पुस्तकालयभाग २१

१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सत्त रंग कहिण साडी इक अपीले, बेनन्ती दईए जणाईआ। जन भगतो बणयो मात वसीले, वसल मिले यार ख़ुदाईआ। बणीए सच क़बीले, क़िबल दा मालक दए वड्याईआ। बदले ना कदे दलीले, दिलबर दिलदार नज़री आईआ। कौल इक़रार हाढ़ महीने, महा थित वज्जे वधाईआ। रंग चढ़े रहिण भीन्ने, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। झगड़े मुक जाण लोक तीने, त्रैगुण लेखा देणा गुआईआ। साहिब याद रखयों सीने, सीना इक्को वेख वखाईआ। जगत विकार ना बणयों कमीने, ममता मोह दुहाईआ। झगड़ा छड्डओ नर मदीने, आत्म परमात्म नज़री आईआ। तुहाडे लेखे लगण पसीने, जो बणे पाँधी राहीआ। सच दुआर रहिणा अधीने, आहला अदना मिले वड्याईआ। हिरदे हरि हरि लैणा चीने, चिन्ता कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। तुहाडे सुफल होवण जीणे, जीवण जुगत जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा साथी दया कमाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो देणा धुर दा साथ, सगला संग निभाईआ। मस्तक झुकणा माथ, मिली माण वड्याईआ। नाता जुड़िआ सज्जे खब्बे हाथ, सीस हथेली उत्ते टिकाईआ। जो गोबिन्द गया आख, पुरख अबिनाशी पूर कराईआ। ज़रा सारे लओ झाक, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। निरगुण धार लभ्भो साक, सज्जण नूर ख़ुदाईआ। सांझी कर लओ ज़ात, झगड़ा दुनी रहे ना राईआ। तन वजूद कर लओ पाक, पतित पुनीत आप कराईआ। सच दवारिउँ मँगो दात, दाता दानी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सत्त रंग कहिण वेखो खेल पुरख अगम्मा, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। सब दा लेखे लावे दमा, दामनगीर आप हो जाईआ। जगत राज चलाया नवां, नौ खण्ड वज्जे वधाईआ। धुर संदेसा धुर दा कह्वां, धुर दी धार धुर प्रगटाईआ। ख़ुशीआं नाल फिरां चावां, भज्जां वाहो दाहीआ। अग्गे बदलण वाला समां, साहिब स्वामी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला रिहा मिलाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो बण गई साची जोड़ी, हरि सज्जण ल्या जुड़ाईआ। जुग चौकड़ी करदे रहे बौहड़ी बौहड़ी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सानूं लभ्भी ना मंज़ल पौड़ी, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग

❋

❋

अन्तिम साडी करनी सौरी, साहिब सुल्तान दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा दए सुहाईआ। सत्त रंग कहिण भगतो साचे बण जाओ जोगी, जुगीशरां पन्ध मुकाईआ। हउमे दा रहे कोई ना रोगी, हंगता देणी गवाईआ। हक़ हक़ीक़त बणो भोगी, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। आत्म परमात्म हो संजोगी, घर मेला सहज सुभाईआ। नाम गाओ सलोकी, सोहँ ढोला राग अलाईआ। झगड़ा मुक जाए नाथ त्रैलोकी, तिन्नां लोकां पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दे बण जाओ मौजी, मजलस प्रभ दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार सरनाईआ। सत्त रंग कहिण असीं दस्सण आए असलीअत, असल दईए समझाईआ। गोबिन्द ने कीती वसीअत, शब्दी हुक्म सुणाईआ। जन भगतां बदल दिती तबीअत, तबअ कूड़ रहे ना राईआ। जगत विच दिसण अकलीअत, अकल कलधारी वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआर तुहाडी अहिमीअत, अहमक़ रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा दए सुहाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो तुट्टे ना नाता, नातवां रहिण ना पाईआ। धुर दा बणे साका, सज्जण इक अख्वाईआ। दो जहानां राखा, दिवस रैण वेख वखाईआ। सांझा बण के आका, सीस हथ्थ टिकाईआ। तुसां इक्को शब्द हुक्म मन्नणा आखा, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला रिहा मिलाईआ। सत्त रंग कहिण असां तक्कया सिँघ शेर, शहिनशाह नज़री आईआ। जो तुहाडे उत्ते करे मेहर, मेहरवान दया कमाईआ। सृष्टी नाल कर के हेर फेर, भरमां विच भुलाईआ। भगतां वस के नेरन नेर, आपणा परदा रिहा उठाईआ। दीन दुनी पा के विच गेड़, उलटी लट्ठ रिहा गिड़ाईआ। कूड़ी क्रिया छेड़ां छेड़, झगड़ा करे लोकाईआ। गोबिन्द दा लेखा वेख नंदेड़, परदयां विच्चों फुलाईआ। अन्त रिहा नबेड़, हक़ीक़त हक़ झोली पाईआ। इक्को रंग रंगा के सञ्ज सवेर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला मेल वखाईआ। सत्त रंग कहिण असीं वेखीए तत्तां वाले शेर सिँघ दा परवार, नाता जगत तकाईआ। जिन्हां नूं अजे तक नहीं आया एतबार, अंदरे अंदर अन्तर ना कोए मनाईआ । रसना करदे रहे पुकार, मन का मणका ना कोए भुआईआ। सिख बणे ना विच संसार, सिख्या सच ना कोए समझाईआ। एह खेल अपर अपार, पतिपरमेश्वर आप कराईआ। ग़फ्लत विच हो ख़ुआर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सत्त रंग कहिण शेर सिँघ दे वेखे बच्चे, बच्चयां वाले नज़री आईआ। तन भाण्डे दिसे अजे कच्चे, साबत नज़र कोए ना आईआ। चोरी चोरी चाढ़्हदे भट्ठे, मदि मटक्यां विच टिकाईआ। उहदे वटदे टके, क़ीमत घरां विच रखाईआ। अजे तक ना बणे सके, साजण मिल्या ना बेपरवाहीआ। मन

❋

❋

वासना नाल बणाउँदे मते, मन का मणका ना कोए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। सत्त रंग कहिण असीं करना नहीं लिहाज, सब नूं देणा जणाईआ। जिस गोबिन्द दे सिर ताज, ओह हुक्म रिहा सुणाईआ। असीं कूक सुणाउणी आवाज़, ढोला बेपरवाहीआ। जिथ्थे नहीं सवाल जवाब, हुक्मी हुक्म विच वरताईआ। पैगग्बर करन आदाब, सजदे सीस झुकाईआ। लहिणा देणा आज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सत्त रंग कहिण एह चौथे साल दी हाढ़ी, सच दयां सुणाईआ। तत्तां वाले शेर सिँघ दे बच्चयो अग्गे कोई ना कटाइओ मुच्छ दाढ़ी, फ़रमाना इक्को इक जणाईआ। चौवीआं सालां पिच्छों तुहाडी आई वारी, चौवीआं अवतार रिहा जणाईआ। एह खेल अगम्म अपारी, बुद्धी वाली कथा ना कोए प्रगटाईआ। पुत्रां नाल किसे दी नहीं यारी, सिखां भगतां नाल मिल के आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। जे मुच्छ दाढ़ी लैणी कट, सत रंग कहिण सच दईए जणाईआ। फिर बेशक भगत दुआरिउँ पिच्छे जाणा हट, आउण दी लोड़ रहे ना राईआ। जे मदि प्याले पीणे गट गट, नाता जाणा तुड़ाईआ । जे वेखणा साचा हट्ट, सीस क़दमां उत्ते झुकाईआ। ओह तत्तां वाला पिउ सब नूं गया छड्ड, सका बण के तुहानूं गोद ना कोए उठाईआ। एह खेल पुरख समरथ, जो सब दा पिता माईआ। जेहड़े गुरमुख सच सरनाई गए ढठ्ठ, ढहि ढहि सीस निवाईआ। उह सच दुआरे रहे सज, सज्जण मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। सत्त रंग कहिण जे बणना शेर सिँघ दे बच्चे, शेर हो के दयो वखाईआ। जे अंदरों रहिणा कच्चे, मुखड़ा लैणा भुआईआ। तुसीं उपजे ओस दी रत्ते, जो रतन अमोलक गुरमुख रिहा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए लिखाईआ। सत्त रंग कहिण जे एह बचन होवे मन्ज़ूर, सच सच सुणाईआ। फेर पिछले बख्शे जाण क़ुसूर, लेखा अवर रहे ना राईआ। अग्गे भण्डारा करां भरपूर, भुक्खयां दयां रजाईआ। जे रहिणा मूर्ख मूढ़, पल्लू लओ छुडाईआ। भगतां नूं उधारना गुरसिखां नूं तारना एह आदि जुगादी दस्तूर, धुर दी रीती चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। सत्त रंग कहिण सुणो इक अरदास, बेनन्ती दयां जणाईआ । सतारां हाढ़ दिहाढ़ा ख़ास, ख़ालस रंग रंगाईआ। जे प्रभ दे होणा दास, दासी हो के सेव कमाईआ। अंदरों करो विश्वास, विषयां दयो तजाईआ। मानस जन्म होवे रास, रस्ता देवे धुरदरगाहीआ। पूरी कर दे घाट, घाटा रहे ना राईआ। मंज़ल वेख्यो घाट, मन्दिर वज्जे वधाईआ। सुत्ते पओ जाग, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुरु दुआरे सच्चा इक समाज, जूठ झूठ कम्म किसे ना

❋

❋

आईआ। जे मुच्छ दाढ़ी दा शेर सिँघ दे घर होवे रिवाज, बाकी गुरमुख लुकण केहड़ी थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला दए मिलाईआ । सत्त रंग कहिण असीं कहि के जाणा दस्स, दास्तान सुणाईआ। एह खेल पुरख समरथ, जो दाता इक अख्वाईआ । मुहब्बत विच करदा वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जगत वाली बदल लओ अक्ख, निज नेत्र अक्ख उठाईआ । जगत विकारा दयो सट्ट, घरों बाहर कढ्ढाईआ। नाम भण्डारा लओ झट, पुरख अबिनाशी झोली पाईआ। मदि वाले भन्न दयो मट, अगनी हेठ ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा पूर कराईआ। सत्त रंग कहिण की लैणा विच्चों शराब, शरअ दयो तजाईआ। घर लओ हयाते आब, जो अमृत रस चखाईआ। मुख तों लाह दयो नक़ाब, परदा नज़र कोए ना आईआ। अगली करो याद, पिछला मूल मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा इक वखाईआ। सत्त रंग कहिण मोता सिँघ जे घर दी कढ्ढणी ग़रीबी, तैनूं दईए जणाईआ। शेर सिँघ दे घर क्यों आई बदनसीबी, बैठी डेरा लाईआ। सोहणी सवाणी बण के बीबी, नख़रा रही वखाईआ। जिस तर्हां तुहाडी उत्तों उत्तों गाउँदी जीभी, एसे तर्हां अंदरों मन लओ मनाईआ। फेर गंढ्ढ जाए पीची, पेचा प्रभ आपणा नाम पाईआ। अज्ज तों रल जाओ भगतां वाली विच बग़ीची, जो गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। एह सति धर्म दी रीती, तत्तां वाला प्यार ना कोए वखाईआ। सब दी बदल जाए नीती, नीतीवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा उठाईआ। सत्त रंग कहिण रल जाओ नाल विच सिखी, अंदरों माण दयो गुआईआ। प्रभ दी धार सब नालों तिक्खी, खण्डे धार ना कोए चतुराईआ। एह लिख्त तुहाडी अन्त अख़ीरी चिठ्ठी, फेर सके ना कोए बदलाईआ। जेहड़ी धार अंदर टिकी, उहनूं दयो तजाईआ। वेखो पूरी हो गई मिती, चौवी साल तुहाडे नाल ना अक्ख मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ। जे सतिगुर चलो भाओ, भय भउ जणाईआ। चोरी चोरी कदे ना लाइओ दाओ, समझणहार हर घट थाईंआ। करे सच न्याउँ, अदल इन्साफ इक कमाईआ। चरणी डिगिआं फड़े बाहों, फड़ बाहों गले लगाईआ। किसे गुरसिख तों ना घुटाइओ आपणे पाउँ, गुरुआं वाली रीत ना कोए चलाईआ। जे मँगणी ते इक्को परम पुरख दी छाउँ, जो शहिनशाह मालक शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ । कदी ना करयो अंदर विचार, सत्त रंग रहे जणाईआ। इस गद्दी दे असीं सां सरदार, पिता साडा नज़री आईआ। क्यों हो गए घर तों बाहर, मिली ना माण वड्याईआ। एह खेल सच्ची सरकार, जो सब नूं रिहा वखाईआ। बिना भगतां तों देवां ना कदे किसे दीदार,

❋

❋

जगत बचया अंक देणा लाईआ। गुरसिखां गोदी लवां उठाल, एहो मेरी बेपरवाहीआ। एह मंज़ल बड़ी दुष्वार, बिन किरपा चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जे कहो पूरन सिँघ कीता दग़ा, सत्त रंग कहिण एह वी दईए जणाईआ। बिना पूरन तों पूरन प्रभ दा चले कोई ना अग्गा , पिच्छा समझ ना किसे समझाईआ। एह एथे ओथे सदा इक्को लैंदे मज़ा, दूजा रस ना कोए वखाईआ। हुण लोकमात दी करन आए गजा, भगतां अंदर फिर फिर वेख वखाईआ। बिना पूरन तों पूरन प्रभ नूं लभ्भी कोई ना जगह, आसण सोभा कोए ना पाईआ। छड्डके दीन दुनी दी हद्दा, हरिजू आपणे घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। सत्त रंग कहिण पूरन नहीं परमेश्वर पूरन, पूरन पूरन विच समाईआ। जिस नूं गुरु अवतार पैगग्बर मन्नण हज़ूरन, हज़ूरीए सारे लए बणाईआ। ओह आपणे सदा चले दस्तूरन, हुक्म हुक्म विच प्रगटाईआ। सिख भगत बणाउण वास्ते करे कदे ना किसे मजबूरन, मजबूरी विच नाता ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सत्त रंग कहिण अज्ज दी घड़ी सुलखणी, सोभावन्त सुहाईआ। जन भगतां पैज रखणी, देवे माण वड्याईआ। नाता जोड़ना पत पत्नी, परम पुरख बख्शणी इक सरनाईआ। मेल मिलाउणा धुर दे वतनी, बेवतना जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सत्त रंग कहिण सानूं हुक्म आया जल्दी, सच दईए सुणाईआ। कुछ खेल होई कल दी, की कला प्रभू वरताईआ। कलयुग अग्ग दिसे बलदी, बलि राजा दए दुहाईआ। कुछ धार वहिणी जल दी, वरुण रिहा कुरलाईआ। किसे ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पलकां पिच्छे ध्यान ना कोए लगाईआ। प्रभ दी खेल वल छल दी, अछल छलधारी आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा चुकाईआ। सत्त रंग कहिण शेर सिँघ दे परवार दी आई वारी, दूजी वार आप रखाईआ। मोता सिँघ ज़रा उठ के आ अगाड़ी, हुक्म दयां सुणाईआ। जगत जुग आई वारी, वारस तैनूं दयां बणाईआ। बचन कर लै कौल इक़रारी, वायदा इक जणाईआ। एस परवार विच्चों मुनाइओ कोई ना दाढ़ी, रोम भंग ना कोए कराईआ। फिर पैज जाए सुआरी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । हरि संगत नूं बोल के दस्स दे तिन्न तिन्न वारी, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जे कोई भुल्ल गया फेर एथे आउणा नहीं दूजी वारी, भगतां विच बहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। जे मन्न जाओ प्रेम दी दयां ख़ुमारी, नाम मस्ती विच समाईआ। एह अन्त अख़ीर जगत दा विहारी, विवहार आपणा आप चलाईआ। वेख्यो किते भुल्ल के बण ना जायो इशतहारी, भगौड़े जगत नज़री आईआ। एह सिख्या नर नारी, सब नूं रिहा समझाईआ। भट्ठी

❋

❋

उत्ते शराब वाली तौड़ी फिर कदे ना जावे चाढ़्ही, एह रीती देणी बदलाईआ। आह फेर नहीं आउणी हाढ़ी, हाढ़ा कढ्ढया कम्म किसे ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा दरबारी, चौवीआं सालां पिच्छों तुहाडी मिसल इक वार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सच दुआरी, दर दुआर इक्को इक वसाईआ।

१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सत्त रंग कहिण मंज़ल मिली अख़ीरी, अक्खरां तों बाहर दिती वड्याईआ। जुग जन्म दी गई दिलगीरी, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। शरअ कटी गई ज़ंजीरी, ज़ाहर ज़हूर मिली सरनाईआ। साडी पूरी होई फ़कीरी, फ़िकरा सुणया धुरदरगाहीआ। सब दी बदल गई तक़दीरी, मुकद्दर लेख दिता बदलाईआ। मिल गई धुर धाम अमीरी, अमरापद सोभा पाईआ। जिथ्थे शाही चले बिना वज़ीरी, तख़त निवासी इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी निक्की जेही पनीरी, बूटे नन्हे नन्हे वेख वखाईआ। पन्ध रिहा ना गली भीड़ी, मन्दिर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा इक सुहाईआ। सत्त रंग कहिण मिली धुर दी सरन, सरनगति वड्याईआ। पूरा होया प्रन, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। झगड़ा चुक्कया मरन, जीवत रूप धराईआ। झगड़ा गया बरन, वरन डेरा ढाहीआ। इक्को ढोला लग्गे पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। साची मंज़ल लग्गे चढ़न, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सत्त रंग कहिण चढ़ गई नाम ख़ुमारी, ख़िमा प्रभ दिती कमाईआ। निरगुण धार ला के यारी, सरगुण मेला ल्या मिलाईआ। संदेसा देवे वड संसारी, सहिँसा अंदर रहिण ना पाईआ। कर प्रकाश जोत निरँकारी, निरवैर वेख वखाईआ। जन भगतां पैज जाए सुआरी, सुआरथ आपणा ना कोए बणाईआ। प्रगट होया आपणी वारी, वारता सब दी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। सत्त रंग कहिण वेख्या अबिनाशी अचुता, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दा तन वजूद कोई ना बुत्ता, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। सति सच सुहाए रुत्ता, रुतड़ी आप महकाईआ। पिछला पैंडा जाए मुक्का, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। किसे दे मुख अग्गे लग्गण ना देवे हुक्का, गुरमुखां आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक वखाईआ। सत्त रंग कहिण वेख्या उह सुआमी, जो समां रिहा बदलाईआ। बण के हर घट अन्तरजामी, लख चुरासी खोज

❋

❋

खुजाईआ। शब्द अगम्मी बोल बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। महिमा दस्स अकथ कहाणी, पर्दा उहला रिहा उठाईआ। की समझे जीव प्राणी, वेद पुराणां समझ कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम जोत नूरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा खेल उपर असमानी, धरनी धरत धवल आप सुहाईआ। परदा लाहवे चारे खाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग धुर दा इक दृढ़ाईआ। चार चार दा मेला सत्त रंग, रंग सत्त रहे सुणाईआ। तेरा खेल प्रभू दा रंग, मलंग चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सृष्टी अंदरों करके नंग, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। कूड़ विकार वहा के कंग, लोभ लहर विच रुढ़ाईआ। भंडी पा के विच वरभण्ड, चार वरन दए रुड़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर वजदी रहे वधाईआ। सत्त रंग कहिण असीं वेख्या सारा जगत, जगजीवण दाते दिता वखाईआ। फेर वखाए आपणे भगत, जो भगवन विच समाईआ। सोहण उत्ते धरत, धवल दए गवाहीआ। वसण उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम मेल मिलाईआ। अग्गे रहे ना कोई हरस, जन्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। आपणा पूरा कर के फ़र्ज़, सेवक हो के सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग लए बणाईआ। रुमाल कहिण असीं सतरंग दा रूप, रूप अनूप जणाईआ। सब दा सांझा इक्को भूप, जिस नूं पुरीआं लोआं सीस निवाईआ। वस्से अर्श अरूज, दरगाह साची डेरा लाईआ। जन भगतां करे महफ़ूज, अगनी अग्ग ना कोए तपाईआ। जिधर तक्कण ओधर मौजूद, हर घट वसिआ नज़री आईआ। मंज़ल दे के हक़ मक्सूद, सच दुआरे दए टिकाईआ। जिथ्थे नाता रहे ना कूड़ी क्रिया कूड़, क्रिया कूड़ जन्म ना कोए वखाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, धन्दा आपणा नाम लगाईआ। गढ़ हँकारी तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों दए कढ्ढाईआ। तन तपे ना वांग तन्दूर, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। मनुआ पाए ना कोए फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। सत्त रंग कहिण असीं सोहणे सत्ते, सति विच समाईआ। गोबिन्द भगतां दे दस्से पते, पतिपरमेश्वर लए मिलाईआ। जिस दा इक्को डंका वज्जणा फ़तह, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। सन्त सुहेले कढ्ढे सच्चे, सच पिता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सत्त रंग कहिण साडा रंग सदा पक्का, पक्की भगतां नाल कराईआ। छड्डया मदीना मक्का, मक़बरिआं डेरा ढाहीआ। पढ़या इक्को टप्पा, सोहँ राग अल्हाईआ। अक्खरां विच्चों मन्ज़ूर होया इक्को पप्पा, पूरन परमेश्वर देवे माण वड्याईआ। जिस ने सारयां दा धोणा धप्पा, धब्बा दए मिटाईआ। दिवस रैण फिरे नठ्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। सारयां नूं कर इक्ठा, सहजे ल्या मिलाईआ। जो गोबिन्द दी चरणी ढठ्ठा, पुरख अकाल सीस निवाईआ।

❋

❋

उन्हां दा शब्दी धार बणा के जथा, यथार्थ आपणा रंग वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द ते सोहँ कथा, कहाणी अवर ना कोए बणाईआ। धुर दे नाम दा आत्म उत्ते ला के ठप्पा, ठप्पी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे होए सहाईआ। सत्त रंग कहे सानूं बख़श्या इक सन्तोख, धीरज धीर धराईआ। प्रेम दी दे के मोख, मुफ्त ल्या बचाईआ। बख्श के निर्मल जोत, जोत करे रुशनाईआ। बणा के आत्म गोत, परमात्म विच समाईआ। भुला के पिछली सोच, अगली समझ जणाईआ। जिस दे दर्शन नूं रहे लोच, निरगुण धार गोबिन्द ओहो माहीआ। जो सब दे काया माटी भाण्डे दए पोच, पतित पुनीत कराईआ। अग्गे कदे ना होवे फ़ौंत, मरन जन्म विच ना आईआ। सब दा सांझा बण के खौंत, मालक इक अख्वाईआ। गलों कूड़ा लाहे तौंक, तबअ ज़मीर दए बदलाईआ। जिस नूं भगतां मिलण दा शौंक, जुग जुग वेस वटाईआ। ओस दुआरे गए पहुंच, छुट्टी कूड़ी लोकाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो रखयो ना कोई अदौत, अदावत नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर भुल्लण नालों चंगी मौत, जीवण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा वेख वखाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो प्रभ वेखो सज्जे खब्बे, दोवें हथ्थ देण दुहाईआ। अग्गे पिच्छे सदा लभ्भे, जो लबां तों पिच्छे रहे ध्याईआ। काया मन्दिर घर घर फिरदा पैर दब्बे, चोरी चोरी पन्ध मुकाईआ। हुक्म संदेसा दे के सद्दे, सुत्ते लए उठाईआ। जिस दे कारण आए भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। कर लओ दर्शन रज्जे, रजो तमो डेरा ढाहीआ। लम्भयां जगत किसे ना लभ्भे, मेहर नज़र नाल मिलाईआ। अग्गे बण जाओ शेर बग्गे, शरअ ज़ंजीर तुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मूल ना चुकिओ बण के गधे, काग हँस रूप बदलाईआ। आत्म परमात्म लै लओ मज़े, मज़ाक़ छड्डो कूड़ लोकाईआ। तुहाडे नेड़ ना आवे क़ज़े, कज्जल धार देवे गवाहीआ। इक दूजे नाल करने छड्ड दयो दग़े, फ़रेबी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सत्त रंग कहिण सुरती खोल्हो औरत मर्द, सब नूं दयां जणाईआ। जिस कारण आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तुहाडा सांझा करे दरद, दुखियां दर्द वंडाईआ। गोबिन्द दी अन्त अख़ीरी मन्ज़ूर कर के अर्ज़, आजज़ लए बणाईआ। सचखण्ड विच्चों घल्ल के उत्ते धरत, धवल दिती वड्याईआ। फेर खोल्ह के पिछली फ़रद, लेखा ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। सत्त रंग कहिण वेखो आपणा माही, मेहरवान वखाईआ। असीं देवण आए गवाही, शहादत देणी भुगताईआ। जिस ने बूटा पुट्टिआ काही, ओह तुहाडी जड़्ह लगाईआ। जिस दे अग्गे पीर पैगग्बर देण दुहाई, उह गोबिन्द तुहाडा पिता माईआ। सब दीआं इक्ठीआं पकड़े बाहीं, अग्गे हो ना

❋

❋

कोए छुडाईआ। वेखो धुर दा मालक बणया राही, रहिबर हो के वेख वखाईआ। सन्त सुहेले मेले चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक जणाईआ। जेहड़े गोबिन्द दे झीवर छींबे नाई, भगतां नाल लए मिलाईआ। जन भगतो तुहाडी ज़मीन तों उत्तों असमानां तों परे नहीं रहिणी आवाजाई, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। बिना प्रभू तों तुहानूं जम्मण वाली नहीं कोई माई, जमां दा लेखा दिता मुकाईआ। सब दा मालक इक गुसाईं, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची रिहा सुहाईआ। सत्त रंग कहिण वेखो सोहणा जुड़िआ जोड़ा, जोड़ी आप बणाईआ। छड्डके बांका घोड़ा, घोड़ी चढ़या बेपरवाहीआ। कलयुग वेख अन्ध घोरा, भज्जिआ थाउँ थाईंआ। बण के डाकू चोरा, चोरी घर घर रिहा कमाईआ। गुरमुख वेख के बांका छोहरा, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। रातीं सुत्तयां दर्शन दे के भोरा, भरमां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तर वड़ के मन नूं लाया मोड़ा, दीन दुनी दिती भुलाईआ । सस्से उपर लगा के होड़ा, होका दिता जणाईआ। प्रेम प्यार दा ला के पौड़ा, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। सुरती शब्द बन्न्ह के डोरा, तन्दी आप खिचाईआ। भगत भगवान दी रख के लोड़ा, लोड़ींदे साजण लए मिलाईआ। बाकी जवाब दे के कोरा, गुरमुखां दा कोरम पूरा ल्या कराईआ। जिन्हां दा पिछला भाग मथोरा, मिथ्या दस्स सर्ब लोकाईआ। आपणा मन्त्र दस्स के फोरा, फ़ुरने पिछले दिते तजाईआ। क्यों गोबिन्द नूं याद आया फ़तह सिँघ ते जोरा, जो जोरू ज़र गए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। सत्त रंग कहिण असीं वेख होए ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच दुहाईआ। बण के गोबिन्द लाल, लालन वेख वखाईआ। जिन्हां दी आप कीती भाल, खोजे थाउँ थाईंआ। आप मुढ्ढ गुरसिख बणा के डाल, बूटा इक्को रिहा सुहाईआ। गोदी चुक्कके आपणे बाल, बचपन आपणे लेखे लाईआ। दीना नाथ हो दयाल, दयानिध दया कमाईआ। चार जुग तों वखरी चल के चाल, चाल निराली इक दरसाईआ। सब तों वखरे कीते शाह कंगाल, भगत सुहेले रूप वटाईआ। जन्म दी लेखे ला के घाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ। सत्त रंग कहिण तक्कया अजब नज़ारा, सोहणा नज़री आईआ। मिल्या मीत मुरारा, हरि करता बेपरवाहीआ। धर्म लग्गा अखाड़ा, गुरमुख रिहा नचाईआ। दे वड्याई सतारां हाढ़ा, हाढ़ा सब दा पूर कराईआ। गुरमुख सख़ीआँ ते गोबिन्द इक्को लाड़ा, गुर गुर वजदी दिसे वधाईआ। झगड़ा मुका के पंचम धाड़ा, धाड़वी शब्द गोद उठाईआ। मानस जन्म जाए संवारा, हरिजन दए वड्याईआ। क्रिया कूड़ कर किनारा, नईआ नौका दए डुबाईआ। अग्गे लै के वञ्झ मुहाणा, नाम निधाना दए वखाईआ। जिस दा मालक धुर दा राणा, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिन्हां सोहँ गाणा गाणा, गावत ख़ुशी

❋

❋

मनाईआ। उन्हां सचखण्ड दुआरे जाणा, अगला पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दा गोबिन्द धार बाणा, पुराणा खेल ना कोए वखाईआ। अगला दस्स के सच निशाना, निशाना आपणा इक झुलाईआ। जन भगत रहे ना कोए बेगाना, वैरी वैर ना कोए कमाईआ। सुणो धर्म दा इक तराना, तार सितार रिहा हिलाईआ। सत्त रंग कहिण जन भगतो प्रभ दे नाल लाया याराना, यारी धुर दी तोड़ निभाईआ। दीन मज़हब दा जिस ने टिंड विच रहिण नहीं देणा काना, कायनात करे सफ़ाईआ। मेल होणा जगत इन्सानां, हैवानां परदा आप चुकाईआ। लै के आया नाम पैमाना, नापे ख़लक ख़ुदाईआ। सन्त सुहेला होए ना कोए परेशाना, सांतक सति दए कराईआ । गोबिन्द छड्डके चिल्ला तीर कमाना, जगत खण्डा ना कोए उठाईआ। एका दे के धुर फ़रमाना, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। योद्धा सूरबीर बलवाना, शब्दी नाउँ प्रगटाईआ। जिस दी सूरत नज़र ना आए उत्ते जहाना, चिन्न्ह जगत ना कोए जणाईआ। जेहड़ा बदल के गुर अवतार पैगग्बरां तों बाहर ख़ाना, ज़िमीं असमाना आपणा डेरा लाईआ। शहिनशाह बण के शाह शहाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निगाह निगाह विच्चों उठाईआ। जिस कूड़ी मेटणी बग़ावत, बग़लगीर देणे बणाईआ। साचे नाम दी दे सख़ावत, सख़ी सुल्तान देणे प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ दी लाह अलामत, आलम उल्मा देणे समझाईआ। मुहब्बत मेहर बख्श निआमत, तोहफ़ा घर घर देणा पुचाईआ। जन भगत सुहेला रख के सही सलामत, समें विच्चों पार कराईआ। धर्म दी धार दे ज़मानत, ज़ाहर ज़हूर लए जुड़ाईआ। सदी चौधवीं दी सब ने वेखणी क्यामत, कीमिआ होवे जगत लोकाईआ। अग्गे नूं बन्द करनी जगत हजामत, हुक्म हक़ हक़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा वेख वखाईआ। सत्त रंग कहे साडा पूरा अरसा, अर्श फ़र्श दुहाईआ। सोहणा लग्गा बरसा, बरसी वज्जी वधाईआ। गोबिन्द वाचिआ पर्चा, प्राचीन खोज खुजाईआ। जिस दी चार जुग करदे रहे चर्चा, चर्चां विच दुहाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी खर्चा, खरचखाह परदा लाहीआ । जिस दी समझे कोए ना आरजा, परदा अग्गे ना कोए चुकाईआ। ओह सब तों लैण लग्गा चारजा, चारज सब दे उत्ते लाईआ। शब्दी लावण लग्गा गारदा, गर्दन सके ना कोए उठाईआ। खेल होण लग्गा पुरख सरकार दा, धुर सरकार आप जणाईआ। झगड़ा मुक्कण लग्गा लख हज़ार दा, करोड़ी गणत ना कोए गणाईआ। तेज चमकण लग्गा इक्को सुत दुलार दा, जो सूरबीर अख्वाईआ। सतिगुर शब्द सदा ललकारदा, भय भउ विच डराईआ । एह ख़ुशी महीना सत्त रंग कहिण हाढ़ दा, हरि आपणा मन्दिर वखाईआ। सब दा लेखा मुक्या जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दा, जूहां विच ना कोए भुआईआ। पैंडा मुक्या उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण पहाड़ दा, पारब्रह्म पिछला पन्ध मुकाईआ। सत्त

❋

❋

रंग कहिण वेखो खेल सच्ची सरकार दा, जो शरेआम रिहा भुगताईआ। हुक्म चलणा इक मुख़तिआर दा, हिस्से वंड ना कोई वंडाईआ। नज़ारा तकणा ओस दरबार दा, जिथ्थे धुर दरबारी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। सत्त रंग कहिण सति विच हो जाओ सती, सति विच समाईआ । सब दा मालक इक्को कमलापती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। इक्को सिख्या पढ़ लओ पट्टी, पटने नूं छड्डके घट विच करे पढ़ाईआ। हुण सदी चौधवीं जांदी टप्पी, टप्पयां दे गाव्वयां दा लेखा देणा मुकाईआ। जिस प्रभ पिच्छे चार जुग सृष्टी लभ्भ लभ्भ थक्की, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। सड़ गए विच भट्ठी, अगनी अग्ग जलाईआ। बणदे रहे हठी, हठ योग प्रगटाईआ। फिरदे रहे अठ्ठ सट्ठी, तटां उत्ते कुरलाईआ। खोजदे रहे मन्दिर मठी, शिवदुआले राह तकाईआ। बणदे रहे यती, नार कन्त जुदाईआ। प्रभ दा किसे दरस ना पाया रती, काया रंग ना कोए रंगाईआ। एस तर्हां किसे नहीं वेख्या अक्खीं, चार जुग देण दुहाईआ। भगतां दी नगरी नहीं कदे कोई वस्सी, भगत दुआरा ना कोए बणाईआ। दीनां मज़हबां विच सृष्टी फसी, फ़ैसला हक़ ना कोए सुणाईआ। हुण वेखो सब नूं पैंदी गशी, की प्रभ खेल वरताईआ। साची धार नहीं लग्गदी अच्छी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे रहे कुरलाईआ। भावें ओसे नूं रहे जपी, नाम कलमयां विच गाईआ। रसना नाल रहे दस्सी, सिफ्तां विच सालाहीआ। अन्तर प्रीत किसे नहीं लग्गी, लग्गी तोड़ ना कोए निभाईआ। जे कुछ लहिणा वेखो पूरब बधक हुण “राम” नाम दा जगी, जगत जुगत समझाईआ। सारे हैरान होणा हुण प्रभ ने माण नहीं देणा वच्छी ढग्गी, सूरां सिर ना कोए कटाईआ। अमृत रहिण नहीं देणा विच किसे नदी, पाणी पाणी ना कोए चतुराईआ। बिना पुरख अकाल तों साची सरनी रहिणी नहीं कोई चंगी, चंगी मिले ना कोए वड्याईआ। दीनां मज़हबां वाल्यां होणी तंगी, तंग हो के आपे देण दुहाईआ। घर घर होणी खाना जंगी, झगड़ा पए लोकाईआ। खाणा पीणा इक इक्क डंगी, भुक्खयां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। चढ़ लैण दयो साल बिक्रमी वीह सौ पंझी, पंझी पंझी दयां वखाईआ। सृष्टी सिर तों होणी नंगी, परदा नज़र कोए ना आईआ। जेहड़े आसण ला के बैठे उत्ते मंजी, मजलस विच वड्याईआ। ओह सारे ख़तम करने दम्बी, डम्बी रहिण कोए ना पाईआ। धरनी धरत रही कम्बी, बौहड़ी बौहड़ी कुरलाईआ। हाए हुण नहीं रही सब दी अम्मी, अम्मी कहि के रहे सुणाईआ। की खेल होणा विच काया माटी चम्मी, चमड़यां वंड वंडाईआ। किसे नूं समझ नहीं आउणी सरघी वेला के धंमी, धमाके विच दुहाईआ। प्रभ ने ठुड्ड मार के सति धर्म दी डेग देणी थम्मी, थंमण वाला नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बर जो सब नूं सुणा के कन्नीं, कन्ना मन्ना कुरल कहि के राग सुणाईआ। ओह पढ़दे सुणदे वेंहदे वेखदे सृष्टी दृष्टी अंदर

❋

❋

करनी अन्न्ही, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ । बिन भगतां तों भगत दा रहे कोई ना तनी, नाते छुटने जगत लोकाईआ। जिस वेले जगत जहान औकड़ बणी, बणां विच सारे देण दुहाईआ। बिसीअर काले नाग फनी, फुंकारा नाल तपाईआ। अमृत रस मिले ना नमीं, नमों नमों ना कोई वड्याईआ। बिना भगतां तों बाकी धर्म राए दे कम्मी, सच दुआर ना कोई सहाईआ। अग्गे खेल करनी नवीं, नवां जुग बदलाईआ। जन भगतो इक्को हुक्म जाइओ मन्नी, दूजी लोड़ ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा झोली पाईआ। सत्त रंग कहिण असीं भज्जे नठ्ठे कुदे, अंगन अंगन वेख वखाईआ। की इशारे दिते बुध्द्धे, अन्तर अन्तर इक जणाईआ। क्यों गोबिन्द ने भीखण हथ्थ रखाया उत्ते कुज्जे, आपणा आप जणाईआ। क्यों अजीत जुझार झूजे, खण्डा खड़ग तेग़ चमकाईआ। क्यों खेल निरगुण सरगुण धार दूजे, दूआ एका रूप बदलाईआ। क्यों सब दे भाण्डे कीते मूधे, अमृत रस ना कोई टपकाईआ। क्यों जन भगत किते ना ढूंडे, घर बैठयां दरस वखाईआ। एह बचन किहा सी नानक जिस वेले मोढे खेस ते हथ्थ विच खूंडे, पाली मझीआं नज़री आईआ। एह गोबिन्द किहा जिस वेले हथ्थ रखाया गुरसिखां उत्ते चूंडे, बोदीउँ केस वधाईआ। एह ख़बर सुणाई हरिकृष्ण गूंगे, गीता ज्ञान विच्चों उपजाईआ। हरिकृष्ण दा मित्र तेज भान ल्या ढूंडे, जो गीता फड़ के सीस टिकाईआ। एह भेव बड़े ने डूँघे, बिना पुरख अकाल समझ कोए ना पाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर आए रोंदयां दे अथ्थरू गए पूंझे, निज नैण ना कोए खुल्हाईआ । अल्ला वाहिगुरु राम सति सति कहि के रहे कूंदे, रसना जिह्वा नाल सालाहीआ। बिना भगतां तों प्रभ दा रस कोई ना चूंघे, सति विच ना कोई समाईआ। जन भगतां ख़ुशीआं नाल मारने हूंगे, होकर देणी सुणाईआ। असीं ओस प्रभू दी बूँदे, जो सब दा पिता माईआ। पुरख अकाल दी झोली पा गोबिन्द ने सानूं विच झूंगे, भेव आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। रुमाल कहिण सत्त रंग दा करयो कोई ना खटका, खटके विच लोकाईआ। गोबिन्द ने नहीं किहा गुरमुखो खाइओ झटका, झटके वाला गुरमुख रहिण कोए ना पाईआ। लाज लगाइओ ना गोबिन्द पटका, पटने दा मालक गया दृढ़ाईआ। एह खेल पुरख समरथ दा, गोबिन्द सेवा विच समाईआ। मैं उस दी सिफ्त कथदा, जिस नूं कथनी सके कोए ना गाईआ । ओसदी चरणी ढठ्ठदा, जो मेरा पिता माईआ। मैं वणजारा तत अठ्ठ दा, अन्तिम होए जुदाईआ। इक खेल अगम्मा दस्सदा, दह दिशा तों बाहर पढ़ाईआ। जिथ्थे मेरा साहिब स्वामी वसदा, सचखण्ड डेरा लाईआ। ओथे इशारा नहीं किसे अक्ख दा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। इक्को जोत नुराना दीपक जगदा, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। जे मातलोक नाता जुड़ जाए सच दा, अग्गे ना होए जुदाईआ।

❋

❋

जो आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा ढोला जपदा, जगजीवण दाता वेख वखाईआ। झगड़ा मुक जाए साढे तिन्न हथ्थ दा, काया गढ़ पार कराईआ। एह खेल पुरख समरथ दा, गोबिन्द सहजे गया समझाईआ। बिना भगतां प्रभ दा खेड़ा कदे ना वसदा, सोभनीक ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ । सत्त रंग कहिण जन भगतो की तुहाडी ख़ाहिश, सारे दयो जणाईआ। प्रभ तों बिना होर कीहदी करो तलाश, लभ्भो थाउँ थाईंआ। गोबिन्द ने नहीं किहा मेरा गुरसिख खावे मास, नानक तेग़ बहादर दए दुहाईआ। जो सिख सो गावे स्वास स्वास, साह साह समाईआ। कूड़ विकारा करे नास, ममता मोह मिटाईआ। निरगुण नूर करे प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पीवे जाम आबेहयात, हयाती लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची होए सहाईआ। सत्त रंग कहिण गोबिन्द झटकाए नहीं बक्करे, सच दयां समझाईआ। गोबिन्द किसे ग्रन्थ दे पढ़े नहीं अक्खरे, वरके ना कोए उलटाईआ। उँगल रखी नहीं उत्ते किसे सतरे, सज्जे खब्बे चलाईआ। इक्को सेज वछाई ते हंढ्ढाया यार सथ्थरे, दूजी लोड़ ना कोए रखाईआ। सिख बणन नहीं दिते मकरे, झटका करे ना कोए कसाईआ। जेहड़ा गोबिन्द नाल टक्करे, टक्कर ज़िमीं नाल लुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। सत्त रंग कहे गोबिन्द कदी धरया नहीं सी हथ्थ गिच्ची, पिच्छे हथ्थ ना कदे रखाईआ। उस नूं प्रभ दी धार अगे दिसी, जिस दे अगे झोली डाहीआ। मेरी गोदी पा दे मेरी सिखी, एहो मँग मँगाईआ। चुरासी विच्चों निक्की, निक्यों वड्डे दे बणाईआ। आपणे नाम दी दे टिक्की, भुख्खयां दे रजाईआ। सोहणी सुहा मिती, थित वार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। सत्त रंग कहे गोबिन्द तरताली साल विच नौ कीते अरदासे, रोज़ सीस ना कोए झुकाईआ। अंदरे अंदर करदा बाते, गुफ्तार प्यार विच दुहाईआ। कदी अक्खां खोल्हीआं नहीं सी अमृत वेले प्रभाते, अक्खां खोल्ह इश्नान ना कदे कराईआ। कदी फोले नहीं सी खाते, हिसाब किताब ना अक्ख उठाईआ। वेखे नहीं सी वाधे घाटे, हिन्दसे जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जदों तकदा सी गुरमुखां दा लंगर ते प्रेम वाले आटे, दूसर अक्ख ना कदे मिलाईआ। इक वेरां वेख्या झाक के विच बाटे, निगाह नौ वार टिकाईआ। फेर पुच्छया पुरख अबिनाशे, दोए जोड़ सीस निवाईआ। मेरे दीन दयाला मेरा सिख कदी ना जावे विच घाटे, घाटा तेरे कोलों पूर कराईआ। जिन्हां पिच्छे मैं फेर मारनी वाटे, आपणा फेरा पाईआ। अग्गों पुरख अकाल किहा दाते, दयावान दिता जणाईआ। जे तूं गोबिन्द मेरे लग्गा आखे, आख़र मेला लवां मिलाईआ। मैं प्रभू सदा अबिनाशे, जन्म मरन विच ना आईआ। कोटन कोटि अवतार गुर पैगग्बर जिन्हां दे वेखदा

❋

❋

रिहा तमाशे, सरगुण नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दए उठाईआ। सत्त रंग कहिण गोबिन्द नौ वार आपणे चरणां तों लाहिआ जोड़ा, नौ दुआरे देण गवाहीआ। नौ वार नीला हथ्थ विच फड़िआ घोड़ा, सौ सौ क़दम पन्ध चलाईआ। नौ वार सोहँ शब्द पढ़दा सी ढोला, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाईआ। नौ वार रातीं सुत्यां छड्डके शरीर दा चोला, पुरख अकाल विच समाईआ। नौ वार परत के फेर विच बोला, लागे सुत्यां समझ किसे ना आईआ। नौ वार सचखण्ड दा दुआरा आप खोल्हा, कुंजी ताला हथ्थ ना कोए उठाईआ। नौ वारी प्रभ दा बण के गोला, नानक दा बोला पूर कराईआ। नौ वारां सारे जीवन विच पढ़या कीरतन सोहला, रसना नाल गाईआ। नौ वारां ख़ुशीआं वाला खेलिआ होला, गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। नौ वारां हथ्थ विच तक्कड़ी फड़ के बणया तोला, बिना सेर धड़ी हथ्थ उठाईआ। नौ वारां आपणे पलँघ दा बणा के डोला, परदा उपर ल्या पाईआ। नौ वारां आपणी रसना नाल किहा तूं हैं मेरे कोला, जल्वागर नूर अलाहीआ। नौ वेरां कहे प्रभू तैथों कलयुग अन्त ज़रूर पुवाणा रौला, गुर अवतार पैगग्बरां दी चले ना कोए चतुराईआ। नौ वेरां गोबिन्द ने खब्बे हथ्थ नाल आपणा पकड़िआ सी डौला, उपर दिता उठाईआ। नौ वार प्रभ दे नाल कीता कौला, इक़रारनामा ल्या लिखाईआ। नौ वार मनाया तैनूं आउणा पए उपर धौला, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। नौ वार गोबिन्द किहा प्रभू तूं मेरी सेजे सौणा, आसण इक बणाईआ। नौ वार गोबिन्द नूं पक्खा झल्लया पाउणा, आपणी सेव कमाईआ। नौ वार प्रभ ने दर्शन दिता सी दुष्ट दमना, दामन आपणा इक फड़ाईआ। नौ वार गोबिन्द किहा प्रभू मेरा खिड़िआ रहे चमना, बग़ीचा गोबिन्द नज़री आईआ। नौ वार किहा मैं इक्को तेरा दुआरा मँगणा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। नौ वार किहा साचे भगतां चढ़ावीं रंगणा, रंग आप रंगाईआ। नौ वार किहा गुरमुखां दा आपणे नाल करीं मँगणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द ने सब दी सांझी ते इक्को मँगी बन्दना, बंदयां नूं बन्दीख़ाने विच्चों देणा छुडाईआ।