पुस्तकालयभाग २१

१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ सुरजीत सिँघ दे गृह पिंड फ़ैज़पुर बटाला ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द चौधवीं चन्दा, सदी सदी दए गवाहीआ। नूरी इस्म दिसे कोई ना बन्दा, बन्दगी विच बंधन ना कोए तुड़ाईआ। मानव रिहा कोई ना चंगा, मानुख रंग ना कोए रंगाईआ। मुहम्मद धार अख़ीरी कन्ढ्ढा, वेला वक्त वज्जे वधाईआ। बिन पुरख अकाल कूड़ा धन्दा, धर्म दी धार समझ किसे ना आईआ। कलयुग जीव जगत जहान नंगा, ओढ्ढन नाम सीस ना कोए टिकाईआ। गोबिन्द घर ना आए कोई खण्डा, खड़ग हथ्थ ना कोए उठाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना डंडा, डंडावत विच सीस ना कोए झुकाईआ। ब्रह्म विद्या रिहा कोई ना पंडा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे कुरलाईआ। अमृत धार वहे ना गंगा, जल थल महीअल नेत्र रोवे मारे धाहीआ। आत्म परमात्म बणया कोई ना संगा, सतिगुर मेल ना कोए मिलाईआ। पर्दा चुक्या ना हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रंग ना कोए रंगाईआ । सृष्ट सबाई गाउँदी रसना जेहवा दन्दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे सतिगुर

❋

❋

शब्द अगम्मी मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी बदले रीता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। जो भेव जाणे लख चुरासी जीव जी का, चार वरन अठारां बरन खोज खुजाईआ। धुर दा कलमा दए हदीसा, हज़रतां करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा जाणे बीस बीसा, सदी बीसवीं नाल मिलाईआ। जो कौल इक़रार पुरख अकाल गोबिद नाल कीता, बिन अक्खरां अक्खर बणाईआ। जग नेत्र नैणां किसे ना डीठा, लोचन वेखण कोए ना आईआ। उह करनी करे हरि जगदीशा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जेहड़ा पिछला लेखा बीता, बातन परदा दए चुकाईआ। साची करे ना कोए प्रीता, प्रीतम मिलण कोए ना आईआ। झगड़ा रिहा हस्त कीटा, ऊचां नीचां मन कल्पणा रही लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सदके घोली वारी, सतिगुर शब्द मिले वड्याईआ। साची दिसे ना कोए सरदारी, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। गुरुआं अवतारां पैगग्बरां नाल जगत करे गदारी, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। साची रही कोई ना यारी, याराना तोड़ ना कोए निभाईआ। सब दी बाज़ी अन्तिम हारी, बाज़ां वाला वेख वखाईआ। जिस दा नाम खण्डा तेज कटारी, खड़ग शब्द नाम चमकाईआ। दो जहानां पावे सारी, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आई जिस दी वारी, वारता सब दी वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार हँकार करे कारी, विभचार डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी मन्नदे गए ताबिआदारी, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। खेल करे वड संसारी, संसारी भण्डारी सारे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सारे करदे सौदा, बटवारे बैठे हट्ट खुल्हाईआ। झगड़ा पाया प्रभ दे नाउँ दा, अल्ला वाहिगुरु राम कहि के मानव रहे लड़ाईआ। खेल वेख्या भय भउ का, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। ज़ाती पाती बाज़ी वेखी जगत दाओ का, दर तेरे विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं रोंदे वेखे साध सन्त, फ़कीर सूफ़ी मारन धाहीआ। साचा मिल्या किसे ना कन्त, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। होया विछोड़ा जगत भगवन्त, भगवन भाग ना कोए लगाईआ। गढ़ बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। बोध अगाधा बणे कोए ना पंडत, अक्खरां दी सारे करन पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन साची बणे कोई ना संगत, नानक गोबिन्द लेखा गए बदलाईआ। शाह सुल्तान राज राजान सन्त भिखारी हो के मँगण, दर दर अलख जगाईआ। साचे नाम दा हथ्थ दिसे किसे ना कंगण, दीन दयाल गाना हक़ ना कोए जणाईआ । धर्म दुआर करे ना कोई बन्दन, बंदयां नूं बन्दना

❋

❋

कर के आपणा झट लँघाईआ। सब दी आशा होई नग्न, ममता मोह फिरे हल्काईआ। झगड़ा प्या विकार भजन, सच मेला ना कोए मिलाईआ। नज़री आए ना दाता दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर रुढ़दी दिसे लोकाईआ। नेत्र नाम पाए कोई ना अन्जण, अन्ध अन्धेर ना कोए चुकाईआ। बिन सतिगुर शब्द साचा रिहा कोई ना सज्जण, ठग चोर यार चारों कुण्ट बैठे धूंणीआँ लाईआ। आत्म परमात्म देवे ना कोई अनन्दन, परमानंद ना कोए समाईआ। सतिगुर धूढ़ी टिक्का मस्तक लाए कोई ना चन्दन, सुर्या चन्द निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेख खेल विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड परदा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा धुरदरगाह होका, हक़ीक़त हक़ दयां दृढ़ाईआ। फिरी दुहाई चौदां लोका, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। साचा गाए ना कोए सलोका, सोहला राग ना कोए वड्याईआ। प्रभ मिलण दा मिले किसे ना मौका, जगत जिज्ञासू नेत्र नैणां दरस कोए ना पाईआ। भाग ना लग्गे काया माटी खोखा, साढे तिन्न हथ्थ ना वज्जे वधाईआ। प्रकाश दिसे ना निर्मल जोता, जागरत जोत ना करे रुशनाईआ। माया ममता विच सारे मारन गोता, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मन बुद्धी दा लेखा होया थोथा, थिर घर बैठा सच स्वामी नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मैं लेखे लाउणी नहीं किसे दी लोथा, मिट्टी ख़ाक देणी मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे आ बीस बीसे, सच दयां समझाईआ। पिछले चार जुग लोकमात बीते, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी दए गवाहीआ। उस तों पिछला लेख लिखे ना कोए हदीसे, हज़रत समझ किसे ना आईआ। अन्तिम सब दे ख़ाली खीसे, नाम भण्डारा हथ्थ ना कोए रखाईआ। भेव खुल्ल्हे ना जीव जी के, जागरत जोत ना कोए जगाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां लोकमात करनी कर्म कीते, काडां विच वंड वंडाईआ। हरि हरि नाउँ रसना जेहवा बत्ती दन्द गाया गीते, गहर गम्भीर परदा दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा साचा संग निभाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा चारों कुण्ट फेरा, फिर फिर वेखां जगत लोकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी एकँकार मार आपणा फेरा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर देहुरा, साचा रंग तेरा नाउँ ना कोए चढ़ाईआ। साध सन्त जीव जंत मन बुद्धी पाया झेड़ा, कल्पणा कूड़ होई हल्काईआ। चार वरन अठारां बरन दे दे गेड़ा, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश परदा दे उठाईआ। तेरी याद विच समां बीतिआ बथेरा, गुर अवतार पैगग्बर बैठे ध्यान लगाईआ। भेव खुल्हा गुरु गुर चेरा, चेला गुर आपणा नाउँ जणाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तेरा वेला, वाहवा तेरे

❋

❋

नाम दी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल दीन दयाल दयानिध तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे उठ वेख मार झाकी, पर्दा दो जहान उठाईआ। साचा जाम प्यावे ना कोई साकी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। लहिणा देणा पूरा कर जो गोबिन्द रख्या बाकी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राती, सति धर्म सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। तूं आत्म नूर सर्ब दा ज़ाती, जोती जाता इक अख्वाईआ। तेरी सब तों वखरी निराली गाथी, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला दे जणाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर तेरे प्रेम दी होवे प्रभाती, घड़ी पल हिस्सा ना वंड वंडाईआ। झगड़ा मुका काग़ज़ाती, क़लम शाही लहिणा पूर कराईआ। मानव मानव दीन मज़हब विच्चों चार कुण्ट लै आज़ादी, झगड़ा अवर रहे ना राईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म परमात्म कर शादी, शादिआना काया मन्दिर अंदर दे वजाईआ। तैनूं निरगुण धार सरगुण रहे अराधी, राधा कृष्ण राम सीता अल्ल्हा वाहिगुरु गौड तेरी सिफ्त सालाहीआ। बिन तेरी किरपा काया मन्दिर अंदर सुरत किसे ना जागी, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। गोबिन्द धार बणया कोए ना साथी, साचा सिख रूप ना कोए वटाईआ। पंचम मीते मन्ने कोए ना आखी, आख़र लेखा वेख वखाईआ। जगत विद्या दे सारे बणे पाठी, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सुणे शब्द ना कोए अनादी, नादी धुन ना कोए उपजाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे विच होणी बरबादी, चारों कुण्ट नेत्र रोवे मारे धाहींआ। मैनूं दु:ख होया पुरख अकाल तेरे गोबिन्द पन्थ दा दिसे कोई ना वागी, वाग नूं हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जगत वारां गाउँदे ढाडी, ढोलक छैणे रहे खड़काईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोए आबादी, आबरू सारे गए गवाईआ। तूं साहिब स्वामी हर घट विस्मादी, बिस्मिल आपणी खेल खिलाईआ। हुक्मे अंदर सारे कर के बाग़ी, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। सच दुआर दा रहे ना कोए दिमाग़ी, दमां विच दम मिला के दामन सब नूं रहे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चारों कुण्ट नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं तक्कां तेरीआं अक्खां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैं वेखां अरबां पदमां करोड़ां लखां, कोटन कोटि खोज खुजाईआ। पुरख अबिनाशी सच सच तैनूं दस्सां, दस्त बदस्त सीस झुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप विच्चों मैं तेरा प्यार वेख्या उन्हां जट्टां, जिन्हां नूं जटा जूट समझ विच ना कोए रखाईआ। मैं फिरी भज्जी विच पत्थरां इट्टां, टिल्ले पर्बत वाहो दाहीआ। तेरे दुआरे दुहथ्थढ़ मार के पिट्टां, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जे तूं पुरख अकाल सब दा पिता, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कलयुग अन्त वेख वड्डा निक्का, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। तेरा नूर किते ना दिसा, दह दिशा अन्धेरा छाईआ। ग़रीब

❋

❋

निमाणा जगत जिज्ञासू हो के पिसा, फड़ बाहों गले ना कोए लगाईआ। क्यों सब नूं दिता पिच्छा, उत्तर पुरब पच्छिम दक्खण करवट लै बदलाईआ। तेरा साहिब सतिगुर शब्द गुरु इक्को टिका, जो धुर दा नज़री आईआ। जिस ने गोबिन्द दिता चिठ्ठा, शब्द अगम्मा इक समझाईआ। ओस दा अन्त अख़ीरी कढ्ढ सिट्टा, सिट्टेबाज़ी मेट कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां चार कुण्ट फ़रक़, फ़िरके वाले नज़री आईआ। सच दुआरा कर गए तरक, तुरत तेरा नाउँ भुलाईआ। मध माया विच होए ग़रक़, किनारा पार ना कोए दिसाईआ। मानव मानव ख़ुश होवे ना कोए कर के दरस, दीद ईद ना कोए मनाईआ। तूं बैठा उत्ते अर्श, फ़र्श रिहा कुरलाईआ। पुरख अकाल वेख परत, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत, धवल दए गवाहीआ। तेरी गोबिन्द नाल शर्त, कलयुग शरअ दे बदलाईआ। झगड़ा मिटा मन्दिर मस्जिद चर्च, चर्चा कूड़ रहे ना राईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर तरस, रहमत आप कराईआ। सब दी मेट हरस, हवस दे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाईआ । सदी चौधवीं कहे सतिगुर शब्द कदे ना बुढ्ढा, नढ्ढा नौजवान नज़री आईआ । लोकमात गुरमुखां कदे ना देवे दग़ा, दग़े फ़रेब विच्चों बाहर कढ्ढाईआ । बिना गोबिन्द दे गोबिन्द दा वधे कदे ना अग्गा, एह पुरख अकाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग जीव हँस होए कग्गा, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। बाहरों बण के बगड़ा बप्पा, अन्तर विख रहे लुकाईआ। तेरे धर्म दा रिहा कोए ना सका, साजण संग ना कोए बणाईआ। माया ममता अंदर वड़ गई दे के धक्का, जोरू ज़र ज़ोर रिहा वखाईआ। तेरा अमृत रस सच प्रेम किसे ना छका, शाकर हो के सीस ना कोए निवाईआ। सति धर्म दा पहनया किसे ना कच्छा, धीरज वंड ना कोए वंडाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस सब ने रखा, रखक तेरा मिल के दरस कोए ना पाईआ। किरपा कर पुरख समर्था, साहिब तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आ डिग्गी दर, परवरदिगार अलख जगाईआ। किरपा कर अगम्मी हरि, हर हिरदा वेख वखाईआ। सच नुहा इक सर, सरोवर अमृत इक प्रगटाईआ। जिथ्थे बहे नरायण नर, मन्दिर इक्को दे समझाईआ। झगड़ा मिटे चोटी जड़्ह, चेतन तेरी वज्जे वधाईआ। सच दुआरे आपे खड़्ह, काया खिड़की पर्दा दे उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख लै फड़, फड़ बाहों जोड़ जुड़ाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच किरपा कर, किरपा निधान तेरी सरनाईआ। अर्ज़ बन्दना बन्दगी दर दरवेश हो के रहे कर, करनी दे करते क़ादर देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

❋

❋

निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल ज़िमीं असमान, लेखा आदि जुगादी दो जहान, गुर अवतार पैगग्बरां देवें दान, निरगुण सरगुण खेलें खेल विच जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत कोटन कोटि आपणा रूप अनूप बदलाईआ।

१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ बटाला मौलाना ख़लीलओल रहमान लुधियाणवी, जामा मस्जिद फगवाड़ा कूचा रहमान चांदनी चौक मकान नं० ५२९६

आप ने प्रेम प्यार मुहब्बत दी बड़ी कीती तशरीह, तफ़सील दलील नाल जणाईआ। जिस ख़ुदावंद करीम दा सिहन वडा वसीह, पैमानिआं विच नाप ना कोए वखाईआ। ओह अवतारां पैगग्बरां गुरुआं सदा देवे तरजीह, तरतीब वार सिलसला धुर दा दए समझाईआ। जलवा नूर दे के रब्बी, आलमीन उल्मा करे पढ़ाईआ। कायनात मानव अंदर वेखे नेकी बदी, नूरी हो के नूर खोज खुजाईआ। जहालत होई चौधवीं सदी, सदमा घर घर वेखो ख़लक ख़ुदाईआ। जो फ़रमान धुर कलमा संदेस दे के गए नबी, इन्सान महिबान परदा उठाईआ। ओस दा खेल होणा यदी, शाह पातशाह शहिनशाह हज़रते हज़रान धुरदरगाहीआ। कूड़ कुड़िआर जूठ झूठ जगत निफ़ाक़ दी जिस मेटणी गद्दी, गदागार करे लोकाईआ। सो नूरे अलाह ख़ुद ख़ुदा बेपरवाह सृष्ट सबाई देवे पनाह, मेहरवान महिबान बीदो बीख़ैरया अलाह आलमीन होए सहाईआ। आप ने बड़ी कीती सिफ्त सलाह, रसना ज़बान कलाम सच जणाईआ। खेल वेखे ख़ालक ख़लक बेपरवाह, ख़ुद ख़ुदा नूर अलाहीआ। जो रहिबर हो के साचा दस्से राह, रास्ता बरास्ता आपणा हुक्म जणाईआ। सजदयां विच कलमयां विच करनी दस्से दुआ, अबारत विच आदत दए बदलाईआ। लेखा जाणे रूहे रवां, बेनज़ीर लाशरीक शिरकत अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। जिस ने हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सब दा सांझा मार्ग दस्सणा नवां, चार वरन अठारां बरन भैण भाई भाईआ। सो साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान लेखा जाणे सब दे पवण स्वास दमां, दामनगीर बेनज़ीर मेहर नज़र आप उठाईआ। दीन दुनी झगड़ा मिटावे काया माटी चम्मां, जलवा नूर ज़हूर रूहे बुत ख़ाकी, पाकी पाक आप जणाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट वेखी अन्धेरी राती, नूर नुराना नूरी चन्द आप चमकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर साचे नाम कलमे दे सदा इक जमाती, तुलबिआं वाली वंड ना कोए वंडाईआ। जिन्हां पढ़या इल्म सिफ़ाती, उन्हां बदल गई हयाती, हज़रत हज़ूर हाज़र इक्को नज़री आईआ। जिस दा लेखा अलिफ़ ये लिख ना सके क़लम दवाती, कातब भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। आप ने सिफ्त कीती जिह्वा नाल कलाम, लफ़ज़ बलफ़ज़ अल्फ़ाज़ सोहणे जोड़ जुड़ाईआ। सब दा सांझा इक अमाम, अमल वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे हथ्थ चौदां तबकां निज़ाम, दीन दुनी आपणा हुक्म मनाईआ। सो वाहिद लाशरीक हक़ दा दए पैग़ाम, हक़ीक़त देवे थाउँ थाईंआ। सब दा बदल देवे निज़ाम, जूठ झूठ कूड़ कुड़िआर दए मुकाईआ। प्यार मुहब्बत मिलत करे विच अवाम, अमन दा ज़ामन इक वचाईआ। चार कुण्ट दह दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण इक इकल्ला करे इंतज़ाम, सच महल्ला सृष्टी दए वखाईआ। जिस दा नूर इक्को जिहा सुबह शाम, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। सो मेटणहारा बदी ख़ुदी हराम, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। सच पैग़ाम बिना रसना सुणाए बणाए काने इलहाम, इल्म तों बाहर जणाईआ। काया काअबे सच महबूब मुहब्बत विच करे क़िआम, क़िआमत दा परदा आप उठाईआ। मेल मिलाए इन्सानां नाल इन्सान, साचे कलमे नाम दे सूफ़ी फ़कीर सन्त बणाए किसान, इस्म जिस्म अंदर आपणा इक समझाईआ। सो साहिब होए मेहरवान, जो वाली दो जहान, जिस दा खेल जगत तमाम, दामनगीर शाह हकीर आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच नाता सब दा लए जुड़ाईआ। ज़रूरत सब दुनियां नूं काफ़ी, काफ़ीआ काफ़ समझ किसे ना आईआ। मन शैतान शरअ करे गुस्ताख़ी, गुस्सा काया अंदर तन वजूद घर घर रिहा टिकाईआ। पैगग्बरां गुरुआं अवतारां दी मन्ने कोई ना आखी, पढ़ पढ़ जगत वक्त लँघाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, अंदर बन्द ना खोल्हे ताकी, तकवा इक ना कोई रखाईआ। दरगाह साची बणे कोए ना साथी, मुकामे हक़ डेरा कोए ना लाईआ। जगत विवहार कार खेल बाज़ीगर नाटी, साचा मार्ग सारे गए भुलाईआ। शमां नूर सच ख़ुदा जगे किसे ना राती, सरघी प्रभाती नूरे आफ्ताब तलूह रुशना नज़र किसे ना आईआ। जिधर वेखो दीनां मज़हबां इख़तलाफ़ी, निफ़ाक़ अंदरों ना कोए कढ्ढाईआ। जब तक इन्सान इन्सान दा प्रेम मुहब्बत दा बणया ना साकी, साका सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दा हरि, जिस दरगाह विच दरदवंद नूरी ख़ुदा इक्को नज़री आईआ।

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ सुरजीत सिँघ दे गृह फ़ैजपुर बटाला ज़िला गुरदासपुर

सदी चौधवीं कहे दीन दुनी वेख चलाकी, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। शरअ शैतान होई जिस्म ख़ाकी, ख़ाक पाक रूप ना कोए बदलाईआ। जिधर तक्कां अन्धेरी राती, निरगुण चन्द ना कोए चमकाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर दिसे ना कोए

❋

❋

जमाती, साचा अक्खर विद्या ना कोए जणाईआ। तेरा खेल अनोखा कमलापाती, पतिपरमेश्वर समझ ना कोए समझाईआ। चमके नूर ना कोए बाती, दीपक दीआ ना कोए रुशनाईआ। अंदर वड़ के सब दे मार झाती, पर्दानशीं पर्दा आप उठाईआ। बन्द किवाड़ा खुल्ही किसे ना ताकी, साध सन्त रोवण मारन धाईंआ। मन मनुआ हर घट बणया आकी, अकल बुध्ध दी चले ना कोए चतुराईआ। तेरी धार ना किसे पछाती, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण भेव कोए ना पाईआ। सच नाउँ निरँकार दस्स अगम्मी गाथी, गा गा आपणा राग अल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी पुरख समराथी, गुणवन्ता धुरदरगाहीआ। तेरी खेल अगम्मी डाहढी, डंडावत बन्दना जीव जंत दे समझाईआ। तेरी महिमा गा सके कोई ना ढाडी, ढोलक छैणां ना कोए खड़काईआ। बिन तेरी किरपा सुरती निरंतर किसे ना जागी, अन्तर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मुहब्बत विच बणया ना कोए वैरागी, वैरी अंदरों ना बाहर कराईआ। धुन सुणे ना कोए अनादी, अनहद नाद ना कोए शनवाईआ। सृष्टी फसी विच इश्क हक़ीक़ी मजाज़ी, दोहां तों परे तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर नानक वाला बग़दादी, कौल इक़रार पूरा आप कराईआ। खेल वेख उच्च दे पीर पैगग्बर हाजी, हज़रत आपणा ध्यान लगाईआ। शरअ तों परे दस्स निमाज़ी, नवाज़िश विच हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया वेख बाज़ी, बाज़ां वाले तेरी बेपरवाहीआ। हरिजन जन भगतां बण इमदादी, मदद तेरी मँग मँगाईआ। अछल अछल पिछली छड्ड वादी, वायदा गुर अवतार पैगग्बरां पूरा दे कराईआ। सन्त सुहेला तेरा रहे कोई ना दाग़ी, दग़ा वेख जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं साहिब सुल्तान धुर दा आदी, आदि पुरख तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे निगाह मार चार कुण्ट, कुटंम्ब आपणा वेख वखाईआ। सवाधान हो निवासी बैकुण्ठ, स्वर्ग बहिश्त चरणां हेठ दबाईआ। झगड़ा प्या जञ्जू बोदी सुन्नत, मुच्छ दाढ़ी केस करे लड़ाईआ। फिरी दरोही विच उम्मत, आलम इल्म ना कोए समझाईआ। सति धर्म विच रही कोई ना हिम्मत, हौसला सारे बैठे ढाहीआ। कलयुग कूड़ा करे इल्लत, जगत शरअ रिहा लड़ाईआ। शाह सुल्तानां होवे ज़िल्लत, ख़ुआरी घर घर वेख वखाईआ। पुरख अकाल तेरे अग्गे मिन्नत, सीस जगदीश इक झुकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते रहे कोई ना निन्दक, धौल वज्जे इक वधाईआ। मेरी सगली मेट चिन्नत, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे पुरख अकाले परवरदिगार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री तेरी सिफ्त सालाहीआ। दीन दुनी दे आदि जुगादी सांझे यार, यारड़े सत्थर वेख जो गोबिन्द ल्या विछाईआ। संदेसा दिता तेरी धार, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दूजा अवर ना कोए प्यार, पीआ प्रीतम इक मनाईआ। बीस

❋

❋

बीसा खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। चारों कुण्ट दिसे उजाड़, धूआँधार दिसे लोकाईआ। अन्धेरा दिसे डूँघी गार, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। चार कुण्ट तेरे अख्त्यार, दो जहानां वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर रहे ना कोए मुखतिआर, मुक्खीए आपणे विच मिलाईआ। तेरा हुक्म होवे गुफ्तार, गुफ्तगू वेखे जगत लोकाईआ। तेरे कलमे दा इज़हार, तेरा नाम सिफ्त सालाहीआ। तूं कल कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। अमाम अमामां दा सिक्दार, हज़रत हक़ करे पढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी तेरे चरण कँवल निमस्कार, क़दमां विच आपणा सीस झुकाईआ। तूं क़ुदरत दा क़ादर करनी दा करनेहार, करीम अज़ीम नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ।

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ अजीत सिँघ दे गृह बटाला

सदी कहे मेरे वास्ते रो के गया सधना, सदम्यां विच कुरलाईआ । ओस झगड़ा तक्कया आहला अदना, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। झगड़ा जाणिआ माटी बदना, तन वजूद दिसे लड़ाईआ। सृष्ट सबाई होई बेवतना, घर सच ना कोए मिलाईआ। धर्म नईआ चढ़े कोई ना पतणा, जगत नाम वञ्झ मुहाणे कम्म किसे ना आईआ। साचा गुरमुख हीरा दिसे कोई ना रतना, अमोलक आपणा रूप वटाईआ। जगत लबास दिसे स्वांगी नटना, नटुआ कलयुग नाल रलाईआ। रूप धारे वासी पटना, पटा आपणा वेख वखाईआ। जिस ने जगत विहार कार ठप्पणा, ठप्पा प्रभ दा नाम लगाईआ। साध सन्त करे सक्खणा, सखी सुल्तान ना कोए वड्याईआ । हभ किछ वेखे आपणी अक्ख ना, नेत्र नैण उठाईआ। सति सरूप हो प्रतखणा, पारब्रह्म प्रभ परदा लाहीआ। किसे दा चले कोई ना यत्ना, यथार्थ आपणी कार कमाईआ। गुरमुख विरला ओस ने रखणा, रखक हो के होए सहाईआ । सच दुआरा इक्को वसणा, जिथ्थे वसल मिले नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेला सति धर्म दा सद्दणा, सदा आपणा नाम सुणाईआ।

❋

❋

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ सर्ब हिन्द अकाली कानफ़रंस बटाला

पन्थ ख़ालसा कोई नहीं तैनूं ख़तरा, पुरख अकाल इक सरनाईआ। आपणे काया मन्दिर अंदर आपणा उलट्ट दे पत्रा, जो पाती गुर गोबिन्द गया जणाईआ। जिस ने माछूवाड़े तुहाडे पिच्छे हंढ्ढाई सेज सत्थरा, यारड़ा इक ध्यान लगाईआ। ओह गोबिन्द तुहाथों कदे रहे ना वक्खरा, हर हिरदे होए सहाईआ। तुसीं आ गए हुण ओस किनारे पत्तना, जिस पत्तण दा मालक बेपरवाहीआ। भावें दूती दुश्मण किन्ना करन यत्ना, पन्थ ख़ालसा तुहानूं मिले वड्याईआ। अज्ज ख़ुशीआं नाल सांझा ला के जाइओ वटणा, प्रीत प्यार रंग चढ़ाईआ। जेहड़ा पहलों प्रगट होया विच पटना, हुण निरगुण जोत सरूप करे रुशनाईआ। गुरसिख गोबिन्द प्यार नालों कोई रिहो ना सक्खणा, ख़ाली झोली सब ने लैणी भराईआ। इक दो मिन्ट विच एनां कुछ प्या दस्सणा।

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ यज्ञादत्त ऐम० पी० नाल बटाला

यज्ञयादत्त जी धर्म क्षेत्र दा सच्चा यज्ञ, युगां तों रिषीआं मुनीआं रीती चली आईआ। जिस नाल मिले सूरा सर्बग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दर्शन देवे उपर शाह रग, निरगुण निरवैर नूर जोत कर रुशनाईआ। सदी चौधवीं कलयुग कूड़ी मेटे अगनी अग्ग, जो सृष्टी दृष्टी रही तपाईआ। मानव मानुख होया कग्ग, माणक मोती हँस चोग ना कोए चुगाईआ। कूड़ विकार हँकार विभचार कुकर्म अन्धेर रिहा वग, हुलारा देवे थाउँ थाईंआ। जगत सिआसत सति धर्म तों सब दे ख़ाली कीते हड्ड, नाड़ी मास दए दुहाईआ। धर्म मर्यादा गए छड्ड, गुर अवतार पैगग्बरां दा रस्ता गए भुलाईआ। किसे नूं समझ नहीं की खेल होणा कद, क़दीम दा क़ादर क़ुदरत दा मालक दए कराईआ। जिस दी चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सारी यद्द, आत्म परमात्म आपणा रंग वखाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक दी मेट के हद्द, घर सांझा इक वखाईआ। माया ममता मोह विकार देवे मथ, मधुर धुन नाम ख़ुमारी इक सुणाईआ। जो जगत व्यपार विच होए वड्ड, वखरा वखरा राह चलाईआ। उहनां सारयां नूं सच प्रेमी लैण सद्द, सद्दा मुहब्बत वाला समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। यज्ञादत्त जी याद करो आपणा बयान, जो रसना जिह्वा आए सुणाईआ। जिस नूं बोलिआ नाल ज़बान, अक्खरां विच सिफ्त सालाहीआ। मन्नया इक भगवान, पतिपरमेश्वर नूर ख़ुदाईआ। सब दी करे कल्याण, कायनात खोज खुजाईआ । जीवण विच ज़िंदगी दा बदल दए विधान, वाहवा करे हक़

❋

❋

पढ़ाईआ। उह लेखा जाणे दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, लोक परलोक राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, समें दा मालक इक अख्वाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे कहिंदे, कहि कहि रहे जणाईआ। सांझी सटेज उत्ते मिल मिल बैहन्दे, कन्धा कन्धे नाल मिलाईआ। बहुते जगत ममता दे वहिण वहिंदे, माया विच हल्काईआ। थोड़्हे धर्म दे रसते पैंदे, जिन्हां छड्डी कूड़ लोकाईआ। ओह हुक्म धुर दा सहन्दे, सीस जगदीश झुकाईआ। ओह वेखण चढ़दे लहिंदे, दक्खण पहाड़ अक्ख उठाईआ। पिठ ला कदी ना ढहन्दे, जो सूरबीर आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। जगत सिआसत रही हार, सौदे बाज़ी नज़री आईआ। सारे करदे टक्यां दा व्यपार, माया ममता नाल वड्याईआ। बाहरों बण के मित्र यार, अंदरों दग़ा रहे कमाईआ। जे लीडर हो जाण समझदार, समझ समझ विच्चों उलटाईआ। फिर झगड़ा रहे ना विच संसार, दीन मज़हब करे ना कोए लड़ाईआ। एह प्रधानां दा अख्त्यार, इख़तलाफ़ अंदरों देण तजाईआ। सारे प्रभू दे बण जाण बरख़ुरदार, बच्चे हो के सेव कमाईआ। राम कृष्ण ओम अलाह वाहिगुरु गाॅड उसे नूं कहि के करन निमस्कार, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। ओसे दी रईयत ते ओसे दी सरकार, ओसे दा हुक्म ओसे दा प्रचार, दीन दुनी ओसे दी नज़री आईआ। जे अंदरों निकल जावे हँकार, कूड़ी क्रिया रहे ना विभचार, दुराचार कर्म ना कोए कमाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई धर्म दा इक प्यार, मज़हब दा झगड़ा देण गवाईआ। जे सन्त सुहेले उठण पंज सत्त दो चार, आपणा बल धराईआ। भय रखण ना शरअ दी कोई कटार, निरवैर हो के आपणी सेव कमाईआ। उन्हां नूं कोई कर ना सके गिरफ्तार, वारंट सके ना कोए कढ्ढाईआ। जिन्हां दा धर्म दा बोल सच दा जैकार, मुहब्बत दा प्यार मेहनत विच जनता दी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा इक्को नूर ख़लक ख़ुदाईआ। यज्ञादत्त जी जे सारयां लीडरां नूं मिल जाए सच्ची दात, अंदर मिल के वज्जे वधाईआ। बाहरों मिट जाए अन्धेरी रात, धर्म दा चन्द करे रुशनाईआ। बाहरों सूफ़ीआं वाली गुफ्तार, अंदर मूर्ख मति रखाईआ। बहुते स्टेज तों उतर के जिस वेले हुंदे बाहर, फेर आपणे मन दा डंका देंदे वजाईआ। जे हर हिरदे विच आ जाए सति दी विचार, धर्म दे नेते बण के सब दी करन अगवाईआ। फेर सुखां विच सुख रूप बण जाए संसार, दु:खां दा दु:ख देण गवाईआ । एह अजे थोड़्ही थोड़्ही आउण लग्गी विचार, जो विचर के लीडर रहे सुणाईआ। जिस वेले किरपा करी आप निरँकार, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान रही पुकार, भविख्तां विच

❋

❋

गुरु अवतार पैगग्बर राह तकाईआ। ओह खेल करे धुरदरगाही परवरदिगार सांझा यार, हक़ हक़ीक़त वेख वखाईआ। जिस दा सचखण्ड सचा दरबार, सदी चौधवीं पूरा करे कौल इक़रार, कल कल्की इक अवतार, अमामां दा अमाम चौदां तबकां दा सिक्दार, साची सिख्या पा के भिच्छया, पूरब मस्तक दा देवे लेख लिख्या, भविख्त दा इश्क प्रेम विच बदलाईआ। यज्ञादत्त जी स्टेज उत्ते बोलणा यथार्थ, यदी यदी सर्ब समझाईआ। जिंना चिर आपणा ना छड्डे स्वार्थ, भावना सेवा वाली प्रगटाईआ। उनां चिर धर्म दी बण ना सके कदे वज़ारत, अदल इन्साफ ना कोए कमाईआ। बहुते विच्चों मन दी रखदे शरारत, थोड़्हे साफ़ हिरदे वाले नज़री आईआ। स्टेज उत्ते सन्तां दी थोड़्ही जेही साफ़ इबारत, बाकी मन दी ममता विच हल्काईआ। धर्म युद्ध विच धर्म धर्म दी करे सफ़ारश, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। तुहाडी सोहणी सुणी तकरीर, लफ़ज़ बलफ़ज़ दयां दोहराईआ। नानक गोबिन्द भावें छड्ड के गए सरीर, तत्तां वाला नाता जगत तुड़ाईआ। राम कृष्ण दी ओहो तस्वीर, चारे वेद ओहो करन पढ़ाईआ। पुराण शास्त्र दस्सण सच तदबीर, गीता ज्ञान इक जणाईआ। जिथ्थे एकता दी प्यार मुहब्बत दी फड़ी जाए शमशीर, उह शमां सब दी गुल कराईआ। झगड़ा मुकावे शाह हकीर, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। बिना सच्चिआं पुरुषां तों दीन दुनी दी कोई बदल ना सके तक़दीर, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। सारे कट्ठे हो क़रीब, नेरन नेर हो के दूई द्वैत बाहर कढ्ढाईआ। सज्जण मीत बणो रक़ीब, दोस्त दस्त दस्त नाल मिलाईआ। सारीआं पारटीआं दी सांझी होवे तरतीब, तरीका इक इक्क समझाईआ। हिन्दू सिख प्यार मुहब्बत विच भाई भाई इक दूजे दे अज़ीज़, तमीज़ अंदरों देण जणाईआ। जिन्हां दे पिच्छे गोबिन्द दुलारे कीते शहीद, शहादत पिता वाली भुगताईआ। तुसां बड़ी सोहणी कीती तमहीद, नानक दी नगरी दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति धर्म दा साचा एका, बिन नेत्र लोचण नैण अक्खां रिहा वखा, हर हिरदे अंतर निरंतर हो के वेख वखाईआ। तुहाडी रसना किहा वाह, वाहवा वज्जे वधाईआ । जे सांझे फ़रंट दा सिध्धा कर दयो राह, रहिबर हो के करो अगवाईआ। एह सारे तुहाडे गवाह, शहादत इक भुगताईआ। तुहाडी मन्ज़ूर होवे दुआ, धुर दा राम झोली दए भराईआ। कूड़ी क्रिया मेटो वबा, दु:ख दलिद्र जगत अंदरों देणा कढ्ढाईआ। सब दा इक्को इक ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर दा डेरा ढाहीआ। जो मिल के आवे मज़ा, ओह रस देणा चखाईआ। दूई द्वैत दी रहे कोई ना क़ज़ा, मलकुल मौत कोलों सब नूं बरी देणा कराईआ। सब दा माण करो जगह जगह, अभिमान अंदरों देणा तजाईआ। आपे इक्ठे हो जाण सारे विछड़न दी रहे कोई ना वजह, वजूहात अगला देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, वाहवा विच वाहवा आपे लभ्भा जो लबां तों निकले होंटां दे बचन हिरदे दी विचार नाल मिलाईआ। पूरबला जन्म बड़ा दूर, बलि नाल नज़री आईआ। एह सेवादार मज़दूर, पहरेदार हो के आपणी सेव कमाईआ। जिस वेले बावन आया हज़ूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। एन बन्दना कीती नाल दस्तूर, सीस दिता झुकाईआ। ओस ख़ुशी नाल किहा तेरा माणस जन्म होया मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी धुर दे घर बणाईआ। राम कृष्ण नाल तेरा चलदा रहे पूर, त्रेता द्वापर वजदी रहे वधाईआ। जिस वेले कलयुग सदी चौधवीं लोकमात वध्या कूड़, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होई मूर्ख मूढ़, हउमे हंगता विच कुरलाईआ। ओस वेले तेरी जोत दा चमके फेर नूर, पंजां तत्तां सोभा पाईआ। तैनूं मुहब्बत दा बणाउणा मज़दूर, जनता दी सेव लगाईआ। फेर मिले हाज़र हज़ूर, हरि करता शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा सब दी रिहा पूर, पूरन ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। पिछला रिश्ता नाल निरँकार, बावन दए गवाहीआ। राम नाल रिहा दिन चार, पंचवटी मिली वड्याईआ। कृष्ण नाल गऊआं लईआं चार, साढे तिन्न साल नाल भज्जिआ वाहो दाहीआ । कलयुग मिल्या इक आधार, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। लिख्या लेख ना मेटे कोई संसार, बिधना बिध आपणी आप समझाईआ। जेहड़ी ढाई सतरां दी कतार, जिस दे अक्खर दो पंज सत्त चार, चार जुग दा लेखा रहे समझाईआ । ओसे कारण जन्म ल्या धार, तत वजूद मिली वड्याईआ । हिरदे अंदर वस के आप करतार, काया कित्ता खोज खुजाईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा ब्रह्म पारब्रह्म दी धार, शिव शक्ती आपणा खेल खिलाईआ । अष्टभुज दा अधार, रामा कृष्णा नूर उज्यार, वेद व्यासा दए अधार, पारब्रह्म आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा पिछला क़र्ज़ा दए उतार, जो मिल्या तिस मिल के मिल्लत विच मन दी इल्लत दए गवाईआ।

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ मस्सा सिँघ दे गृह पिंड बल ज़िला गुरदासपुर

सदी चौधवीं कहे मैं फिरां नठ्ठी, चौदां तबक वेखां चाँईं चाँईंआ। चार कुण्ट तपण वाली भट्ठी, अगनी अग्ग आपणा शोअला रही उठाईआ। उम्मत नबी रसूलां दी हद्द टप्पी, इस्लाम अमाम ना कोए बणाईआ। जेहड़ी इबारत दस्सी पट्टी, लिख्त लेख विच समझाईआ। ओस तों खट्टी किसे ना खट्टी, खटके अंदर दयां दुहाईआ। सब नूं भरनी पैणी चट्टी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मेरी लुट्टी जाणी हट्टी, वणजारे बैठे मुख छुपाईआ। मेरी तृष्ना जाणी फट्टी, पाटे चीथड़ रही कुरलाईआ। मेरी फोड़ दिती मट्टी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कहे मैं फिरी भज्जी, भजन बन्दगी वेखां थाउँ थाईंआ। मन वासना दीन दुनी नच्ची, कूड़ कल्पणा विच कुरलाईआ। कथा कहाणी दस्से कोए ना सच्ची, सच संजम सारे बैठे तजाईआ। माया ममता मोह विकार अगनी मच्ची, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । सति धर्म दी पत किसे ना रखी, कलमा कायनात ना कोए वड्याईआ। मैं सब नूं वेख के आई अक्खीं, आख़र रो रो रही जणाईआ। धुर दा रिहा कोई ना पक्खी, प्रभ दा मेला सच दुआर ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं भज्जी दौड़ी, बण बण पाँधी राहीआ। सृष्टी दी दृष्टी वेखी कौड़ी, कल्पणा कूड़ विच हल्काईआ। साची मंज़ल मिले कोई ना पौड़ी, डण्डा डंडौत वाला हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जीव जंत साध सन्त होए खोरी, हँकार विकार करे लड़ाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक करन चोरी, पंडत पांधा लुट्टे चाँईं चाँईंआ। बिन परवरदिगार सांझे यार मेरी फड़े कोए ना डोरी, डावां डोल दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं भज्ज भज्ज थक्की, थकावट मेरे अंदर आईआ। मिल्या ना कोई सख़ावत वाला सखी, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। मैं दीन दुनी वेखी तक्की, ताक़त सारे बैठे गवाईआ। साचे कलमे दी गाए कोए ना गाथी, नाअरा हक़ ना कोए सुणाईआ। मैं वेख के आपणी सदी, सदमे विच रही कुरलाईआ। हुक्मे अंदर बद्धी, बन्दना कर के सीस झुकाईआ। परम पुरख परमात्म परवरदिगार साची दिसे कोई ना गद्दी, गदागार होई लोकाईआ। तेरी वेखां नूह दी नदी, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। आपणा हुक्म दे दे यदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं देवां सच इतलाह, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। मेरे गुर अवतार पैगग्बर बणन गवाह, शहादत धुर दी देण भुगताईआ। मेरी कलमे वाली सलाह, नग़मा नाम करां शनवाईआ। दीन दुनी दा वेखो लेखा नाल क़तलगाह, क़िआमत सब दे सिर ते छाईआ। नेत्र रो के बावा आदम कहे हवा, हवास हवास हिरस ना कोए मिटाईआ। सच पैग़ाम देवे आप ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर वेखे थाउँ थाईंआ। हज़रतां दी मन्ज़ूर करे दुआ, जो तोबा तोबा कर के सीस निवाईआ। वायदत विच वाहिद कलमा दए पढ़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना श्री भगवाना इक जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी अन्त वेखो लकीर, लाईन दिती लगाईआ। हक़ीक़त दा रिहा ना कोए फ़कीर, फ़िकरा हक़ ना कोए सुणाईआ। शरअ दा तोड़े ना कोए ज़ंजीर, शरीअत विच देण दुहाईआ। साची पढ़े ना कोए तकबीर, तदबीर सके ना कोए जणाईआ। बदली करे ना कोए ज़मीर, ज़ामन हो के मुर्शद देवे ना कोए गवाहीआ। दूर दराडा मंज़ल चढ़या वेखे

❋

❋

कबीर, क़बरां अंदर फोल फुलाईआ। मुहब्बत वाला होया ना कोए बग़लगीर, दस्तगीर दस्त ना कोए मिलाईआ। लेखा दस्स अन्त अख़ीर, आख़र इक जणाईआ। जिस दे हथ्थ निरगुण खण्डा ओह शमशीर, जिस दी धार सके ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं खोल्ह के देवां बिआन, कूक कूक सुणाईआ। सति दा दिसे ना कोए निशान, निशाना धर्म ना कोए झुलाईआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, अमल छड्डया ख़लक ख़ुदाईआ। सृष्टी होई बेईमान, बेवा आपणा रूप वटाईआ। मैं संदेसा देवां पैग़ाम, पैगग्बरां तों परे करां शनवाईआ। पुरख अकाल सतिजुग करन वाला इंतज़ाम, इंतक़ाम आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं चार कुण्ट होई बदनाम, बदी मेरी झोली सब ने दिती पाईआ। लड़ाई करे शरअ शैतान, शरीअत रही कुरलाईआ। मैं मँगी मँग अग्गे मेहरवान, महबूब कोल वास्ता पाईआ। किरपा कर मेरे भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। मैं बाली बुध्ध अंजाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। बिन तेरी किरपा मेरा लेखा मुके ना विच जहान, जहालत सके ना कोए कढ्ढाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दाते दानी दे दान, दौलतवंद मेरी झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, सूरबीर सच सुल्तान, मेहरवान हो के मेहर नज़र इक उठाईआ।

दीन दयाल दयानिध सागर, गहर गम्भीर इक अखवाइंदा। भाग लगा के काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ आप सुहाइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर, जुगती जोग जुगत दृढ़ांइंदा। सच दुआरे देवे आदर, आदर्श इक्को इक समझाइंदा। साहिब करीम हो के क़ादर, क़ुदरत दा मालक वेख वखाइंदा। जगत सांझ सच्ची करे साबत, सबूत कलबूत विच जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच वस्त अगम्मी दात जगत जुग सुत अबिनाशी अचुत झोली पाइंदा।