१७ सावण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
धुर दा हुक्म श्री भगवान, भगवन आपणा दए जणाईआ। मन वासना सारे कुरलाण, अन्तर प्रेम ना कोए रखाईआ। जगत विकार कीता बेईमान, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। शरअ विच बण शैतान, कूड़ करन वड्याईआ। पुरख अबिनाशी जाणी जाण, हर घट बैठा वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल विच जहान, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। मेल मिलाउँदा रहे भगत भगवान, धुर दी आपणी कार कमाईआ। विष्नूं वेख होया हैरान, ब्रह्मा नेत्र अक्ख शरमाईआ। शंकर मस्तक टिक्के लग्गा लाहण, बौहड़ी बौहड़ी कुरलाईआ। मनजीत मारया ध्यान, छोटा बाला अक्ख उठाईआ। वेख जगदीश नौजवान, सूरबीर लै अंगड़ाईआ। पाल सिँघ लग्गा तकाण, बिन अक्ख अक्ख उठाईआ। गुरदयाल लग्गा सुणाण, चेत बेपरवाहीआ। सवरन लग्गा गाण, बिन कान खेल वखाईआ। ब्राह्मण हो प्रधान, सब नूं दिता जणाईआ। लोकमात मारो ध्यान, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जिस नूं सचखण्ड बैठे कहिंदे असीं भगवान, उस नूं मातलोक मिले ना कोए वड्याईआ। मता
❋
❋
पकाईए इक्ठे हो आण, मशवरा इक दृढ़ाईआ। प्रभू छड्ड दे झूठा जहान, कलयुग अन्तर सचखण्ड आजा चाँईं चाँईंआ। रोंदा रहे इन्सान, आंसू नैणां वाले वहाईआ। सानूं दर कर परवान, परवाने धुर दे रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जगदीश कहे सुण मनजीत काका, वीर छोटे दयां जणाईआ। पुरख अकाल साडा आका, ओहो पिता माईआ। बेनन्ती करीए छड्ड दे दुनियां वाला साका, लोकमात लेखा दे मुकाईआ। अगे साडा दे साथा, सचखण्ड रह के ख़ुशी मनाईआ। तेरे विछोड़े दा पए ना घाटा, पंचम हो के सीस निवाईआ। तेरा भुल्ल गया गोबिन्द बाटा, तैनूं जल पाणी ना कोए प्याईआ। कूड़ सृष्टी कूड़ी रासा, कूड़ कूड़ा रूप बणाईआ। अगे बदल दे पाशा, बाज़ी आपणी दे उलटाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे कर लै वासा, काया तत दे तजाईआ। तेरा नूर सदा होवे प्रकाशा, प्रकाश विच मिल के साडी वजदी रहे वधाईआ। तूं ही साडा सांझा बापा, तेरे चरण ओट तकाईआ। तैनूं केहड़ा कोई चढ़ना तापा, आपा आपणे विच्चों लै के साडे कोल आईआ। सचखण्ड बहि के सब दा बण जा राखा, तैनूं प्रिया जगत दी लोड़ रहे ना राईआ। तैनूं भोजन खाणा ना पीहणा पए आटा, जगत तृष्ना ना कोए वखाईआ। तेरी चरण धूढ़ी मँगे जोत ज्वाला वाली लाटा, सेवक हो के सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा दासी दासा, गुर अवतार पैगग्बर तेरे चरणां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी आसा पूर कराईआ। मनजीत जगदीश तुहानूं रहे सद्द, वारी साडी देणी आईआ। उन्हां नूं आवीं छड्ड, जेहड़े नाता रहे तुड़ाईआ। सचखण्ड दुआरे बहि सज, सज्जण हो के धुरदरगाहीआ। आपणे नाम दा वजाओँदा रहे नद, दो जहानां दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा खेड़ा दए सुहाईआ। जगदीश कहे सुण मेरे नन्हे वीर, वारता दयां सुणाईआ। इक वार उठाईए सारे अवतार पैगग्बर गुर पीर, वास्ता देणा पाईआ। पुरख अकाल घत के आ वहीर, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। फिर आपे तेरी लभदे रहिण तस्वीर, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। तूं कोई मँगता नहीं पाणी नीर, समुंद सागर तेरी बेपरवाहीआ। कोई दरवेश नहीं फ़कीर, बग़ली हथ्थ उठाईआ। तूं शाह पातशाह असीं तेरे अज़ीज़, सचखण्ड बैठे सीस निवाईआ। जे चौवी साल विच किसे नूं आई नहीं तमीज़, चौवीएं अवतार आपणी चाल लै बदलाईआ। शरीर छडणा तेरा इक छोटा पाटा होया क़मीज़, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। असीं बैठे रख के तेरी उम्मीद, आसा विच राह तकाईआ। मुहम्मद कहे मेरी वेख क़ुरान मजीद, मुजस्म रही दृढ़ाईआ। ईसा कहे मेरी एहो तमहीद, तमअ तों बाहर रखाईआ। मूसा कहे मेरी सजदे वाली मज़ीद, निस्बत वंड ना कोए वंडाईआ। नानक किहा ग़रीब, एहो दे के आया दुहाईआ। गोबिन्द किहा तेरी समझे
❋
❋
ना कोए तरकीब, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर लिख्ती लै रसीद, धुर फ़रमाना हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणा दे समझाईआ। मनजीत कहे जगदीश प्रभू नूं कहीए आ जा छेती, बच्चे तेरा ध्यान लगाईआ। तूं सब दा अन्तर भेती, सचखण्ड तेरी वज्जे वधाईआ। तैनूं बाहरों जगत वासना मथ्था रहे टेकी, अंदरों प्रेम ना कोए रखाईआ। क़दमां उत्ते रहे लेटी, चरण धूढ़ ना कोए रमाईआ। क्यों साहिब होयों परदेसी, सचखण्ड साचा दे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर मेला लै मिलाईआ । जगदीश कहे मनजीत आ वेख जगत अन्धेरी रात, रातीं दयां जणाईआ। सब नूं भुल्ली मानस ज़ात, मानव रूप ना कोए जणाईआ। जिस साहिब तों गुरु अवतार पैगग्बर मँगदे आबेहयात, उस नूं पाणी जल हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। कुछ लेखा लिख दे नाल क़लम दवात, कायनात विच हुक्म वरताईआ। एह खेल साख्यात, परदयां विच ना कोए छुपाईआ। इक होर अगम्मी बात, तैनूं दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। मनजीत कहे इक आवाज़ अगम्मी वज्जी, वजह दयां समझाईआ। ज़रा वेख तरफ़ सज्जी, हरि सज्जण रिहा दृढ़ाईआ। जिस दी जोत मात जगी, अन्तिम ओहो रिहा बुझाईआ। जिस दी समझे कोई ना सुदी वदी, सुधी सुध ना कोए बणाईआ। हुक्मे अंदर सृष्टी बद्धी, दृष्टी दए गवाहीआ। जिस ने सब दी करनी कीती रद्दी, माण वड्याई ना कोए रखाईआ। ओह नाता तोड़ देवे आपणा तन वजूद हड्डी, जोत दी बख्श देवे आपणी गद्दी, गदागरां शहिनशाह बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। जगदीश कहे मनजीत की सुणया तारा सिँघ कहे हाए पाणी, पाणी हथ्थ कोए ना आईआ। इक सौ सैंती दिन एसे पाणी दी चलदी रही कहाणी, कहावत सब नूं रिहा दृढ़ाईआ। सारे समझदे रहे शैतानी, अन्तर भेव ना कोए खुल्हाईआ। हुण होण लगी हैरानी, जिस वेले तत्तां दी होणी जुदाईआ। जीव छडदे तन वजूद प्राणी, प्राण प्राणपति विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। जगदीश कहे मनजीत कर दे हां, मेरी हां नाल मिलाईआ। ओह वेख आ गया नाँ, बिना अक्खरां तों नज़री आईआ। तूं दो साल तरेठ दिन पहले किहा मैं बणावा थाँ, सोहणा सुथरा इक सुहाईआ। फेर आवे मेरी रणजीत कौर माँ, सचखण्ड जावे चाँईं चाँईंआ। सो वक्त पहुंचया आ, घड़ी पल दयां दृढ़ाईआ। अठारां सावण साढे नौ दा रात दा वक्त देणा सुहा, नाता तत शरीर तुड़ाईआ। तूं मिलीं नाल चाअ, सचखण्ड साचे ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल इक दृढ़ाईआ। मनजीत किहा मेरी माता आवे विच्चों लोकमात, मातर भूमी जगत तजाईआ।
❋
❋
सिरफ़ अज्ज दी कटणी ओस ने रात, फिर तत शरीर रहे ना राईआ। तूं खोल्ह के तक्कीं ताक, परदा लैणा उठाईआ। तैनूं आ के देवे शाबाश, प्यार नाल आपणे गले लगाईआ। तेरा सोहणे धाम वास, सच दुआरा सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। मनजीत कहे एह लेखा किधरों आया लेख, कवण रिहा वखाईआ। जगदीश किहा एह शब्द अगम्मी मिले संदेस, देवे धुरदरगाहीआ। उस दे अग्गे हो जा पेश, आपणी लै अंगड़ाईआ। जो मालक इक नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ। सदा रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। मनजीत कहे मेरे शब्द गुरदेव स्वामी, साहिब तेरी वड्याईआ । तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तूं वस्सें सच दुआर अनामी, दरगाह साची सोभा पाईआ । तूं वेख जूह बेगानी, लोकमात अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा दे चुकाईआ। मनजीत कहे शब्द गुरदेव मेरा इक सवाल, सवाली हो के दयां जणाईआ। कुछ पिछला वेख अहिवाल, भरम दयां कढ्ढाईआ। मेरी माता दा होण लग्गा सी ज़वाल, नाता तत नालों तुड़ाईआ। ओस वेले हुक्म कीता सी मेहरवान, शब्द इक सुणाईआ। तैनूं जीवण दा दिता दान, ज़िंदगी विच वड्याईआ। मैं वेख होया हैरान, मैनूं जगदीश दिता दृढ़ाईआ। किस बिध मेरी माता दा समां पहुंचया आण, मैनूं दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण मनजीत धुर दुलारे, दूल्हे दयां सुणाईआ। जग जीवण दिन चारे, आयू कम्म किसे ना आईआ। जो आए सचखण्ड दुआरे, दरगाह साची सोभा पाईआ। सद वस्से इक महल अटल मुनारे, जिथ्थे वजदी होए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए सुहाईआ। मनजीत कहे मेरी बेनन्ती इक अरदास, अर्ज़ दयां सुणाईआ। मेरा प्रभ दे उत्ते विश्वास, वास्ता ओसे नाल जुड़ाईआ। जो कदे ना करे निराश, आसा विच रखाईआ। जो पिछला लेखा लिख्या नाल क़लम दवात, दाअवे नाल ओहो पूर कराईआ। पिछले पाड़ दे काग़ज़ात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म देणा वरताईआ। मनजीत कहे मैं आया सब तों निक्का, निक्कयां वड्डयां दयां जणाईआ। मेरा इक्को धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस ने बदल देणा जुस्सा, तत वजूद चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक वखाईआ। मनजीत कहे साहिब सतिगुर मार झाकी, तेरा ध्यान लगाईआ। वेख जिस्म ख़ाकी, ख़ाक विच समाईआ। रहे कोई ना आकी, चले ना कोए चतुराईआ। बख्श अगम्मी दाती, दातार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। मनजीत कहे तूं प्रभू सब दा बापा, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मैं मन्नया तेरा आखा, तैनूं आपणे आखे लैणा लगाईआ। तेरे सचखण्ड दुआरे विच तेरिआं भगतां कीता सिआपा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सब दा खुल्हा वेख झाटा, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। तेरी अन्त अख़ीरी बाता, बातन दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मनजीत कहे प्रभू तेरा करौाउणा विहार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सब ने कीता गिरयाज़ार, हाहाकार नाल दुहाईआ। तूं बख्श इक वार, वारता पिछली दे बदलाईआ । मेरा तत्तां वाला नहीं प्यार, मुहब्बत विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी तेरे हथ्थ नज़री आईआ। मनजीत कहे मेरी आसा तेरा रंग, रंगत दे चढ़ाईआ। मैं निक्के बच्चे मँगी मँग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरी माता दा शरीर होण ना देवीं भंग, जगत होवे ना तत जुदाईआ। आपणे लिखे हुक्म पूरे साल लैण दे लँघ, फेर खेल देणा वरताईआ। झगड़ा करां ना फेर वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मनजीत कहे मैं आखां नाल हासी, हस्स हस्स दयां जणाईआ। परम पुरख मैं तेरा साथी, तेरा संग निभाईआ। तूं वेख खेल माती, लोकमात नैण उठाईआ। जिस दी नेड़े आई वाटी, ओस दी वाट दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा दयां चुकाईआ। पुरख अकाल कहे सुण बाल बाले, बाली बुध्ध दयां जणाईआ। मेरे खेल सदा निराले, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। जे इक वेरां कहि देवे सिँघ पाले, रसना आवाज़ लगाईआ। पिछली कीती दा दे के अहिवाले, अहिवाल इक दृढ़ाईआ। फिर लेखे लावां घाले, कीती घाल लेखे पाईआ। जगत मृत्यु फेर ज्वाले, ज्वाला अगन ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मनजीत कहे मेरी अन्त अख़ीरी निमस्कार, चरण कँवल सरनाईआ। मँगता बण भिखार, झोली दिती डाहीआ। बख्श दे इक वार, एकँकार तेरी सरनाईआ। फेर होवे सच विवहार, विवहारी लैणा भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब तेरे हथ्थ वड्याईआ। जगदीश किहा मनजीत ना कर एनी मिन्नत, सच दयां समझाईआ। आपणे प्यार दी कर हिम्मत, मैनूं नाल मिलाईआ। प्रभ दी बदल दईए सिम्मत, चरण कँवल सीस झुकाईआ। असीं केहड़े तेरे निन्दक, तेरे हुक्मे अंदर सचखण्ड बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा देणा चुकाईआ। मनजीत कहे असीं होईए दोवें इक्ठे, इक्को वार जणाईआ। प्रभ तेरी सरन ढठ्ठे, ढहि पए सरनाईआ। असीं आए प्यार दे वट्टे, मुहब्बत विच तेरी झोली पाईआ। तेरा
❋
❋
लेखा लेख कोई ना कटे, कटाकश अवर ना कोए लगाईआ। जेहड़ा विक गया तेरे हट्टे, दूसर तोल ना कोए तुलाईआ। असीं दोवें भाई सके, सचखण्ड दुआरे बहि के ख़ुशी मनाईआ। तेरे दर्शन कर के हस्से, हस्ती वेखी धुरदरगाहीआ। एसे कर के फिरदे नस्से, कल नूं साडी माता दी तत्तां नालों होणी जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा पूरब वेख वखाईआ। मनजीत कहे असीं दोवें छोटे वड्डे, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। इक्के हुक्म अंदर बद्धे, बन्दना इक्को सीस निवाईआ। किसे नाल नहीं कीते दग़े, बाल अवस्था दीन दुनी दिती तजाईआ। दो जहान रहे सच्चे, सच सुच मिली वड्याईआ। हुण भाण्डे नहीं कच्चे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। पुरख अकाल तेरे बच्चे, बच्चे हो के सीस झुकाईआ। तूं मेहर कर दे रते, रहम आपणा साडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे बच्चयो तुहानूं किथ्थों आई याद, कवण याद कराईआ। क्यों करो फ़रयाद, उच्ची कूक सुणाईआ। मनजीत किहा मैं तेरिआं भगतां दा जगदीश नाल मिल के खेड़ा कर के आया आबाद, लोकमात सोभा पाईआ। जिथ्थे तेरे नाम दा वज्जे नाद, होवे सच शनवाईआ। असीं ओस माता दी दाद, जिस ने जन्म दे के तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। मनजीत कहे सानूं याद क्यों आई माता, मातर भूमी वेख वखाईआ। एह जुग चौकड़ी गाथा, निरगुण सरगुण वजदी रहे वधाईआ। धुर दा बणया साथा, सगला संग बणाईआ। छड्डआ तत आठा, नौवां पन्ध मुकाईआ। मंज़ल मुकी वाटा, घर पाया धुरदरगाहीआ । जिथ्थे जन्म नहीं कोई घाटा, कर्म ना कोए चतुराईआ। वेख के तेरा खाता, बेनन्ती दिती सुणाईआ। मेहरवान दे दे दातां, दातार तेरी शरनाईआ। तूं साहिब सतिगुर साचा, सज्जण इक अख्वाईआ। ना भन्नी तन काचा, माटी ख़ाक मिलाईआ। जिस दा लेखा अजे बाका, तेरी लिख्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। पुरख अकाल कहे बच्चयो सच प्रीत, प्रीतम हो के दयां जणाईआ। तुसां मात बणाई मेरी रीत, धुर दा रंग चढ़ाईआ। नाता छड्डके मन्दिर मसीत, भगत दुआरा दिता प्रगटाईआ। जिथ्थे साहिब वस्से ठीक, ठाकर हो के डेरा लाईआ। तुसां वेले सिर बदल लई तरीक, तारीख दयां बदलाईआ। जिस नूं सारे रहे उडीक, ओस दा समां दयां वधाईआ। पा के झोली भीख, भिच्छया इक वरताईआ। साचे नाम दी कर तसदीक़, शहादत दयां भुगताईआ । आसा कर मनसा विच्चों उम्मीद, ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। मनजीत ख़ुशीआं नाल प्या हस्स, चरण कँवल सीस निवाईआ। जगदीश नूं मार के अक्ख, बिन अक्ख दिता समझाईआ। साडा
❋
❋
पूरा होया हट्ठ, हट्ठ ल्या निभाईआ। सच दुआरे कर इक्ठ, प्रभू ल्या मनाईआ। जेहड़ा बुरज जाणा सी ढठ्ठ, नाता तत्तां नालों तुड़ाईआ। ओह बणया रहे हट्ट, प्रभ रहमत आप कराईआ। हुण ख़ुशीआं नाल जाईए वस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। पुरख अकाल लोकमात जाणा नस्स, बिन क़दमां क़दम उठाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड जाणा टप्प, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मनजीत कहे असीं बाले नढ्ढे अंञाण, साहिब सतिगुर देणा जणाईआ। नौ दिन शरीर दा किसे कोलों नहीं कराउणा इश्नान, सेवा जगत ना कोए वखाईआ। नौ दिन किसे दे हथ्थों जल नहीं करना पान, रसना रस ना कोए वखाईआ। नौ दिन कोई चरण झुके ना आण, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। एह सब नूं करना पैणा परवान, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। एथे ओथे दो जहान खेले खेल महान, महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाता छड्ड जगत जहान, खेल वेख ज़िमीं असमान, आप हो के बेपहचान, महबान आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ।
१८ सावण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
मनजीत कहे मैं तेरा छोटा बाला, बच्चा धुर दा नज़री आईआ। तूं पिता पुरख मेरा दीन दयाला, दयानिध तेरी वड्याईआ। मैं रातीं वेख होया बेहाला, बिहबल हो के दिती दुहाईआ। हुक्म दिता छिआनवें करोड़ मेघ माला, तेरा फरमाना इक जणाईआ। जाओ सेवा करो विच जहाना, मातलोक राह वखाईआ। बूँद बूँद भर दयो प्याला, आपणा बल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा लेखे लाईआ। मनजीत कहे मैं तेरा इन्द इंदरासन, सिँघासण तेरे मिली वड्याईआ। मैं तेरा नूर प्रकाशण, परम जोत अख्वाईआ। हो के दास दासन, सेवक सेवा सच रखाईआ। मैं हैरान होया उत्ते आकाशन, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। तेरा खेल खेल तमाशन, दो जहान तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लैणा लगाईआ। मनजीत कहे मैं सेवा करनी निक्की, निक्की दयां जणाईआ। मैं बणना तेरी ओह सिखी, जिस नूं सिख्या दिती समझाईआ। तेरे चरण दुआर दी धार तिक्खी, तिक्खी धार मुख शरमाईआ। तेरी लेख लेखनी लिखी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा वस्सेरा नहीं पत्थर इट्टी, सच दुआरे सोभा पाईआ। चार जुग दी आशा साचे दर ते रो के पिट्टी, गुर अवतार पैगग्बर रहे कुरलाईआ। तेरी वेख के सम्मत वाली
❋
❋
मिती, समां रिहा कुरलाईआ। होका देवे गोबिन्द वाली चिठ्ठी, हरफ़ बहरफ़ कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेरे विच्चों लेखा पाईआ। मनजीत कहे मैं लै के आवां प्रेम पाणी, पतिपरमेश्वर सेव कमाईआ। नाल लै के गुरमुख तेरा हाणी, भज्जिआ वाहो दाहीआ। भगत दुआर दी वेख निशानी, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, दर इक्को सोभा पाईआ। तूं साहिब सतिगुर जाण जाणी, जानणहार तेरी वड्याईआ। मैं चढ़ के गया तेरे शब्द बबाणी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। मेरे अंदर आई हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। कोई भगत नहीं कोई सिख नहीं जेहड़ा मेरे साहिब नूं देवे पाणी, सेवा सच ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । मेरे साहिब सतिगुर धुर दे पिता, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। बेशक मैं बाला तेरा निक्का, निक्कयां वड्डयां दयां समझाईआ। राती संदेसा मैनूं दिता, मैं सुणया चाँईं चाँईंआ। मैं करया तेरा पिच्छा, भज्जिआ वाहो दाहीआ। तूं करीं मेरी रच्छा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जल पाणी दा कढ्ढके जावां सिट्टा, लेखा सब दा वेख वखाईआ। जे हुक्म देवें नौवां दिनां विच सारी सृष्टी डोब देवां किसे दी नज़र ना आवे पिट्ठा, पाणी पाणी विच रुड़्हाईआ। तेरा अमृत रस मिट्ठा, बिन तेरी किरपा हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा पूर कराईआ। मनजीत कहे मैं हुक्म दित्ता तेरा धुर दी धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। मेघ माला तेरी पनिहार, सेवक सेवा विच रखाईआ। सत्त सागर जल धार, पवण हवा विच उडाईआ। टिल्ले पर्बत टक्करां मारन वारो वार, सिर सके ना कोए निवाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। मैं सुत दुलारा तेरा तेरे चरण दुआर, सेवक हो के सेव कमाईआ। तेरी किरपा अंदर मेघ बरसां बरखाधार, बूंद बूँद तेरे चरण कँवल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरा नाम मिले वड्याईआ। मनजीत कहे प्रभू मैं तेरा बच्चा नहीं कोई भुक्खा नंगा, मांगत नज़र कोए ना आईआ। कोटन कोटि मेरे चरणां हेठां वहिंदी गंगा, साहिब दिती वड्याईआ। संसारी तैनूं समझदे बन्दा, तत्तां वाला वेख के आपणी अक्ख बदलाईआ। मैं चढ़ के उत्ते ब्रह्मण्डां, नज़ारा तक्कया चाँईं चाँईंआ। जिस दा किसे नज़र ना आया कन्ढ्ढा, ओथे बैठा सहज सुभाईआ। सच प्रेम दा लै के अनन्दा, अनन्द तेरे विच समाईआ। इक्को मँग अख़ीरी मँगां, दरवेश हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा वेख वखाईआ। मनजीत कहे प्रभ मेरे वल वेख नाल अक्ख, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरे प्रेम दा पाणी चक्ख, मेरी मनसा तेरे विच नज़री आईआ। तेरे चरण जावां ढठ्ठ, डिगिआं लैणा उठाईआ। जे कहें ते रखां एसे तर्हां दिन अठ्ठ, जिउदा नज़र कोए
❋
❋
ना आईआ। ना कोई दुआरा रहे ना मठ, मनुश मनुश करां सफ़ाईआ। तेरे प्रेम दा वेखां हक, तेरी वस्त धुरदरगाहीआ। जेहड़े तेरे हो के तैनूं जाण छड्ड, उन्हां दयां सज़ाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा मास हड्ड, नाड़ी नाड़ी दयां तपाईआ। भगत भगवान सच निशाना देवां गड्ड, गाॅड तेरी ओट रखाईआ। जे तेरा तत प्यासा होवे जग, जगजीवण दाते साडा जीवण कम्म किसे ना आईआ। मैं धुरदरगाह बैठा सज, तेरे हुक्म अंदर आपणा सीस झुकाईआ। मेरा मेघ तेरा अमृत तेरा नीर तूं साहिब पी लै रज्ज रज्ज, दिवस रैण मुक कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा लेखे लाईआ। मनजीत कहे जे कहें ते रखां बूँदा बांदी, बादल घनघोर घटा छाईआ। जे कहें ते तेरे हुक्म दी चला देवां आंधी, अन्धी करां जगत लोकाईआ। जेहड़ी दुनियां पींदी खांदी, अठ्ठां दिनां अंदर करां सफ़ाईआ। किसे कम्म ना आवे सोना चांदी, माया ममता ना कोए वड्याईआ। दो जहान तेरी बांदी, बन्दना विच सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा आपणे दर रखाईआ। साहिब स्वामी मेरा पी लै अमृत तेरा प्यार रस, रसना रस दे तजाईआ। जे कहि देवें इक वार बस, बस्ते सब दे दयां बंधाईआ। तूं बचन कीता नौ दिन जल नहीं लैणा छक, एसे कर के मैं उत्तों भज्जिआ वाहो दाहीआ। जोड़ के दोवें हथ्थ, सीस रिहा निवाईआ। तेरी खेल अकथ, वड वड्डे तेरी वड्याईआ। तूं सर्ब कला समरथ, दाता धुरदरगाहीआ। सद तेरा गावां जस, सिफ्तां विच सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर देणी कराईआ। ऐ प्रभू नौ दिन दा कीता क्यों हट्ठ, हठीए दे दृढ़ाईआ। क्यों गेड़न लग्गा उलटी लट्ठ, तबा रिहा बदलाईआ। बिन तेरी किरपा तेरे कोलों सारे जाण नठ, सेवादार रहिण कोए ना पाईआ। तूं इकल्ला ते इकल्ला तेरा हट्ट, वणजारन वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। मैं पुरीआं लोआं आया टप्प, टप्पे ढोले गाउँदा फिरां चाँईं चाँईंआ। तूं करनहारा किछ सब, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान देणी माण वड्याईआ। मनजीत कहे मेरे हुन्दयां तूं क्यों रहें प्यासा, जो प्यास सब दी दए बुझाईआ। तूं सब दी पूरी कीती आसा, तृष्ना दिती गुआईआ। मैं बण के दासी दासा, सेवक सेवा सच कमाईआ। मन्न के तेरा आखा, आया चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा होणा राखा, रच्छआ करनी थाउँ थाईंआ। मैनूं तेरा इक भरवासा, सत्त महीने तिन्न दिन तेरी सेव कमाईआ। मैं लैण आया शाबाशा, सृष्टी रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मनजीत कहे मैं सेवा करां दिवस रैण, वक्त वक्त नाल सुहाईआ। जिस वेले तेरा हुक्म आवे चिठ्ठी रसैण, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। ओसे वेले जल जल वहा दयां वहिण, थलां दयां रुढ़ाईआ। तेरा हुक्म मन्नां ऐन, तेरा हो
❋
❋
के तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। मनजीत कहे मेरे अन्तर आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। मेरी वेख के बुध बाली, बाल ल्या उठाईआ। चाढ़्ही मस्तक लाली, लाल गुलाला रंग रंगाईआ। जोत जगाई इक अकाली, अकल कल आप अख्वाईआ। लहिणा वेख्या माज़ी हाली, परदा अन्तर बाहर उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। मनजीत कहे असीं तेरे तल्बगार, तालब तुलबे नज़री आईआ। तूं साहिब परवरदिगार, पारब्रह्म अख्वाईआ। असीं हाज़र विच दरबार, दर ठांडे ख़ुशी बणाईआ। तेरे हुक्म दा सदा करदे रहीए इंतज़ार, इंतशार ना कोए रखाईआ। सुणदे रहीए गुफ्तार, गुफ्त शनीद ध्यान लगाईआ। रातीं सुभाविक कीता ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दृढ़ाईआ। वेख्या विच संसार, संसारी भण्डारी नाल मिलाईआ। जेहड़े तेरे नाल बाहरों करदे प्यार, अंदर प्रेम ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी मनसा पूर कराईआ। मनजीत कहे ना कोई सोग ना कोई हरखा, चिन्ता ग़म ना कोए वड्याईआ। तेरे प्रेम दी होवे बरखा, छहबर ख़ुशी मनाईआ। मिटे मेरी हरसा, हवस दयां गुआईआ। तेरा हल्ल करे ना कोई पर्चा, प्राचीन तों रीती चली आईआ। जगत विवहारां विच हुंदी चर्चा, चर्चां विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। मनजीत कहे जगदीश मार निगाह, निगाहवान रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा मार्ग इक सिध्धा, सिद्ध साधक सीस निवाईआ। उहदी कौण जाणे बिधा, भेव अभेद कवण खुल्हाईआ। बेशक मैं उमर विच निक्का, सत्त महीने तिन्न दिन अख्वाईआ। मेरा लेखा प्रभू ने लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं सब नूं देणी सिखा, सिख्या इक दृढ़ाईआ। वेखो खेल प्रभू दी इच्छा, निरिच्छत धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम दी पा दे भिच्छा, भिछक हो के मँग मँगाईआ। जगदीश कहे मनजीत प्रेम विच ना होए करोपी, छहबर जगत अधार वहाईआ। जेहड़ी सेवा प्रभ ने सौंपी, सहज सहज लैणी कमाईआ। जेहड़ी ख़बर शब्द संदेसे विच पहुंची, तैनूं दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह वखाईआ। जगदीश कहे मैं बचन कह्वां सच्चा, सच दयां दृढ़ाईआ। तूं जगत जवानी विच बच्चा, बचन विच वड्याईआ । सृष्टी नाल करीं ना धक्का, वहिणा वहिण वहाईआ। पहलों कुछ खेल हो लैण दे मदीना मक्का, मक़बरिआं विच पए दुहाईआ। फेर हुक्म आवे सच्चा, धुर फ़रमान इक जणाईआ। लहिंदी दिशा पाणी लभ्भे ना किसे नाल लप्पा, लबां प्यास ना कोए बुझाईआ। पूरन दा प्रगट होवे इक्को पप्पा, पप्पू पापा दोवें देण दुहाईआ। साहिब सतिगुर बिन प्यार भगत भगती किसे दा नहीं सका, सज्जण सच ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे प्रेम दा अमृत मेघा रसा, रस्ता बावस्ता देणा सुणाईआ।
२१ सावण शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
परदेसी पहले जन्म दा अरोड़ा, पिंड सभरा सोभा पाईआ। कोल काग़ज़ रखदा सी कोरा, क़लम शाही नाल लेख बणाईआ। प्रशाद रखदा सी थोड़्हा, पंजां पैसिआं गंढ्ढ बंधाईआ। मोढे रखदा सी दोहरा, दोहरी धार उठाईआ । इक दिन घेर ल्या चोरां, राह विच अटकाईआ । मारया थोड़्हा थोड़्हा, भय विच डराईआ । रैण दा अन्धेर घोरा, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। चले कोई ना ज़ोरा, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। कोई सहायक होवे मोरा, मेहर नज़र उठाईआ। सतारां सौ अठविंजा बिक्रमी इक्की सावण गोबिन्द चढ़ाए शब्दी घोड़ा, सन्मुख हो के दया कमाईआ। दे के दरस भोरा, जल्वागर रुशनाईआ। बण के बांका छोहरा, आपणा रूप दिता वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पाया दरस आसा वधी, ख़ुशी विच वड्याईआ। ओधरों रात बीती सी अध्धी, समां रुत सुहाईआ। सतारवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। ब्यासा दी वगदी नदी, सतलुज विच रलाईआ। गोबिन्द धार इक लध्धी, निरवैर रूप चमकाईआ । प्रकाश रूप जगी, नूर डगमगाईआ। पवण ठंडी वगी, सोहणी रुत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा समझाईआ। रोड़े पाया दरस अनोखा, नाम शामू वज्जी वधाईआ। गोबिन्द मिलण दा मिल्या मौका, मुकम्मल वेख वखाईआ। जिस दे हथ्थ विच सति धर्म दा सोटा, भय ठग्गां चोरां रिहा वखाईआ । सुणाया इक सलोका, नाम शब्द समझाईआ। मैं मारन नहीं देंदा किसे बेदोषा, दोषीआं देवां सज़ाईआ। तूं मेरी अन्तर कीती लोचा, हाज़र हो के होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। शामू किहा वेखी शमां, नूर विच रुशनाईआ। मैनूं भुल्लया वणज व्यपार दा तमअ, ध्यान गोबिन्द चरण लगाईआ। मैनूं भुल्ल गई जम्मण वाली अम्मा, पिता नज़र कोए ना आईआ। मैं हथ्थ जोड़ के आवाज़ कढ्ढी आपणे दमां, दामनगीर लैणा बचाईआ। तेरे चरणां नाल रव्हां, चरण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। चोरां विच्चों इक चोर समझदार, जिस नूं धींदा कहि बुलाईआ। वणज व्यपार दा करे विहार, ठग्गां चोरां यारां नाल सलाह पकाईआ। ओस वेख्या नूरी चमत्कार, जगी जोत अलाहीआ। गोबिन्द शब्दी आवाज़ मार, नेड़े ल्या बुलाईआ। ओस कर
❋
❋
निमस्कार, चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। गोबिन्द दोहां नूं बणा के यार, सांझा नाता दिता वखाईआ। दोनां दे अंदर आई विचार, की खेल दिती रचाईआ। गोबिन्द इक नूर दा दे के चमतकार, अन्ध अन्धेरा दिता गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। धींदा कहे ओह शामू कुझ जाण, तैनूं दयां जणाईआ। गोबिन्द नौजवान, सूरबीर बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेला मिलाया आण, होया सच सहाईआ। कुछ मँगीए इस तों दान, व्यपारी हो के आपणा वणज बणाईआ। एह देवणहारा मेहरवान, दे के ख़ुशी बणाईआ। दोहां अर्ज़ कीती चरण कँवल कर ध्यान, नैणां नीर वहाईआ। गोबिन्द ने उँगल कीती असमान, इशारा दिता कराईआ। जिस वेले मैं ते मेरे नाल आया भगवान, निरगुण निरगुण हो के खेल खिलाईआ। फिर लहिणा देणा चुकावां विच जहान, लेखा पूरब झोली पाईआ। मानस विच्चों तुहानूं मानस जन्म देवां इन्सान, दूजी जूनी विच ना कोए भवाईआ। समेंं नाल करां पहचान, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। दोहां मिल के गाया गाण, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। असीं दोवें बड़े अंजाण, सानूं समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। पिछला लेखा नाँ धींदा हुण अमीर चन्द गुलाटी, आवाज़ एसे कर के लगाईआ। वेख लै आपणा साथी, गोबिन्द दिता मिलाईआ। मनुआ रहे कोई ना आकी, ममता मोह मिटाईआ। आपणा अमृत जाम देवे बण के साकी, धुर प्याला हथ्थ उठाईआ । अंदरों खोल्ह के बन्द ताकी, परदा दए चुकाईआ। निरगुण जोत जगे बाती, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। तुसां पिच्छे इक्ठी सुणी आखी, हुण अक्खां नाल अक्ख लओ मिलाईआ। तुहाडी पहली सांभ के रखी पाती, जिस उत्ते हरफ़ ना कोए बणाईआ। अज्ज मेल मिलाया मुकी वाटी, पन्ध पन्ध मुकाईआ। मंज़ल चढ़ी घाटी, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख उठाईआ। साहिब सतिगुर करे राखी, रखक होवे थाउँ थाईंआ। जिस दी जोत जगे ओसे दी बाती, जागरत जोत वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए लोकमाती, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। मेल मिलाए नाल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पिछला प्यार तार तूम्बी, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। एह रसना नाल नहीं कूंदी, कूक कूक सुणाईआ। एह वेखे खेल जूह दी, जंगल उजाड़ पहाड़ खोज खुजाईआ। एह वणजारन बुत विच रूह दी, रूह रूह नाल मिलाईआ। एह खेल सचे सतिगुरु दी, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा लेखे लाईआ। परदेसी क्यों आया भज्जा, भज्जिआ वाहो दाहीआ। गुलाटी नूं क्यों दिता सद्दा, सहजे ल्या बुलाईआ। एस दी ओह जाणे वजह, जो वजूद दे अंदर बैठा डेरा लाईआ। जो
❋
❋
आदि जुगादी सब दा अब्बा, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जगत लम्भयां कदे ना लभ्भा, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। जिन्हां वेखे पूरब हक़ा, हक़ीक़त वाले लए मिलाईआ। आपणे प्रेम दा दे के रसा, रस्ता दए समझाईआ। जो हरि हिरदे अंदर वसा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। हुण ख़ुशीआं विच मारदे रहो कच्छां, कच्छ मच्छ दा लेखा दिता मुकाईआ। एथे ओथे दो जहानां करे रच्छा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा पिछला टिकाणा पिछला गृह सुभद्रा वाला पता, पीड़ी यारवीं अजे वी चलदी आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख वखाए बिन जगत नेत्र अक्खां, सख़ा सखाई आपणे रंग रंगाईआ।