बातन परदा इक उठाईआ। पता लग्ग जाए पुरख अकाल इक्को सब दा बाप, दूजा होर ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सत्त रंग कहिण गुरमुखो की अन्तर आई दलील, सच देणी सुणाईआ। जे कोई करना चौहन्दा अपील, उठ के दयो सुणाईआ। जे कोई करना चौहन्दा वकील, गुर अवतार पैगग्बर लओ मँगाईआ। जे कोई जाणा चौहन्दा विच तहसील, मन मनुआ लओ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सत्त रंग कहिण साडे विच नहीं कोई धब्बा, इक्को रंग वखाईआ। जन भगतो सब दा सांझा होया अब्बा, पुरख अकाल लैणा मनाईआ। तुसीं वी बदल दयो अंदरों तबअ, तबीअत लैणी बदलाईआ। फेर ना किहो हाए रब्बा, जगत रिहों सताईआ। जुग चौकड़ी लम्भयां किसे ना लभ्भा, मेहर नज़र मेल मिलाईआ। तुहानूं दे के सद्दा, सम्मत चौथे ल्या जुड़ाईआ। भगत दुआर दे के जगह, सच दुआरे सोभा पाईआ। संवार लओ आपणा अग्गा, मिले माण वड्याईआ। मन कल्पणा करयो कोए ना दग़ा, फ़रेबां विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वसाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो चुरासी विच्चों लै लओ छुट्टी, छुटकारा लओ कराईआ। पन्ध मुका लओ त्रैकुटी, ईड़ा पिंगल सुखमन दी लोड़ रहे ना राईआ। असीं बज्झ गए तुहाडी गुट्टीं, सत्ते मंज़लां पार कराईआ। जिथ्थे इक्को जोत दी पोह फुट्टी, सूरज चन्न नज़र कोए ना आईआ। भगतां दी प्रीत कदे ना टुट्टी, टुट्टयां रिहा जुड़ाईआ। भाग लग्गा उन्हां कुखीं, जो जन्म जन्म दी टुट्टी रहे जुड़ाईआ। सदा रहो सुखी, सुख सागर विच समाईआ। बणे रहो वड मुक्खी, गुरमुख नज़री आईआ। गांदे रहो दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। अन्त सब दी मंज़ल रही मुकी, मुकम्मल दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। सत्त रंग कहिण सारे हो गए इक्ठे, मिली माण वड्याईआ। अग्गे इक दूजे नूं करदे रहे ठट्ठे, वड्डे छोटे कहि कैह रहे सताईआ। पिछली मंज़ल टप्पे, सद इक्को वेख वखाईआ। जिथ्थे भगत रहे भाई भैण सके, गुरमुख सोहणा सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती अंदर पक्के, नाता कूड़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कांड सदा दए सुहाईआ। सत्त रंग कहिण सचखण्ड बैठे ला के डेरा, घर इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे ढोला तेरा मेरा, इक्को सिफ्त सालाहीआ। पिछला होवे नबेड़ा, सोहणा वस्से खेड़ा, निरगुण दीपक जोत रुशनाईआ। पुरख अकाल करे मेहरा, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच दए वड्याईआ। सत्त रंग कहिण जिस

❋

❋

कारण गोबिन्द पुरख अकाल मारया फेरा, आपणा वेस वटाईआ। सो तुहाडा कर के हक़ नबेड़ा, पिछला लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शण लग्गिआं ना लावे देरा, देर दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ।