पुस्तकालयभाग २१

५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ करनैल सिँघ दे गृह पिंड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगग्बर कहिण परम पुरख तेरा भरवासा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव निक्कीआं निक्कीआं तेरीआं शाख़ां, शनाख़त विच समझ ना कोए दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण असीं सुणाउँदे रहे तेरीआं भाशां, नाम कलमा शब्द ढोला रागां नादां विच सुणाईआ। परम पुरख परमात्म तेरा खोल्हया ना किसे ख़लासा, सति स्वामी अन्तरजामी परदा सक्कया ना कोए उठाईआ। तेरी किरपा नाल तेरे नाल जुड़दा रिहा नाता, मेहरवान महबूब मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। तन वजूद काया माटी पंज तत चलदा रिहा राथा, रथ रथवाही बेपरवाही शहिनशाही तेरी वज्जी वधाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तेरी सुणाउँदे गए गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। दीनां मज़हबां विच वंडदे आए तेरा इलाका, मानव विच मानव हिस्सा आए पाईआ। तेरे हुक्मे अंदर कटदे आए फ़ाका, फक्कर तेरे हो के सेव कमाईआ। तूं साहिब स्वामी नौजवाना मर्द मर्दाना आदि जुगादी इक्को एकँकारा आका, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर दीन दुनी दा वेख वाका, वाक़फ़कार हो के खोज खुजाईआ। जन्म कर्म दा साफ़ रिहा किसे ना खाता, सति धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां मानस जन्म प्या घाटा, घाटी मंज़ल पौड़ी ना कोए चढ़ाईआ। अमृत रस पिच्छे हथ्थ ना आवे गोबिन्द बाटा, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। साची मंज़ल पूरी करे कोई ना वाटा, अद्धवाटे बैठी जगत लोकाईआ। काया चीथड़ सब दा दिसे पाटा, नाम निधान तेरा ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्त वेख अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। माण वड्याई रही ना पिता माता, पूत सपूता नज़र कोए ना आईआ। साची सिख्या सुणाए कोई ना साका, धुर फ़रमान ना कोए दृढ़ाईआ । गृह मन्दिर अंदर करे कोई ना वासा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ । साध सन्त फिरे उदासा, उदासी वैरागी तिआगी बैरागी देण दुहाईआ। दुरमति मैल तन वजूद पकड़ किसे ना काटा, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। बिन तेरे दूजा रिहा कोई ना दाता, देवणहार तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाल साडा मन्न लै आखा, अक्खीं रो रो नीर वहाईआ। हो सहाई दीनां अनाथा, दीन दयाल दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम झगड़ा प्या ज़ात पाता, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। सच दुआर दा रिहा कोई ना हाटा, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ कूक कूक सुणाईआ। सर सरोवर नज़र ना आए तीर्थ अठ्ठ साठा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कूड़ क्रिया बदल दे पासा, पेशीनगोई सब दी पूर कराईआ। तेरा खेल

❋

❋

सदा बहु भांता, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। वेखणहार इक इकांता, सचखण्ड साचे लए अंगड़ाईआ। तेरे नाम नूं चार कुण्ट वजदा डाका, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। हउँ सेवक तेरे दासी दासा, दास्तान सारे रहे सुणाईआ। साचे मण्डल पवे कोई ना रासा, गोपी काहन रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवे राम विच बनवासा, सीता सति ना कोए मिलाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता, आत्म परमात्म कर रुशनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोड़ आपणा नाता, नातवां गुर अवतार पैगग्बरां लेखा दे मुकाईआ। सच धर्म दी चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दस्स जा जाचा, याचक गुरमुख गुरसिख लै प्रगटाईआ। झगड़ा मुका दे काया माटी पंज तत काचा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे ना कोए लड़ाईआ। मन कल्पणा अंदर संसार चार कुण्ट नाचा, दृष्ट इष्ट ना कोए खुल्हाईआ। त्रैगुण माया घर घर चढ़या तापा, कलयुग जीवां रिहा तपाईआ। रूह बुत किसे ना होया पाका, आबेहयात अमृत रस ना कोए चखाईआ। किसे कम्म ना आया सिमरन जोग पूजा पाठा, अभ्यास विच तेरा नूर नज़र कोए ना पाईआ । फिरी दरोही तीर्थ ताटा, टक्यां वाले गुरु रहे कुरलाईआ। धरनी धरत धौल धवल नेत्र रोवे खुल्हा झाटा, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। प्यार रिहा ना भैण भ्राता, साक सज्जण सैण मित्र मीत ना कोए वड्याईआ । माया ममता मोह विकार हँकार चार कुण्ट जगत चढ़ी बराता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा खेल समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरा भविख्त लिख के आए क़लम दुआता, शाही शुकर वाली वड्याईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे पुरख अबिनाशा, निहकलंक कल कल्की वेस वटाईआ। जन्म जन्म दा कर्म करम दा धर्म धर्म दा पूरा कर दे घाटा, नाम अमोलक काया गोलक आप वरताईआ। तेरा प्रेम हर घट अंदर मारे ठाठा, लहर लहर नाल टकराईआ। भाग लगा दे तत आठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी तेरी समझी किसे ना करामाता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जगत विकार हँकार विभचार कुकर्म मानव दे अंदरों कढ्ढ बिधाता, बुद्धी विच बदी ना कोए लोकाईआ । अन्त अख़ीर सब दी एहो ख्वाहिशा, ख़ालस गुरमुख लै प्रगटाईआ। जिन्हां दे अन्तर तेरा वासा, निरंतर उन्हां लै जगाईआ। अग्गे किसे नूं कटणा पए ना कोई जगराता, जगजीवण दाते देणा दरसाईआ। बन्द किवाड़ी अंदरों खोल्ह ताका, बजर कपाटी हाटी परदा दे उठाईआ। शब्द नाम सुणा अगम्मा अनाहता, धुन आत्मक राग अल्हाईआ । निरगुण नूर जोत कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। सच दुआर वखा खेल तमाशा, दरगाहि साची वज्जे वधाईआ। जिथ्थे तूं तेरा मैं तेरा निरगुण निरगुण जुड़े नाता, सरगुण तत खै्हड़ा देणा छुडाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी असीं सब नूं दे के आए

❋

❋

झांसा, सिफ्तां विच तेरी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचा इक सुहाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाल इक्को दे दे सबक, सिख्या दीन दुनी दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना चौदां तबक, चौदां लोक वज्जे वधाईआ। मेल मिला दे दीन दुनी बण मर्दाना मर्द, मदद अवर ना मँग मँगाईआ। शरअ छुरी हलाल करे कोई ना करद, क़तलगाह दा लेखा दे मुकाईआ। ग़रीब निमाणयां वंड दरद, दीनां दुखीआं दर्द वंडाईआ। अन्त अख़ीर सब दी मन्न अर्ज़, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। विछोड़े वाली मेट दे मर्ज़, मरीज़ अज़ीज़ आपणे लै बणाईआ। तेरा खेल वेखीए असचरज, अचरज लीला तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं सब नूं तेरी गर्ज़, बिन अक्खां अक्ख रहे उठाईआ। सब दी पुठ्ठी होई नरद, पाशा सार समझ कोए ना पाईआ। लहिणा देणा सब दा पूरा कर दे क़र्ज़, मक़रूज़ हो के वेख वखाईआ। तेरे कोल नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दी पिछली फ़रद, फ़ैसला हक़ देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआरा देणा सुहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण बणया रहीं ना वली छली, अछल छलधारी आपणी खेल खिलाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना बली, बलधारी इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी जीव जंत वेख गली गली, गृह मन्दिर अंदर परदा आप उठाईआ। तेरी नूर धार जोत आत्म परमात्म हो के सब में रली, रला रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं बीत चली, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। पूरा कौल इक़रार जो कीता मुहम्मद नाल अली, आलम फ़ाज़ल समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाल चारों कुण्ट वेख हैरानी, हैरत सब दे अंदर आईआ। साबत रही ना किसे जवानी, जोबन हक़ ना कोए हंढ्ढाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया चढ़ी तुग्यानी, चारों कुण्ट रही रुड़्हाईआ। सति धर्म दी नज़र ना आई निशानी, नज़रहीण होई लोकाईआ। चार जुग दा साडा लेख भुल्लया जो लिख्या नाल कानी, ग्रन्थ शास्त्र देण गवाहीआ। हर घट अंदर आई बेईमानी, बेवा रूप दिसी लोकाईआ। मंज़ल पाए ना कोई पद निरबाणी, निरवैर तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। झगड़ा प्या चारे खाणी, चारे बाणी परदा ना कोए उठाईआ। सुरत शब्द मिले कोई ना हाणी, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहां वाली सारे पढ़दे बाणी, अन्तर आत्म परमात्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण हउँ विटों तेरे क़ुरबानी, चरण कँवल आपणा आप भेंट कराईआ। कलयुग अन्त सब दी मेट परेशानी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों अगला लेखा दे जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडी विद्या होई पुराणी, पुराण अठारां पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह वाली दो जहानी, जहालत अदालत विच्चों दीन दुनी देणी कढ्ढाईआ।

५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ दारा सिँघ दे गृह औरंगाबाद ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगग्बर कहिण जुग जुग तेरे मुजारे, मुज़ाहरा तेरा नाम लगाईआ। देंदे रहे इशारे, तेरी शरअ जगत समझाईआ। बख्शदे रहे सहारे, तेरी ओट धुरदरगाहीआ। लगाउँदे रहे अखाड़े, हुक्म विच लड़ाईआ । अन्तिम पहुंचे ओस किनारे, पिछला पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे मेला कल्की अवतारे, कल कलेश दए गुआईआ। शब्दी सगन चढ़ खारे, ख़ालस आपणी कार कमाईआ। दुनियां भरी चिक्कड़ गारे, ग़रीब निवाज़ लैणा धुआईआ। भगत सुहेले कढ्ढण हाढ़े, हउक्यां विच जणाईआ। कर प्रकाश उन्हां दी नाड़े, नूर जोत चमकाईआ। भाग लगा काया उजाड़े, सच भूमी दे सुहाईआ। तेरा मेल होवे दिन दिहाढ़े, राती लभ्भण कोए ना जाईआ। धुर दे रंग चढ़ा गाड़्हे, आपणी दया कमाईआ। लेखा याद रख जिस वेले गोबिन्द लुक्या विच झाड़े, माछूवाड़े आपणा आप छुपाईआ। अक्खीआं ला के ताड़े, ताड़ी तेरे विच टिकाईआ। तेरा प्रेम तन मन ठारे, सूलां सेज ना कोए तपाईआ। हिम्मत हौसला मूल ना हारे, हिरदे तेरा नाम ध्याईआ। मुहब्बत विच ललकारे, कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर खड़े्ह कतारे, लाइन इक्को रहे जणाईआ। तेरा नूर चमकां मारे, जोत जोत रुशनाईआ । तेरा नाम वजाए सतारे, सति सति वड्याईआ। गोबिन्द आपणा बल उभारे, खण्डा खड़ग चमकाईआ । एह वेखण वाले नज़ारे, पुरख अकाल आप वखाईआ। मेल होया सच दरबारे, दरगाह साची सोभा पाईआ। थल्ले रोवण चन्द सतारे, सुर्या नीर वहाईआ। उपर खेल अगम्म अपारे, अलख अगोचर आप जणाईआ। निगाह धरनी धरत धवल मारे, निर्धन हो के वेख वखाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट दिसे धाड़े, धाड़वी मन नज़री आईआ । साध सन्त टटू दिसण भाड़े, धुर दी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। सन्यासी वैरागी तिआगी नार कमज़ात दिसण डारे, डाइरी कूड़ दी रहे बणाईआ। बिन पुरख अकाल चार वरन कोई ना तारे, तारनहार ना कोए अख्वाईआ। भट्ठ हो गए सारे दुआरे, दुआरकावासी दए सुणाईआ। मंज़ल मिले ना किसे थारे, थर थर कम्बे सृष्ट सबाईआ। नाव लाए ना कोए किनारे, नईआ नौका जगत रुड़्हाईआ। प्रगट हो आप निरँकारे, निरवैर दए वड्याईआ। सन्त सुहेले पकड़ उठाले, फड़ बाहों गोद बिठाईआ। रहिण ना देवे दाग़ काले, कूड़ी क्रिया दए धुआईआ। अंदरों खोल्ह कपाटी ताले, तल्ब आपणी इक जणाईआ। सृष्ट दृष्ट तोड़ जंजाले, जागरत जोत करे खेल

❋

❋

सबाईआ। जिस दे देंदे आए अहवाले, हाल वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगग्बरां मन्न सवाले, सब दी मनसा पूर कराईआ।

५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ मस्सा सिँघ दे गृह पिंड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभ असीं लग्गे रहे काया कोठी, हुक्म ज़ंजीर तेरा नज़री आईआ। जुग जुग तेरे नाम दे बणे रहे टोडी, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। किसे दी दाढ़ी रहिण नहीं दिती उत्ते ठोडी, किसे दी रगड़ के दिती मुंनाईआ। किसे फल लगा के साची डोडी, मुच्छ दाढ़ी केस सुहाईआ। किसे बणा के सन्यासी जोगी, रस भोगी खेल खिलाईआ। किसे करा कमाई बण विजोगी, संजोगी हो के कोए सीस निवाईआ। किसे दा खेल खिलाया वेदी सोढी, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। ख़ाना चला के धुर दा मोदी, मुद्दतां दा लेखा वेख वखाईआ। साचे नाम दी सब नूं दे के रोज़ी, रोज़यां विच दिता फसाईआ। इशारे नाल देंदा रिहों सोझी, शब्द नाल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मालक सतिगुर बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण सानूं देंदा रिहों झलकां, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। इशारा करदा रिहों पिच्छे पलकां, पारब्रह्म आपणा परदा लाहीआ। नाम संदेसा रिहों घलदा, सुनेहड़ा इक समझाईआ। मंज़ल मंज़ल रिहों चलदा, पौड़ी डण्डा इक दृढ़ाईआ। जोती धार हो के रिहों रलदा, तन वजूद सोभा पाईआ। सच सिँघासन रिहों मल्लदा, घर विच घर डेरा लाईआ। धाम दसदा रिहों अटल दा, अटल पदवी इक समझाईआ। खेल वखाउँदा रिहों जल थल दा, अस्गाहां विच वसाईआ। दीपक हो के रिहों बलदा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। सोमा हो के फुटदा रिहों जल दा, अमृत धार इक सुहाईआ। अन्त खेल वेख कलयुग कल दा, कलकाती होई लोकाईआ। डंका वज्जया काम क्रोध लोभ मोह हँकार दल दा, दलिद्री सिर ना कोए उठाईआ। एह खेल कपट विकार छल दा, अछल छलधारी तेरा राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण प्रभू क़दीमी सूरे, सूरबीर वेख वखाईआ। साडे कारज होए अधूरे, हज़रत रोवण मारन धाईंआ। उम्मत उम्मती होई मूढ़े, मूढ़ मुग्ध रूप बणाईआ। मस्तक लाए कोई ना धूढ़े, टिक्के ख़ाक ना कोए रमाईआ। दीन मज़हब नाते हो गए कूड़े, कूड़ कुटम्ब दिसे लोकाईआ। गुरु गुरदेव कहिण जो माण वड्याई दिती केसां वाले जूड़े, जटा जूट होए

❋

❋

सहाईआ। ओह सदी चौधवीं कोई कर ना सक्कया पूरे, पूरन ब्रह्म ना कोए दृढ़ाईआ। तेरे नाद वजदे सुणे कोए ना तूरे, तुरिया तों परे ना कोए समझाईआ। तूं समरथ सुवामी सर्ब कला भरपूरे, पारब्रह्म आपणा परदा लैणा चुकाईआ। सदी चौधवीं वेख दूर नेड़े, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां वस काया खेड़े, खिड़की अंदरों दे खुल्हाईआ। लख चुरासी मिटा गेड़े, आवण जावण रहे ना राईआ। सन्त सुहेले चढ़ा आपणे बेड़े, नईआ नौका नाम चलाईआ। जेहड़े हो गए आत्म रूप तेरे, तेरा मेरा वंड ना कोए वंडाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख भगत सचखण्ड लै जा आपणे डेरे, ढेरी ख़ाक लहिणा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगा सञ्झ सवेरे, सुबह शाम दा लेखा दे मुकाईआ।

५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ गुरमुख सिँघ दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडा रिहा कोई ना ज़ोर, जोरू ज़र जगत लड़ाईआ। सदी चौधवीं अंदर सारे हो गए चोर, ठग्गी चोरी मात कमाईआ। मानस हो के खावण ढोर, मनुखता दिती गंवाईआ। चारों कुण्ट साहिब सुल्तान तेरी लोड़, दो जहान ध्यान लगाईआ। माया ममता मेटे ना कोई शोर, शरअ शरीअत ना कोए प्रगटाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्त बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। भगत भगवान निरगुण जोड़, जोती जाता मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडी रही कोई ना ताक़त, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। दीनां मज़हबां भुल्ली जगत लिआक़त, धर्म दुआर ना कोए वखाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत रही ना विच रफ़ाक़त, रस्ता हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। बुध्ध बिबेक ना दिसे लिआकत, लाइक़ नज़र कोए ना आईआ। कलमा धुर सुणे ना कोए इबादत, मन्दिर मस्जिद सारे देण दुहाईआ। सदी चौधवीं सब दी विगड़ी हालत, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। नाम निधान लभ्भे ना कोए निआमत, निमख निमख आपणा आप ना कोए कटाईआ। बिन तेरी किरपा मूढ़ मुग्ध बणे कोई ना सुथरा स्याणप, सच सच ना कोए समाईआ। दीन दुनी होई अणजानत, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दे वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण तेरा खेल पुरख अबिनाशी, हरि करते बेपरवाहीआ। जो सतिजुर त्रेता द्वापर कलयुग थापण थापी, पड़दे ओहले अंदरों बाहर चुकाईआ। भगतां दा बणया कोई ना साथी, सगला संग ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म रमज़ किसे ना जाती, जागरत

❋

❋

जोत ना कोए रुशनाईआ। माया कारण बणदे पाठी, बिन भगतां तेरा ध्यान ना कोए रखाईआ। हउँ सेवक तेरा दासी, दासी हो के सेव कमाईआ। जन भगतां मानस जन्म कर रासी, रस्ता आपणा दे दृढ़ाईआ। जिथ्थे मिले ना जम की फाँसी, राए धर्म ना कोए सज़ाईआ। चरण कँवल बंधा नाती, नर नरायण तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मंज़ल चार वरन अठारां बरन चढ़ा अगम्मी घाटी, घाटा सब दा पूर कराईआ।

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

गोबिन्द तेरी पूरब आस, हरि करता वेख वखाईआ। लहिणा देणा देवे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ । जो पुरख अकाल अग्गे कीती अरदास, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा राख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। कलयुग मेटणी अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। वशिष्ट वेखे मार झात, राम रामा अक्ख खुल्हाईआ। परस राम गया आख, पुष्कर देवे सच गवाहीआ। गोबिन्द मँगे धुर दा साथ, सगला संग बणाईआ। सति प्रीती जुड़े नात, नातवां पूरब वेख वखाईआ। जिथ्थे सप्त रिषीआं कटी रात, रैण वस्सेरा झट लँघाईआ। सो स्वामी खोल्हणा हाट, दर दरबारा इक वड्याईआ। मँग मँगे गोबिन्द सूरा राठ, रहिबर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं गुर अवतार पैगग्बरां पुच्छणी वात, वातावरन वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। गोबिन्द अन्तर आत्म कीती अरज़ोई, अर्ज़ अज़ीज़ दिती जणाईआ। तेरे नाम दी हक़ दरोही, तोबा करे ख़लक ख़ुदाईआ। धरनी धरत धवल देवे कोई ना ढोई, सहारा किनारा नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर रोई, बिन नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाल सार ना पावे तुध बिन कोई, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। शाह सुल्तान राज राजान पत रहे खोई, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। जो नानक बेनन्ती कीती तलवंडी भोई, भूमिका उपर अक्ख टिकाईआ। जो कबीर नूं हस्स के किहा लोई, लोइणां तों परे कर रुशनाईआ। तेरा भेद जाणे प्रभ कोई, गोबिन्द कहि के रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी तेरी वड्याईआ। गोबिन्द किहा मेरे निरँकार, नव नौ चार वेख वखाईआ। कलयुग वेखां अन्तिम धार, सदी चौधवीं फोल फुलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होए ख़ुआर, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। जीव जंत साध सन्त करे हाहाकार, अमृत रस निझर झिरना ना कोए झिराईआ।

❋

❋

मैं वेखां खेल अपार, अपरम्पर स्वामी तेरी खेल बेपरवाहीआ। सच बेनन्ती रिहा गुज़ार, गुज़ारिश विच तेरी सरनाईआ। जिस वेले कल कल्की लए अवतार, अमाम अमामा वेस वटाईआ। तेरा सांझा होए दरबार, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे धर्म दा खुल्ल्हे भण्डार, संसारी भण्डारी सँघारी मिल के सेव कमाईआ। गोबिन्द आसा तृष्ना प्रभ तेरे चरण दुआर, भिक्खक हो के अगम्मी मँग मँगाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, दो जहानां तेरी वड वड्याईआ। पुरख अकाल किहा मैं आदि जुगादी देवणहार, जुग चौकड़ी पावां सार, निरगुण सरगुण खेल अपार, कलयुग अन्तिम हो उज्यार, तेरा लहिणा देणा क़र्ज़ देवां उतार, सच धर्म कर जैकार, एको डंका नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दुआरा इक सुहाईआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर दिल्ली-९

सदी चौधवीं कहे किसे समझ ना आई तारा क़ुतब, कातब लेख ना कोए लिखाईआ। चार जुग दे शास्त्र दिसण मुग्ध, पर्दा सक्कया ना कोए उठाईआ। भेव खोल्हया ना किसे नाल जुगत, जगह हक़ ना कोए दृढ़ाईआ । लेखा लाया ना किसे दरुस्त, दरुस्ती विच ना कोए समझाईआ। भेव खोल्हे ना कोए मुर्शद, मुरीदां मज़मून ना कोए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मिली किसे ना फ़ुरसत, तेई अवतार सीस निवाईआ। सिफ्त जणाई ना किसे उलफत, मूसा ईसा मुहम्मद हक़ीक़त हक़ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा जणाईआ। ज़िमीं असमान कहे जगत विद्या कहे क़ुतबी तारा, सिम्मत विच वड्याईआ। जगत विद्या कीता इशारा, बुद्धी नाल टकराईआ। विचार विच दस्सया सयारा, आपणी कर वड्याईआ । लेखा लिखदे गए हुक्मे विच कहिण तयारा, तोए तरफ़ ना कोए दृढ़ाईआ। सिफ्तां विच कीता इज़हारा, क़लम नाल शाहीआ। इक इक्क दा अंक जोड़ के मुहम्मद किहा गिआरां, अलिफ़ अलिफ़ नाल मिलाईआ । प्रेम भगती दा दस्स दुआरा, ध्रू प्रहलाद दिती गवाहीआ। मेहर मुहब्बत दी उपजा आबशारा, अमृत वहिण दिता वहाईआ। रूप अनूप दस्स निआरा, खेल कीता धुरदरगाहीआ । समझ आया ना किसे विचारा, भेव सक्कया ना कोए खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर करदे गए निमस्कारा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। चारे खाणी देंदे गए लारा, हुक्मे अंदर हुक्म दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा जाणे कल कल्की चौवीआं अवतारा, अवतरी आपणी कार कमाईआ। जिस दी समझे कोई ना धारा, धरनी धरत धवल ना कोए वड्याईआ। जो सरगुण निरगुण खेल करे दुबारा, दो इक विच्चों प्रगटाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खुल्हाईआ। क़ुतबी कहे मैनूं लिखे ना कोई कातब, क़दीम दा लेखा दयां जणाईआ। मैं करां सर्ब मुख़ातब, मुखबरां लवां उठाईआ। जिन्हां मेरी खोज विच कीता तुआकब, भज्जे वाहो दाहीआ। बिआन देंदे रहे मेरी मारफ़त, महिव आपणा खेल जणाईआ। समझ सक्कया ना कोई आरफ़, इल्म आलम ना कोए वड्याईआ। करा सक्कया ना कोए तुआरफ़, सन्मुख वज्जी ना कोए वधाईआ। शास्त्रां मेरी कीती सफ़ारश, क़ाइदा कलमा गए समझाईआ । अक्खरां वाली लिख इबारत, सिफ्तां नाल जगत वड्याईआ। मैनूं समझया ना किसे विच भारत, भेव सक्कया ना कोए जणाईआ। मैं जुग चौकड़ी सब दी वेखदा रिहा साज़श, दीन दुनी खोज खुजाईआ। चार कुण्ट लगाउँदा रिहा आतश, अगनी अग्ग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। क़ुतबी कहे मैनूं कहिंदे क़ुतब नुमा, नुमाइश वेखी जगत लोकाईआ। चार जुग दे तक्के रहनुमा, जो रहिबर हो के फेरा गए पाईआ। सारे सजदा करदे गए ख़ुदा, ख़ुद मालक नज़र ना आईआ। दस्त बदस्त मँगदे गए दुआ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तन वजूद लेखा देंदे रहे वबा, शफ़ा हथ्थ किसे ना आईआ। तेरी आदि जुगादी इक दुआ, अदब नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बर तन वज़ूदों हुंदे रहे जुदा, माटी ख़ाकी डेरा ढाहीआ। मैं वेखदा रिहा नाल चाअ, चाउ घनेरा इक सुहाईआ। तकदा रिहा राह, रस्ता फोल फुलाईआ । खेल वेखदा रिहा बेपरवाह, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। क़ुतबी कहे मेरे क़ुतब दा समझया किसे ना कुतरा, रूप नज़र कोए ना आईआ। सब नूं मेरे उत्तों बणया रिहा ख़तरा, ख़ौफ़ विच सारे सीस निवाईआ। अक्खरां वाले लिखदे रहे मेरा ख़सरा, नम्बर सक्कया ना कोए लगाईआ। ज़िमीं असमान समझया ना किसे शजरा, अकल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मेरा खेल सब तों वक्खरा, मण्डल मण्डप दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच साहिब तेरी सरनाईआ। क़ुतबी कहे मैं वेखी तेरी क़ुदरत, क़ादर करीम बेपरवाहीआ। सिफ्तां विच करे उल्फ़त, महिमा विच वड्याईआ। सदी चौधवीं किसे ना रही फ़ुरसत, जगत विकार पल्लू ना कोए छुडाईआ। साबत रिहा कोई ना मुर्शद, मुरीदां मदद ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग देणा वखाईआ। क़ुतबी कहे मेरे क़ुतबुदीन, दीन इलाही दयां जणाईआ। जिस वेले मुहम्मद बणया तेरा मस्कीन, सजदे विच सीस झुकाईआ। ईसा दस्सी हक़ तालीम, तुलबा दिता पढ़ाईआ। मूसा लेखा ला क़दीम, क़ादर आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण नूर दस्स के सीन, सीना बसीना कीती पढ़ाईआ। गृह वखा इक अज़ीम, इस्म आज़म दिता जणाईआ। जगत

❋

❋

वंड कर तक्सीम, कुरह काया दिता प्रगटाईआ। झगड़ा पा उत्ते ज़मीन, फ़र्श ख़ाकी तन ख़ाक ख़ाक नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दुनी बणा यतीम, याद आपणी दिती भुलाईआ। क़ुतबी कहे करीं ना कोई क्रोध, साहिब दयां सुणाईआ। कौल इक़रार वेख लै नाल बोध, बुध्ध दए गवाहीआ। जिस वेले गोबिन्द अरदासा ल्या सोध, सिध्धा तेरा राह तकाईआ। जिस वेले नानक दर्शन कीता रोज़, रमज़ अगम्मी इक जणाईआ। पैगग्बरां कीती खोज, भज्जे वाहो दाहीआ। अवतारां दस्स के चोज, चरण कँवल दिती सरनाईआ। भगतां दे के मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ । भेव खुल्हा के गोझ, परदा उहला दिता चुकाईआ। हउमे मेट के रोग, हंगता दिती मिटाईआ। दूर करा के चिन्ता सोग, संगम इक्को दिता समझाईआ। नाम जपा के बिना होंट, रमज़ निरंतर अन्तर इक समझाईआ। जुग बिता के कोटी कोट, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पार कराईआ। मैनूं मंज़ल चाढ़्ह के आपणी चोट, चोटा दिता उपजाईआ। नज़ारा तक्कदा रिहा तेरी जोत, बिन वरन गोत सोभा पाईआ। तूं आदि जुगादि कदे ना होया फ़ौत, गुर अवतार पैगग्बर मढ़ी गोर दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। क़ुतबी कहे मैं क्यों रिहा थिर, थिर घर वासी दे जणाईआ। तूं मालक मेरा इक्को पिर, पीआ प्रीतम नज़री आईआ। सति धर्म दी साची धिर, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी गेड़ा रिहा गिड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। चरण कँवल दिसे कोई ना नेड़, दूर दुराडे सारे सीस निवाईआ। सच सुहञ्जणा तेरा खेड़, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। मेहरवान कर मेहर, महबूब तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। क़ुतबी कहे तूं आदि जुगादी अदली, इन्साफ तेरे हथ्थ नज़री आईआ। जिस वेले जुग दी करें बदली, बदला चुक्के जगत लोकाईआ। खेल वेखें मंज़लो मंज़ली, मंज़ल आपणा डेरा लाईआ। धार वखाई आपणी रंगली, तेरी रंगत बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरां तेरे कोलों वस्त मँग लई, मांगत हो के झोली पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार कलयुग अन्त श्री भगवन्त जिस वेले दो जहानां चढ़ें जंग लई, जागरत जोत कर रुशनाईआ। शस्त्र बस्तर अस्त्र खण्डा खड़ग कोई ना संग लईं, सगला संग ना कोए बणाईआ। भगत अरदास एकँकार इक्को मन्न लईं, ममता छड्डणी जगत लोकाईआ। सुत दुलारे शब्द कोलों आपणा कम्म लईं, काया कण्पड़ तन वजूद ना कोए वड्याईआ। सच संदेस नर नरेश धुर फ़रमाना बिना कन्न कहीं, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी तों परे कर पढ़ाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान हुक्मे अंदर बन्न्ह लईं, बन्दना आपणी इक जणाईआ । जे प्रगट होवें गोबिन्द होवीं आपणे चन्न लई, चार जुग दा चार

❋

❋

कुण्ट अन्धेरा देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा देणा मुकाईआ। क़ुतब कहे मैं वेख्या दो जहानां कुरह, कायनात फोल फुलाईआ। दीन दुनी विच कोई ना दिसे बुरा, कूड़ कुड़िआर ना कोए चतुराईआ। पुरख अकाल तूं चलावणहारा दीन मज़हब दा छुरा, जगत कसाई रूप वटाईआ। झगड़ा छेड़िआ वड़ के काया कुरह, माटी हाटी काया कोठे सोभा पाईआ। सदी चौधवीं सब दा बेड़ा वेख रुड़्हा, वहिंदे वहिण वहे लोकाईआ। तेरा प्यार किसे ना जुड़ा, आत्म परमात्म गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। सति धर्म दी दिसे थुड़ा, वस्त अमोलक ना कोए वरताईआ। सृष्ट सबाई होई दड़ा, सच कर्म रहिण ना पाईआ। तेरे इष्ट दा मिट गया खुरा, खोज करन कोए ना आईआ। जिधर वेखां जगत जीव दिसे निगुरा, सतिगुर पुरख अकाल इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। क़ुतबी कहे मैनूं कहिण तारा चंगा, थिर इक्को नज़री आईआ। की वास्ता पाया कबीर विच गंगा, जल पाणी धार समाईआ। की आस रखी अशटावक्कर होया अशटंगा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। की इशारा कीता कृष्ण किनारे जमना कन्ढ्ढा, कंडा वाड़ वेखणा जगत लोकाईआ। की मँग मँगी राम राम बण के बन्दा, राम राम खोज खुजाईआ। की लेख लिखाया बावन संदा, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। की इशारा कीता गौतम नाल चन्दा, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। की खेल जणाया दुर्गा अष्टभुज खण्डा, सार खड़ग परदा देणा उठाईआ। की विष्न ब्रह्मा शिव वखाया डंडा, डंडावत आपणी इक जणाईआ। की सुत दुलारे शब्द चढ़ाया चन्दा, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। तूं साहिब स्वामी आदि जुगादि जुग चौकड़ी बख्शंदा, बख्शणहार बेपरवाहीआ। क़ुतबी कहे ना मैं मानस ना मैं तत वजूदी बन्दा, माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। क़ुतबी कहे मैं जुग चौकड़ी दस्सां हाल, हालत दयां दृढ़ाईआ। पिच्छे बीते कोटन काल, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर खेल खेलदे गए कमाल, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। माया तत वजूद पैंदा रिहा जाल, शमां तमअ विच छुपाईआ। खेल हुंदा रिहा शाह कंगाल, ऊँच नीच वज्जी वधाईआ। निरगुण अग्गे सरगुण करदा रिहा सवाल, सवाल जवाब आपणी कार कमाईआ। सन्त भगत घालदे रहे घाल, सूफ़ी फ़कीर सजदयां विच सीस झुकाईआ। पुरख अकाल हुंदा रिहा दयाल, दीनन देवे माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी बदलदा रिहा चाल, भेव सक्कया ना कोए खुल्हाईआ। जिस वेले सृष्टी ते आउँदा रिहा काल, डौरु डंका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे मँग मँगाईआ। क़ुतबी कहे जुग चौकड़ी बदलदा रिहा जग, जगजीवण दाते हथ्थ वड्याईआ।

❋

❋

मैं खेल वेखदा रिहा सद, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। सब दी पार करदा रिहा हद्द, हदूद वंड ना कोए वंडाईआ। खेल वेखदा रिहा अग्गे वध, बिन क़दमां क़दम उठाईआ । निरगुण जोत दी सरगुण यद, जुग चौकड़ी वज्जी वधाईआ। की कौल कीता जिस वेले गोबिन्द अंगीठे लाई अग्ग, अगनी अग्ग विच्चों तपाईआ। किस बिध नाड़ी सड़े हड्ड, मास मसला हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेसा देणा सुणाईआ। क़ुतबी कहे मैं सुणया अन्त अख़ीरी वाक्, वाकिफ़कार हो के दयां जणाईआ। इक इकल्ले खोल्हया ताक, परदा दिता चुकाईआ। गोबिन्द मार आवाज़, संदेसा इक सुणाईआ। मैनूं ओसे वेले आई जाग, निंदरा दिती मिटाईआ। मैं भरया विच वैराग, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं पुरख अकाल खोल्ह के वेख लै किताब, जिथ्थे हरफ़ ना कोए वखाईआ। ना कोए लिखण वाली क़लम दवात, क़ाइदा क़ानूंन ना कोए समझाईआ। ना कोई दीन मज़हब समाज, शरअ वंड ना कोए रखाईआ। ना कोई लेखा समझे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी भेव ना कोए खुल्हाईआ। ना कोई वसिआ सुन्न समाध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। क़ुतबी कहे पुरख अकाल मैं वेख्या तेरा असूल, असली दयां जणाईआ। मैं तेरे चरण कँवल दी ला धूल, जिस नूं धूढ़ वाला समझ सके ना राईआ। मेरा लेखा तेरे नाल जगत विहार विच अस्थूल, कारण तेरी कार कमाईआ। तेरा हुक्म तेरा तत वजूद माअकूल, मुकम्मल रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी धर्म वाला ना बदलां असूल, असलीअत विच तेरा राह दरसाईआ। ख़ुशी विच रहां मशग़ूल, शुकराने विच सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक मेरा साहिब स्वामी कन्त कन्तूहल, गृह मन्दिर अंदर वज्जे वधाईआ। सच पंघूड़ा तेरा रिहा झूल, हुलारा दो किनारा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर तेरी ओट रखाईआ। क़ुतबी कहे मेरा सब तों वखरा भविख्त, चार जुग समझ किसे ना आईआ। मेरी पुरख अकाल करा दे सदा लिख्त, दूसर क़लम ना कोए वड्याईआ। क्यों मेरा आदि तों इक्को इष्ट, गुर अवतार पैगग्बरां सीस ना कदे झुकाईआ। सदा खुल्ही रखाई दृष्ट, दिशा इक्को वेख वखाईआ। मैं कोटन कोटि वेखे रामा वशिष्ट, विषयां वाले गुरु गए सीस निवाईआ। तत वजूद भोगदे गए गृहस्त, पैगग्बरां परा पसन्ती मद्धम बैखरी विच दिता फसाईआ। नाम धार दे के टांक जिसत, जिस्म इस्म क़िस्म विच जणाईआ। क़ुतबी कहे मैनूं आदि तों अन्त तक इक्को इश्क, आशक माशूक दा रूप ना कोए वटाईआ। जो लोकमात आया गुर अवतार पैगग्बर सो गया ख़िसक, थिर रहिण कोए ना पाईआ। किसे इशारा कीता स्वर्ग किसे दस्सया बहिश्त, दोज़ख़ विच दरोही नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, साचा खेल देणा वखाईआ। क़ुतबी कहे जिस वेले मेरा लेख लिखदा, देवे माण वड्याईआ। मेरा रूप होवे साचे सिख दा, सिख्या साहिब सतिगुर देवे सुणाईआ। नाता मुक जाए कूड़े हित दा, हितकारी इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल दीन दुनी ओस वेले जित्तदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। क़ुतब किहा मैं संदेसा देवां अग्गे इष्ट होणा इक दा, एकँकार इक्को नज़री आईआ। जो रूप धार पुरख अकाल पित दा, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस ने झगड़ा मुकाउणा पत्थर इट्ट दा, सिल पाहन पूजण कोए ना पाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त दो जहानां कारज नजिट्ठ दा, निरवैर हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाईआ। क़ुतबी कहे मैं देवां इक संदेसा, सच दयां जणाईआ। जुग बदलणा जिस दा पेशा, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ। जिस वेले गोबिन्द पन्थ बणाया धारी केसा, केसगढ़ ध्यान लगाईआ। मँग मँगी इक हमेशा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अकाल तेरा दुआरा सचखण्ड देसा, दिशा देशंतर वेख वखाईआ। मैं इक बचन करावां चेता, चेतन हो के सीस निवाईआ। जिस वेले लोकमात आवें भगतन बण के हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। दो जहानां बणी नेता, निरँकार बेपरवाहीआ। तेरी अगम्मी होवे खेडा, जगत बुद्धी ना कोए समझाईआ। गोबिन्द पहलों होवे भेजा, भजन बन्दगी तों रैहत आप कराईआ। उस दे अंदर होवे तेरी सेजा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। हथ्थ फड़ना ना पए कोई कटार नेजा, निगाह तेरी दो जहान नज़री आईआ। जलवा नूर होवे तेजा, जोती जोत डगमगाईआ। पढ़ना पए कोई ना वेदा, विद्या तों बाहर आपणा हुक्म देणा सुणाईआ। जन भगतां वल्ल सिध्धा रखणा दीदा, निगाह निगाह नाल रखाईआ। निआज़ देणी ना पए किसे ईदा, सजदा सीस ना किसे झुकाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करनी उम्मीदा, आमद आपणी विच वड्याईआ। क़ुतबी कहे पुरख अकाल तेरा राज़ रहे पोशीदा, समझ किसे ना आईआ। सिफ्तां विच जगत अक्खर अल्फ़ाज़ करन तमहीदा, गा गा ढोले गीत सुणाईआ। मैं तेरा इक अज़ीज़ा, पूत सपूता धुर दा नज़री आईआ। जुग चौकड़ी तेरे प्रेम विच आई तमीज़ा, तमअ कूड़ ना कोए मनाईआ। जुग चौकड़ी तेरा वसदा उजड़दा वेखदा रिहा बग़ीचा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। तूं मालक ख़ालक ऊचां नीचां, आत्म ब्रह्म तेरा नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर राज़ खोल्हणा आपणा भेव पेचीदा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। क़ुतबी कहे मैं सृष्टी दा मेटणा भरम, भरम दयां गवाईआ। मेरा तेरे नूर विच्चों जरम, जन्म देण वाली अवर ना कोए माईआ। इक्को ओट साची सरन, सरनगति समझाईआ । किसे दुआरे गया नहीं पढ़न, तेरी विद्या बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी मेरा

❋

❋

होया ना मरन, मर जीवत तेरे विच समाईआ। मेरा सच प्यार दा प्रन, प्रणाम कर के सीस निवाईआ। सदा रखीं आपणी सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। जिस वेले भगतां आवें खड़न, लोकमात वेस वटाईआ। भाग लगावें उपर धरन, धवल धौल ख़ुशी बणाईआ। मैं वी परसां तेरे चरण, चरणोदक मुख देणा चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। क़ुतब कहे मैनूं वेखदे विच शमाल, शरकण ग़रबण वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा तेरे नाल जमाल, जलवा नूर तेरा रुशनाईआ। जुग चौकड़ी बेनन्ती करदा रिहा सवाल, सवाली हो के मँग मँगाईआ। पुरख अकाल कलयुग अन्तिम दस्स हाल, हालत दीन दुनी देणी दृढ़ाईआ। तूं हुक्म संदेसे अंदर सदा दिता टाल, भेव आत्म ना कोए जणाईआ। गोबिन्द संदेसा दिता इक कमाल, अल्फ़ी काया तन छुहाईआ। सदी चौधवीं जिस वेले सृष्टी दृष्टी अंदर प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। दीपक जगे ना किसे बेमिसाल, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। सति सच ना रहे माल, लुट्टी जाए जगत लोकाईआ। इक्को खेल खेले शब्द गुरु धुर दा बाल, बाली बाला नाउँ धराईआ। कलयुग अंदर सतिजुग बदल के चाल, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। मुरीदां वेखे मुर्शद हाल, बेहाल होए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी लेखे लाए घाल, घालण विच लालण लाल आपणे लए उपजाईआ।