पुस्तकालयभाग २१

१ सावण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

गोबिन्द शब्द कहे प्रभ सम्मत चौथा रिहा लँघ, लंगड़ा लूल्हा वेख वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार वेख सचखण्ड, दरगाह साची परदा आप चुकाईआ। निरवैर निराकार निरँकार सुत्ता रहीं ना सेज पलँघ, आसण सिँघासण

❋

❋

अबिनाशण डेरा लाईआ। सुत दुलारा तेरा चन्द, आदि जुगादी सेव कमाईआ। चरण कँवलां मँगां मँग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जगत प्यार ना कोई अनन्द, कूड़ी क्रिया दिती तजाईआ। धुर दा मेला मँगां संग, सगला संग रखाईआ। कलयुग कूड़ मेट दे गंद, कुकरमी डेरा ढाहीआ। धुर संदेसा जणा छन्द, अगम्मी राग अलाईआ। ममता मोह मेट दे पन्ध, मंज़ल इक्को इक मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मेरे धुर दे अगम्मी नूरे, नुराने सीस झुकाईआ। कौल इक़रार कर दे पूरे, पूरन ब्रह्म दे दृढ़ाईआ। तेरे वाजे अनहद तूरे, तुरत आपणा नाद कर शनवाईआ। कलयुग नाते तोड़ कूड़े, कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। साचे रंग चाढ़्ह गूढ़्हे, अन्तर बाहर आप रंगाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूढ़े, मूर्खां आपणे घर बहाईआ। समरथ सर्ब कला भरपूरे, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां बचन ना होण अधूरे, हज़रतां हो सहाईआ। तेरी लोड़ पई ज़रूरे, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर होए मजबूरे, मुश्किल हल ना कोए कराईआ । सब दा तुट्टा माण ग़रूरे, ग़ुरबत नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम कर मशहूरे, मशवरा इक्को दे सलाहीआ । लख चुरासी तेरा शुकर करे मशकूरे, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। इक्को मस्तक लग्गे धूढ़े, टिक्का तेरा नाम ख़ाक रमाईआ। झगड़ा रहे ना बोदी जूड़े, सम्मत समां देणा बदलाईआ। सच चढ़ा शब्द पंघूड़े, पलँघ रंगीला इक वखाईआ। लेखा मुक जाए जलवा कोहतूरे, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। सरगुण धार कोई ना घूरे, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरा सम्मत चौथा जांदा भज्जा, भजन बन्दगी वेख वखाईआ। पवित्र रही कोई ना जगह, जागरत जोत ना कोए वखाईआ। हँस रूप होए कग्गा, माणक चोग ना कोए चुगाईआ। गुरु चेले इक दूजे नाल करदे दग़ा, फ़रेबां विच सृष्ट हल्काईआ। तेरा नूर किसे ना लभ्भा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे कुरलाईआ। दीनां मज़हबां मेट दे हद्दा, हदूद इक्को दे जणाईआ। सृष्ट सबाई बण अब्बा, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। झगड़ा मुका दे गुर अवतार पैगग्बर कोई उच्चा लम्मा नज़र ना आवे कद्दा, क़दीम दे मालक आपणा भेव खुल्हाईआ। सति दुआरे दे दे सद्दा, सदीआं दा लेखा दे मुकाईआ। तेरा नाम बेपहचान कोई वज़न भार चुक्कण वाला नहीं गधा, गदागर वेख थाउँ थाईंआ। बिन तेरी किरपा दुरमति मैल धोवे कोई ना धब्बा, धोबी धार ना कोए लगाईआ। साचा वधे किसे ना अग्गा, कूड़ी क्रिया जगत हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गोबिन्द शब्द कहे तेरा शहिनशाही सम्मत मारदा फिरे कूकां, कूक कूक सुणाईआ। मैं

❋

❋

केहड़ी कूट फूकां, फुंकारे रिहा लगाईआ। मैं किस दुआरे जा के चूकां, चुकन्नी करां ख़लक ख़ुदाईआ। कवण दिशा जा के सूतां, सूत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा वेखां पंज भूता, तन वजूद फोल फुलाईआ। ख़ाली करां ठूठा, ठोकर दयां लगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बिना हथ्थां तों लावण आपणा अंगूठा, अख़ीरी निशान देणा जणाईआ। जेहड़ा खेल किसे नहीं सूझा, उह समझ दयां समझाईआ। जिस दी याद विच साढे तिन्न साल रोंदा रिहा बुधा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नौ महीने नौ दिन नानक गोडा कर के मूधा, सवा पहर झट लँघाईआ। इक दिन नज़ारा वेख्या बाबे बुढ्ढा, अर्जन अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द तिन्न वार बणया डुडा, साढे बारां रात चल के नौ नौ पन्ध मुकाईआ । पंजां प्यारयां कोलों बिक्रमी सतारां सौ सट्ठ बणाया गुड्डा, गुड्डी रंग नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दए जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरा सम्मत शहिनशाही करे हाल हाल, देवणहार दुहाईआ। पुरख अबिनशी घट निवासी बदल दे आपणी चाल, चाल निराली दे जणाईआ। जुग चौकड़ी जिन्हां शब्दी घाली घाल, घाल उन्हां लेखे पाईआ। अवतार पैगग्बर जिन्हां बणे दलाल, गुरु विचोले लै उठाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेख हाल, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। सच दुआरा रिहा ना कोई धर्मसाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे चौथे सम्मत दे मालक, मलबा वेख जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरे निक्के निक्के बालक, बाल अंञाणे सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे नालश, माया ममता मोह गवाईआ। जगत फ़रेब रहे ना साज़श, साजणहारे तेरे अग्गे दुहाईआ। आपणी कूटे ला आतश, लैहन्दा पहाड़ नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओ प्रभू देवण वाले लारे, वेला तेरा गया आईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे हारे, हरिजू तेरी ओट तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा वेखण इक अखाड़े, खण्डा खड़ग हथ्थ ना कोए रखाईआ। सारे बोले नहीं डरदे तेरे कोल सतारां हाढ़े, हाढ़ा कढके पल्लू गए छुडाईआ। जेहड़े आउँदे रहे लोकमात बण के लाड़े, अन्त लाड़ी मौत उन्हां गई प्रनाईआ। तत्तां वाले गुरु सुत्ते विच उजाड़े, मसाण मक़बरिआं विच डेरा लाईआ। चार दिन कटके गए दिहाढ़े, दिहाढ़ी तेरा नाम सेव कमाईआ। ठरदे रहे विच जाड़े, गर्मीआं विच अगनी अग्ग लगाईआ। बणदे रहे तेरे वणजारे, चार कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। सारे वस के तेरे सहारे, साहिब ओट इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर सच दुआरा वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे शहिनशाही सम्मत वेख लै चौथे जुग, आपणा ध्यान

❋

❋

लगाईआ। दरोही साडी औध गई पुग, गुर अवतार पैगग्बर गए जणाईआ। पुरख अकाल निरवैर हो के कुद्द, क़दम आपणा इक उठाईआ। हाज़र हो के नेत्र रोवे बुध, बुद्धी तों परे रिहा जणाईआ। तेरा लहिणा देणा आसा मनसा सब दी बुझ, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्त अख़ीरी ना जाईं लुक, परदा आपणा दे चुकाईआ। हुक्मे अंदर मूल ना रुक, रुक्के सब दे हथ्थ फड़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर पहलों पढ़न तेरी इक्को तुक, फिर दो जहान धुर दा ढोला गाईआ। शब्द गुरु कहे प्रभू अज्ज तों किसे दे कोल रहे ना कुछ, ख़ाली कच्छां बग़लां सब दीआं दे कराईआ। खड़्ही रहे किसे ना मुच्छ, मुश्किल विच पवे लोकाईआ । लुक्या रवीं ना किसे गुट्ठ, परदयां अंदर परदा पाईआ। हुण शब्द गुरु नहीं करना चुप, बिना ज़बान तों चारे कुण्ट करे दुहाईआ। जन भगतां रहिण नहीं देणा अन्धेरे घुप, साचा चन्द कर रुशनाईआ। तूं कोई तन वजूद नहीं तत्तां वाला कुप, अन्तर मन्त्र नज़र कोए ना पाईआ। सच स्वामी बदल दे रुख़, रुख़स्त दे के गुर अवतार पैगग्बर छुट्टी आपणे घर घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे शहिनशाही सम्मत दे राखे, रखक हो के दे वखाईआ। चार जुग तत्तां वाला गुरु तैनूं कोई ना आखे, रसना नाल कहिण कोए ना पाईआ। तेरे नाम दे कहिंदे गए साके, सिफ्तां विच सालाहीआ। तैनूं अल्ला गाहिगुरु राम ख़ुदा गाॅड कहि के तेरे बणाउँदे गए ख़ाके, अन्त ख़ाक विच मिलाईआ। तेरा हिसाब लाउँदे रहे एका सिफ़रा बणा के दहाके, दसम दुआरी विच सृष्टी दिती भुआईआ। जेहड़े अवतार पैगग्बर गुरु तेरे काके, कर्मां दा लेखा गए समझाईआ। तेरा नाम संदेसा काया मन्दिर अंदर वाचे, वाचक हो के कर के गए पढ़ाईआ। तत्तां वाले सरीर बंधन पा के नाते, नाता जगत रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा वेख वखाईआ। शब्द गुरु गोबिन्द तेरा शहिनशाही सम्मत तक्के, ज्ञान ध्यान इक दृढ़ाईआ। परवरदिगार ख़ुदा सांझे यार मार ध्यान मदीने मक्के, मक़बरिआं उत्तों झण्डीआं दे उठाईआ। हज़रतां दे पैरां थल्लों कढ्ढ दे टके, टक्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। साची मंज़ल कोई ना दस्से, दह दिशा ना कोए समझाईआ। कलयुग वेख वेख हस्से, हस्ती मिटी बेपरवाहीआ। दीनां मज़हबां विच जगत जहान फसे, फाँसी गलों ना कोए कटाईआ। जिन्हां पैगग्बरां नूं बद्धा नाल रस्से, उह रसतिआं दे इशारे गए कराईआ। जिंनां चिर नूरी नूर ख़ुदा ना लभ्भे, जल्वागर गुसाईंआ। दीपक जोत कोई ना जगे, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। प्रभू तेरा खेल हुंदा जुग चौकड़ी कदे, क़दीम दे क़ादर दया कमाईआ। तेरे अग्गे दस्त बद्धे, दस्तगीर तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट हलूणा लग्गे, हिल्ले सर्ब लोकाईआ। सदी चौधवीं देदे मज़े, मज़ाक़ वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे हुक्मे अंदर क़ज़े, सिर सके

❋

❋

ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेड़ा दे वसाईआ। शब्द गुरु कहे चौथे सम्मत दे सांझे प्यारे मीत, मित्र प्यारे दे दृढ़ाईआ। तेरी किस दे नाल प्रीत, प्रीतम हो के दे समझाईआ। तूं किस दे वस्सें बीच, आपणा आप छुपाईआ। कवण सुणाएं गीत, ढोला धुरदरगाहीआ। बद कीती सृष्टी नीत, नीतीवान वड वड्याईआ । झगड़ा मुकाईं हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। परदा खोल्ह साहिब अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ । किरपा निधान बदल लै पीठ, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा देणा समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गोबिन्द वेखां सज्जण, सज्जण तेरी वड्याईआ। चारे कूटां चलया लभ्भण, फोलां थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पैगग्बरां चलया कढ्ढण, फड़ बाहों लवां उठाईआ। आउ वेखो तुहाडा सुआह मिट्टी होया बदन, बदला दयो चुकाईआ। सदी चौधवीं केहड़ा करना यतन, यथार्थ दयो दृढ़ाईआ। पिछला वेखो आपणा वतन, जिस विच्चों होई जुदाईआ। नेत्र लोचन वेखो अक्ख ण, चार कुण्ट दयां भुआईआ। साचा दिसे कोई ना पतण, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। सदी चौधवीं सारे हो गए शक्कण, शिकवा सके ना कोए गवाईआ। नेत्र रो रो सारे दस्सण, कूक कूक सुणाईआ। बिना प्रभू तेरे कोई ना आवे रखण, होए ना अन्त सहाईआ। असीं गुर अवतार पैगग्बर खावण वाले मक्खण, बिस्तरिआं सेज हंढ्ढाईआ। तुध बिन कोई ना आवे चुरासी कटण, कांटयां भरी लोकाईआ। सच दुआर खोल्ह दे हट्टण, गृह इक्को इक वखाईआ। चार कुण्ट दह दिशा तेरा नाम जपण, साह साह वड्याईआ। कलयुग रैण मिटे अन्धेरी मस्सण, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। तेरे फल गुरमुख साचे पक्कण, फुल्ल सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे चौथे सम्मत की तेरा नाता गोबिन्द, गोबिन्द दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा मैं आपणी कर के रहमत, रहम विच सहिम दिता गवाईआ। जोती शब्द धार हो के सहमत, समां दिता बदलाईआ। जन भगत रहिण देणा नहीं कोई अहिमक़, मूर्ख मुगध ना कोए अख्वाईआ। किसे दी धोती किसे दी तहिमत, तंबिआं वाले पार कराईआ। चुरासी दी रहिण ना देवां ज़हमत, आवण जावण पन्ध कटाईआ। जिस नूं शब्द इशारे दी लाई सैनत, सुत्यां ल्या उठाईआ। चार जुग दी झोली पावां पिछली मेहनत, मज़दूरी मज़ा दयां चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा घर वखाईआ। शब्द गुरु कहे दस्स अगम्मी बाप, आपणी कल धराईआ। जे सब कुछ तूं आपे आप, आपणी बणत बणाईआ। हर घट हो साख्यात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। क्यों तत्तां दा देवें साथ, सगला संग बणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द अन्त अख़ीरी गया आख, आख़र आस रखाईआ। मेरे साहिब पुरख अबिनाश, तेरी वड वड्याईआ।

❋

❋

मेरे अंदर तेरा होवे वास, वास्ता मेरे नाल जुड़ाईआ। तेरा नूर मेरा होवे प्रकाश, तेरी जोत शब्द धुन मेरी शनवाईआ। सदा वसां पास, निरगुण हो के निरगुण वेख वखाईआ। नज़र ना आवां पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। गोबिन्द मिल के पावां रास, साची ख़ुशी इक प्रगटाईआ। जगत दा खेल तमाश, सृष्टी दयां वखाईआ। प्रगट कर के आपणा आप, आपणे विच टिकाईआ। जिस गोबिन्द दा बणया बाप, ओस गोबिन्द मिले वड्याईआ। तन माटी ख़ाक सदा रहे पाक, पतित पुनीत आप कराईआ। सृष्टी तों ओहला रख के साख्यात, हरिजन सज्जण मेल मिलाईआ। भेद खुल्हा के नाल क़लम दुआत, कायनात दा कलमा दए बदलाईआ। विदवानां पा के भरम भरांत, अकल बुद्धी दी चल्लण ना देवे कोए चतुराईआ। गुरमुखां दे के दरस इकांत, इक इक्क फड़ के लए उठाईआ। सब दा पिछला फोल के खात, जिन्हां दी ख़ातर फेरा पाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात, पतण आपणा इक समझाईआ। नाम शब्द दी दे के दात, दयावान दया कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सके कोई ना झाक, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। जिस तर्हां पूरा करना भविख्त वाक्, पूरन विच पूरन हो के डेरा लाईआ। थोड़्हा समां सृष्टी दी दृष्टी वाला छड्ड जाणा साक, साका अगला देणा बदलाईआ। जिस वल निगह कर के ल्या झाक, परदा सहजे देणा खुल्हाईआ। आत्मा परमात्मा दा मेल कर के इत्तफाक, इत्तफाकीआ आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म दी मैल देणी काट, कुटीआ काया गढ़ सुहाईआ। जेहड़े चरण कँवल पन्ध मार के आउँदे वाट, उन्हां दी वाट अगली देणी मुकाईआ। एह पूरन नहीं पुरीआं तों परे तुहाडा घाट, तत्तां वाला वेख के भुल्ल ना कोए कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी शाख़, साख्यात बैठा सोभा पाईआ। पिच्छे याद कराउणा गोबिन्द ने सिखी बणाई पहली बैसाख, गुरमुखां दी सिखी सदा देणी बणाईआ। तुसीं दूर रिहो मैं वसां तुहाडे पास, रातीं सुत्यां फड़ फड़ लवां उठाईआ। फेर दस्सां तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा जाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गोदी विच चुक्कके कहां उह तुहाडा बाप, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। सम्मत कहे शब्द गुरु मैं आया चौथा, चौथे जुग वेस वटाईआ। सब ते वक्त आउणा औखा, औखी घड़ी दए गवाहीआ। किसे कम्म नहीं आउणा पढ़या पोथा, पुस्तक रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवण चौदां लोका, चौदां तबक देण दुहाईआ। साबत रहे ना किसे जगत साध दा कोठा, तन माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। सब दा ख़ाली होणा लोटा, लुटीया सब दी देणी रुड़्हाईआ। कोई मंज़ल चढ़ ना सके पोटा, पुट्टके जड़्ह बूटे देणे सुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण दए वड्याईआ। सम्मत कहे मैनूं मारो ना मूल ताअना, सच दयां समझाईआ। जन भगतो पहलों

❋

❋

गोबिन्द नाल जोड़ के यराना, यारी साची इक बणाईआ। रहिण देवां ना कोए बेगाना, दर ठांडे मेल मिलाईआ। फेर मिला के नाल श्री भगवाना, भाग सब दा दिता जणाईआ। जेहड़ा लख चुरासी दा काहना, सो साहिब स्वामी तुहाडी सेव कमाईआ। वेखणहारा दो जहानां, दोहरी आपणी कार कमाईआ। जिस ने बदल देणा ज़माना, ज़िमीं असमान कुरलाईआ। लख चुरासी नापे इक पैमाना, पैमाइश करे ख़लक ख़ुदाईआ। सोया रहे ना कोए निधाना, नेत्र अक्ख दए जणाईआ। सब नूं मन्नणा पए भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने जोत सरूपी पहरया बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। सो वस्से सचखण्ड सच्चे मकाना, दरगाह सची सोभा पाईआ। निरगुण धार हो प्रधाना, दो जहानां हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, योद्धा सूरबीर बण बलवाना, बलधारी आपणी खेल खिलाईआ। सम्मत कहे मैं समें दा समीप सविस सेस, सहस साहिब गोबिन्द गया जणाईआ। चार जुग जिस दी हुंदी रही बहस, चार जुग दे शास्त्र देण दुहाईआ। जिस दी समझ ना सक्कया कोई रहाइश, आसण सिँघासण ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां जो देंदा रिहा तैश, गुस्से नाम विच लड़ाईआ। मात गर्भ कर के उन्हां दी पैदाइश, तत वजूद विच वड्याईआ। हुक्मे अंदर कर के क़ैद, हुक्मी हुक्म ल्या मनाईआ। आपणे आप नूं दस्स के वाहिद, वाहवा कलमा दिता पढ़ाईआ। अन्त अख़ीर कर के अहद, कौल इक़रार इक जणाईआ। सब नूं दस्सया गुर अवतार पैगग्बरो तुसीं समझयो आवां शायद, शहिनशाह भेव ना कोए जणाईआ। तत्तां नालों कर के अलाइद, आहला आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा जाइज़, जाइज़ा लै ना कोए समझाईआ। सम्मत चौथा कहे गुर शब्द ना ऐवें मार धक्का, आपणा बल वखाईआ। जाह वेख आपणा मदीना मक्का, मक़बरिआं फोल फुलाईआ। ओह पढ़ लै आपणा कक्का खख्खा, छे खख्खे देण दुहाईआ। ओह वेख लै सड़दे कख्खां, जेहड़े तेरे कलमे ढोले गाईआ। ओह तक्क लै नाल अक्खां, जेहड़े आख़र मंज़ल चढ़ के देण दुहाईआ। ओह वेख लै ख़ाली हथ्थां, खण्डा खड़ग कटार नज़र कोए ना आईआ। ओह वेख लै चौदां हट्टां, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। ओह वेख लै गुर अवतार पैगग्बर हथ्थ मारदे उत्ते पट्टां, पटने वाला रिहा समझाईआ। ओह वेख लै जिन्हां ने दीन मज़हब दा लाया ठप्पा, ठोकर सारे रहे खाईआ। ओह वेख लै जो पुरख अकाल दा बण के गया पट्ठा, पूजा पाठ जगत समझाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर निरगुण धार निरँकार जोत सरूप कीता इक्ठा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सब दा समां पूरा होया जो लोकमात दा पटा, पट्टेदारी सब दी वेख वखाईआ। अग्गे प्रभू दे नाम दा मुल्ल पए कोई ना टका, हट्टां विच ना कोए विकाईआ। जिस दा भेव समझ नहीं आया रता, सो रतन अमोलक

❋

❋

गुरमुख लए उपजाईआ। सांझा दस्स के जसा, चार वरन करे पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को जाप अगम्मी जपा, बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। जिस अक्खर रूप निरवैर बणाया पप्पा, सो पूर रिहा सब थाईंआ। ओस नूं क्या कोई देवे मत्तां, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। उहदा खेल आपणा नाल तत्तां, ततव तत आपणी धार वखाईआ। तक्क सकण ना जगत नेत्र अक्खां, लोचन दो ना कोए वड्याईआ। उहदा नाता आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगतां नाल पक्का, पकवान पिच्छे भगवान फेरा कदे ना पाईआ। जे कोई कहे वड्याई विच प्रभू अच्छा, अच्छे दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जे अच्छा बणना हुंदा क्यों वेस वटाउँदा कच्छां मच्छां, बराह नाम धराईआ। क्यों ग्वाला बण के चारदा गाईं वच्छा, बंसरी जगत धुंन शनवाईआ। क्यों धोती तहमत छड्डके तेड़ पाउँदा कच्छा, किशन बिशन तों पल्लू आप छुडाईआ। क्यों सब नूं दे पिच्छा, लुक्या अगम्म थाईंआ। जद चाहे ते भगतां करे रच्छा, रच्छक हो के वेख वखाईआ। जे लभ्भो हथ्थ ना आवे किसे दिशा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सब भज्जण वाहो दाहीआ। जे प्रेम करो ते सब दी पूरी करे इच्छा, मनसा आपणे नाल मिलाईआ। जे रसना नाल मन कल्पणा विच कहिंदे जाओ वाहवा गुरु अच्छा, सोहणा बांका नज़री आईआ। फेर ओह कदी ना बणावे आपणा बच्चा, गोदी गोद ना कोए उठाईआ। जे प्रीती अंदर नीती अंदर इक्को गा लओ सोहँ टप्पा, टापूआं तों परे दए लँघाईआ। जिथ्थे निरगुण धार नाता जुड़े पक्का, पतिपरमेश्वर आपणा मेल मिलाईआ। जे कोई जाणे असीं गुरु नाल मिलाईआं अक्खां, अक्खां विच अक्ख रखाईआ। उह सड़दा वेखो कक्खां, गुरु दा नेत्र जग नेत्र नज़र कदे ना आईआ। एह जगत साधां दीआं वट्टां, जिन्हां पुजाए पत्थर इट्टां, पत्थरां सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडे होए सहाईआ। सम्मत कहे सतिगुर शब्द ना करीं सौदेबाज़ी, बाज़ीगर आपणा स्वांग वरताईआ। वेखीं किते डंडावत बन्दना विच सजदयां वाले तैनूं कर लैण ना राज़ी, रिज़क रहीम तेरी घर घर वड्याईआ। बेशक तूं खेल जाणदा आदी, जुग जुगादी वेख वखाईआ। पर याद कर लै की अन्त अख़ीरी बचन जोरावर सिँघ नूं आख्या गुजरी दादी, दाअवे नाल जणाईआ। बच्चयो गोबिन्द दे गुरमुखां दी बहुती वधणी नहीं आबादी, अनगिणतां विच्चों थोड़्हे नज़री आईआ। जिन्हां दे अंदरों सुरती होणी जागी, सुत्यां आप उठाईआ। उन्हां छड्ड देणी नहाउणी बैसाखी माघी, मग्न आपणे संग रखाईआ। सतिगुर हो के उन्हां दा बणया रहे वागी, नीले वाली वाग देणी तजाईआ। लहिणा पूरा करना नानक वाला बग़दादी, बग़लगीर आप बणाईआ। नूर दा नूर होवे इमदादी, दूजी लोड़ ना कोए वखाईआ। झगड़ा रहे ना कोए समाजी, साची समझ देणी दृढ़ाईआ। धुर दा मालक बण के गाडी, गारडीअन सारे देणे हटाईआ। जेहड़ा मालक धुर दा आदी, अन्त ओहो वेख वखाईआ।

❋

❋

जन भगतो भगवान नाल तुहाडी सदा सदीव दी हो गई शादी, शादिआने सदा दे दए वजाईआ। बिना पूरन तों पूरी मौज नहीं लभ्भणी जगत बहार बाग़ीं, बाग़बान दूजा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द ने कौल कीता महा सिँघ दे नाल उत्ते ढाबी, सिर पट्टां उत्ते रखाईआ। पुश्त पनाह मार के थापी, थप्पड़ सहजे नाल मुख उत्ते लगाईआ। कमरकसे विच्चों कढ्ढ के कापी, कुछ लिखण लग्गा नाल क़लम शाहीआ। महा सिँघ ने अर्ज़ कीती गोबिन्द मैनूं ना तारीं तारीं मेरे पापी, पापीआं पार कराईआ। मैं मँगां तूं गुरमुखां दी सदा करीं राखी, राखा हो के वेख वखाईआ। कुछ लहिणा देणा लैणा नहीं बाकी, बाकी लेखा तेरी झोली पाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त होवे अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरी मन्ने कोई ना आखी, गोबिन्द तेरा दरस कोए ना पाईआ। ओस वेले सच दुआर दी खोल्हीं हाटी, घर इक्को लैणा प्रगटाईआ। ग़रीब निमाणयां नूं देणी हयाती, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। जेहड़े अज्ज तक्क तेरे नालों विछड़े गुरमुख तेरे साथी, ओह सारे लैणे मिलाईआ। एहो मेरी मंज़ल इहो मेरी वाटी, एहो पन्ध देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सम्मत कहे मैं चौथा फिरां चार चुफेरा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिथ्थे गुरमुख गाउँदा होवे तूं मेरा मैं तेरा, वेखां चाँईं चाँईंआ। अंदर वड़ के घर दस्सां नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन्म मरन चुका के गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच्चों भुआईआ। सच दुआरे बन्न्ह के बेड़ा, पतण इक्को दयां वखाईआ । जिथ्थे साहिब स्वामी अन्तरजामी करदा होवे मेहरा, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। गुरमुखो दर्शन कर लओ इक वार केरां, किरन किरन विच्चों प्रगटाईआ। सम्मत कहे एह कोई जन भगत करे जेरा, जो जेरज अण्डज दा लेखा दए चुकाईआ। बड़ा औखा कोल आउणा शेरा, शेर दी भबक सुण के भज्जण वाहो दाहीआ । जिन्हां दा आप वसाए खेड़ा, खिड़की अंदरों आप खुल्हाईआ। ओह गुरमुख पिच्छे रह जाए केहड़ा, मात पित भाई भैण साक सज्जण जाए तजाईआ। उहनूं चंगा लग्गे प्रभ चरण कँवल दा डेरा, वेखे इक्को गृह मिले वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। सम्मत चौथा कहे शब्द गुरु अग्गे चलण ना देवीं चलाकी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। झगड़ा वेख लै तत वजूद ख़ाकी, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। घर घर मनुआ होया आकी, कूड़ तमन्ना ना कोए मिटाईआ। साची देवे कोई ना दाती, दातार दया ना कोए कमाईआ। सम्मत चौथा कहे मैनूं याद आया जेहड़ी अन्त अख़ीर कृष्ण अर्जन नूं गल्ल आखी, संदेसा धुर दा इक दृढ़ाईआ। जिस वेले गीता ज्ञान दा रिहा कोई ना पाठी, पाठशाला ना कोए वड्याईआ। ओस वेले खेल करना पुरख अबिनाशी, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। चार जुग दे भगत बणाउणे साथी, सब दे लेखे

❋

❋

पूर कराईआ। कलयुग पूरी कर के मंज़ल वाटी, वाइदे सब दे खोज खुजाईआ। अग्गे धार दस्स के साची, सतिजुग साचा दए प्रगटाईआ। इक्को मण्डल पावे रासी, निरगुण निरगुण आपणी रास रचाईआ। हर घट अंदर हो के वासी, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्द गुरु गुरु शब्द दोहां दी इक जमाती, अगली पट्टी बिन पटने वाले ना कोए पढ़ाईआ।

पट्टी कहे मैं सब दे पट्टे कराउणे तसदीक़, शहादत हक़ भुगताईआ। जेहड़े कलमयां दी करदे गए तबलीक, तमअ विच प्रभ दा नाम वड्याईआ। अन्त सब ते फेरनी लीक, लाईन ऐण देणी लगाईआ। सांझा दस्स के ढोला गीत, गीदी शेर देणे बणाईआ। झगड़ा छड्ड जाण मन्दिर मसीत, मसला सब दा हल कराईआ। सब दी लग्गे इक नाल प्रीत, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। सब नूं पता लग्ग जावे परमात्मा वड़िआ किस दे बीच, कवण दुआरे बहि के झट लँघाईआ। पंजवें सम्मत नूं सब नूं धुर ख़बर दी दे देवे रसीद, संदेसा सच इक सुणाईआ। खुल्ह जाए जगत दी नींद, आलस दए मिटाईआ। कोई मार ना सके डींग, नाम दा नाम ना कोए समझाईआ। हुलारे चढ़ी सब दी टुट्ट जाए पींघ, पींघी होर ना कोए अलाहीआ। बिंग कसाईआं दा गोबिन्द दा कहिणा बींग, जिस प्याले दी सार कोए ना पाईआ। शब्द गुरु मनसा आसा पूरी होवे उम्मीद, आमद विच वज्जे वधाईआ। जगत वाली जगत भुल्ल जाए ईद, ईद दी आदत इबादत अंदरों दए बदलाईआ । सतिगुर शब्द करे तरदीद, ताईद विच गुर अवतार पैगग्बर तालीआं देण लगाईआ। गुरमुखो भगतो खण्डे खड़ग नाल होण नहीं देणा किसे शहीद, शहिनशाह हो के धुर दी दौलत प्रेम विच वरताईआ। हैरान ना होइओ कि वक्त गया बीत, बीती कहाणी ना कोए दुहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे शब्द गुरु तूं नहीं कोई भुक्खा नंगा, भिखारी रूप वटाईआ। चार जुग तूं कराउँदा रिहों दंगा, दग़े फ़रेबां विच गुर अवतार पैगग्बर लड़ाईआ। मौली तन्द दा बन्न्ह के तग्गा, गाने दिते सजाईआ। किसे गुर अवतार पैगग्बर दा वधण नहीं दिता अग्गा, पुत पोतरे जोत ना कोए हंढ्ढाईआ। आप बण के शेर बग्गा, शरअ विच सारे दिते फसाईआ। थोड़्हा जिहा नाम दा दे के मज़ा, अन्तर अमृत रस चखाईआ । थापी दे के धरती उत्ते जगह, भूमिका दिती सुहाईआ। आपणे नाम दी अंदर लगा के अग्गा, द्वैत विच दिता लड़ाईआ। किसे नूं टोपी किसे नूं बोदी किसे दे सीस बन्न्हा के पग्गा, आपणा भेव

❋

❋

ना कोए खुल्हाईआ। किसे नूं अलिफ़ किसे नूं ये किसे नूं ऊड़ा घेरा पा के सारयां नूं विच घॅगा, घरां दे घुरे दिते बणाईआ। किसे नूं नहीं दस्सया खेल कीता किस वजह, बिधी बिध ना कोए दृढ़ाईआ। आपणे हुक्म दा रख के दब्बा, गुर अवतार पैगग्बर लए डराईआ। किसे ने पिता किहा किसे ने किहा अब्बा, कोई बाप कहि के सीस निवाईआ। किसे राम किहा किसे कृष्ण किहा किसे अल्ला वाहिगुरु किहा रब्बा, राह सब दे दिते बदलाईआ। किसे दा धर्म किसे दा ईमान जगत निशाना गड्डा, गाडी गड्डयां वाले बणाईआ। निक्का जिहा मज़हब दा दे के डब्बा, विच सहजे दिता टिकाईआ। उन्हां दुनी नूं किहा सानूं इक्को इक लभ्भा, जो लबां तों पिच्छे बैठा आसण लाईआ। हुक्मे अंदर देवे सद्दा, संदेसा रिहा सुणाईआ। जिस दी सरनाई गुर अवतार पैगग्बर रहिबर हो के लग्गा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ओह प्रभू वेखो किसे दा बणया नहीं सका, सब दे लेखे वेख वखाईआ। आपणे हुक्मे अंदर पक्का, जुग चौकड़ी पैंडा रिहा मुकाईआ। सिफ्ती नाम दा जुग जुग दस्स के टप्पा, बच्चयां वाली करी पढ़ाईआ। नाले धौल मारे नाले मारे धफ्फा, नाले हुक्में विच भुलाईआ। भोरा नाम दे के किहा बच्चयो तुहानूं दिता गफ्फ़ा, छको छुकाओ चाँईं चाँईंआ। फेर ओस नूं कर के रफ़ा दफ़ा, दफ़ा आपणी नाल हुक्म दिता बदलाईआ। सम्मत चौथा कहे प्रभू सत्तां वरक्यां विच्चों हुण पहला परत लै सफ़ा, सफ़ा मलेछां दे उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरा हो गया ख़फ़ा, सांतक सति ना कोए वरताईआ। किसे दीन मज़हब कोल तेरे नाम दा रिहा नहीं नफ़ा, घाटे विच लोकाईआ। दीन दुनी होई बेवफ़ा, वफ़ादार ना कोए दिसाईआ। ऐंवें कहिंदे पाणी ढोवां फेरां पक्खा, सेवा सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़ के कहिंदे तेरा नाम जपा, जपुजी पढ़ के झट लँघाईआ। किसे नूं लग्गा तेरा ना पता, पतिपरमेश्वर समझ कोए ना पाईआ। तूं मेहरवान हो के आपणे नाम भण्डारे विच्चों गुरमुखां थोड़्हिआं दिता फक्का, जो मँगण तेरे दर ते आईआ। मात गर्भ लग्गे ना धब्बा, जूनी जून ना कोए भुआईआ। सच दुआरे वसा, बस्ती तेरी डेरा लाईआ। जिथ्थे तक्कण वालीआं नहीं कोई अक्खां, जोती जोत जोत समाईआ। तूं स्वामी सतिगुर सख़ा, सख़ी सहेली जोड़ जुड़ाईआ। सतिगुर शब्द तेरीआं सब नूं रखां, पंजाबी बोली विच वड्याईआ। जन भगतां देवे कोई ना मत्तां, मतिआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साचे प्रेम रंग विच रत्ता, रतन अमोलक हीरा नज़री आईआ। जिस ने तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला जपा, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। सम्मत चौथा कहे चौथे जुग बिन सतिगुर शब्द तों झूठीआं सब दीआं गप्पां, धुर दा गाहक नज़र कोए ना आईआ। अन्त अख़ीर सब नूं नप्पां, सिर सके ना कोए उठाईआ। बिन खण्डे कटार सब नूं कप्पां, कपीन हथ्थ ना कोए उठाईआ। अक्खीं वेंहदयां सब दे अंदर छुपां, छप्पर छन्न ना कोए

❋

❋

वखाईआ । भगत सुहेल्यां अंदर वड़ के पुच्छां, पोशीदा परदा लाहीआ । गुर अवतार पैगग्बरां वांगू आउ तुहानूं गोद उठावां वांग पुत्तां, धुर दी बणां जणेंदी माईआ । सोहणी वेखां सुहञ्जणी रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन्म कर्म दा रहे ना कोए विगुता, विगड़ी दयां बणाईआ। मात गर्भ लटके कोई ना पुठ्ठा, जो दर ठांडे सीस निवाईआ। सम्मत चौथा कहे जन भगतो प्रेम प्यार दीआं लुट्ट लओ लुट्टां, लुट्टी जाणी कूड़ लोकाईआ। सृष्टी भरी नाल दुक्खां, सांतक सति ना कोए कराईआ। पत्त झड़ने नालों रुक्खां, रुक्खी सुक्खी हथ्थ किसे ना आईआ। की हाल होए मनुक्खां, मानव होए दुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे सम्मत चौथे मैं प्यार विच मुहब्बत विच उन्हां भगतां झुकां, जो झुक झुक प्रभ नूं सीस निवाईआ। जिन्हां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै पढ़ लईआं तुकां, तुख्म ताअसीर दयां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्रीती अंदर भुक्खा, भुक्खयां भुक्ख दए गवाईआ।

७ सावण शहिनशाही सम्मत ४ दीदार सिँघ दे गृह शफ़ी पुर ज़िला अमृतसर

सुण गोबिन्द शब्द सूरे सरबंगे, पुरख अकाल इक दृढ़ाईआ। लख चुरासी अन्तर निरंतर निरगुण हो के वेखां जंगे, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। सन्त सुहेले जन भगत लभ्भां धुर दे बन्दे, बन्दगी विच मशंदगी अवर ना कोए रखाईआ। कूड़ कुड़िआर वखाया जीवण जुगत जगत धंदे, तन वजूद माटी ख़ाक फोल फोलाईआ। प्रीतम हो के प्रेमीआं देवे इक अनन्दे, अनन्द आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक जणाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी हो के वसां संगे, सगला संग बहुरंग आपणा आप जणाईआ। जो सच सरनाई साहिब सतिगुर लग्गे, लग मातर दा लेखा दयां मुकाईआ। त्रैगुण माया अगनी तत कोई ना तपे, तामस तृष्ना दयां मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को नाम जपे, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआर शब्दी धार देवां पते, पतिपरमेश्वर हो के परदा उहला दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा एक एकँकारा इक्को इक जणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द देवां नाम अगम्मा सच, साजण धुर दा इक दृढ़ाईआ। भाग लगावां काया माटी कच्च, कंचन गढ़ अंदर वड़ दयां वखाईआ। मन कल्पना कोई ना सके नच्च, दह दिशा उठ ना कोए धाईआ। आत्म परमात्म धीरज दे के सति, सति धर्म दा मार्ग इक दृढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर किसे ना उबले रत्त, रतन अमोलक हीरा नाम धुर दा झोली

❋

❋

पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म साचा होवे जस, दूसर सिफ्त ना कोए सालाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरी होवे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। खेल वेखां पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर परदा दयां उठाईआ। जन भगतां लेखे लाए स्वास स्वास, पवण पवणा अवण गवणा गेड़ा दयां मुकाईआ। निरगुण नूर जोत जोत कर प्रकाश, प्रकाश्त हो के वेखां सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर नरायण इक्को इक दृढ़ाईआ। सुण गोबिन्द शब्द दुलारे, धुरदरगाही दयां जणाईआ। पिछले बीते जुग चारे, चारे खाणी खोज खुजाईआ। चारे बाणी वाजां मारे, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रो रो दए दुहाईआ। किरपा कर आप निरँकारे, निरवैर तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं सारे हारे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बिना तेरी किरपा डुबदे पाथर कोई ना तारे, पाहन पार ना कोए कराईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दीन दुनी तेरे सहारे, सहायक नायक दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीनन दीन दयाल दर तेरे सर्ब पुकारे, पुनह पुनह सीस सर्ब झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, सचखण्ड दुआरे एकँकारे तेरी आस रखाईआ। गोबिन्द शब्द सुण धुर दे मीते, मित्र प्यारे दयां दृढ़ाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग बदल दे रीते, रीतीवान वेख वखाईआ। झगड़ा मुके मन्दिर मसीते, काया काअबे होए रुशनाईआ। घर वखा इक अनडीठे, गृह मन्दिर दे सुहाईआ। जिथ्थे नाम निधान अमृत रस जाण पीते, सर सरोवर इक्को सोभा पाईआ। पढ़नी पए कोए ना गीते, अक्खर वक्खर ना वंड वंडाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीचे, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के होवण ठांडे सीते, अगनी तत ना कोए तपाईआ। पंच विकार तन वजूद माटी ख़ाकी होण भय भीते, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सिर सके ना कोए उठाईआ। करे खेल समरथ स्वामी त्रैगुण अतीते, त्रैभवण धनी मेहरवान मेहर नज़र इक तकाईआ। किसे तपणा पए ना विच अंगीठे, गोबिन्द अन्तिम लेखा गया मुकाईआ। एका ताज सोहे सीस जगदीशे, दो जहान नौजवान मर्द मर्दान आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सारे जाण बीते, बातन परदा सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरी ओट तकाईआ। गोबिन्द शब्द सुण सूरबीर बहादर, योद्धे धुर दे दयां जणाईआ । करे खेल करीम करता कादर, क़ुदरत कायनात सृष्टी वेख वखाईआ। दो जहान करे अगम्मा आदल, इन्साफ वेखे थाउँ थाईंआ। झगड़ा मुकाए मक़तूल क़ात्ल, क़त्लगाह बेपरवाह परदा दए उठाईआ। मुक्दस जणाए धाम बातल, बैतुलमुक्दस इक वखाईआ। चार वरन अठारां बरन धर्म दुआर होवे पातण, नईआ

❋

❋

नौका इक्का नाम चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दा होवे पूजा पाठन, सिमरन जोग अभ्यास इक्को दए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर जो मिल के आखण, आख़र लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ। परदा उहला बण विचोला खोल्हे बातन, बेवतनां वतन दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर बण के साथन, धुर दा संगी आपणा संग निभाईआ । गोबिन्द शब्द सुण हुक्मरान, संदेसा धुरदरगाहीआ । कलयुग कूड़ी क्रिया होवे वैरान, वैरी मित्र इक्को रंग वखाईआ। दीन दुनी बदल जाए विधान, वायदे विच वाहिद दस्से जगत लोकाईआ। सिदक सबूरी साबत कर ईमान, अमल इक्को दए जणाईआ। धर्म दुआर रहे ना कोई बेईमान, बेवा रूप ना कोए दुहाईआ । उत्तम श्रेष्ट सृष्टी दृष्टी बुद्धी तों परे जन भगतां होवे ख़ानदान, भगवन नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। पंज तत दे ब्रह्म मति निरगुण निरगुण देवे पहचान, सरगुण मेला सहज सुभाईआ। चार कुण्ट दह दिशा पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार ढोला इक्को गाण, कलमा कायनात क़ाइम हो के दए जणाईआ। साची मंज़ल दरगाह साची हक़ दस्स आसान, अहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म देवे जीव जंत दान, जगत जुगत जोग जागरत जीव ईश दए दृढ़ाईआ।