१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
अस्सू कहे मैं आसावंद, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी इक सरनाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दे ख़ावंद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। निरगुण धार अगम्मी नूर इलाही चन्द, निरवैर पुरख तेरी सिफ्त सालाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी दे अनन्द, परमानंद विच समाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान निरगुण धार निरगुण नाल गंढ्ढ, सरगुण झगड़ा दे मुकाईआ। अमृत रस निझर धार सति सतिवादी पा ठंड, अगनी तत ना कोए तपाईआ। मन विकार कूड़ हँकार कढ्ढ गंद, सच सुच इक उपजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दीन दुनी गावे छन्द, सोहला ढोला इक्को राग अल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरे हुक्म होवण पाबन्द, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। अस्सू कहे मैं आया मात, मातर भूमी वेख वखाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाश, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। कातब लेखा लिख ना सके ख़ास, ख़ालस
❋
❋
सक्कया ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां धराया इक विश्वास, विशा तेरा नाम ध्याईआ। तूं साहिब सर्ब गुणतास, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक अख्वाईआ। मण्डल मण्डप पा अगम्मी रास, तन वजूद नाच ना कोए नचाईआ। आत्म परमात्म वेख आपणी ज़ात, अज़ाती झगड़ा दे गुआईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणा नाम महकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर गए जो आख, आख़र लेखा पूर कराईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार प्रगट हो साख्यात, साहिब सतिगुर आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची वज्जे नाम वधाईआ। अस्सू कहे मैं मांगत हो के मँगां मँग, मांगत हो के सीस निवाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मैं बोलां बिना ज़बान दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जिस कारण गोबिन्द छड्डआ पुरी अनन्द, अनन्द तेरे विच समाईआ। सदी चौधवीं रही हंढ्ढ, मुहम्मद अहमद दए गवाहीआ। जगत विकार कूड़ हँकार ढाह कंध, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। मन वासना पाए कोई ना डंड, डंडावत इक्को दे जणाईआ। चार वरन अठारां बरन खत्री ब्राह्मण शूद्र वैशां होए संग, सगला संग इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। अस्सू कहे मेरे स्वामी, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। तूं आदि अनादी अन्तरजामी, घट निवासी धुरदरगाहीआ। बोध अगाध शब्द अगम्मी तेरी बाणी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी सिफ्त सालाहीआ। तेरा खेल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नज़री आईआ। आत्म नूर तेरा नुरानी, जल्वागर तेरी रुशनाईआ। तेरा लेखा लहिणा देणा दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर परदा दे उठाईआ। जिस कारण तत्ती लोह उत्ते बैठा सुत भानी, भाणा आपणा दे वखाईआ। गोबिन्द कर के बच्चयां दी क़ुरबानी, करबला दा लेखा गया मुकाईआ। सदी चौधवीं मुरीदां मुर्शदां अंदर आवे बेईमानी, बेवा होवे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। अस्सू कहे सचखण्ड दुआरे मेरी पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। की आसा रख के गए तेरी अवतार, तर्हां तर्हां नाल जणाईआ। की पैगग्बरां कीती गुफ्तार, गुफ्त शनीद की समझाईआ। की गुरुआं कीता इज़हार, परदा उहला दे उठाईआ। की भगतां कीता तकरार, तकरारनामा वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी, दए दुहाईआ। देवत सुर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। चार कुण्ट दह दिशा हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। माया ममता मोह होया विभचार, कुकर्म धर्म करे लड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सृष्टी पढ़ पढ़ गई हार, इष्टी इष्ट ना कोए मनाईआ।
❋
❋
तेरा लेखा सब तों बाहर, क़ुदरत दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं बेनज़ीर हो उज्यार, उजाला आपणा इक कराईआ। नाम संदेसा धुर दा कलमा एका दे एकँकार, इक इकल्ले आपणी दया कमाईआ। जिस दा कातब बणे ना कोए लिखार, क़लम शाही ना कोए वड्याईआ । अलिफ़ ये ना पावे सार, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। मेरी मँग तेरे दरबार, सचखण्ड साचे सीस निवाईआ । तूं क़ुदरत दा करता करनी दा करतार, महिबान बीदो बीखैर या अलाह, जल्वागर नूर इलाहीआ। वेख दीन दुनी दा हाल, माज़ी करे ना कोए ख्याल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे इक अरज़ोईआ। अस्सू कहे मेरी आसा रही लोड़, लोड़ींदे सज्जण दयां दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं सब नूं तेरी लोड़, घट घट अन्तर तेरा नाम दुहाईआ। नाम निधान श्री भगवान साचा मन्त्र फ़ुरना दे फ़ोर, फ़ौरन आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी दृष्टी उत्ते कर ग़ौर, गहर गम्भीर खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना अंदरों कढ्ढ कौड़, ग़ुरबत अंदरों दे कढ्ढाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां मात बौहड़, मायाधारी ममता विच फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ । पुरख अकाल किहा सुण अस्सू मेरे प्यारे, सच दयां जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरे खेल निआरे, निरवैर हो के आपणी कार कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोई विचारे, अक्खरां तों बाहर मेरी पढ़ाईआ । गुर अवतार पैगग्बर सदा पनिहारे, नित नवित्त सेव कमाईआ। सदी चौधवीं जो दे के गए इशारे, धुर दे कलमे नाल समझाईआ। प्रगट होवे कल कल्की अवतारे, निहकलंका निरगुण नूर करे रुशनाईआ। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़े, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी चारे बाणी आप संभाले, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। गोबिन्द शब्द सतिगुर पूरा होवे नाले, नालश मेटे कूड़ लोकाईआ। साची विद्या अन्तर निरंतर मन्त्र इक सिखाले, संदेसा देवे धुरदरगाहीआ। कूड़ा तोड़ जगत जंजाले, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नूर अगम्मा दीपक इक्को बाले, दो जहानां डगमगाईआ। भाग लगाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाले, धर्म दुआरा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरे दए वड्याईआ । अस्सू सुण नन्हे बच्चे, हरि करता दए वड्याईआ। कलयुग जीव भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़ ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बरां जो मार्ग दस्से, हुक्मे अंदर रहिबर हो के राह वखाईआ। ओह सदी चौधवीं चार वरन लगदे अच्छे, अच्छी तर्हां समझ किसे ना आईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया तन वजूद माटी अंदर नच्चे, नौ दुआर दए दुहाईआ। सारे सति दुआरे होवो इक्ठे, सच महल्ला उच्च अटला इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा नर
❋
❋
नरायण इक सुणाईआ। अस्सू सुण देवां सच दुलारा, गोबिन्द तेरा मेल मिलाईआ। जिस दा अजीब अजब जगत तों वखरा नज़ारा, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं जिस ने करना पार किनारा, कलयुग कूड़ी क्रिया नईआ शौह दरया रुड़्हाईआ। साचा दस्स के इक दुआरा, चार वरनां लैणा मिलाईआ। दीन मज़हब दा झगड़ा मेटे विच संसारा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई नाता जोड़े थाउँ थाईंआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत रहे ना कोए ग़द्दारा, ग़दर मन दा अंदरों देणा कढ्ढाईआ। जिसदा लेखा लिखे रविदास चमारा, गुरदास हाज़र हो के दए गवाहीआ । नानक निरगुण सरगुण खेल करे अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। साध सन्त जीव जंत जगत विद्या चले कोए ना चारा, चारों कुण्ट सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान महबूब इक अख्वाईआ। अस्सू कहे प्रभ गोबिन्द देवे केहड़ी ताअलीम, तुलबे कवण पढ़ाईआ। कवण वस्से धाम अज़ीम, अर्श फ़र्श तों परे दए समझाईआ। किस बिध मेटे जगत मज़हब तक्सीम, द्वैती दए गवाईआ। सच धर्म दा प्रचलत करे नेम, नर निरँकार तेरे नाल मिलाईआ। की कहि के गया नाई सैण, सैनत नाल समझाईआ। की मुहम्मद इशारा दिता जिस वेले हरफ़ लिख्या ऐन, आरफ़ समझ किसे ना आईआ। की लेख होया नाल हसन हुसैन, हसीना लाड़ी मौत दए गवाहीआ। की मूसा ईसा अगम्मी इशारे विच कहिण, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। तेरा खेल नर नरायण, नर नारी समझ कोए ना पाईआ। भेव खुल्हिआ ना बाल्मीक कोलों विच रमाइण, रामा दसरथ बेटा लेखा आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दर तेरी वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा गोबिन्द सुत दुलारा, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। जिस ने कलयुग करना अन्त किनारा, कायनात वेख वखाईआ। मेरे नाम दा बोल इक जैकारा, जै जै कार दो जहान सुणाईआ। शब्दी शब्द धार इशारा, ऐशो इशर्त विच कदे ना आईआ। जिस गोबिन्द ने तत सरीर छड्डके शब्दी रूप धरया दुबारा, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। ओस दा लेखा आउणा नहीं विच किसे अख़बारा, एडीटर औडिट विच ना कोए लिआईआ। जिस ने दो जहान चारे खाणी लाउणा अखाड़ा, चारे बाणी डंक वजाईआ। खेल करना बहत्तर नाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध फोल फुलाईआ। उस दा हुक्म सब तों निआरा, निआंकारी धुरदरगाहीआ। सब दा मीत प्यारा, मित्र इक अख्वाईआ। सो कल कल्की लए अवतारा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। निरगुण नूर करे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। सब दा पीर होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं पुरख अकाल दा योद्धा, जुग जुग वेस वटाईआ। मैं आदि
❋
❋
जुगादी ज्ञान बोधा, बुद्धी तों परे करां पढ़ाईआ। माया ममता मेटां रोगा, हउमे तृष्ना कूड़ मिटाईआ। हुक्म सुणावां चौदां लोका, चौदां तबक करां शनवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान बणावां पोथा, अक्खरां वंड वंडाईआ। करां प्रकाश साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कोठा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मेल मिलावां नाल निर्मल जोता, जोती जोत विच समाईआ। साचे नाम दा देवां होका, हुक्म दस्सां धुरदरगाहीआ। पहली अस्सू लोकमात किसे विरले गुरमुख मिले मौका, लख चुरासी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गोबिन्द ला के इक्को ढौंका, ढईए पिच्छों लए अंगड़ाईआ। जिस छड्डया पटना पौंटा, माछूवाड़े सेज सुहाईआ। नंदेड़ दे के सब नूं धोखा, अगनी तत आपणा आप जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण अस्सू जग दे मीत, मित्र प्यारे दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दी बदले रीत, रीतीवान मेहरवान इक अख्वाईआ। सम्मत चौथा जाण दे बीत, बीती कहाणी ना कोए दृढ़ाईआ। झगड़ा पैणा हस्त कीट, रंक राजान करन लड़ाईआ। सब दी नंगी होणी पीठ, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। सिआसत विरासत सब दी रहिणी बीच, पार किनारा ना कोए दृढ़ाईआ। गोबिन्द शब्द पुरख अकाल नाल गंढ्ढ लैणी पीच, पेचीदा पेचा आपणा लैणा पाईआ। जिस भविख्त दी सारे करदे गए उडीक, ओह वेला नेड़े आईआ। जिस दी महिमा गा सके ना कोई रसना जीभ, जेहह्वा ना कोए शनवाईआ। ओस ने सब नूं देणी तरतीब, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई लैणे समझाईआ। मानव हो जाओ इक दूजे दे क़रीब, काया काअबे सोभा पाईआ। वेखो लेखा लिख्या सपारे सतारवें विच क़ुरान मजीद, मजलस महबूब नाल कराईआ। जिस दी कर ना सक्कया कोई तमहीद, तहरीर तक़रीर विच ना कोए जणाईआ। ओस दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, आमद विच वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्त धुर दे शब्द मनाउणी इक्को ईद, आदत इबादत विच बदलाईआ। साचे कलमे दी कर ताकीद, तरफ़ यकतरफ़ दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। अस्सू कहे मेरे अन्तर चाउ घनेरा, वज्जे नाम वधाईआ। शब्द गोबिन्द पावे फेरा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। पुरख अकाल मेटे झेड़ा, दीन मज़हब ना कोए लड़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल वस्से खेड़ा, गृह मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। इक्को रंग होवे गुरु चेरा, चेला गुरु विच समाईआ। नाम ढोला तूं मेरा मैं तेरा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ । थोड़्हे दिन होर कर लओ जेरा, जेरज अण्डज दए दुहाईआ। पुरख अकाल दा खेल जाणे केहड़ा, जगत सिआसत समझ कोए ना पाईआ। किस बिध दीन दुनी दा बन्न्हे बेड़ा, बेड़े आपणे नाल चढ़ाईआ। सति धर्म दा खुल्हा करे वेहड़ा, वहम अंदरों दए कढ्ढाईआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा
❋
❋
पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। अस्सू कहे मैं वेखां गोबिन्द सूरा, सूरबीर वड्याईआ । जिस दा होवे जोती नूरा, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। बचन दा होवे पूरा, पूरन ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। साचा नाम करे मशहूरा, मशवरा इक्को नाल रखाईआ। जिस दा खेल ना होवे अधूरा, कूड़ी क्रिया दए गवाईआ। गुरमुखां बख्श के चरण धूढ़ा, दुरमति मैल दए धुआईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़ा, साचा रंग इक रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अस्सू कहे मैनूं गोबिन्द चाढ़्हे मस्ती, मस्त दीवाना दए बणाईआ। पुरख अकाल जिस दी वेखां हस्ती, जो हस्त कीट विच समाईआ। जिस भाग लगाउणा साढे तिन्न हथ्थ काया बस्ती, सम्बल सोभा पाईआ। किरपा करनी अगम्मे अर्शी , अर्शी प्रीतम आपणी दया कमाईआ। सब दा लहिणा देणा बेबाक करना क़रज़ी, मक़रूज़ झोली सर्ब भराईआ। खेल दस्से आपणे घर दी, जिथ्थे गुरु अवतार पैगग्बर निउँ निउँ सीस निवाईआ। कुछ खेल होणी दिशा चढ़दी, चढ़े तुफ़ान बेपरवाहीआ। लहिंदी दिशा वेखो डरदी, डरपोक पोप रहे जणाईआ। दक्खण आशा की पढ़दी, परा पसन्ती तों परे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्मा जल्दी, जल धारा रही कुरलाईआ। अस्सू कहे मैं ख़ुशीआं विच करदा हासा, हस्स हस्स रिहा जणाईआ। पुरख अकाल दा वेखां खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदलणा पासा, करवट आपणी नाल बदलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणी शाख़ा, शनाख़त आपणी देणी समझाईआ। सब दा मालक इक्को नज़री आवे आका, अकल बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जो सब दी जोत सर्ब दा जाता, जागरत जोत डगमगाईआ। गोबिन्द ओसे दा दे के गया भरवासा, जिस ने वेस वटाया गुरु दस जगत दहाका, दह दिशा करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा बण के पिता माता, पतिपरमेश्वर आपे वेख वखाईआ। अस्सू कहे मैनूं गोबिन्द दिसे चंगा, चार कुण्ट रुशनाईआ। जिस दे चरण चुम्मे सुरस्ती गंगा, गोदावरी सीस निवाईआ। जिस दा लेखा सूरा सरबंगा, सुर्या चन्न सिर ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जिस मेटणा दंगा, दग़े तों लए बचाईआ। जगत सिआसत नाच कराउणा नंगा, चार कुण्ट वखाईआ। जेहड़े गुरमुख गोबिन्द नाल लाउणगे कंधा, फड़ बाहों लए उठाईआ। जो भुल्ल गया वांग बैरागी बन्दा, बन्दगी विच दुहाईआ। जिस निशान मिटाउणा तारा चन्दा, इक्को जोत करे रुशनाईआ। ओस फड़ अगम्मी खण्डा, खण्डां ब्रह्मण्डां देणा हिलाईआ। साचे प्रेम दा गुरमुखां दे के अगम्म अनन्दा, अनन्दपुरी दा लहिणा देणा मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्दा, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज
❋
❋
लेखा रहे ना राईआ। धुर दे नाम दा फेर के रंदा, कूड़ी क्रिया साफ़ कराईआ। सति धर्म चढ़ा के डंडा, पौड़ा इक्को देणा प्रगटाईआ। जिथ्थे वस्से साहिब बख्शंदा, पुरख अकाल धुर दा राम हक़ गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरी धर्म धार सिआसत, सिआह नज़र कोए ना आईआ। जगत माया ना कोए विरासत, मोह विच ना कोए वड्याईआ। जेहड़ा मैनूं भुल्लया मैं सब नूं लैणा विच हिरासत, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जे कोई साध सन्त करे शरारत, शरअ विच्चों देणा कढ्ढाईआ। गोबिन्द बिन अक्खरां तों लिख के गया इबारत, बिन हरफ़ां हरफ़ प्रगटाईआ। जिस ने दीन दुनी दी बदल देणी आदत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। पुरख अकाल दी दस्स इक इबादत, झगड़ा दुनी देणा मिटाईआ। सच मुहब्बत कर सख़ावत, सुख़न पिछला पूर कराईआ। नाम निधान दे के निआमत, नाउँ निरँकारा देणा जणाईआ। ममता मोह मेट अलामत, आलमां इल्म देणा समझाईआ। जगत सिआसत वेखो अगले साल होणी शामत, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। जिन्हां दे कोल प्रभ दे नाम दी सची निआमत, अमलां विच वड्याईआ । कूड़ी क्रिया करे ना कोए बग़ावत, बग़लगीर करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा मालक सही सलामत, साहिब स्वामी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अस्सू कहे जे मेरे विच पन्थ ख़ालसे करनी कानफ़रंस, मता आत्म ब्रह्म पकाईआ। सारे गुरमुख रूप बण जाओ हँस, ममता मोह विकार गुआईआ। सच धर्म दा नज़री आउ बंस, वड्डा रूप ना कोए वटाईआ। मन हँकारी मारो कंस, काया काअबे होए रुशनाईआ। जिस ने तुहाडी बणाई बणत, सो सतिगुर होए सहाईआ। पुरख अकाल मिल के बणो सन्त, जगत वड्याई दी लोड़ रहे ना राईआ। नर निरँकार मिलो कन्त, कन्तूहल इक्को सोभा पाईआ । जो चाढ़्हे सब नूं रंग बसन्त, चोली आपणे प्रेम रंगाईआ। भेव खुल्हावे जीव जंत, जागरत जोत डगमगाईआ। फिर सांझा होवे फ़रंट, फ़ैसला इक्को इक वखाईआ। प्रभ दे नाम दा झूठा रहे ना कोए एजंट, एजंसी जगत वाली ना कोए खुल्हाईआ। जे तुसां धर्म दे लाउणे टैंट, तम्बु कनातां विच वड्याईआ। जे इक्ठे करने धोती बोदी केस मुच्छ दाढ़ी वाले जिन्हां हैट टोपी पहनी पैंट, प्रेम प्रीती विच बंधाईआ। फिर सति दी सुहाउणी ओह कैंट, जिथ्थे ट्रेनिंग देवे धुरदरगाहीआ। बिना प्रेम तों साचा दिसे कोई ना एजंट, जांइंट करे ना कोए लोकाईआ। बाहरों भावें किन्ने लाओ सैंट, अंदरों दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। गोबिन्द धार बणो महंत, महिमा इक्को देणी सुणाईआ । लीडर जगत दिसण सन्त, गुरमुख विरले नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। जो कानफ़रंस दा बणे प्रधान, प्रधानगी हरि कमाईआ। ओसे दे अंदर वसिआ
❋
❋
होवे भगवान, शब्दी शब्द करे पढ़ाईआ। सच संदेसा देवे आण, जो गोबिन्द गुर जणाईआ। जो राम कृष्ण दी करे पहचाण, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। जो मूसा ईसा मुहम्मद दा देवे फ़रमान, फ़रमांदार दए दृढ़ाईआ। सति धर्म दी दस्स पहचान, बेपहचान दए मिलाईआ। जे कोई अक्खर बोले नाल ज़बान, ओह वी धुर दा हुक्म सुणाईआ। जगत विद्या दी कल्याण, गोबिन्द वंड ना कोए वंडाईआ । जिस पन्थ दी पुरख अकाल नाल मिल के शान, शहिनशाह गोबिन्द गया समझाईआ। ओस दा हुक्म होवे परवान, परवाने वेखणे थाउँ थाईंआ। सर्ब सम्मतीआं वाले इक्ठे होवो आण, आपणा आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। अस्सू कहे जिन्हां सब ने होणा इक्ठा, मता इक पकाईआ। अग्गे नूं दीन मज़हब दा रहे कोई ना रट्टा, झगड़े विच ना कोए दुहाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वेखो गुर अवतार पैगग्बरां जेहड़ा प्रभ दे कोल लिख्या पट्टा, पटने वाला दए गवाहीआ। चार जुग दे अन्त अख़ीर बेनज़ीर धर्म दी धार जणाउणा टप्पा, टिप्पी बिन्दी दा लेखा दए मुकाईआ। जो कौल इक़रार विच संसार निरगुण धार जोत निरँकार कीता पक्का, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। कहे ना कोए चूंकि चुनाचे अलबत्ता, आलम फ़ाज़ल इल्म उलूम विच सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। अस्सू कहे मेरा गोबिन्द बणया सज्जण, हरि मिल्या धुरदरगाहीआ। जो चरण धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल धुआईआ। साचे नाम दी चाढ़्हे रंगण, रंगत इक्को दए वखाईआ। जे सच वस्त कोई आए मँगण, मँगो मेला होवे नाल धुरदरगाहीआ। पीण खाण वाले पार कदे ना लँघण, दरगाह सच ना कोए पुचाईआ। सोहणे धर्म दे बणो प्रबंधण, प्रबंधक आपणा नाउँ दिसाईआ। जगत प्रीती जे मिल के टुट्टी सारे गंढ्ढण, गंढ्ढ पवे थाउँ थाईंआ। झगड़ा पवे ना माटी बदन, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। जे प्रेम प्रीती विच आए सद्दण, सदके वारी घोल घुमाईआ। बाजवे तिन्न दिन सतारां सौ अठवंजा ब्रिकमी गोबिन्द चरण कँवल कीता मजन, धूढ़ मस्तक नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। लेखा कहे मैनूं लभ्भे कोई ना लिख्त, लिख लिख थक्की क़लम शाहीआ। परदा लाहिआ ना अंदरों किसे दृष्ट, दृष्टी दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं याद आया इक वेरां सलाह कीती राम वशिष्ट, मता गुरु गुरदेव बणाईआ। हक़ीक़ी मजाज़ी तों परे केहड़ा इश्क, जो तन वजूद तों बिना ल्या हंढ्ढाईआ। जां तक्कया इक्को पुरख अकाल आपणी आया विच फ़रिसत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बाकी जो उपज्या सो तन माटी ख़ाक विच्चों गृहस्त, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। इशारा दे के गया स्वर्ग बहिश्त, सुख सागर मात समझाईआ। अस्सू कहे मैं ओस वेले सदा
❋
❋
जावां ख़िसक, आपणा पल्लू छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ। अस्सू कहे मैं आस रखावांगा। घट निवासी वेख वखावांगा। जोत प्रकाशी नूर चमकावांगा। बण के दास दासी, सेव कमावांगा। फिर के पृथ्मी आकाशी, निरगुण सरगुण खोज खुजावांगा । जेहड़ी कथा चार जुग किसे नहीं वाची, वाचक हो के आप दृढ़ावांगा । जो अन्त अख़ीरी गोबिन्द नंदेड़ शब्द सुनेहुड़े विच आपणी धार आखी, आख़र अक्खरां विच्चों प्रगटावांगा । जिस दा लेख लेखा नहीं किसे पाती, पत्रका सब नूं ओह जणावांगा । कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटे अन्धेरी राती, रुतड़ी नूर चन्द चमकावांगा। साची सेज बणा के खाटी, आत्म ब्रह्म भेव चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दी प्रगट कर प्रभाती, प्रभ दा नाम इक जपावांगा। जपो नाम प्रभू प्रभ एक, एकँकार दृढ़ाईआ। सतिजुग साची बख्शे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी लाईआ। बुध्ध करे बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अगनी तत बुझाईआ। जन्म कर्म दी मेट के रेख, लेखा अगला दए वखाईआ। सचखण्ड जणा के देस, पिछला खै्हड़ा दए छुडाईआ। प्रभ चरण रहो हमेश, दानी दाते सीस निवाईआ। जिथों गुर अवतार पैगग्बर रिहा भेज, भगत भगवान लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। साचे मेले दा देवे समां, हरि सतिगुर धुरदरगाहीआ। जिस ने जुग बदलणा नवां, नव नौ चार करे रुशनाईआ। नाम जपाउणा दम दमा, स्वास स्वासां विच्चों प्रगटाईआ। भाग लगाउणा काया माटी चम्मां, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। वेखो की लेख लिख्या चौदां सौ तीह अंक पन्ना, पनाह देवे थाउँ थाईंआ। जिस भाग लगाउणा काया माटी तंना, तमअ कूड़ी दए गवाईआ । सच प्रकाश कर के अगम्मी शमां, शमांदान साढे तिन्न हथ्थ सुहाईआ । वेख्यो कोई बणयो ना ब्राह्मण पंमा, धोखा गोबिन्द नाल रखाईआ। पुरख अकाल सब दा पिता ते सब दी अम्मा, जम्मण वाली इक्को माईआ। सच प्रेम दा मार्ग होण लग्गा रवां, रमता रमता मिले वड्याईआ। जिस ने गगन रहाया बिना थम्मा, थान थनंतर वेख वखाईआ। उह शब्द सुणावे जगत सरोते कन्नां, जो कन्ना गोबिन्द आपणा गया लगाईआ। जिस शब्द इशारा दिता धन्ना, बजर कपाटी पत्थर तोड़ तुड़ाईआ। ओस ने मेटणा हद्द बन्ना, वट रहिण कोए ना पाईआ । इक सिआसी कुछ दुखी हुंदा विच खंना, मन कल्पणा विच कुरलाईआ । सारे गोबिन्द दे बणो नूरी चन्ना, चन्द नूर करो रुशनाईआ। अस्सू कहे पुरख अकाल ने ज़रूर बदलणा समां, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। चतुराई चले ना जगत दे ब्रह्मा, विष्न शिव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन साचे मेला जगत, हरि जगदीशर आप कराईआ। मेल मिलावे धुर दे
❋
❋
भगत, भगवन आपणा रंग चढ़ाईआ। मातलोक सुहाए वेला वक्त, घड़ी पल वार थित दए दरसाईआ। सब दी पूरी करे शर्त, शरअ दा मालक वेख वखाईआ। जे इक्ठ करना जगत वाला ना होवे फ़क़त, फ़िकरा गोबिन्द देणा दुहराईआ। जिस दा प्रकाश होणा उत्ते फ़र्श, ज़िमीं असमान नूर रुशनाईआ। उह सब नूं देण वाला आपणे नाम प्यार दा खरच, ख़ज़ानची गुरमुख लए बणाईआ। जो धुर दे दुआरे उत्ते होए दरज, जिथों सके ना कोए बदलाईआ। संसारी रखयो कोई ना गर्ज़, गर्ज़ प्रेम वाली बणाईआ। क्यों पुरख अकाल कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी फ़रद, सन्त सुहेले वेखे थाउँ थाईंआ। स्टेज बणाउण तों पहलों पंजां प्यारयां कोलों कराइओ अर्ज़, आरज़ू आपणी नाल रखाईआ। जे तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद कर थाउँ थाईंआ। ग़रीब निमाणयां नाल वंड दर्द, दुखियां हो सहाईआ। सिआसत छुरी शरअ किसे उत्ते ना चले करद, धर्म दुआर बणे ना कोए कसाईआ। कूड़ी क्रिया मेटिओ अन्धेर गरद, गरदिश झूठ रहे ना राईआ। सति धर्म दी साची चुकिओ खड़ग, खण्डा खैरखाही वाला उठाईआ। फेर किसे दा होवे कोई ना हरज, हरजाने पूरे होवण थाउँ थाईंआ। जिस ने पुठ्ठी सिध्धी करनी नरद, ना उह नर ते ना मदीन नरां दा नरायण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त भगतन हित करे खेल सदा असचरज, अचरज लीला मालक हो के नीला, नीले वाला आपणा हुक्म वरताईआ।
बाजवा गोबिन्द कोल फेरदा हुंदा सी मूंगली, पहलवान साढे तरताली साल दा पिछला नज़री आईआ। इक दिन गोबिन्द प्रेम विच लाई उँगली, कंधा दिता दबाईआ। रमज़ इशारे वाली बुज्झ लई, तन मन्दिर दिती दृढ़ाईआ। हुण तेरी एस जन्म दी औध पुग्ग गई, नाता जाणा तुड़ाईआ। तेरा हिस्सा रखणा कलयुग अन्तिम जुग लई, जगत विच मिलाईआ। एसे कारण एह अंदरे अंदर सुझ गई, समझ दिती समझाईआ। द्वैत वाली अगनी बुझ गई, ममता कूड़ दिती छुडाईआ। एह खेल होणी प्रेम प्यार धार दुद्ध लई, सीर शीर इक उपजाईआ। एह खेल होणी धर्म सिआसत मुढ्ढ लई, जगत विच वधाईआ। जो एस निशानिउँ उक गई, गोबिन्द अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार बंधाए मानस मनुक्ख लई, दु:ख दूई वाले कढ्ढाईआ। माज़ूलले मसीह, हज़रत मुहम्मदे ज़वीह, हसन हुसैने तवज़ीह, ख़ुदा उलज़वा, ख़ज़ीज़न नज़ा, जमविस्ते फ़िज़ा, पाज़ल नज़ूचे वज़हिलका वज़ीअल हकूके, हुक्मरान इक
❋
❋
दृढ़ाईआ। मज़सत नालिसविल वजिंग जंग जूने मुहम्मदे नवज़ी हज़रते तमज़ीह पैगग्बरे अज़ी चश्माने नज़ी, रौशआने वज़ी, वज़ीउल वज़ा रहमत उल दवा, मुक़द्धसे ख़ुदा, ख़ुदी मरकूबे नज़ू, नज़ीमा निज़ा, ज़ामीने जमा, आसमाने किशां, दरगाह हिज़ां, आलमीने अमां, महबान महबूब नज़री आईआ। मुहम्मदे दुआ, दरोही ख़ुदा, वनोही सदर, जोही जदा, अज़रबे अदाख, नोविस्तो नज़ां, चाज़ीन चाज़ू चज़े चविज़ चार कुण्ट नज़री आईआ। करबलाए ख़ुदा, करबलाए वबा, करबलाए रबा, करबलाए नूरा, करबलाए सवा, करबलाए ख़ता, ऐलीए दुआ, हज़रते ज़ुरा, ज़ावीर ज़ेर ज़बर विच मिलाईआ। गोबिन्दे कससत, पैग़ाम चगसत, दीयामे चीशे नवस्त चौजू चार वरन वेख वखाईआ। फ़रज़ंदे गोबिन्द, नाखंदे नाहइंद, नाबूदे बन्देबिन्द, बदने ज़मा, रबूतते अज़ां चश्मे नुरां, कलमे क़ुरां दसमे गुर वड वड्याईआ। करबला कुरलाहट, मानवे सनाहट, क़दमे आहट, कुनो कुंन क़ज़ा क़ज़ी वेख वखाईआ। गोबिन्दे गुलेज़ज़ जिसता परवरदिगारे निशचा, मुहब्बते मबा, प्यार सिख दा, सिख दे पिच्छे बच्चे आपणे भेंट कराईआ। भरवासा इक दा, जो लेख सब दे लिखदा, अक्खां नाल नहीं जगत दिसदा, करे खेल गुर अवतार पैगग्बरां नाल नित दा, जुग चौकड़ी सब दा जन्म जित्तदा, यथार्थ आपणा खेल वखाईआ। गोबिन्द प्यार नहीं कीता किसे इक दा, चार वरनां भेव खोल्हया विच दा, जिथ्थे पुरख अकाल तन वजूद विच टिकदा, आत्मा तों परमात्मा हो के कदे नहीं भिटदा, ज़ात पात दा झगड़ा दिता मुकाईआ । गोबिन्द किहा मेरा गुरसिख मेरा दुध्ध कदे नहीं फिटदा, फुटकल रूप ना कोए वटाईआ। गुरु गोबिन्द कोई रूप नहीं सी पत्थर इट्ट दा, इक्को जोत जो पुरख अकाल विच्चों प्रगटाईआ। गुरसिखां नाल मेला कर के गया नित दा, जुग चौकड़ी दा डेरा ढाहीआ। जे कोई रूप बण जाए गोबिन्द दे सच्चे सिख दा, गोबिन्द ओसे विच समाईआ । क्यों गोबिन्द गुरमुख प्रेम विच विकदा, जगत वणजारिआं हथ्थ किसे ना आईआ। उहदा रूप नहीं किसे मुन रिख दा, जो माले मणक्यां वाले भुआईआ। ओह सुत दुलारा ओस पुरख अकाल पित दा, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहके गुर अवतार पैगग्बर रहे गाईआ। ओस झगड़ा नहीं पाया कोई मिस्स दा, ख़ालस चार वरन दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। मुहम्मद ने हक़ सलाम दा दिता होका, कुरह क़ुरान वाला जणाईआ। गोबिन्द ने शर्त्री ब्राह्मण शूद्र वैश नूं इक्ठा दिता मौका, जट्ट झीवर छींबे सारे दिते मिलाईआ। इक्को पुरख अकाल दी दस्स के जोता, जगत जुगीशरां तों परे कीती पढ़ाईआ। जिस दी बुद्धी विच कर ना सक्कया कोई सोचा, समझ विच समझ ना कोए रखाईआ। गोबिन्द ने गुरमुखां पिच्छे आपणे बच्चयां दी भेंटा करके लोथा, तन वजूद झगड़ा दिता मुकाईआ। गुरसिख दा साचा सरीर समझ के कोठा, आपणा आसण दिता जमाईआ। एसे
❋
❋
कर के पहलों अमृत पंजां प्यारयां दिता बहुता, प्रेम नाल छकाईआ। फेर हो के उन्हां जोगा, हथ्थ उन्हां अग्गे डाहीआ। गुरसिखो मैं पुरख अकाल दा सिख ते गुरसिख होवे ओस दा पोता, बंस गोबिन्द नज़री आईआ। गोबिन्द किहा गुरसिखो कोई रखणा नहीं रोज़ा, वंड के खाणा तुहाडी रीती दिती बणाईआ । निरगुण धार बदल के चोगा, चोरां यारां ठग्गां वेख वखाईआ। मेरे सिर ते कोई चोटी वाला नहीं होणा बोदा, क़दम चल ना पन्ध मुकाईआ। निर्मल धार हो के जोता, शब्दी शब्द खेल कराईआ। साचे प्रेम दी दे के ओटा, ओड़क आपणा रंग रंगाईआ। गुरसिख रहिण ना देवां कोई खोटा, खोटे खरे लवां बणाईआ। सब नूं दस्सां सतिगुर शब्द इक्को बहुता, बहुते गुरुआं दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए वखाईआ। करबला कहे मेरा खेल वेख गए घबरा, घर घर पई दुहाईआ। गढ़ी चमकौर कहे गोबिन्द मेरे विच कीती दुआ, पुरख अकाल ध्यान लगाईआ। तेरी अमानत तेरे दर देवां पुचा, साची सेवा लोकमात कमाईआ। मुहम्मद किहा मेरे ख़ुदा, तेरा नाम दुहाईआ। क्यों प्रेम वाले कीते जुदा, जुज़ हिस्सा वंड वंडाईआ। गोबिन्द बच्चे भेंट चढ़ा के दो हथ्थां ख़ाली दित्ता वजा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जो कुछ तेरा तेरी झोली दिता पा, आपणा पल्लू ल्या छुडाईआ। ना कोई घर रिहा गराँ, ना कोई मन्दिर मकान दिसाईआ । ऐ प्रभू मैनूं गुरसिखां दे अंदर सोहणा लग्गे थाँ, जिथ्थे आसण लाईआ। जींवदयां जपावां तेरा नाँ, मरन तों पिच्छों आत्मा तेरे विच मिलाईआ। क्यों तूं सब दा पिता माँ, गुरमुख तेरी गोदी देणे टिकाईआ। मुहम्मद कहि के गया तुहानूं मक़बरिआं विच देवां सुवा, कफ़न क़बरां वाला टिकाईआ। जिस वेले अन्त क़िआमत जावे आ, क़िआमगाह बणे लोकाईआ। मेरा अमाम आवे वेस वटा, जल्वागर वेस वटाईआ। ओस अग्गे मैं फेर करां दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। इन्हां सुत्यां नूं लै जगा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिन्हां नूं मैं नहीं सक्कया मिला, तूं आपे आपणे विच रखाईआ। गोबिन्द किहा गुरमुखां दी पकड़ां बांह, धुर दा साथी आप हो जाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, चुरासी वाला फंद कटाईआ। सचखण्ड दुआरे दयां बहा, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस ने प्यार मुहब्बत विच कहि दिती हां, हरि दे पौड़े दयां चढ़ाईआ। निथाव्याँ देवां थाँ, निमाणयां होवां सहाईआ। पतित पापीआं देवां तरा, अपराधीआं रंग रंगाईआ। जिस प्यार मुहब्बत विच इक वार सीस दिता निवा, नौवां खण्डां तों लेखा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। करबले विच होई हाहाकार, सिपा सालार देण दुहाईआ। गोबिन्द दे सिँघ मार के ललकार, शहीदी ख़ुशीआं वाली पाईआ। जिस वेले झूजे अजीत जुझार, गोबिन्द चिल्ला हथ्थ उठाईआ। फेर रख के दस्त उत्ते कटार, खण्डा खड़ग ल्या चमकाईआ। आह
❋
❋
वेख मेरे निरँकार, तैनूं दयां वखाईआ। जे कोई मेरा इक सिख करदा होवे गिरयाज़ार, दक्ुखां विच कुरलाईआ। अग्गे तों मैं गुरसिखां नाल कदे ना करां प्यार, तेरी जोत विच डेरा लाईआ। मैं अमृत दित्ती उह धार, जिस ने धरनी धरत धवल दिती सुहाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द एह गुरमुख थोड़ा चिर रहिण विच संसार, फेर नीती जाण बदलाईआ। अमृत छक के करन दुराचार, नार वेसवा जगत हंढ्ढाईआ। धर्म दवारिआं विच करन विभचार, आपणी पत गुआईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल मैं फिर आवां दूजी वार, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। आपणे नाम दी मार के मार, अंदरों सब दी करां सफ़ाईआ। एह खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणे नाल रखाईआ। मुहम्मद दा कलयुग नाल प्यार, गोबिन्द दा लहिणा पुरख अकाल, एह खेल जगत बेमिसाल, जिस दी मिसल असल विच ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जगत बुद्धी तों दिसे बाहर, अनभव विच अनदृष्ट दृष्टी गरमुखां दए खुल्हाईआ।