१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सो पुरख निरञ्जण सूरा सरबंग, हरि करता वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा संग, निरगुण निरवैर देवे सच अनन्द, अनन्द आपणा आप प्रगटाईआ। एकँकार दीन दयाल बण बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। आदि निरँजण नूर अलाही प्रकाश चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान मेटणहारा अन्धेर अन्ध, बेपरवाह अगम्म अथाह आपणी दया कमाईआ। अबिनाशी करता अमृत धार वहावणहारा अगम्मी गंग, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी कल वरताईआ। पतिपरमेश्वर लेखा जाण आदि जुगादि जुग चौकड़ी सरगुण निरगुण करे कम्म, पुरख अकाला दीन दयाला आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी कल वरताईआ। सति सतिवादी हरि करतारा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नूर नूर कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। सुहावणहारा सचखण्ड सच्चा दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यारा, आदि जुगादि डगमगाईआ। शब्द अगम्मी आपणी धार बोल जैकारा, नाद अनादा आप सुणाईआ। तख़त निवासी शाहो भूप बण सिक्दारा, आपणा खेल आप प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी रूप अनूप शाहो भूप आप प्रगटाईआ। शाहो भूप हरि सुल्ताना, वड्डा वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे बैठ अगम्म मकाना, बिन तेल बाती दीपक जोत करे रुशनाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण पहरे बाणा, निरवैर पुरख निराकार निरँकार आपणी कार वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहारा साचा दाना, सच स्वामी अन्तरजामी आपणी दात वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर खेल खिलाए विच जहाना, पृथ्मी आकाश ब्रह्म प्रकाश आप कराईआ। नाद धुन शब्द सुणाए अगम्मी गाणा, अनबोलत
❋
❋
आपणी धार प्रगटाईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां दो जहानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच करनी क़ादर रिहा कर, हरि करता बेपरवाहीआ । जिस तों मँगदे अवतार पैगग्बर गुर वर, विष्न ब्रह्मा शिव खड़े्ह दर सीस झुकाईआ। जो निरगुण निराकार सब दा घाड़न दए घड़, भन्न्हणहार आप हो जाईआ। हक़ मुकाम दरगाह साची बैठा चढ़, चार कुण्ट दह दिशा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी पुरख अकाल, हरि करता आप जणाईआ। दीना बंधप दीन दयाल, दयानिध वड वड्याईआ। सम्मत शहिनशाही वेख चौथा साल, साल गिरह सब दी फोल फुलाईआ। सच दुआरा सुत दुलारा शब्दी उठा अगम्मा लाल, धुर फ़रमाना इक्को इक जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बदलणी चाल, चाल निराली इक प्रगटाईआ। सच दुआरा दस्स सच्ची धर्मसाल, दर इक्को इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। भेव अभेदा रखे आपणे हथ्थ, हरि करता वड वड्याईआ। करे खेल पुरख समरथ, परवरदिगार धुरदरगाहीआ। जिस दा चार जुग गाउँदे आए जस, सिफ्त सलाहां विच वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुरन अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी क़लम दुआरा दस्से सच, सति सतिवादी इक पढ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी गया वस, बेपरवाह आपणा डेरा लाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दे चरण कँवल गया ढठ्ठ, बिन सीस जगदीश झुकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर कर के इक्ठ, शहिनशाह वेखे चाँईं चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया नठ्ठ, कलयुग अन्तिम वेला दए दुहाईआ। सति धर्म दा रिहा कोई ना हट्ट, मन्दिर मट्ठ शिवदुआले गुरुदुआर रहे कुरलाईआ। फिरी दरोही अठ्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैणा नीर वहाईआ। घट घट अंदर मन कामना रही नच्च, काम क्रोध लोभ हँकार सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। नाड़ बहत्तर उबली रत्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। सति धर्म दी भुल्ली मति, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। धीरज रिहा कोई ना जत, साध सन्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। दर ठांडा कहे प्रभू तेरा दरबारा, दो जहानां सच नज़री आइंदा। तेरा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव कोए ना पाइंदा। सदी चौधवीं वेख किनारा, ईसा मूसा मुहम्मद सीस झुकाइंदा। नानक गोबिन्द उच्ची कूक करे पुकारा, तेई अवतार हाहाकार सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रोवे ज़ारो ज़ारा, करोड़ तेतीसा नेत्र नैणा नीर वहाइंदा। सति धर्म दा रिहा ना कोए जैकारा, जागरत जोत ना कोए डगमगाइंदा। भरमे
❋
❋
भुल्ला सर्ब संसारा, सर्ब कला समरथ स्वामी तेरा दरस कोए ना पाइंदा। मन्दिर चढ़ निर्मल नूर जोत करे ना कोए दीदारा, दीद ईद ना कोए रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मँगाइंदा। तेरा दर ठांडा सीत, हरि करते वड वड्याईआ। शब्द गुरु तेरा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा कर रुशनाईआ। सतिजुग साची दस्स दे रीत, कलयुग कूड़ी रीती रहे ना राईआ। धाम वखा इक अनडीठ, जल्वागर नूर रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन क्यों सुत्ता कर के पीठ, करवट आपणी लै बदलाईआ। क्यों सच स्वामी धुर दे मीत, मित्र प्यारा गोबिन्द गया समझाईआ। लेखा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी कराए भय भीत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सदी चौधवीं सारे करन तस्दीक, शहादत इक्को वार भुगताईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक जगदीश, जगदीशर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे छत्र झुल्ले सीस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण दए गवाहीआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कर बख्शीश, रहमत आपणी इक कमाईआ। झगड़ा मेट हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। साचा कलमा दस्स हदीस, धुर दे हज़रत कर पढ़ाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बातन पर्दा दे उठाईआ। जन भगत तेरे अज़ीज़, गुरमुख गुरसिख गोदी लै उठाईआ। साचे नाम दी दे तमीज़, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गाउण गीत, गोबिन्द मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूर कराईआ। सब दी आसा पूरी कर दे मनसा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। गुरमुख हरि सन्त बणा दे हँसा, सोहँ मोती चोग चुगाईआ । चार वरन अठारां बरन तेरा बंसा, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। मन हँकारी मार दे कंसा, सोई सुरती आप उठाईआ। सतिजुग सच बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी आदिन अन्ता, नित नवित्त वेस वटाईआ। मेहरवान मेहर कर दे उपर संगता, सति सतिवादी आपणा राह जणाईआ। तेरा भगत दूजे दर होवे ना मँगता, भिक्खक हो के झोली तेरे अग्गे डाहीआ । तूं लख चुरासी आत्म परमात्म साचा कन्ता, कन्तूहल तेरी वड्याईआ। कूड़ा मोह मेट दे ममता, विकार हँकार ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर तेरे अलख महबूब, मुहब्बत विच सरनाईआ। वखा इक अर्श अरूज, जल्वागर डगमगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट हदूद, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। तेरा नज़र ना आए कोई वजूद, जिस्म ज़मीर दे बदलाईआ । तेरा खेल पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। निरगुण जोत बिन वरन गोत पुरख अकाल आपणा दे सबूत, साहिब स्वामी पर्दा आप उठाईआ। हर घट वस्सें मौजूद, गुरमुखां
❋
❋
लएं तराईआ। तेरी मंज़ल इक मक्सूद, मुकामे हक़ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। दर ठांडा दिसे एक, एकँकार वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई दस्स दे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी दी बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। निज नेत्र तैनूं लैण वेख, लोचन अंदरों कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना मुल्ला शेख़, पंडत पांधा ना कोए पढ़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ खोल्ह भेत, नौ दुआर डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म दस्स हेत, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। पंच विकारा कर खेत, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। नज़री आएं नेतन नेत, निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरा कर दे लेख, भविख्तां विच तेरी आस तकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तूं बैठा रिहों सचखण्ड आपणे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। भगतां कारण हुंदा रिहों पेश, पेशीनगोई सब दी दए गवाहीआ। तूं रहिण वाला हमेश, जम्मण मरन रूप ना कोए बदलाईआ। तेरा मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, चोटी मूंड ना कोए मुंडाईआ। तेरा अन्त अख़ीर गुरु दस दस्मेश, दह दिशा कर के गया पढ़ाईआ। आप आपा कर के भेंट, बंस सरबन्स तेरे लेखे लाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक खेवट खेट, तट किनारा दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरवैर हो के सृष्ट सबाई वेख, दीनां मज़हबां पर्दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा पूर कराईआ। सम्मत कहे मैं चौथा आया, निरगुण निरवैर तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे माया, ममता मोह विकार गुआईआ। तूं साहिब सज्जण सुखदाया, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। लख चुरासी रचन रचाया, चारे खाणी वंड वंडाईआ। चारे बाणी राग अल्हाया, चारे कूटां कर शनवाईआ। चारे जुग खेल रचाया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कल धराईआ। अवतार पैगग्बर गुरु वेस वटाया, नित नवित्त आपणी कार कमाईआ। पारब्रह्म तेरा भेव किसे ना आया, पर्दा सक्कया ना कोए चुकाईआ। सब ने झुक झुक तैनूं सीस झुकाया, सजदयां विच लोकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाया, चार जुग करी जगत पढ़ाईआ। क़लम शाही लेख लिखाया, काग़ज़ बणत बणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जुग जुग आपणा फेरा पाया, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। अन्त संदेसा तेरा इक सुणाया, ढोला सोहला राग अल्हाईआ। जिस वेले कलयुग वेला अन्तिम आया, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस नूं जन्मे कोए ना माया, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। जिस नूं खिलाए कोई ना दाया, दर दुआर ना कोए सुहाईआ। तूं ख़ालक ख़लक बेपरवाह नूर रुशनाया, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दे उठाईआ। सम्मत कहे मैं साल चौथा आया जग, जगजीवण दाता दए वड्याईआ । चार कुण्ट लग्गी अग्ग, तृष्ना जगत ना कोए बुझाईआ।
❋
❋
हँस बुद्धी होई कग्ग, सृष्टी दृष्टी तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। मोह हँकार विकार गया वध, काम क्रोध करे लड़ाईआ। साध सन्त जीव जंत तेरा प्रेम गए छड्ड, आत्म परमात्म नाता ना कोए जुड़ाईआ। ख़ाली दिसण साढे तिन्न हथ्थ काया माटी हड्ड, तेरी हद्द पार ना कोए कराईआ। एसे कर के अवतार पैगग्बर गुरु तैनूं गए सद्द, होका नाम वाला सुणाईआ। तूं साहिब सूरा सर्बग्ग, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तेरा नाम अगम्मा नद, दो जहानां करे शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे भज्ज, संसारी भण्डारी सँघारी सेव कमाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, कल तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, प्रगट आपणी कल धराईआ। सति धर्म दा खोल्ह दे हट्ट, हट्टवाणा इक्को नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण जस, सिफ्तां विच तेरा नाम सालाहीआ। जन भगतां अंदरों खोल्ह दे अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। सच स्वामी हो प्रतख, पारखू गुरमुख लै उपजाईआ। अग्गे होवीं कदे ना वक्ख, वखरा घर सुहाईआ। कुछ लहिणा दस्स के गया रामा बेटा दसरथ, वशिष्ट नाल गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख जिस वेले कृष्ण चलाया रथ, रथवाही हो के आपणी कार कमाईआ। चौथा साल कहे मेरे परम पुरख अबिनाशी, हरि करते तेरी सरनाईआ। तेरा खेल वेख्या मण्डल रासी, गगन गगनंतर वज्जी वधाईआ। गुर अवतार पैगग्बर वेखे तेरे साथी, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। देवत सुर मन्नदे आखी, गण गंधर्ब राग अल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वेखी तेरी पाती, संदेसे शब्द वाले जणाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म तेरी ज़ाती, जागरत जोत डगमगाईआ। निरगुण हो के कर राखी, सरगुण मेला मेल सहज सुभाईआ। की लेखा दस्स के गया गोबिन्द इक सत्त पंज छे दी वसाखी, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। ओह लहिणा देणा वेख बाकी, बाकी नवीस फोल फुलाईआ। पुरख अकाल तेरा तन वजूद नहीं कोई ख़ाकी, तत्तां विच ना कोए चतुराईआ। सदी चौधवीं अन्धेरी राती, कलयुग कूड़ क्रिया हल्काईआ। धर्म दा रिहा कोई ना पाठी, तिलक ललाट ना कोए लगाईआ । बग़ल क़ुरान रखाए ना कोई साची, मसला हक़ ना कोए सुणाईआ । जीवण बदले ना कोए हयाती, सन्त कन्त ना कोए मिलाईआ। किरपा कर कमलापती, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना सूरबीर हाठी, योद्धा इक्को धुरदरगाहीआ। साची मंज़ल चढ़ा दे घाटी, घाटा सब दा पूर कराईआ। सदी वीहवीं पूरी कर दे वाटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सम्मत मेरे चार, चौथे जुग दयां वड्याईआ। उठ वेख मात संसार, लख चुरासी अन्तर खोज खुजाईआ। साचा रिहा ना कोई प्यार, मुहब्बत विच महबूब ना कोए मिलाईआ। साचा आत्म परमात्म नाता जुड़िआ ना कन्त भतार, आत्म सेज
❋
❋
ना कोए सुहाईआ। रसना जिह्वा कथनी कहि कहि सारे रहे उचार, हिरदे हरि ना कोए सुहाईआ। मैं तेरे सम्मत विच सब नूं कर देवां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। हुक्म देवां पैगग्बर गुरु अवतार, अवतरा आपणी कार कमाईआ। जा के वेखो आपणी वार, निरगुण सरगुण पर्दा लाहीआ। जो दस्स के आए विहार, भरमे भुल्ली कूड़ लोकाईआ। की करनी कमाउँदे कार, करता पुरख दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए बणाईआ। पुरख अकाल किहा गुर अवतार आउ अगे, अगला लेखा दयां वखाईआ। हुक्मे अंदर सब नूं रिहा सद्दे, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। क्यों मातलोक विच्चों आए भज्जे, भजन बन्दगी आपणा नाम दृढ़ाईआ। सवाधान होवो बुढ्ढे नढ्ढे, नौजवान लवो अंगड़ाईआ। तुसीं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वारो वारी गए कदे कदे, क़दीम दा लेखा दयां मुकाईआ। दीन मज़हब दे चखदे रहे मज़े, मानस मानस नाल लड़ाईआ। चढ़ाउँदे रहे अपणी मंज़ल आपणी हद्दे, महबूब मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। किसे याद ना आई केहड़ी पुश्त केहड़ी यद्दे, यके बाद दीगरे सारे कर के गए शनवाईआ। सदी चौधवीं साबत सिदक किसे ना लभ्भे, सूफ़ी फ़कीर रहे कुरलाईआ। लेखे साधां सन्तां दिसण ना बग्गे, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान ग्रन्थां पन्थां भार बद्धे, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण धार किसे ना लभ्भे, अंदर बहि बहि सारे रहे ध्याईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा मूल किसे ना घल्ले, धायल होई ख़लक ख़ुदाईआ। निरगुण नूर ज़हूर विच कदे ना रले, रौला पवे थाउँ थाईंआ। बिन जन भगतां सदी चौधवीं कोई ना फले, पत्त डाली फुल्ल रुक्ख लहराईआ। जिन्हां नूं आप फड़ाए पल्ले, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। सच दुआर उन्हां ने मल्ले, जिथ्थे वस्से धुरदरगाहीआ। झगड़ा मुक जाए जले थले, अस्गाहां विच ना कोए भवाईआ। सचखण्ड दुआरे जोत अगम्मी बले, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। सोहणा सुहञ्जणा इक महल्ले, महबूब इक्को नज़री आईआ। जिस दे ना कोई उपर ना कोई थल्ले, मध्ध समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर वेखो खोल्ह के ताकी, पर्दा धर्म उठाईआ। तुहाडा दिसे कोई ना साथी, सज्जण संग ना कोए बणाईआ। ऊँच नीच नज़र ना आए कोए पाकी, पतित होई जगत लोकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तुहाडा बणया ना कोए जमाती, जुम्मला अक्खर ना कोए समझाईआ। जो संदेसा दे के आए काग़ज़ाती, क़लम शाही नाल लिखाईआ। ओह समझे ना इल्म सफ़ाती, सफा सब दी रिहा उठाईआ। प्रभ दा खेल वेखो इत्तफाकी, इत्तफाकीआ आपणी कार कमाईआ। जो तुहानूं भेजदा रिहा बहु बिध भाती, भावना आपणे नाल मिलाईआ। आपणा
❋
❋
दीन मज़हब वेखो प्रांती, परम पुरख रिहा दृढ़ाईआ। अंदर वेखो पवण स्वासी, हर हिरदा फोल फुलाईआ। जिन्हां दे पिच्छे चढ़ के आए फाँसी, तत्तां नालों तत कर जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला रिहा उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो सुणो अगम्मी फ़रमान, योद्धे सूरबीर बणो जुआन, मर्द मर्दान दए वड्याईआ। आपणे गुरमुख सन्त सुहेले सूफ़ी लओ पछाण, चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। जिन्हां नूं अक्खरां दा दिता ज्ञान, निरअक्खर लओ मिलाईआ। चढ़ाओ ओस बिबान, जिस नूं दो जहान ना कोए अटकाईआ। झगड़ा मुक्के पवण मसाण, तत वजूद करो सफ़ाईआ। मिलाओ धुर दे काहन, जो सख़ीआँ संग निभाईआ। वखाओ ओस राम, जो राम रामा रिहा प्रगटाईआ। जो पैगग्बरां करे पहिचाण, कलमा कायनात जणाईआ। जिस ने दस्सया सतिनाम, नानक निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। जो फ़तहि डंक वजाए आण, गोबिन्द हुक्म सुणाईआ। सो सूरा साहिब सुल्तान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सब नूं कर के सवाधान, सुत्यां रिहा उठाईआ। कलयुग शरअ होई शैतान, धर्म धीर ना कोए धराईआ। जो नाम कलमा दे के आए पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी विच समझाईआ। ओह मिल्या ना किसे मकाम, मकामे हक़ ना कोए सहाईआ। कलयुग कूड़ चढ़या तुफ़ान, घर घर अंदर रिहा रुढ़ाईआ। क्यों तुहानूं मन्नण वाले होए बेईमान, बेवा दिसे लोकाईआ । जिन्हां ने मसले पढ़े क़ुरान, काया काअबे दरस कोए ना पाईआ। जिन्हां वाचे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, पूरब जन्म दा लेखा ना कोए मुकाईआ। जेहड़े रसना गाउँदे सतिनाम, क्यों नहीं अंदरों हुंदी सफ़ाईआ। जेहड़े फ़तहि जैकारा कहिण नाल ज़बान, क्यों पिट्ठां रहे वढाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरो सदी चौधवीं तुहाडी धर्म दी लुट्टी गई दुकान, दाअवेदार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। चौथे साल कर लै सोझी, समझ दयां समझाईआ। साबत रिहा कोई ना जोगी, जुगीशर रहे कुरलाईआ। सन्त रिहा ना कोए संजोगी, मेला मेल ना कोए कराईआ। दीन दुनी होई काम दी भोगी, भगवन रंग ना कोए रंगाईआ। किसे कम्म ना आई जञ्जू नाल बोदी, तिलक त्रसूल नाल वड्याईआ। किसे लेखे ना लग्गी मुंनी होई ठोडी, लबां दा कटया कटाकश तीर ना कोए चलाईआ। भुल्ल गई सिख्या वेदी सोढ्ढी, सूरबीर रणखेत आपणा आप ना कोए मिटाईआ। जे कोई भगत सुहेला बचया उह वी प्रभ दे प्रेम प्यार दी विच डोडी, जिस दा पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। क्यों सृष्टी होई हउमे दी रोगी, गुर अवतार पैगग्बरो दयो जणाईआ । जां कहो असीं नहीं अंदर दे धोभी, सकीए ना कर सफ़ाईआ। फिर खेल करे प्रभ ठाकर धुरदरगाही मौजी, मौजूदा हो के वेख वखाईआ। जिस नूं आदि जुगादि दीन मज़हब दा हिरस नहीं उह कलमयां दा नहीं लोभी, जमातां वंड ना कोए वंडाईआ। जिथ्थे रमज़
❋
❋
किसे नहीं पहुंची, सारे गए सुणाईआ। ओस प्रभू दी कुल गुर अवतार पैगग्बरो कदे ना औंती, जन भगत सुहेले जुग जुग लए प्रगटाईआ। जिस वड्याई दिती रविदास चमारे मोची, मेहरवान मेहर नज़र तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या आप जणाईआ। सम्मत चार कहे गुर अवतार पैगग्बरो लोकमात मारो आपणा दब्बा, भय दयो वखाईआ। ज़ोर लाओ चोटी पब्बां, पारब्रह्म दयो दृढ़ाईआ। जेहड़ा साहिब किसे नहीं लभ्भा, ओह नेत्रां दयो वखाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर ब्रह्मण्ड खण्ड बज्झा, पुरी लोअ सीस निवाईआ। जिस दी हर घट अंदर जगह, घर घर अंदर डेरा लाईआ। जो वस्से उपर शाह रगा, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। जो नाम प्यावे मधा, ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जो शब्दी देवे सद्दा, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जो जुग चौकड़ी फिर फिर भज्जा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। ओस दे हुक्म दी लभ्भ लओ वजह, वज़ाहत नाल दृढ़ाईआ। क्यों बोदी टोपी सीस रखाई पग्गा, पगड़ी देवे ना कोए सफ़ाईआ। कलयुग अन्तिम सब दे नाल कर के दग़ा, दाग़ सब नूं दिता लगाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने गाँ वच्छा ढग्गा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। किसे ने अलिफ़ पढ़ी किसे ने ऊड़ा ऐड़ा बब्बा, बाहों फड़ के पार ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणी कल दृढ़ाईआ। चौथा सम्मत कहे गुर अवतार पैगग्बरो क्यों तुसीं सुत्ते, सचखण्ड लओ अंगड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों दुखे, दर्दां विच दुहाईआ। ग़रीब निमाणे मरदे भुक्खे, भुक्खआं ना कोए रजाईआ। भगत जम्मे किसे ना कुक्खे, जणेंदी कम्म किसे ना आईआ। लहिणा मुक्के ना उलटे रुक्खे, दस दस मास ना अगन बुझाईआ। सदी चौधवीं क्यों सारे बैठे चुप्पे, चुप चुपीते लओ अंगड़ाईआ। जगत मात सुहाओ रुत्ते, रुतड़ी प्रभ दे नाम महकाईआ। भाग लगाओ काया बुत्ते, पंज तत होए रुशनाईआ। क्यों गुरमुखां नाल होए गुस्से, गिला अंदरों दयो गुआईआ। क्यों आपणे प्रेम दे हथियार सुट्ठे, शस्त्रधारी हो के आपणा बल वधाईआ । क्यों मुहब्बत विच टुट्टे, टुट्टयां लओ जुड़ाईआ। क्यों नहीं गाने बन्न्हदे प्यार दे गुट्टे, साचा सगन मनाईआ । सदी चौधवीं सुहाओ रुत्ते, रुत धुर दी दयो वखाईआ। सारे गाओ मुझे, मुश्किल दीन दुनी पार कराईआ। चौथा सम्मत तुहानूं पुच्छे, पेशीनगोई दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण तूं आया चार सम्मत, समें मिली वड्याईआ। साडी रही कोई ना हिम्मत, हरि हौसला दिता ढाहीआ। जाईए केहड़ी सिम्मत, चारे कुण्ट दुहाईआ। जेहड़े विदवान ओहो बण गए निन्दक, पंडतां मुल्ला मुल्ल ल्या चुकाईआ। झगड़ा वेख्या जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए
❋
❋
वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण की दस्सीए अगम्मी बात, बातन भेव खुल्हाईआ। सचखण्ड विच साडी सब दी इक जमात, इक्को इक पढ़ाईआ। खेल कीता की लोकमात, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। प्रभ दी वखरी वखरी दस्स के याद, नाम नाम दिता बदलाईआ। भेव खुलाउँदे रहे बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। पर समझया नहीं किसे ओस दा राज़, जो राज़क़ रहीम अख्वाईआ। करदा रिहा आपणा नाज़, निरवैर पुरख धुरदरगाहीआ। साडी खुल्हण ना दिती जाग, चार कुण्ट आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं असीं वेखणा ओस दा भाग, जो भाग हिस्सा सब दी झोली पाईआ। साडा गुल्ल होया चराग़, चश्म दीद ना कोए रुशनाईआ। अन्त ओस दे हथ्थ फड़ाउणी वाग, जो वारस दीन दुनी दा नज़री आईआ। जिस गोबिन्द दा शरअ तों परे उडया बाज़, बाज़ां वाला नाउँ प्रगटाईआ। ओस दा धर्म दा वेखणा राज, रईयत दो जहान लए प्रगटाईआ। भविख्तां विच मार के आए आवाज़, संदेश्यां विच सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तूं सब दा करना काज, करते पुरख तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडा पूरा हो गया समां, समाप्त दिता कराईआ। पुरख अकाल दा खेल होणा नवां, नव नौ चार दए गवाहीआ । सृष्टी दृष्टी दुखी होणी बिन दमा, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कूड़ा लालच मिटाउणी तमअ, ताअबेदारी इक बनाईआ। जिस वेले पंजवां साल होणां रवां, राम कृष्ण सीस निवाईआ। चरण चुम्मे जगत माई हव्वा, आदम आदम दा खेल वखाईआ। दीन मज़हब दा जिस ने तोड़ना बन्न्हा, बावन बलि दए वड्याईआ। जन भगतां लेखा मिटाउणा जमां, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण सब ने हुक्म ओस दा मन्ना, सिर सक्कया ना कोए उठाईआ। जिस दा प्रकाश नूरी धार गोबिन्द चन्ना, चन्न चांदनी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा आप समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडी बदल देणी आदत, हरि करते हथ्थ वड्याईआ। सृष्ट सबाई दस्स इक इबादत, अमल इक्को इक जणाईआ। मन दी रहे ना कोई अदावत, अदल इन्साफ ना कोए दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया कर ममानत, सति सच दए प्रगटाईआ। जन भगतां दी दे के नाम ज़मानत, दो जहानां होए सहाईआ। जेहड़े सन्त सुहेले चार जुग दी सांभ के रखे अमानत, सो कलयुग अन्त दए प्रगटाईआ। धुर दी दे के नाम निआमत, तोहफ़ा अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। अगनी तत बुझा के करे सांत सांतक, रजो तमो सतो ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे नास्तिक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सम्मत चौथा कहे गुर अवतार पैगग्बरो इक वार लावो ज़ोर, जोरू ज़र वेख वखाईआ। तुसीं
❋
❋
होर प्रभ नहीं कोई होर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। क्यों तुहाडा इष्ट मन्नण वाले बणे चोर, ठग्गी तुहाडे नाल कमाईआ। तुसीं सचखण्ड बैठे उन्हां दी अंदरों खिच्चो डोर, सुरती आपणे नाल मिलाईआ। तुसां केहड़ा चढ़ के जाणा उपर घोड़, लोआं पुरीआं पैंडा पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट ना करनी पए दौड़, क़दम क़दम ना कोए उठाईआ। सब दे मन दे फ़ुरने दा अंदरों मिटा दयो शोर, छोहर हो के वेख वखाईआ। सारे तक्क के वेखो नाल ग़ौर, गहर गम्भीर रिहा समझाईआ। सदी चौधवीं साधां सन्तां बदल गए तौर, तबा तबीअत तबीब ना कोए बदलाईआ। रसना बचन करदे कौड़, कूड़ी क्रिया नाल वड्याईआ। सचखण्ड लग्गा ना किसे दा पौड़, पौड़ी चढ़न कोए ना पाईआ । ग्रन्थ पढ़ के मारन फौड़, नाता जगत नाल रखाईआ। बिना शब्द गुरु तों किसे दे सीस ना झुल्ले चौर, पवण चवर ना कोए कराईआ। किसे दे कोल अन्तर नूर नहीं भोर, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। बाहरों जगत गुरु बणे बतौर, बातन पर्दा ना कोए उठाईआ। मन्त्र फुरे ना किसे फोर, फ़ुरना मन ना कोए गुआईआ। काया वड़ के डूँघी गोर, आप आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। चौथा सम्मत कहे गुर अवतार पैगग्बरो तुसीं फेर पहनो तन ख़ाकी, लोकमात वेस वटाईआ। क्यों तुहाडे होए तुहाथों आकी, अकल बुद्धी दयो समझाईआ। तुहाडी रमज़ किसे ना जाती, जागरत जोत ना कोए जगाईआ। जे तुसीं पुराणे हो गए वागी, फिर शब्द डंगोरे हथ्थों दयो सुटाईआ। प्रभ नूं इक वार कहि दयो तेरी सृष्टी साथों नहीं जांदी सांभी, जाह सम्बल विच आपणा डेरा लाईआ। तेरी दृष्टी दीन दुनी भुलाया भरम सोने चांदी, रूपा रूप नाल वड्याईआ। नाम धर्म दी दिसे कोई ना बांदी, बन्दन सारे गए भुलाईआ। चारों कुण्ट कूड़ दी आंधी, जड़्ह सब दी रहे उखड़ाईआ। बेशक बाहरों दुनियां सारी नहांदी, अंदर करे ना कोए सफ़ाईआ। तेरा नाम रागां नादां विच गांदी, अनहद नाद ना कोए शनवाईआ। पवण मिले ना किसे ठांडी, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मुसाफ़र बणे पाँधी, मंज़ल हक़ ना कोए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दे जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर भर के लम्मा हौका, हाए कर सुणाईआ । कलयुग अन्तिम डुब्बण वाली नौका, नईआ पार ना कोए कराईआ। जिस गोबिन्द छड्डआ पटना पौंटा, पाटल हो के वेस वटाईआ। इक ढईए दा ला के ढौंका, कलयुग अन्तिम लए अंगड़ाईआ। दीन दुनी नूं वेखे नाल शौंका, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। आपणा आपणे हथ्थ रखे मौका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। बेख़बरी विच कदे ना करे धोखा, सुत्यां लए उठाईआ। पर्दा लाह के काया कोठा, कण्पड़ गढ़ करे सफ़ाईआ। जन भगत उठा के पुरख अकाल दा पोता, गोबिन्द पिता दए वड्याईआ। सिध्धा मेल मिला के नाल निर्मल जोता, जोती जोत विच रखाईआ। चुरासी विच मारन ना
❋
❋
देवे गोता, डूँघे वहिण ना कोए वहाईआ। कलयुग जीव रहिण ना देवे खोटा, खोटे खरे फोल फुलाईआ। साचे नाम दा सच दुआरे नहीं कोई तोटा, अतोट अतुट दए वरताईआ । साचा मार्ग दस्स के सौखा, मंज़ल इक्को इक चढ़ाईआ। जिथ्थे पढ़ना पए ना पोथा, बग़ल क़ुरान ना कोए उठाईआ । रखणा पए कोई ना रोज़ा, राज़क़ रिज़क़ रहीम दए सरनाईआ। जो गुरमुख हो गया प्रभ दे जोगा, जुगत आपणी दए समझाईआ। अंदरों कढ्ढके हउमे रोगा, हँ ब्रह्म दए वखाईआ। पर्दा लाह के चौदां लोका, चौदां तबकां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक सुहाईआ। अवतार कहिण असीं मातलोक तेई, त्रै पंज विच समाईआ। अगली खेल वेखणी नई, नर निरँकार दए वड्याईआ। कुछ बचन सुणाया राम चन्द कैकई, अयुध्आ रसना गाईआ। तूं नहीं माँ मतरेई, मति तेरी मोहे भाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आया बण के बड़ै्हई, रूप अनूप आप वटाईआ। उस दी सब अवतार पैगग्बरां गुरुआं पाउणी सही, शहादत इक भुगताईआ। जिस दा लेखा लिख्या नहीं जांदा उत्ते बही, वाहिद मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला आप उठाईआ। पैगग्बर कहिंदे असीं ओस दा अगम्मा नूर, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। जिस ने दिता सच ज़हूर, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। उहदा कलमा करन आए मशहूर, मशवरा इक पकाईआ। जिस दा सिफ्तां वाला दस्तूर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। उहदा सजदा कर मन्ज़ूर, सीस रहे निवाईआ। जिस दा झगड़ा नाल कूड़, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, मुफ़लिसां दए तराईआ। क़दमां दी दे के धूढ़, क़दीम दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। माटी वजूद चाढ़्ह के रंग गूढ़, रंगत आपणी इक चमकाईआ। मेहर निगाह नाल बख्श देवे हज़ूर, कलमे रोज़े दी लोड़ रहे ना राईआ। सूफ़ीआं रहिण ना देवे मग़रूर, फ़कीरां फ़िकरा इक जणाईआ। सब दा तोड़ के माण ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों दए कढ्ढाईआ। उहदा हुक्म फ़रमाना सब नूं करना पए मन्ज़ूर, जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, मनसा आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। पैगग्बर कहिण असीं ओस दे नज़दीकी, जो नेरन नेरा नज़री आईआ। जिस दी शरअ नहीं शरीकी, शिरकत दए मिटाईआ। जिस दी मुहब्बत विच तौफीक़ी, तुआरफ करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे चरण कँवल अज़ीज़ी, क़दम बोसी रहमत ख़ुदाईआ। जो देवे हक़ तमीज़ी, तमां तमन्ना दए गवाईआ। जिस दी चौदां लोक बग़ीची, चौदां तबक वेख वखाईआ। ओस दा कलमा गाईए हक़ीक़ी, नगमा धुर दा रिहा दृढ़ाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीदी, आमद आपणी इक जणाईआ। हज़रत करन आए ताईदी, ताकीद धुरदरगाहीआ। जिस दी सिफ्त करे क़ुरान मजीदी, मजमूआं अक्खरां वाला बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, धुर दा खेल आप बणाईआ। पैगग्बर कहिण मूसा वेख आपणा मसला, मुश्किल हल्ल कवण कराईआ। ईसा वेख आपणा असला, असलीअत दे दृढ़ाईआ। मुहम्मद चौधवीं सदी दा की मसला, साहिब मुसाहिब की समझाईआ । केहड़ा कलमा परवरदिगार ने दस्सणा, कलमयां तों बाहर कर पढ़ाईआ। केहड़ा जींवदयां गाउणा रसना, रसना दए वखाईआ। जिस दे क़दमां अंदर वसणा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मुहम्मद किहा मैं ओस अमाम नूं सद्दणा, जो नबीआं दा नबी रसूलां दा रसूल माकूल नज़री आईआ । जिस दा अग्गा अग्गे वधणा, वहदत विच लोकाईआ । जिस दी वाहिद होणी बन्दना, बन्दगी इक दृढ़ाईआ। चढ़ के आपणी मंज़ला, महबूब हो के पर्दा दए उठाईआ। उस दा चराग़ दीपक इक्को जगणा, जगह जगह करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। दस गुरु कहिण ओह सब दा इक ख़ावंद, ख़सम नानक कहि के गाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर पाबन्द, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दी महिमा गाउँदे छन्द, ढोले सिफ्त सालाहीआ। जिस दा लेखा अन्तिम पुरी अनन्द, अनन्द गोबिन्द विच प्रगटाईआ। जलवा नूर चाढ़्ह के चन्द, ज़हूर दए चमकाईआ। तन वजूद कर के खण्ड, खण्डा खड़ग इक उठाईआ। अस्व घोड़े कसे तंग, वेखे सर्ब लोकाईआ। गुरमुखां दे के संग, सगला संग निभाईआ। अन्तिम हो के मात विच्चों नंग, नंगी पैरीं माछूवाड़े डेरा लाईआ। पुरख अकाल तों मँगे मँग, सत्थर यारड़ा इक हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। दस गुरु कहिण नानक निरगुण धार, निरवैर विच समाईआ। तन वजूद आकार, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जोत नूर उज्यार, शब्द धार शनवाईआ। खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आप समझाईआ। मंज़ल चढ़ दुष्वार, दर साचे वज्जे वधाईआ। हुक्म धुर दरबार, संदेसा इक अल्हाईआ। कल कल्की लए अवतार, निहकलंक नाउँ प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे ख़ुआर, ख़ालस आप जणाईआ। जीवण जुगत जाणे जुग चार, चौकड़ी पर्दा दए उठाईआ। वेला वक्त लए संभाल, सम्बल आपणा आसण लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर कर त्यार, बंक सुहञ्जणा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। नानक गोबिन्द कहे तूं धुर दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जो आदि जुगादि भगतां साथी, सगला संग निभाईआ। जिन्हां नूं चौदां रतनां विच्चों सीस निवाउँदा ऐराप्त हाथी, गज दिती माण वड्याईआ। जिस दी चार जुग गुर अवतार पैगग्बर गाउँदे साखी, साख्यात निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सति धर्म दी खोल्हे हाटी, वणज वणजारा इक्को दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। राम नाम दी दे के गाथी, मन्त्र इक्को दए सिखाईआ। सच
❋
❋
सुनेहड़ा जणावे पाती, पतण इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे गुरमुख आत्मा हँस सरोवर नहाती, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मनसा मन रहे ना नार कमज़ाती, कुलखणी कूड़ दए गुआईआ। सुरती सदा रहे जागी, आलस निंदरा दए मिटाईआ। प्रेम प्यार दे वैरागी, वैरी अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। गुरमुख दीन दुनी दा बणा के तिआगी, घर इक्को दए समझाईआ। अन्तिम हारनी ना पए बाज़ी, बाज़ां वाला गोद उठाईआ। जेहड़े अन्तिम कलयुग हो गए बाग़ी, बाहर मिले सज़ाईआ। जिन्हां दे अंदर नानक निरगुण रबाबी, तार सितार रिहा हिलाईआ। ओह मिल गए नाल पुरख अबिनाशी आदी, जो अन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सम्मत कहे मेरा भाद्रों आया महीना, गुर अवतार पैगग्बर वेख वखाईआ। प्रभ दा भगत वेखो नगीना, जिस दी क़ीमत कोए ना पाईआ। जिन्हां हरि का नाम चीना, चिन्ता अंदरों गए गुआईआ। कूड़ विकार उन्हां तों छीना, छिन्न भंगर करे जणाईआ। लेखा मुका के लोक तीना, त्रैभवन धनी दए सरनाईआ। तड़फण देवे ना वांग जल मीना, अमृत जाम प्याईआ। जिन्हां नूं पैदल चलदयां आया पसीना, पुश्त पनाह उन्हां दी हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख ना कोए कमीना, कामल मुर्शद दए गवाहीआ। जिस नूं मुहम्मद किहा आमीना, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उह देवण आया सच तालीमा, गुरमुख तुलबिआं करे पढ़ाईआ। जिस दा किसे नहीं समझया ज़मीमा, ज़रा ज़रा ना वंड वंडाईआ। उस दा लेखा हक़ तख़मीना, तमां कूड़ ना कोए गवाईआ। जो खेल खेलदा असमानां तों उत्ते थल्ले ज़मीना, ज़ामन धुरदरगाहीआ । गुरमुखां ठंडा करे सीना, कलयुग अगनी अग्ग बुझाईआ। जो मालक वड प्रबीना, पर्बतां दा खै्हड़ा रिहा छुडाईआ । जन भगतो प्रभ दे चरण दुआरे जीणा, दूजा जीवण कम्म किसे ना आईआ। आबेहयात अमृत पीणा, रसना रस देणा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। चौथा साल कहे मेरा भादों आया भला भद्र, भावना सब दी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो तुहाडीआं उम्मतां विच पैणा ग़दर, गदागर बणे लोकाईआ। किसे दी पूरी होणी नहीं कोई सध्धर, सदमे विच दिसे लोकाईआ। कलमयां दी पवे कोई ना कदर, कायनात दए दुहाईआ। बिना परवरदिगार तों करे कोई ना अदल, इन्साफ रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडे वस्स विच तुहाडा मज़हब रिहा कोई ना टब्बर, पुत्तर धी माण ना कोए रखाईआ। हुण सारे कर लओ सबर, शुकराने विच सीस निवाईआ। पुरख अकाल दा शब्दी योद्धा शेर बब्बर, भबक आपणी लए लगाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो महरम होए ना किसे विच क़बर, मक़बरा दए ना कोए दुहाईआ। तुहाडा लेखा लिख्या कोई कर ना सके रबड़, भविख्तां विच भेख बदलाईआ। कलयुग जीव बाहरों हो गए बगले बप्पड़, अंदरों नूर ना कोए चमकाईआ। अठसठ तीर्थ बण गए छप्पड़, दुरमति मैल ना कोए
❋
❋
धुआईआ। सदी चौधवीं सन्त फ़कीर दरगाह साची कोई ना सके अप्पड़, अद्धवाटे सारे बैठे मारन धाईआ। माया ममता वाले फक्कड़, फ़िकरे ढोले तुहाडे रहे गाईआ। दुनियां विच मार के चक्र, चक्रवर्ती रहे अख्वाईआ। घिउ खण्ड खा के करन शुकर, शुकरीआ जगत दा रहे कराईआ। नाले साध ते सच दे नाल लावण टक्कर, टुकड़े मँग के झट लँघाईआ। कोई नहीं दिसदा जेहड़ा पहुंचिआ होवे पत्तण, किनारे बैठा सोभा पाईआ। राम अल्ला वाहिगुरु गाॅड कहि के आपणा करदे यत्न, यथार्थ मिले ना धुरदरगाहीआ। ओह सन्त नहीं उह भगत नहीं उह अवतार नहीं उह गुर नहीं उह पैगग्बर नहीं जेहड़े मिन्नतां कर के प्रभ दा नाम जपण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिन्हां दी पैज आप आवे प्रभ रखण, उह उठ उठ वेखण चाँईं चाँईंआ। इक्को चरण दुआरे नस्सण, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ दा दर्शन कर के हस्सण, बहुतिआं दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। चौथा साल कहे गुर अवतार पैगग्बरो भादों महीना प्रभ दा भुजंगी, हरि भुजंगम वेख वखाईआ। सूरबीर बहादर नौजवान योद्धा जंगी, जंगजू इक्को इक वड्याईआ। तुसीं वेखो सारे सृष्टी अंदर तंगी, तंगदस्त दिसे लोकाईआ । दीनां मज़हबां दी तुसां ने पाई कन्धी, हद्दां वंड वंडाईआ। प्रभ दे सिफ्ती नाम दी दस्स के डंडी, राम कृष्ण अल्ला वाहिगुरु सतिनाम दी कीती लड़ाईआ। वरभण्ड विच पा के भंडी, प्रभ नूं भंडया थाउँ थाईंआ। कलमे गा के आपणे दन्दी, दानशमंद दिते भुलाईआ। हुण वेखो मातलोक तुहाडी केहड़ी सभा चंगी, मजलस कवण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जां तक्कण सब दी पिठ नंगी, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। अंदरो कहिण आत्म अन्धी, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढ्ढाईआ। बाहरों कहिण विदवानां दी लग्गी मंडी, पुस्तकां दी करन पढ़ाईआ। विद्या दे बण पाखण्डी, पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ । कलयुग खेल कीती बहुरंगी, रंगत आपणी दिती वखाईआ। रसना कर के गन्दी, कूड़ी क्रिया विच मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। चौथा साल कहे वेखो भाद्रों आया भज्जा, भाजड़ दिसे जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो आपणा हथ्थ अगे करो सज्जा, हरि साजण वेख वखाईआ । सब दी तली दे विच दाग़ लग्गा, मुहम्मद दए गवाहीआ। सदी चौधवीं गुरुआं नाल चेल्यां करना दग़ा, मुरीद मुर्शदां सीस ना कोए निवाईआ। जगत विकार हींगणा वांग गधा, गदागर करे शनवाईआ। माया रस दा कौड़ा सब ने लैणा मज़ा, अमृत रस ना कोए चखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ गुरुदुआर पवित्र रहे कोई ना जगह, नेत्रहीण दिसे जगत लोकाईआ। हँस बुद्धी होवे कग्गा, काग वांग कुरलाईआ। ओस वेले सब ने कहिणा हाए अल्ला दरोही रब्बा, अब्बा नज़र कोए ना आईआ। किसे ने कहिणा पुरख अकाल सूरा सर्बग्गा,
❋
❋
बग़लगीर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव आपणा दए खुल्हाईआ । भाद्रों कहे मैं महीना बेशक जग, जुग चौकड़ी साल बसाला मैनूं गाईआ। मेरे विच कीता किसे ना हज्ज, हाजी रुत ना कोए सुहाईआ। जगत जिज्ञासूओ लओ भज्ज, भज्जयां पार ना कोए लँघाईआ। सब दा मालक इक समरथ, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दे कोल धुर दा हक़, हक़ीक़त इक समझाईआ। कर के कक्खों लख, कख्खों दए वड्याईआ। ज्यों भावे त्यों लए रख, मेहर नज़र उठाईआ। सदी चौधवीं सब ने होणा भट्ठ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मिटणा अठसठ, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। माण रहे ना मन्दिर मठ, शिवदुआले मसीतां हाल दुहाईआ। चार वरन हँकारी बुरज जाणा ढठ्ठ, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। अन्त प्रभ दा होणा इक्ठ, जुग जन्म दे विछड़यां लए मिलाईआ। इक्को नाम ढोला गीत सब ने लैणा रट, पिछला रट्टा देणा मुकाईआ। स्वामी नज़री आउणा कमलापति, पतिपरमेश्वर नूर ख़ुदाईआ। जन भगतो भाद्रों कहे मैं दस्सण आया सच, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा काया माटी कच्च, कंचन गढ़ ना कोए वड्याईआ। ओस प्रभू दी चरणी जाओ ढठ्ठ, जो ढट्ठयां लए उठाईआ। जिस दा वड्डा छोटा नहीं कद्द, क़दीम तों क़ुदरत दा मालक आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। भादों कहे मैनूं वेख के आउँदी हासी, ख़ुशीआं विच जणाईआ। साचे मण्डल पवे कोई ना रासी, गोपी काहन नाच ना कोए नचाईआ। नूर चमके ना पृथ्मी आकाशी, गगन मण्डल ना कोए रुशनाईआ। साची दिसे ना कोए दासी, हँकार विच दुहाईआ। क्यों मूसा चढ़या उपर घाटी, मूँह दे भार सुटाईआ। क्यों ईसा लटक्या फाँसी, सलीब गल छुहाईआ। क्यों मुहम्मद कटी वाटी, जंगलां विच दुहाईआ । क्यों नानक निरगुण सरगुण बणया साथी, सगला संग निभाईआ। क्यों गोबिन्द चार वरन बणाया जमाती, इक्को रंग रंगाईआ। क्यों तेई अवतारां मन्नी प्रभ दी आखी, हुक्मे विच सीस निवाईआ। क्यों कलयुग अन्तिम रखी आसी, आशा इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं प्रगट होवे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। जो दीन दुनी दी वेखे गुस्ताख़ी, काया मन्दिर अंदर फोल फुलाईआ। जन भगतां सन्तां करे राखी, रखक हो के दए वड्याईआ। जागरत जोत दस्स के धुर दी जाती, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे दीवा बाती, नूरो नूर डगमगाईआ। गुरमुखां बदल के जगत हयाती, जन्म सतिगुर घर वखाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे काग़ज़ाती, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। बकाया रहे कोई ना बाकी, लेखा सब दा साफ़ कराईआ। सच प्रेम दी दे के पाती, पतण अगला पार कराईआ। जिथ्थे वस्से शाह पातशाह हर घट निवासी, निवास अस्थान इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड
❋
❋
दुआरा इक खुल्हाईआ । भाद्रों कहे मैं दस्सां हुक्म खुल्हा, ख़ालक ख़लक रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतो प्रभ दुआरे लग्गे कोई ना मुल्ला, क़ीमत करता ना कोए पाईआ। जन भगत कदे ना रुला, रुलदयां लए उठाईआ। भावें तुसीं जाप करयो कदे ना नाल बुल्लां, हिरदे अंदर लैणा वसाईआ। साहिब सतिगुर कदे ना भुल्ला, जुग जुग भुल्लयां लए समझाईआ। जेहड़ा सतिगुर दे कन्ढ्ढे तोल तुला, अनमोल अतुल बणाईआ। उहदा चराग़ नहीं होणा गुल्ला, दीपक जोत सदा रुशनाईआ। साचे गुलशन विच जन भगत सुहेला गुंचे तों बाहर गुला, फूल डाली आप महकाईआ। जिस दा फुल्ल कदे ना हुल्ला, ओह आपणा कलमा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो इक दी कर लओ पूजा, सीस जगदीश झुकाईआ। बिना पुरख अकाल तों अवर नहीं कोई दूजा, दुतिया भाउ देणा गवाईआ। जो बन्द होया तुहाडे काया अंदर कुज्जा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। जिस ने इशारा दिता महात्मा बुधा, बड़्ह बोहड़ दए दुहाईआ। भेव खुल्हाया गुज्झा, रमज़ इक जणाईआ। कलयुग अन्तिम मेरा नूर रहिणा नहीं लुका, लोक परलोक होवे रुशनाईआ। सदा प्रभू प्रेम दा भुक्खा, बिदर दए गवाहीआ। रविदास दा खा के टुक्कर रुक्खा, सुख सागर विच समाईआ। नामे दा मेट के दुक्खा, देहुरा दिता भुआईआ। धन्ने दा गुआ के गुस्सा, बजर विच्चों सध्धर पूर कराईआ। लहिणा मुका के कच्छ मच्छा, कशमकश वेखे जगत लोकाईआ। जन भगतो तुसां बचन मन्नणा सच्चा, चलणा इक रज़ाईआ। गुरमुखो रिहो कोई ना कच्चा, कच्चा तन्द कम्म किसे ना आईआ। रसना नाल कहो ना अच्छा, अंदरों आत्म लैणा मनाईआ। जो प्रभू दा बण गया बच्चा, बचपन आपणी झोली पाईआ। देवे घर हक़ीक़ी हक़ा, हक़ीक़त इक दरसाईआ। तुहाडे अंदर मदीना मक्का, काअबे तों परे नूर ख़ुदाईआ। तुहाडे मन्दिर वेखो सजा, आत्म सेजा डेरा लाहीआ। काया दुआरा वेखो जगह, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचे नाम दा दे के सद्दा, भगतां ल्या उठाईआ। साचे प्रेम दा लै लओ मज़ा, तुहानूं मज़ाक़ करे लोकाईआ। जिन्हां दे सिर ते कूकदी क़ज़ा, कलयुग कसाई छुरी रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ । भादों कहे जन भगतो बण जाओ जोबनवन्ते, घर घर वज्जे वधाईआ। मन्नो इक श्री भगवन्ते, जो सब दा पिता माईआ। चार वरन रूप धरो हरि संगते, द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल आपे तुहाडे चोले रंग दए, रंगण इक चढ़ाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर मँगदे, उह देवणहार गुसाईंआ। तुसीं साथी उहदे अंग दे, अंगीकार आप हो जाईआ। दिन थोड़्हे होर मँग दे, मँगणी सब दी दए गुआईआ। वेखो विष्न ब्रह्मा शिव हथ्थ बन्न्हदे, सीस सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
मेला सांझा लए मिलाईआ । भाद्रों कहे जन भगतो सुणयो मेरी अरदास, बेनन्ती इक जणाईआ। साहिब सतिगुर तुहाडे पास, अंदर बैठा डेरा लाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश, ब्रह्म करे रुशनाईआ। मण्डल पा के रास, सुरती शब्दी नाच नचाईआ । घर वखाए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर दए जणाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, साह साह विच वड्याईआ । तुहाडी पूरी कर के जावे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुका के जगत जात, जागरत जोत विच समाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, नाता बिधाता लए बंधाईआ। मंज़ल चाढ़्ह के औखे घाट, घाटा सब दा पूर कराईआ। जन्म जन्म दी मेट के वाट, वटना मले चाँईं चाँईंआ। आत्म सेजा बहि के खाट, खटका अंदरों दए कढ्ढाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। अन्त अख़ीरी जावां आख, संदेसा सच समझाईआ। जन भगत रहे ना कोई गुस्ताख़, गुस्सा अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दा पूरा करना भविख्त वाक्, क्या वेखे चाँईं चाँईंआ। साचे सन्तां दा बण के चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। गुरमुखां चरण धूढ़ी दे के ख़ाक, मस्तक टिक्के देणे रमाईआ। प्रेम प्रीती दा बख्श इतफ़ाक़, निफ़ाक़ अंदरों देणा कढ्ढाईआ। तुसीं ओस प्रभू दे साक, जिथों होवे ना कदे जुदाईआ। बिना सजदयां तों सब नूं करे पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। भाद्रों कहे मेरी शहिनशाही सम्मत दी पहली रात, सगनां नाल मनाईआ। जन भगतां पए ना जम की फास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। भाद्रों कहे मेरा भगवान, भगवन इक अख्वाईआ। जिस दा आदि जुगादि धर्म निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। सब नूं देवणहारा दान, नाम अनमुल्ला झोली पाईआ। सचखण्ड दा हुक्मरान, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। अवतार पैगग्बर कर परवान, गुरुआं वेख वखाईआ। लेखा जाण जीव जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हुक्म संदेसा दे फ़रमान, शब्दी शब्द पढ़ाईआ। कलमे दस्स कलाम, कायनात सिखलाईआ। अन्त हो प्रधान, डंका इक वजाईआ। कूड़ी क्रिया मेट शैतान, कलयुग शरअ दए बदलाईआ। सतिजुग सति बणा विधान, वायदा सब दा पूर कराईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, धुर फ़रमाना इक उपजाईआ। लख चुरासी गोपी बणके काहन, नाम शब्द धुन सुणाईआ। सीता सुरती प्रना के राम, रमईआ राम वेख वखाईआ। अमाम हो के देवे पैग़ाम, पैगग्बरां करे पढ़ाईआ। धर्म दस्स सच इस्लाम, इस्म आज़म इक वखाईआ। सजदयां नाल प्रणाम, नमस्ते विच वड्याईआ। प्रगटा के धुर मकान, मुक़ाम इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे वस्से ना कोए इन्सान, तत्तां वाला नज़र कोए ना आईआ। इक्को दीपक जोत जगे महान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जिथ्थे कोई अवतार पैगग्बर गुरु देवे ना कोई बलिदान, तन सीस ना कोए कटाईआ। ओह धाम लामुक़ाम, बेमुक़ाम आप
❋
❋
सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणी खेल रचाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो निर्मल कर लओ बुद्धि, बुध्ध बबेक कराईआ। लेखा रहिणा नहीं वदी सुदी, किशना शुक्ला पक्ख ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल दा आउणा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों जुगी, जुग जुग गुरु अवतार पैगग्बर सेव कमाईआ। एह खेल नहीं कोई गुज्झी, रमज़ इशारे नाल दृढ़ाईआ। जिस ने धार मिटाउणी दूजी, दूआ एके विच समाईआ। जन भगतां मंज़ल रखणी सौखी, दुखीआं दु:ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मंज़ल चाढ़्ह दए उच्ची, जिथ्थे उच्च अगम्म अथाह आपणा डेरा लाईआ।