पुस्तकालयभाग २१

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

भाद्रों कहे मेटां भरम, भरमीआं भरम गवाईआ। झगड़ा मेटां माटी चर्म, चम्म दृष्टी दयां बदलाईआ। सति सच दस्सां धर्म, धर्म आत्मा इक समझाईआ। निहकरमी दा वेखां करम, जो निहकरमण लए तराईआ। बख्शे साची सरन, सरनगति इक वखाईआ। जन भगतां आया फड़न, फड़ बाहों लए उठाईआ। साचा ढोला नाम पढ़न, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। साचा मेला कर मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराइंदा। सब दा मालक बण के आप, आपणे घर वसाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जग जीवण दाता जोत जगाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट संताप, सहिसा अंदरों बाहर कढाइंदा। रूह बुत कर के पाक, पतित पुनीत वेख वखाइंदा। पूरा कर के आपणा वाक्, वाक़फकार हो के खेल खिलाइंदा। सृष्ट सबाई बणा के दासी दास, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगतां दे के पूरा विश्वास, विशा इक्को इक दरसाइंदा। जिस दा नूर जोत प्रकाश, प्रकाश आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक सुहाइंदा। दर ठांडा होए सांतक सति, सच मिले वड्याईआ। पूरन विद्या दे के ब्रह्म मत, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। सति सन्तोख दे के धीरज जत, यथार्थ आपणा पर्दा दए उठाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, लोचन नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, नाम महिमा दस्स अकथ, भेव अभेदा आपणा दए खुल्हाईआ।

❋

❋

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ प्रीतम सिँघ दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

दे वड्याई प्रभू जन भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख प्रगट कर साचे सन्त, सति सतिवादी वेख वखाईआ। आत्म परमात्म मेला करना हरि कन्त, सच स्वामी अन्तरजामी आप सुहाईआ। गढ़ तोड़ीं हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। बोध अगाधा बण धुर दा पंडत, निरअक्खर निरवैर दे समझाईआ। चार वरन बणा धर्म दी संगत, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे दुआरे निउँ निउँ करां मिन्नत, सीस जगदीश झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले हर घट अन्तर बख्श आपणी हिम्मत, हौसला दे वधाईआ। चार कुण्ट दह दिशा तेरी दिसे सिम्मत, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। मनुआ मन करे ना इल्लत, कूड़ी क्रिया दे गवाईआ। मानस रहे कोई ना निन्दक, गढ़ हँकारी देणा तुड़ाईआ। जगत विकारा मेट दे चिन्नत, चिन्ता चिखा ना कोई तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। जन भगतां देदे साची सिख्या, धुर दी कर पढ़ाईआ। दीन दुनी समझ मिथ्या, थिर रहिण कोई ना पाईआ। तन वजूद जाए ना भिटिआ, जिस अन्तर वस्से हरि रघुराईआ। झगड़ा मिटा दे काया बुतिआ, ऊचो ऊँच तेरी सरनाईआ । आत्म परमात्म बण मितिआ, मीत मुरारे वेख वखाईआ। घर वखा अगम्म अनडिठया, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। लेखा सब दा कर दे चिट्टया, दुरमति मैल धुआईआ। जो सन्त सुहेला तेरे चरण कँवल भिटिआ, क़ीमत करता दए चुकाईआ। रसना रस रहे ना फिक्या, अमृत जाम देणा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग देणा रंगाईआ। जन भगतां देदे शब्द ज्ञान, विद्या अवर ना कोए पढ़ाईआ। निरंतर अन्तर दे ध्यान, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। अमृत रस करा इश्नान, निझर झिरना आप झिराईआ। शब्द अनाद सुणा धुनकान, अनहद नादी नाद वजाईआ। घर विच घर वखा मकान, बिन तेल बाती दीपक जोत कर रुशनाईआ। पुरख अकाले मेहरवान, महबूब तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस वटाईआ। तेरी महिमा करदे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गुर अवतार पैगग्बर तेरा ढोला गाईआ। सति धर्म दा तेरा इक विधान, जिस दी तरमीम करे ना कोए विच लोकाईआ। झगड़ा वेख ज़िमीं असमान, बेपहचान फेरा पाईआ। जीव जंत सर्ब कुरलाण, नेत्र रोवण मारन धाईंआ। साचा दिसे ना कोई अमाम, अमल हक़ ना कोई कमाईआ। मन ममता कीते ग़ुलाम, ग़ुरबत घर घर डेरा लाईआ। तेरा कलमा भुल्लिआ कलाम, कायनात नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं विगड़ गया नज़ाम, भय भउ ना कोए वखाईआ। तेरा नाम होया बदनाम, बदी विच बदला रहे चुकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, मेहरवान वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी

❋

❋

अंदर आप पहचान, कर्म कुकर्म दा लेखा फोल फुलाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोई दुकान, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ काअबे देण दुहाईआ। तूं हर घट जाणी जाण, जानणहार तेरी सरनाईआ। जन भगतां दे दे नाम दान, दाता हो के आप वरताईआ। चरण प्रीती बख्श ध्यान, पद निरबान इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। जन भगतां दे दे आपणा जोग, जुगती धुर दी आप दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म कर संजोग, सज्जण मेला लैणा मिलाईआ। आत्म सेजा कर भोग, भसमड़ आपणा खेल वखाईआ। सब दा हिरदा लैणा सोध, सुदी वदी ना वंड वंडाईआ। हउमे हंगता कढ्ढणा रोग, हँ ब्रह्म देणा जणाईआ। साचे नाम दा दे के चोग, चुगली निन्दिआ तों लैणा बचाईआ। भाग लगा के काया कोट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूड़ कुटम्ब देणा छुडाईआ। साचे शब्द दी ला के चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। भगत भगवान तेरी गोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मुका दे चौदां लोक, चौदां तबक चार कुण्ट दुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के इक सलोक, सोहला धुर दा देणा पढ़ाईआ। चरणां हेठ रुलादे भगतां दे मुकती मोख, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। आवण जावण झगड़ा रहे ना सोच, चिन्ता अंदरों देणी मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा दर्शन करन रोज़, रोज़ा निमाज़ बांग दा खै्हड़ा देणा छुडाईआ। मुहब्बत विच कर अगम्मी चोज, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां देदे मौज, मजलस आपणे नाल बणाईआ। जन भगतां दे दे नाम अगम्मा रस, रस्ता अंदरों दे वखाईआ। मनुआ मन कर के वस, वसल दस्स यार ख़ुदाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, नर नरायण दे चमकाईआ। शब्द अगम्मी मार के सट्ट, सोई सुरती लै उठाईआ। नाम भण्डारा वखा के हट्ट, वस्त अमोलक झोली पाईआ। झगड़ा मुका के तीर्थ तट, आत्म सरोवर देणा नुहाईआ। जन भगतां अन्तर मैल कट, बाहरों करन हक़ सफ़ाईआ। तेरा नाम पुरख समरथ, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं सब कुछ तेरे हथ्थ, सिर सके ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नौजवान मर्द मर्दान नठ्ठ, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। तेरा खेल अनोखा लख चुरासी घट, घट भीतर पर्दा दे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्ट सबाई गावे जस, सिफ्तां विच तेरी सिफ्त सालाहीआ। साचा मार्ग सच स्वामी अन्तरजामी एक एकँकार एकँकारे एका दस्स, दह दिशा लेखा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं दे धीरज यति, सति सन्तोख सति सतिवाद आप प्रगटाईआ।

❋

❋

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ हरदीप सिँघ दे घर पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

सम्मत कहे प्रभ सन्त कोल रही ना कुंजी, क़ुफ़ल सके ना कोए खुल्हाईआ। जगत माया दुआर बण गए महसूल खाना चुंगी, चुगली निन्दिआ विच वड्याईआ। जूठ झूठ चखदे नाल चुंझी, चार कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। सच नाम दी रहे कोए ना पूंजी, पंचम पंच ना कोई शनवाईआ। कँवल नाभ ना होई ऊंधी, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। मन कल्पणा सब दी कूंदी, कूक कूक सुणाईआ। समझ आई ना शब्द सतिगुरु दी, गुरदेव स्वामी सीस ना कोई झुकाईआ। धार जाण ना सके शुरु दी, शरअ विच पई लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। सम्मत कहे साचा रिहा कोई ना रस, रस्ता भुल्ली जगत लोकाईआ। जगत विद्या विच रहे वस, वास्ता अक्खरां नाल बणाईआ। सिफ्तां विच रहे फस, सालाह सिफ्त ना कोई समझाईआ। नेत्र लोचण ना खुल्ही अक्ख, आख़र मंज़ल चढ़न कोई ना पाईआ। मानस जन्म कौडी होया कक्ख, क़ीमत अग्गे ना कोई टिकाईआ। महबूब मिले किसे ना हक़, हक़ीक़त लाशरीक ना कोए पाईआ। मैं फिर के वेख्या नठ्ठ, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। नेत्र रोवण अठ्ठ सट्ठ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ रहे कुरलाईआ। सब दा खेड़ा हुंदा दिसे भट्ठ, भठियाले अगनी देणी बुझाईआ। किरपा कर महबूब मेहरवान झट्ट, झटके हलाली वाल्यां दे मुकाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी धार छत, छत्रधारी हो सहाईआ। दुनी दीन दी सांझी कर मत, मनमति कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। तूं साहिब स्वामी कमलापति, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरे चरण कँवलां अग्गे ढठ्ठ, ढहि ढहि सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम दा इक्को होवे हट्ट, हटवाणा दूजा नज़र कोए ना आईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ कुंदन सिँघ दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

सम्मत कहे साचे नाम दी रहे ना कोई लिआक़त, लाइक़ नज़र कोए ना आईआ। धर्म दवारिआं फिरे सिआसत, स्याह काला आपणा रंग रंगाईआ। तेरे नाम दी खुस्सी सर्ब विरासत, विषयां विच दुनी हल्काईआ । माया कारण होए इबादत, हिरदे नाम ना कोए वसाईआ। साचे हुजरे करे ना कोई ज़िआरत, नूर ज़हूर ना कोए चमकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी लैंदे आड़्हत, धड़त वट्टा माया ममता नाल मिलाईआ। सिफ्तां विच वेख तेरी इबारत, पढ़ पढ़ रसना जेहवा ख़ुशी मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं देवे लानत, लहिंदा चढ़दा दक्खण पहाड़ खोज खुजाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं दिसे क़िआमत, क़ाइम मुकाम नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर मेहरवान मुहब्बत विच कर सख़ावत, सुख़न गुर अवतार पैगग्बरां पूर कराईआ। सति धर्म बणा बणावट, बंधन दीन मज़हब दे तुड़ाईआ। नाम निधाना इक्को दे निआमत, नर नरायण तेरी सरनाईआ। बोदी टिक्का जञ्ञू सुनत वेख हजामत, हाज़र हो के खोज खुजाईआ। शब्दी धार जगत ममानत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सारे वेखण आमद, ख़ुशामद विच आपणा रंग रंगाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ सरदारा सिँघ दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

सम्मत कहे गुरमुख कदे ना मरदा, गुरमुख गुर गुर दया कमाईआ। साची मंज़ल अगम्मी चढ़दा, पैंडा पिछला मात चुकाईआ। सच दुआरे इक्को वड़दा, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। पुरख अकाल दर्शन करदा, दीन दयाल होए सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, वजदी रहे वधाईआ। झगड़ा मुका के जगत दर दा, घर साचा इक सुहाईआ। जिथ्थे दीपक नूर नुराना जगदा, जोती जोत डगमगाईआ। लेखा मुक्या सड़ना अगनी अग्ग दा, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देवे माण वड्याईआ। गुरमुख कहे मेरा पूरा होया जरम, जन्म मिली वड्याईआ। पिछला मिटिआ भरम, भरम दिता गवाईआ। आया साची सरन, साहिब दिती सरनाईआ। लेखे लग्गा मरन, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। झूठा नाता काया माटी चर्म, चम्मदृष्टी विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुरमुख कहे वड्डा जिगरा मेरे गुर दा, गुरदेव मिली वड्याईआ। राह तक्कया देवत सुर दा, मुन जन बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख्या तुरदा, भज्जे वाहो दाहीआ। नज़ारा तक्कया अन्ध घोर दा, घोरी बैठे सीस निवाईआ। झगड़ा मुकाया ठग चोर दा, याराने कूड़े दिते तजाईआ। नाता छड्डया जोरू ज़र जोर दा, ज़ोरावर मिल के ख़ुशी बणाईआ। खेल वेख्या अगम्म होर होर दा, होका दे के दयां सुणाईआ। जिन्हां नूं साहिब सतिगुर मातलोक विच्चों तोरदा, तुरत आपणे नाल मिलाईआ। प्रभ मालक आत्मा दी डोर दा, टुट्टयां गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पिच्छे जुग चौकड़ी निरधार धार सदा रहया दौड़दा, मर्द मर्दाना भज्जे वाहो दाहीआ।

❋

❋

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ सरमुख सिँघ दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

सम्मत कहे मैं चौथे जुग पिच्छों आया मात चहारम, चविस्ता वेख वखाईआ। हुक्म संदेसा धुर दा लै के आया सालम, शाह पातशाह दिता दृढ़ाईआ। देवां फ़रमान सृष्ट सबाई आलम, उल्मा उलम मज़मून इक जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दे वेख के आया कालम, इनडैक्सां फोल फुलाईआ। मानव धार वेख के आया ज़ालम, ज़ुलम सितम नाल दुहाईआ। पीआ प्रीतम दिसे किसे ना बालम, बलीदान ना कोए कराईआ। चार जुग दा लहिणा देणा वेख्या सालम, सही सलामत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देणा इक सुहाईआ। सम्मत कहे मैं चौथा आया चौंह जुगी, जुग जुग वेख वखाईआ। पुरख अकाल धार मर किसे ना बुज्झी, बुझा दीपक ना कोए जगाईआ। जगत वड्याई विच बुद्धि, बुद्धी बुध्धहीण दुनी दिती बणाईआ। माया वहिण विच डुब्बी, डुबकणी पार ना कोए कराईआ। कूड़ कुड़िआर चिक्कड़ गार खुभ्भी, ख़ूबसूरत रंग ना कोए रंगाईआ। शाह सुल्तान रोंदे वेखे भुब्बी, भबक शेर ना कोए सुणाईआ। आत्मा परमात्मा होई जुदी, साचा मेल ना कोई मिलाईआ। सति असति दी खेल वेख के दूजी, दोहरा डंका दिता वजाईआ। काल कल्पणा हर घट अंदर कुद्दी, भज्जी वाहो दाहीआ। साची रमज़ किसे ना सुझी, सूरज चन्द शहादत देण गवाहीआ। अन्तिम औध दिसे मुक्की, मुकम्मल करे धुरदरगाहीआ। भाग लग्गे किसे ना कुक्खी, कलयुग कूड़ होए कुड़माईआ। दीन दुनी होई दुखी, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। बिना भगतां तों आत्म दा दिसे कोई ना सुखी, सुख सागर विच समाईआ। सम्मत कहे मैं कूक पुकारां उच्ची, ऊँच अगम्म अथाह दयां सुणाईआ। मन वासना हर घट अंदरों कढ्ढ दे लुच्ची, लोचण आपणा दे खुल्हाईआ। अन्त अख़ीर कलयुग औध पुज्जी, पूजा पाठ दा लेखा दे बदलाईआ। तेरी नाम धारना होवे उग्घी, उगण आथण वज्जे वधाईआ। भगतां रसना रहे ना गुंगी, गोबिन्द मेला लैणा मिलाईआ। तेरे नाम दा ख़ाना रहे कोई ना चुंगी, हिस्सा वंड ना कोई वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पार किनारा कर दे विच्चों लहर डूँघी, कहर विच शहर शौहर आपणा दे वखाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ करम सिँघ दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

चौथा सम्मत कहे मैं वेखे कपड़े गेरू, गिरवर गिरधार नज़र कोए ना आईआ। मन वासना जगत बणे पंखेरू, चार कुण्ट दह दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए बेड़ू, मलाह बेपरवाह संग ना कोए निभाईआ। काया

❋

❋

भाग ना लग्गा खेड़ू, खिड़की बन्द ना कोए खुल्हाईआ । बिन साहिब तेरे कोए करे ना मेहरू, निगाह नज़र ना कोए बदलाईआ। कलयुग सतिजुग जूठ झूठ धर्म करे भेड़ू, टक्कर निरगुण सरगुण आप वखाईआ। सच सुआमी दिसे ना किसे नेड़ू, नर नरायण दर्शन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका साचा मेला लैणा मिलाईआ। सम्मत कहे मैं बस्तर भूशन वेखे बसन्ती, बसन्त रुत्त ना कोए महकाईआ। तेरे नाम दा मिले ना कोए महंती, मस्तक सारे रहे रगड़ाईआ । ख़ुशीआं विच मनाउँदे जंनती, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ । होया विछोड़ा धुर दे कन्ती, कन्तूहल तेरा दरस कोए ना पाईआ। जगत भिखारन वासना होई मँगती, भुख्यां भुक्ख ना कोए गवाईआ। मंज़ल मिली ना किसे अनन्द दी, अनन्द अनन्द ना कोए महकाईआ। डोर कच्ची दिसे तन्द दी, बंधन हक़ ना कोए बंधाईआ। वासना कूड़ी भरी गंद दी, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। कलयुग घड़ी रही लँघदी, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी रमज़ साचे छन्द दी, छिन्दे गुरमुख आप बणाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ गुरबचन सिँघ दे घर पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

सम्मत कहे सुण मेरे साहिब चावीज़ा, चावगुन चार चार तेरी सरनाईआ। तेरा खेल समझे ना कोए ज़ावीज़ा, हज़ूर हाज़र नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द धार बदल गवीज़ा, गर्ज़ सब दी फोल फुलाईआ। बन्दगी बदल नवीज़ा, नाउँ निरवैर इक दृढ़ाईआ। दर किसे ना दिसे तमीज़ा, तमन्ना तदर जगत लोकाईआ। मज़हब रिहा ना कोए अज़ीज़ा, ज़ामन पल्लू गए छुडाईआ। अक्खरां वाली गई हदीसा, हज़रत नहिविज़ हवज़ ना कोए कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा वेख वखाईआ । सम्मत कहे मेरे साहिब सतिगुर लवज़ीने, लव मुहब्बत रहिण कोए ना पाईआ। भरमे भुल्ले जगत लवज़ीने, जेहवा रस ना कोए वखाईआ। तसबी माला होई नज़मीने, ज़मीमे जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होए लगज़ीने, नियम नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। सम्मत कहे मेरे परवरदिगार अलज़ज़ू, वाहिद कलमा समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर फ़रमाने नज़ीज़े ममनू, मज़ा मज़हब ना कोए चखाईआ। पवित्र दिसे ना कोई परवरदिगार पाकीज़े रूह, राहज़न बणी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ।

❋

❋

सम्मत कहे प्रभ कलयुग काला कालज़वित, कला आपणी रिहा वरताईआ। मुरीद मुर्शद हित रिहा नहीं नवज़ित, तबीब यतीम दिसे लोकाईआ। कलमा गाए ना कोए हक़ मलज़ित, मलकीअत असलीअत नज़र किसे ना आईआ। तेरा खेल महानी असमानी रुहानी नवज़लइत, इत्यादिक तेरी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल कलमे ज़ज़ूखे जविंने ज़ज़जित, सीना जीना सब दा वेख वखाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ सुखदेव राज दे घर पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

जीव इस तरीके ढंग नाल विरचे बच्चे, बचपन सतिगुर झोली पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साहिब स्वामी मिले सच्चे, सच साजण इक्को नज़री आईआ। जो भाग लगावे काया माटी कच्चे, कंचन गढ़ दए सुहाईआ। मेहरवान महबूब हो के लूं लूं अंदर रचे, रचना आपणी दए वखाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावे नाता जोड़े सके, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा रंग रंगाईआ। निज नेत्र लोचण दर्शन देवे अक्खे, आख़र मंज़ल चढ़ के पर्दा दए उठाईआ। धर्म दुआरे दस्से पते, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। नाम निधाना दे के आपणी अमोलक सते, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। जिस वेले काया माटी बुत ढठ्ठे, तत्तां होए जुदाईआ । ओस वेले निरगुण धार हो के गुरमुख आपणी गोदी चुक्के, चाकर हो के साची सेव कमाईआ। दो जहान रह जाण हक़े बक्के, गुर अवतार पैगग्बर वेखण अक्ख उठाईआ। सचखण्ड दुआरे चरण कँवल आपणे घत्ते, जिथ्थे घाउ अवर ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। जीव, बचण दा सुण लओ ढंग, तरीका इक जणाईआ। सच दुआरे मँगो मँग, मिन्नत अगे करो धुरदरगाहीआ। जिस दा गुर अवतार पैगग्बर नूरी चमक्या चन्द, जोती जोत रुशनाईआ। सो दीन दयाल सदा बख्शंद, मेहरवान महबूब आपणी मुहब्बत विच समाईआ। आत्म परमात्म बणाए सच्चा संग, सगला संग आप कराईआ। पर्दा लाह के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म मेला लए मिलाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी चम्म, चम्मदृष्टी दए बदलाईआ। सतिगुर दे घर पओ जम्म, जन्म जन्म दा गेड़ा दए मुकाईआ। नाता तोड़ के तृष्ना तम, रजो सतो तमो दी करे सफ़ाईआ। लेखे लावे पवण स्वास दम, दामनगीर हो के आपणा पल्लू नाम फड़ाईआ। बिन रसना जेहवा राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। सन्त सुहेले बणो जन, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पैंडा दए मुकाईआ। भाग लगाए काया माटी तन, वजूद मिले चाँईं चाँईंआ। जीवण जीवण जुगत

❋

❋

बेड़ा दए बन्न्ह, बंधन अगला पिछला दए कटाईआ। गुरमुख गुर सतिगुर सचखण्ड दुआर पुचाए आपणा चन्न, सुर्या चन्न जिस नूं सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगग्बर कहिण धन्न धन्न, प्रभू धन्न तेरी बेपरवाहीआ। जो प्रेम प्रीती अंदर एका बचन जाए मन्न, मनसा मन दी पूर कराईआ। मुड़ के मात गर्भ फिर कदे ना पए जम्म, जननी गोद ना कोए रखाईआ। हरश सोग मिटा के ग़म, गहर गम्भीर आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए सुहाईआ । जीव सुण लै किस बिध होवे छुटकारा, छुट्टी लख चुरासी विच्चों पाईआ। साचा मन्दिर मिले धुरदरबारा, दरगाह साची सद सुहाईआ। जिथ्थे दीआ दीपक इक उज्यारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सजदे करन गुरु अवतारा, पैगग्बर सीस जगदीश झुकाईआ। तन वजूद ना कोए सहारा, माटी ख़ाक ना सोभा पाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दरबारी वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम बण सहारा, साहिब सुल्तान होए सहाईआ। जिन्हां नूं दस्सया एका नाम जैकारा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करी पढ़ाईआ। सो उतरे पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। एह खेल गुप्त नहीं प्रगट कीता ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर वडी वड्याईआ। वेखो ओस साहिब दा किनारा, जिस दा घाट पत्तण जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां प्रभ बणे आप सहारा, सहायक हो के आपणी दया कमाईआ। जगत बचन, बिन सतिगुर चरण होर नहीं कोई चारा, चार वेद देण गवाहीआ। शब्दी धार निरगुण इक इशारा, इशारीआ आपणा ना किसे समझाईआ। जो पुरख अकाल दीन दयाल दे ढहि प्या दुआरा, फड़ बाहों पार लँघाईआ। कदे ना करे उधारा, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौवीआं अवतार जिस दी गुर अवतार पैगग्बर गावण वारा, वारस हो के लावारसां आपणे घर वसाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ सोहण सिँघ दे घर तरनतारन ज़िला अमृतसर

चौथा सम्मत कहे प्रभ दा साचा इक्को सोहला, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाईआ। निरगुण निरवैर दस्से आपणा ढोला, ढोआ देवे बेपरवाहीआ। प्रेम प्रीती अंदर बणा के गोला, गोलक विच वस्त अमोलक इक टिकाईआ। मन वासना मेटे रौला, कल्पना कूड़ ना कोए सताईआ। निरगुण धार नज़री आए मौला, मलकुलमौत ना दए सज़ाईआ। विछोड़े विच ना पाउणा पए रौला, दोहरा धुर दा इक दृढ़ाईआ। गुरमुखां भार करे हौला, गट्ठड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा वेख वखाईआ। सम्मत करे मेरे अन्तर आवे हैरानी, हर घट हिरदा वेख वखाईआ। पर्दा लाहवां जूह बेगानी, नूरी जोत कर रुशनाईआ। खेल वेखां सृष्ट असमानी, इस्म आज़म इक जणाईआ। कलमा सुणावां धुर कलामी, कायनात अगम्म पढ़ाईआ। जगत कूड़ मेटां बेईमानी, बेपरवाह हो के वेख वखाईआ। गुरमुखां लेखे लावां दर सच जुआनी, जगत जवानी खै्हड़ा दयां छुडाईआ। देणी पए ना कोए क़ुरबानी, करबल्यां दा पन्ध दयां मुकाईआ। धुर दा बण के दानी, दातार हो के झोली दयां भराईआ। लेखा मुका के चारे खाणी, खानगाहां दी करां सफ़ाईआ। मंज़ल दस्स के इक रुहानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सम्मत कहे मैं कोई वेख्या नहीं जगत सौदागर, सौदा हट्ट ना कोए रखाईआ । भाग लग्गा काया गागर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। जो देवणहारा साचा आदर, आदर्श आपणा दए वखाईआ। करनी दा करता क़ुदरत दा क़ादर, क़दीम अज़ीम इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं बण के आवे साजण, सज्जण साहिब धुरदरगाहीआ। गुरमुख सन्त सहेले जागण, आलस निंदरा परे कराईआ। सो साहिब स्वामी मारे आवाज़ण, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। सति सच दा करे काजण, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। परम पुरख कोई बणीआ नहीं महाजन, बेपरवाह बेपरवाही आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप वड राज राजन, झगड़ा मुकावे जगत समाजन, समें दा साथ स्वामी रघुनाथ आपणा पूर कराईआ।

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ मक्खण सिँघ दे गृह पिंड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

सम्मत कहे मेरे चार जुग दे मालक, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी धुर दे ख़ालक, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दो जहानां बण सालस, परवरदिगार आपणी दया कमाईआ। नाम निधाना मर्द मर्दाना नौजवाना बण के दे ख़ालस, ख़सूसीअत विच असलीअत दे दृढ़ाईआ । माया ममता मोह विकार बुझा आतश, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते आपणा रंग रंगाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़हब राउ रंक रहे कोई ना साज़श, सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक पर्दा दे उठाईआ। तेरा नाम कलमा बन्दगी डंडावत इक्को होए हक़ीक़ी इबादत, चार कुण्ट दह दिशा ढोला सोहँ तेरा नाम वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निरगुण धार बदल

❋

❋

दे आदत, अदल इन्साफ निरगुण निरवैर आप कमाईआ। मन कल्पणा कूड़ रहे ना कोए बग़ावत, शरअ शरीअत लेखा देणा चुकाईआ। तेरा नाउँ निरँकारा तूं सदा साहिब सही सलामत, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सम्मत कहे मेरे पुरख अबिनाशी, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे नव नौ चार वेख मण्डल रासी, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच फेरा पाईआ। वस्त अमोलक नाम धार मिले कोई ना साची, साचे सज्जण तेरी रीत मन्दिर मसीत गए भुलाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया सब दा देवे साथी, नव नौ कूड़ी क्रिया वज्जे वधाईआ। आदि निरँजण दर्द दु:ख भंजन, गुर अवतार पैगग्बरां पूरी कर आखी, आख़र मंज़ल चढ़ के सच दुआरे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा वेख वखाईआ। सम्मत कहे प्रभ वेख विष्न ब्रह्मा शिव धार, शहिनशाह बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। लहिणा देणा जाण तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग परदा आप चुकाईआ। भरम भुलेखा रहे ना मूसा ईसा मुहम्मद चार यार, चार यारी नक़ाब नज़र कोए ना आईआ। उहला काया चोला वेख गुरु गुर धार, दह दिशा पर्दा आप उठाईआ। चार कुण्ट होई हाहाकार, हरि हरि तेरे नाम दुहाईआ। तेरी मंज़ल महबूब होई दुष्वार, हक़ हक़ीक़त चढ़न कोए ना पाईआ। आबेहयात अमृत रस सति मिले ना ठंडी ठार, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। हउँ बालक सेवक तेरा सेवादार, जुग जुग धुर दी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सम्मत कहे मेरे साहिब सतिगुर सुल्ताना, सति सच तेरी सरनाईआ। तेरा खेल वेख्या दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। तेरा नाउँ प्रगट होवे गुण निधाना, डंका चारों कूट महबूब कर शनवाईआ । संदेस नरेश हमेश तेरा सुणावां गाणा, गहर गम्भीर पर्दा आप चुकाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरा हुक्म फ़रमान संदेस करन परवाना, परम पुरख तेरी बेपरवाहीआ। साचा कलमा शब्द अगम्मी दे कलामा, कायनात अमाम अमामा आप सुणाईआ। कल कल्की निहकलंक जोती नूर तेरा जामा, तन वजूद नज़र किसे ना आईआ। शब्द अगम्मी तीर तेरा निशाना, नौजवाना वेख ख़ुशी मनाईआ। झगड़ा मुका ज़िमीं असमाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो मेहरवाना, परवरदिगार सांझे यार तेरी ओट तकाईआ। तैनूं झुकदे ज़िमीं असमाना, चरण कँवल दे सरनाईआ। पैगग्बर तैथों मँगदे दाना, गुरु गुरदेव अमृत रस पीवण महाना, दर ठांडे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

❋

❋

धुर दा वर, सचखण्ड दुआर एकँकार कल आपणी आप प्रगटाईआ। सम्मत कहे मेरी नमों नमों निमस्कार, डंडावत बन्दना इक जणाईआ। किरपा कर धुर दे यार, याद तेरी रही सताईआ। सदी चौधवीं सृष्टी दृष्टी अंदर आई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। वध्या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, तृष्ना कूड़ करे लड़ाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए दुष्वार, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। सुरती शब्द करे ना कोए प्यार, गोबिन्द मिले ना सच्चा माहीआ। घर ठाकर स्वामी जोती दीपक देवे कोई ना बाल, अन्ध अन्धेर ना कोए गुआईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद दाते तेरी वड वड्याईआ। सदी चौधवीं चार वरन अठारां बरन दीन दुनी त्रैगुण माया महा जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। नेत्र रोंदे शाह कंगाल, दीन दुनी दए दुहाईआ। फल रिहा ना किसे डाल, सिम्मल मानव रहे लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी घट हो वासी तेरी आसा ओट इक्को इक तकाईआ। सम्मत कहे मेरी मन्ज़ूर कर अर्ज़ी, अर्ज़ बेनन्ती दिती जणाईआ। जन भगतां आसा मनसा पूरी कर गर्ज़ी, ग़रीब निमाणे वेख वखाईआ। धुर दे नाम दी बदल तरज़ी, तरीका नाम दे जणाईआ। झगड़ा मुका दे शरअ छुरी करदी, यक्क हुक्म दे समझाईआ। चार वरनां वंड दर्दी, दीनां अनाथां गोद उठाईआ। तेरा अन्त की हरजी, हरजाने सारे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दीन दयाल दया कमाउँदा ए। पुरख अकाल शब्द अगम्म अलाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा नूं आप दृढ़ाउँदा ए। करोड़ तेतीसा सुर नर मुन जन भेव अभेद खुलाउँदा ए। गुर अवतार पैगग्बर निरगुण सरगुण धार आप पढ़ौ्हंदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सोया आप उठाउँदा हे। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान, खाणी बाणी परदा आप लौहुन्दा ए। नाम निधान श्री भगवान, मेहरवान आप प्रगटाउँदा ए। धरनी धरत धवल धौल दे के दान, दयानिध ठाकर स्वामी आपणी खेल आप वखाउँदा ए। किरपाल दयाल किरपा निधान, एका डंका शब्द वजाओँदा ए। अमृत आत्म रस सब नूं करा पान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निझर झिरना इक झिराउँदा ए। तूं मेरा मैं तेरा दे के सच ज्ञान, बोध अगाधा शब्दी नाद आप सुणाउँदा ए। साचा मन्दिर वखा महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाउँदा ए। दीआ बाती कमलापाती जोत जगा महान, अन्ध अन्धेर कूड़ बाहर कढाउँदा ए। चरण प्रीती साची रीती बख्श के धुर दा दान, दाता दानी आपणी गोद उठाउँदा ए। भाग लगा के काया काअबे मन्दिर हक़ मकान, महबूब मुहब्बत विच आपणा मेल मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, नर निरँकारा इक्को इक दृढ़ाउँदा ए। पुरख अकाल कहे सुण सम्मत मेरे मीत, मित्र प्यारे दयां बणाईआ। सतिजुग बदल देवां रीत, कूड़ी

❋

❋

क्रिया रहिण ना पाईआ । झगड़ा मेट के मन्दिर मसीत, काया काअबा दयां समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, गहर गम्भीर मेला सहज सुभाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। घर वखा आपणा अनडीठ, घर घर मन्दिर अंदर करां रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रेम दसाए आपणी प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। शब्दी गुरु गुरु गुरदेव होए करां तसदीक़, शहादत गुर अवतार पैगग्बर दयां भुगताईआ। कलयुग वेला वक्त अन्त नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। खेले खेल हरि लाशरीक, शिरकत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। साचा नाम दस्स हदीस, हज़ूर हज़रतां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सम्मत बाले नढ्ढे, बच्चयां दयां जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दिते सद्दे, हुक्मे नाल उठाईआ। हुक्म विच तबदीली दी केहड़ी वज्हे, वज़ाहत नाल दयो दृढ़ाईआ। क्यों ना तुहाडा दीपक जगे, दीन मज़हब होए रुशनाईआ। मन कल्पणा सारे लैंदे मज़े, आत्म रस ना कोए चखाईआ। भाग लग्गे ना काया हड्डे, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। सच दुआरे आउ भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। साचे सम्मत गुर अवतार पैगग्बर आउणगे। चार जुग दी करनी हरि करते अग्गे टिकाउणगे। क्यों झगड़ा वरनी बरनी, बिन रसना बोल सुणाउणगे। क्यों लग्गण ना हरि दी चरणी, चारे वरन भेव खुल्हाउणगे। क्यों तुक अगम्मी पढ़नी, साचा राग अलाउणगे। किस बिध मंज़ल पौड़ी चढ़नी, सच दुआर सुहाउणगे। सब ने ढहिणा इक्को सरनी, सरनगति इक दरसाउणगे। पुरख अकाल आपणी खेल करनी, करनी दे करते अगे आपणी कार कमाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर साचा इक सुहाउणगे। गुर अवतार पैगग्बर कहिण दर साचा सच सुहावांगे। चार जुग दा लेखा लेख लिखावांगे। सदी चौधवीं भरम भुलेखा, भरमां विच्चों बाहर कढावांगे। जो कर के आए लोकमात आदेसा, दिशा आपणी आप समझावांगे। क्यों मज़हब दीन चलाया पेशा, पेशीनगोई विच सुणावांगे। क्यों मूंड मुंडाई बोदी जञ्ञू लबां कटाईआं वेस वटाया धारी केसा, क़िस्म क़िस्म नाल प्रगटावांगे। की लहिणा देणा गोबिन्द दस दस्मेशा, दह दिशा आख सुणावांगे। पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेशा, वास्ता ओस दे अग्गे पावांगे। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर बदली रेखा, कलयुग अन्त अख़ीर ओसे हथ्थ फड़ावांगे। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण खेवट खेटा, दो जहान मलाह इक प्रगटावांगे। जिस दा शब्दी धार गोबिन्द सुत बेटा, पारब्रह्म पुरख अकाल इक्को इक मनावांगे। पिछला चार जुग दा कर के चेता, चेतन सब नूं आप करावांगे। सब दा बणना इक्को नेता, नर नरायण सर्ब दृढ़ावांगे। जिस ने सतिजुग खोल्हणा भेता, भाण्डा

❋

❋

भरम सर्ब भन्नावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद साची खेल दरसावांगे। सम्मत कहे मेरे अन्तर चढ़दी लाली, लालन लाल दए वड्याईआ। जिन्हां ने पूरब घाल घाली, घर साचे सोभा पाईआ। लहिणा देणा चुकावे धुर दा माली, हरि करता वड वड्याईआ। दर तों जावे कोई ना ख़ाली, ख़ाली झोली दए भराईआ। गुर अवतार पैगग्बर बण सवाली, मँगण इक्को मँग मँगाईआ । तूं निरगुण शब्द जोत अकाली, अकल कल अख्वाईआ। लम्भयां हथ्थ ना आवें भाली, चारों कुण्ट दुहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दी पूरी कर दलाली, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। साचा मेला कर मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। दो जहानां तेरा अगम्मा जाप, जगजीवण दाते देणा दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर साफ़, दुरमति मैल धुआईआ। घर घर अंदरों कढ्ढ पाप, पतित पुनीत दे बणाईआ। प्रगट हो साख्यात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। लख चुरासी आत्म तेरी ज़ात, अज़ाती नज़र कोए ना आईआ। तूं सब दा पिता माई बाप, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ। रूह बुत कर दे पाक, पाकीज़ा तेरा नूर करे रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जो भविख्तां विच गए आख, आख़र लहिणा दए चुकाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अंदर दस्स दे जाप, रसना जेहवा ढोले सिफ्तां नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरे दर तेरी वजदी रहे वधाईआ। सम्मत कहे तेरे नाम दा होवे वाधा, वाहिद इक दे जणाईआ। गरमुखां दा गोबिन्द पिता ते पुरख अकाल दादा, दाअवे नाल दृढ़ाईआ। भेव खोल्ह दे बोध अगाधा, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। त्रैगुण माया बुझा दे आगा, ततव तत ना कोए तपाईआ। सतिजुग हिस्सा दे दे भागा, भगवन आपणी दया कमाईआ। गुरमुखां अन्तर निर्मल जोत जगा चराग़ा, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। सदी चौधवीं सृष्ट सबाई बदल समाजा, समझ समझ विच समझाईआ। गुरमुख हँस रहे कोई ना कागा, कागों हँस बणाईआ। धुन आत्मक राग अनहद सुणा नादा, नादी आप वजाईआ। तेरे नाम दा होवे वाधा, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। प्रगट होवे तेरा गोबिन्द जिस नूं कहिंदे वाला बाज़ा, बाज़ी दीन दुनी वखाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करते तेरी शरनाईआ। तेरा खेल सदा उत्ते आकाशा, धरनी धरत धवल भाग लगाईआ। कूड़ी मेट रैण अन्धेरी राता, रुतड़ी आपणी आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल जुग चौकड़ी आदि जुगादा, नव नौ चार दा लेखा देणा मुकाईआ।

❋

❋