पुस्तकालयभाग २१

१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ अमराउ सिँघ दे गृह पिंड बल ज़िला गुरदासपुर

पन्थ ख़ालसा गोबिन्द धार, धर्म रूप वड्याईआ। चार वरन इक प्यार, खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। निझर अमृत रस देवे ठार, बूँद स्वांती इक चुआईआ। अन्तर खोल्हे इक किवाड़, बजर कपाटी पर्दा लाहीआ। माया ममता

❋

❋

मोह मेट के धूंआधार, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण नूर जोत कर उज्यार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर धुर दा इक वखाल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। दीनां बंधप हो के दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। इक्को रंग रंगा के शाह कंगाल, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। गुरमुख बणा के धुर दे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। वस्त अमोलक दे के माल, धन्न दौलत नाम ख़ज़ाना झोली पाईआ। प्रगट हो के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बण के नूर ख़ुदाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिन्हां पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो गुरमुख साचे बाल, बाल अंञाणे गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। गोबिन्द दा ख़ालसा आदि जुगादी ख़ालस, धर्म दुआरा मिले वड्याईआ। माया ममता नहीं कोई लालस, कल्पणा विच ना कोए कुरलाईआ। ग़फ्लत निंदरा नहीं कोई आलस, मनुआ मन ना कोए भुवाईआ। प्रेम प्रीती दा बण के बालक, सीस जगदीश इक झुकाईआ। प्रभ मिलण दी सच्ची होवे आदत, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावे इबादत, ढोला इक्को इक सुणाईआ। सब तों उत्तम श्रेष्ट होवे नाज़क, मलूक सोहणा नज़री आईआ। कूड़ मारे कोई ना साज़श, हर हिरदे अंदर होए सफ़ाईआ। अगनी तत ना तपाए आतश, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। गोबिन्द ख़ालसा अगम्मी पन्थ, जिन्हां सिख्या धुरदरगाहीआ। जिस दी सेवक गुर अवतार पैगग्बर असंख, गिणती गिणत ना कोए गिणाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त करदा गुरु ग्रन्थ, अकावन बावन आपणा राह चलाईआ। सो दीन दयाला हरिजन बणा आपणे हँस, बुद्धी काग दए बदलाईआ। मेल मिला के कोटां विच्चों सहँस, हरिजन आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सति धर्म बणा के बणत, घड़न भन्न्हणहार वेख वखाईआ। सो गुरमुख सच्चा सन्त, जो सतिगुर विच समाईआ। गढ़ तुट्टे अंदरों हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। गोबिन्द सूरा बोध अगाधा बण के पंडत, निरगुण विद्या इक पढ़ाईआ। झगड़ा मुकावे स्वर्ग बहिश्त जन्नत, चरण कँवल इक सरनाईआ। नेड़े रहिण ना देवे कोई निन्दक, दुष्ट दुराचार विकार हँकार करे सफ़ाईआ। मनुआ मन वेखे कोई ना इल्लत, इल्म आलमां इक जणाईआ। सच प्रेम दी दे के हिम्मत, हौसले धुर दे दए वधाईआ। गोबिन्द ख़ालसा चार कुण्ट होणा साची सिम्मत, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। सरगुण निरगुण धार दोहां दी मिलत, मिलाप आप जाप विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए दृढ़ाईआ। गोबिन्द ख़ालसा सति निराला, निराकार दए वड्याईआ। जिस नूं ओट इक अकाला, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ।

❋

❋

सति सच दी घाले घाला, सेवक हो के सेव कमाईआ। तिस दा होवे आप रखवाला, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। फल लगा के आपणे डाला, पत्त डाली आप महकाईआ। साचा सब दा हल्ल करे सवाला, पूरब लेखा फोल फुलाईआ। झगड़ा मुका के काल महाकाला, मेहरवान महबूब आपणी मुहब्बत विच रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप प्रगटाईआ। साचा गुरमुख मति होवे ना थोथी, कूड़ी क्रिया ना कोए रखाईआ। जिस गोबिन्द नाम दी पढ़ी अगम्मी पोथी, पुस्तकां तों पल्लू जाए छुडाईआ। ओस ने मंज़ल इक्को सोची, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। जिथ्थे पुज्ज गए रविदास चमारे वरगे मोची, कबीर जुलाहा डेरा लाईआ। रुक्खी सुक्खी खा के रोटी, प्रेम प्रीती विच झट लँघाईआ। चढ़ के अगम्मी चोटी, चोट तन नगारे इक सुणाईआ। अंदरों कढ्ढके वासना खोटी, प्रेम प्रीती विच परम पुरख इक मनाईआ। परमात्मा दा बण के गोती, आत्मा आपणा संग जणाईआ। जिथ्थे जगे बिन तेल बाती जोती, निराकार करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए वड्याईआ। गोबिन्द ख़ालसा पीवे अमृत नीर, रस इक्को इक जणाईआ। जिस नाल बदल जावे तक़दीर, जीवन जीवन विच्चों वटाईआ। प्रकाश होवे काया माटी तत शरीर, तन वजूद वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना शाह हकीर, अमीर ग़रीब ना कोए वखाईआ। साचे धर्म दी समझ तदबीर, तरीका इक्को लैण अपणाईआ। कूड़ी क्रिया जगत छड्ड लकीर, रस्ता आपणा लैणा बदलाईआ । साचे सन्त बण फ़कीर, ढोले सूफ़ीआं वाले गाईआ। वेख खेल बेनज़ीर, नज़र आपणी इक उठाईआ। जिथ्थे शरअ दी नहीं कोई शमशीर, कटाकश तीर ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां अंदरों बदले ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। गोबिन्द ख़ालसा तक्के विच ख़लकत, ख़ालक मख़लूक खोज खुजाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर निरगुण निराकार करे हरकत, नूर नुराना आपणी कार कमाईआ। माया ममता मोह विकार मेटे हसरत, हसद अंदरों दए कढ्ढाईआ। नाता तोड़ के ऐशो इशर्त, आसा मनसा आपणे नाल मिलाईआ। ज़ाहरा दरस दिखाए अगम्मा हज़रत, हज़ूर नूर करे रुशनाईआ। जिस दे नालों गुरसिख कोई ना जाए विछड़त, बिछरत सब नूं लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला मेले सहज सुभाईआ। गोबिन्द ख़ालसा आत्म ब्रह्म चंगा, तन वजूद करे सफ़ाईआ। न्हावण जाए कदे ना गंगा, जमना सुरस्ती गोदावरी राह ना कोए तकाईआ। लभ्भण जाए कोए ना पंडा, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ । इक्को माणे सच अनन्दा, निजानंद विच रसाईआ। शब्दी पौड़ी चढ़ के डंडा, डंडावत विच सीस झुकाईआ। जिथ्थे पहुंचिआ नहीं कोई बन्दा, बन्दीख़ाना नज़र कोए ना आईआ। उथ्थे रूप इक अगम्मा, जोती जोत नूर रुशनाईआ। पुरख अकाल दी धारों

❋

❋

गोबिन्द ज़रीए पन्थ ख़ालसा जम्मा, जिस दी जम्मण वाली इक्को माईआ। जिस दे अंदर होए कोई ना तमां, लालच कूड़ ना कोए जणाईआ। हरख सोग ना होवे ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। पुरख अकाल ध्यावे दम दमा, दामनगीर इक्को लए बणाईआ। झगड़ा छड्ड के काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी अंदरों लए बदलाईआ। सो प्रगट होवे नाल समां, समाप्त पिछल्यां दए कराईआ। एह खेल अनोखा नवां, नर नरायण आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वड वड्डा वड वड्याईआ। गोबिन्द ख़ालसा सोहणा होवे रूप, अनूप दए वड्याईआ। शब्दी धार उपजे पूत, पिता पुरख अकाल मनाईआ। ताणा पेटा इक्को होवे सूत, सूत्रधारी खोज खुजाईआ। फिरे दरोही चारे कूट, डंका वज्जे थाउँ थाईंआ। लेखा मेटे जूठ झूठ, सच सुच लए प्रगटाईआ। कूड़ कुड़िआरा रहिण ना देवे कपूत, कुलखणी रहे ना जम्मण वाली माईआ। शब्द अगम्मा भेज के दूत, दुतिया भाउ दए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सच दा रंग चढ़ाईआ। गोबिन्द ख़ालसा चार वरन दी धार, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। सांझा बोले इक जैकार, धुर दा ढोला अगम्म अथाहीआ। इक्को इष्ट मन्ने निरँकार, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। इक्को मन्दिर वेख दुआर, इक्को आसण सिँघासण सोभा पाईआ। इक्को पिआउणा अमृत ठंडा ठार, अगनी अग्ग तत बुझाईआ। सो ख़ालसा गोबिन्द गोबिन्द करे त्यार, गोबिन्द गोबिन्द विच्चों प्रगटाईआ। जो जूए जन्म ना जाए हार, माणस मानव मानुख आपणा रंग रंगाईआ। साचा मार्ग दस्से संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण चाँईं चाँईंआ। सो ख़ालसा जिस ख़ालस करे आप करतार, करनी दा करता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, रस्ता मार्ग पन्थ राह जुग जुग आप जणाईआ।

१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ अजीत सिँघ दे गृह पिंड बल ज़िला गुरदासपुर

सदी चौधवीं कहे प्रभ थक्के गुर अवतार पैगग्बर सारे, महासार्थी वेख थाउँ थाईंआ। फ़लक उत्ते रोवण नेत्र नैण सितारे, सतह ज़िमीं ज़मा ना कोए वड्याईआ। नबी नूह करे इशारे, अगम्मी सैनत नाल समझाईआ । कलयुग नईआ आई ओस किनारे, जिथ्थे खेवट खेटा सके ना कोए बचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कढ्ढण हाढ़े, मिन्नतां विच सीस जगदीश झुकाईआ। चार वरन अठारां बरन दिसण कूड़ अखाड़े, माया ममता आपणा नाच नचाईआ। फिरी दरोही जंगल जूह विच पहाड़े, समुंद

❋

❋

सागर डूँघे वहिण ना कोए सहाईआ। झगड़ा प्या पुरख नारे, नार कन्त सुहाग ना कोए हंढ्ढाईआ। साची मंज़ल तेरी चढ़े ना कोई निरँकारे, नौ दुआरे सृष्टी दृष्टी रही कुरलाईआ। अलख अगोचार तेरा खेल अगम्म अपारे, अपरम्पर स्वामी नज़र किसे ना आईआ। कायनात मख़लूकात ख़ालक ख़लक तेरे सहारे, साहिब सुल्तान मेहरवान तेरी बेपवाहीआ। बीत गए पिछले जुग सारे, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम दिसे धूआँधारे, निरगुण सुर्या चन्द ना कोए चढ़ाईआ। साची रहे ना किसे यादगारे, यादाशत तेरी बैठे भुलाईआ। किरपा कर मेरे परवरदिगारे, महबूब मुहब्बत विच तेरे क़दमां सिर सर झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देणा जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं झुक झुक करां सलाम, क़दम बोसी विच दुहाईआ। पैगग्बरां दा लेखा वेख पैग़ाम, संदेसयां विच शनवाईआ। तेरी दीन दुनी दा विगड़ गया निज़ाम, नौबत हक़ ना कोए वजाईआ । जगत विषयां सृष्टी होई ग़ुलाम, ज़ंजीर कूड़ ना कोए तुड़ाईआ। नज़री आ धुर अमाम, अमल वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तूं आदि जुगादी हर घट जाणी जाण, लख चुरासी वेख वखाईआ। गुरमुख भगत सुहेले कर पहचान, बेपहचान आपणा परदा दे उठाईआ। तूं आत्म धार परमात्म सब दा काहन, गोपी गोप गोपाले लै प्रनाईआ। सीता सुरती वेख आपणी राम, रमईआ राम रमिआ हो के परदा देणा चुकाईआ। हक़ ख़ुदा हक़ीक़त विच हो मेहरवान, महव आपणा फेरा पाईआ। जिस तेरा पढ़या मन्त्र सति नाम, सो सति विच तेरा राह तकाईआ। जिस फ़तिह डंका वजाया विच जहान, जै जैकार इक कराईआ। ओह आसा तेरी रखे श्री भगवान, भगवन भाग हिस्सा आपणा झोली देणा पाईआ। तेरा भगत ख़ालसा होवे बलवान, बलधारी इक प्रगटाईआ। जिस दे हथ्थ होवे धर्म निशान, चार कुण्ट दह दिशा दए झुलाईआ। सजदे करन ज़िमीं असमान, लोक परलोक डंडावत विच आपणा आप मिटाईआ। तेरे नाम दी होवे कल्याण, सब दी सांझी होवे ज़बान, बेज़बानां आपणा नाम देणा दृढ़ाईआ। मानव ज़ाती बणाउणी इन्सान, सदी चौधवीं अन्त करना इक एहसान, बख्शिश विच रहमत झोली पाईआ। एह जीउ पिंड सब तेरा तत प्राण, स्वास साह तेरा नज़री आईआ। फ़नाह होण वाला मकान, मुक़ाम आपणा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे सुण मेरे गुरु, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ। धर्म ख़ालसा होवे शुरु, शरीअत शरअ दी लोड़ ना कोए रखाईआ। गोबिन्द हुक्म अंदर तुरू, तुरिया तों परे तेरा दर्शन पाईआ। साचे मार्ग तों कदे ना मुड़ू, चले वाहो दाहीआ। आत्म हो के परमात्म नाल जुड़ू, जोड़ी आपणी लए बणाईआ। मन्त्र तेरा अगम्म निरंतर हो के फुरू, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा झोली पाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कहे मैं वेखां पन्थ सचे दी ख़सूसीअत, घर घर काया मन्दिर अंदर फोल फुलाईआ। किस बिध गोबिन्द धार असलीअत, असल वसल यार कर के आपणी ख़ुशी मनाईआ। किस नूं याद बिन अक्खरां वाली वसीअत, वसीह विशाल वेख वखाईआ। जिंनां चिर गुरसिख पुरख अकाल दी साची ना समझण वलदीअत, जगत वलद वालदा कम्म किसे ना आईआ। बिना तिआग भगती तों धर्म दी नहीं कोई अहमीअत, अमल अमर ना कोए कराईआ। साची धार दी खेल नव नवीअत, नव खण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा देणा उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे नेत्र आवे शरम, नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साचा दिसे कोए ना धर्म, धर्मातमा धर्म ना कोए कमाईआ। जगत ममता सब ने बणाया आपणा करम, कर्म कांड दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। प्यार लग्गा काया माटी चम्म चर्म, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। भावें सिखां दे घर सिखां दा हुंदा जरम, बिना गोबिन्द मिलण तों सिख ना कोए अख्वाईआ । एहो सृष्टी दी दृष्टी विच भरम, जो बिना गोबिन्द दे परदा ना सके उठाईआ। भावें नित गुरदुआरिआं विच वड़न, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। जिंनां चिर मस्तक धूुड़ी लग्गे ना गोबिन्द चरण, चरणोदक जाम अमृत हथ्थ किसे ना आईआ। झगड़ा मुके ना वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक रंग ना कोए रंगाईआ। कोटन कोटि सिख जम्म के फेर मरन, मर के फेर जूनीआं विच आपणा आप भवाईआ। जेहड़े गुरसिख गोबिन्द दे पौड़े चढ़न, ओह सचखण्ड दुआरे वड़न, जिथ्थे पुरख अकाल पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द ने पन्थ पाया पुरख अकाल दी झोली, सहारा इक्को दिता समझाईआ। धुर दे शब्द दी दस्स के बोली, अनबोलत राग अल्हाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी पंज तत काया माटी चोली, बिन चोजी प्रीतम सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गोबिन्द किहा गुरसिखो मैं तुहाडा सेवक ते तुहाडी गोली, चाकर हो के सेव कमाईआ। मैं धर्म नगारे दा बण के आया ढोली, होका देवां थाउँ थाईंआ। जिस प्रभू ने मेरी हट्ट खोल्ही, अमृत जाम दिता टिकाईआ। ओह भाग लगावे उपर धौली, धरनी धरत वज्जे वधाईआ । ओस विच दीन दुनी विच पए रौली, मज़हब मज़हब नाल लड़ाईआ। किसे दे कोल मेरी अमृत धार रहे ना पाहुली, अमृत छक के जूठ झूठ नाल आपणा झट लँघाईआ। एह खेल होवे अनहोणी जिस नूं समझे कोए ना राईआ। चार वरनां नेत्र अक्ख रोणी, नैणा नीर वहाईआ। बिन सतिगुर गोबिन्द दुरमति मैल किसे ना धोणी, धोबी धार रूप ना कोए बदलाईआ। एह दुनियां चार दिन दी परौहणी, झट आपणा रही लँघाईआ। जिस दी आत्मा परमात्मा नाल छोहणी, ओह छोहरा बांका गुरमुख नज़री आईआ। जिस ने अचरज खेल रचाउणी, चार जुग दा लेखा वेख वखाईआ। चार वरन दी

❋

❋

हरि संगत इक बणाउणी, फड़ बाहों मेल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया शब्दी भार नाल दबाउणी, मढ़ी गोर विच टिकाईआ। साची रीत इक चलाउणी, बिना मन्दिर मसीत करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोत इक जगाउणी, जागरत जोत डगमगाईआ।

१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ बख्शीश सिँघ दे गृह क़ादराबाद ज़िला अमृतसर

गुरु गोबिन्द सतिगुर पूरा, पूर रिहा सर्ब थाईंआ। गुरसिख बचन होण ना देवे अधूरा, हाज़र हो के वेख वखाईआ। अन्तर दे के आत्म नूरा, जोती जोत करे रुशनाईआ। नाता तोड़ के जगत कूड़ा, तन वजूद करे सफ़ाईआ। साची ला के मस्तक धूढ़ा, टिक्का ख़ाक नाम रमाईआ। सेवक हो के सच मज़दूरा, सीस तली उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ। गोबिन्द सतिगुर सब दा सांझा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। गुरमुखां दे प्रेम अंदर बांधा, बन्दगी विच बन्दे रिहा बणाईआ। गुरसिखां दे ढोले सदा गांदा, गुरमुखां दए माण वड्याईआ। गुरमुखां दा प्रेम प्यार पींदा खादा, आपणी आस ना कोए रखाईआ। गुरसिखां दे अंदर बाहर आउँदा जांदा, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। गोबिन्द सतिगुर सदा साथी, सगला संग निभाईआ। गुरमुख पूरी करे आखी, आख़र आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सवा पहर करदा रिहा राखी, पैदल नाल चलया चाँईं चाँईंआ। सति धर्म दी खोल्ह के हाटी, वस्त आपणा नाम वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरी ज़ाती, दूजा नज़र ना कोए वखाईआ । नाम संदेसा देवे पाती, पत्रका इक जणाईआ । जिस वेले आवे कलयुग अन्धेरी राती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साची पढ़े कोई ना गाथी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। ओस वेले मैं गुरमुखां दी चढ़ां उपर छाती, शहिनशाह हो के दया कमाईआ। तेरा पन्ध मुकावां वाटी, क़दम क़दम नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सिख किहा गोबिन्द एह मेरा मन तन धन, तेरी झोली पाईआ। मैं सेवा करन वाला तेरा जन, जम्मण वाली नज़र आए कोई ना माईआ । आपणी किरपा बेड़ा बन्न्ह, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । गोबिन्द हस्स के किहा तूं मेरा लाडला चन्न, मैं तेरी करां वड्याईआ । तेरा बेड़ा देवां बन्न्ह, बंधन जगत वाला तुड़ाईआ। गुरसिख रसना कहे धन्न धन्न, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा सिर कटया ते गुरमुख मेरे घर गया जम्म, गोदी आपणी लवां रखाईआ। गुरसिख तारना मेरा कम्म, बाण धुर दी बणी आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

देवणहार वड्डी वड्याईआ। गोबिन्द चार कुण्ट दह दिशा फिरदा, दिवस रैण आलस निंदरा ना कोए रखाईआ। गुरमुखां दा वेंहदा फिरदा हिरदा, घट घट अंदर खोज खुजाईआ। जेहड़ा पिछल्यां चहुं जुगां दा विछड़िआ चिर दा, उन्हां वी लए मिलाईआ। बिना गोबिन्द तों माणस जन्म पैंडा किसे ना निबड़दा, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक समझाईआ। गुरु गोबिन्द सब दा प्यारा मीत, मित्र इक्को नज़री आईआ। गुरसिखां दस्स साची रीत, रीतीवान दयां जणाईआ। गुरसिखो मेरे हथ्थ उत्ते सब दा सीस, सच दयां सरनाईआ। तुहानूं मिलावां नाल ओस जगदीश, जो जगदीशर धुरदरगाहीआ। जेहड़ा तुहाडे वसिआ बीच, अंदर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडी वड्याईआ । गोबिन्द कहे मेरा गुरसिख जाए भज्जा, भजन बिन रसना रिहा चलाईआ। वाहवा गुरु बिन रसना देवे सद्दा, नाअरा अकाल अकाल सुणाईआ। उस दा खेल कराया हथ्थ खब्बा सज्जा, साजण हो के वेख वखाईआ। उहनूं पुचाया ओस जगह, जिथ्थे बैठा ध्यान लगाईआ। जिथ्थे बगला बप्पड़ा हँस होवे बग्गा, सर सरोवर अमृत इक नुहाईआ। गोबिन्द गुरसिख नाल कदे करे ना दग़ा, दाग़ दुरमति मैल सदा धुआईआ। जे किरपा ना करदा ते गोबिन्द दा कदे ना वधदा अग्गा, सिख सारे जांदे मूँह भुआईआ। एहो ही पन्थ वधण दी वजह, गोबिन्द अंदर वड़ के वेखे चाँईं चाँईंआ। आपणे अमृत रस दा देवे मज़ा, निरंतर अन्तर इक चखाईआ। उन्हां दे नेड़ ना आवे क़ज़ा, लाड़ी मौत ना सके प्रनाईआ। सतिगुर दी गुरसिख दुआरे हद्दा, गुरसिख हद्द सतिगुर विच सीस टिकाईआ। पर एह खेल हुंदा कदे कदा, क़दीम दी रीती चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे हरिजन देवे सदा सद्दा, सधना सैण शहादत रहे भुगताईआ।

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ चन्नण सिँघ दे गृह पिंड क़ादराबाद ज़िला अमृतसर

सदी चौधवीं कहे मैं वेखी दुनियां ख़ाकी, ख़ाक छाणी थाउँ थाईंआ। चारों कुण्ट तक्की अन्धेरी राती, निरगुण चन्द ना कोए चमकाईआ। गोबिन्द वाली पढ़ के वेखी पाती, जो पत्रका गया समझाईआ। गुरुआं दी सुणी भविख्त वाली साखी, जो साख्यात दए गवाहीआ। पैगग्बरां दा जीवण वेख्या हयाती, जन्म जन्म खोज खुजाईआ। जिस ने मैनूं बणाया दासी, हुक्म दिता धुरदरगाहीआ। मैं सूफ़ी सन्त फ़कीर चढ़दे वेखे फाँसी, फ़ैसला हक़ ना कोए कमाईआ। एसे कर के मैनूं अन्त

❋

❋

अख़ीर वर मिल्या पुरख अबिनाशी, नाते कूड़े दिते तुड़ाईआ। जो सचखण्ड दुआर दा सच्चा वासी, वास्ता भगतां नाल रखाईआ। जिस नूं लभ्भे कोई ना पंडत काशी, मुल्ला शेख़ रहे कुरलाईआ । ओह करे खेल अलखणा अलाखी, अलख अगोचर वड वड्याईआ। मैं राह तक्कदी जगत तक़दीर वाली बैसाखी, वसाह के गोबिन्द फेरा पाईआ। जिस विच पुरख अकाल होणा प्रतापी, प्रताप आपणा दए दृढ़ाईआ। कलयुग दी पुश्त पनाह ते ला के थापी, थप्पड़ मार के लए उठाईआ। उठ वेख लै आपणे पापी, पारब्रह्म दए जणाईआ । जिन्हां तेरी मन्नी आखी, मेरा नाउँ गए भुलाईआ। कलयुग कहिणा एह प्रभू मेरी नहीं गुस्ताख़ी, हुक्म तेरा पूर कराईआ। जे तेरी निरगुण नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान हो के वेख वखाईआ। बाकी झगड़ा मुका लहिणा देणा बाकी, हिसाब लेखा साचा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सहज सहज तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखे जगत निमाज़ी, निवाज़श वाला नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान वेखे हाजी, हज़रत तेरा दरस कोए ना पाईआ। मेरी अन्त अख़ीर कल काती नाल बाज़ी, बाज़ां वाला वेख वखाईआ। जो प्रभ दे भाणे अंदर सदा राज़ी, रज़ा विच चलके आपणी ख़ुशी बणाईआ। ओथे शरअ पोह ना सके क़ाज़ी, क़ज़ा दा झगड़ा दए मुकाईआ। खेल खेले परे इश्क हक़ीक़ी ते मजाज़ी, मज़हबां दा महबूब डेरा ढाहीआ। साचे भगतां दा बणया रहे इमदादी, मदद विच अदद आपणे वंड वंडाईआ। निरगुण जोत जगा महताबी, आफ्ताब दा लेखा दए मुकाईआ। मनसा आसा पूर कराए नानक निरगुण बग़दादी, बग़लगीर दस्तगीर शाह हकीर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ कुड़िआर रहिण ना देवे नाज़ी, नाज़क वेला आपणा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की दस्सां हाल, हरफ़ बहरफ़ जणाईआ। जिस दी करदे रहे भाल, लभ्भण थाउँ थाईंआ। जिस दी धार शाह कंगाल, कोझे कमले रूप बदलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाल, दयानिध आप हो जाईआ। त्रैगुण माया तोड़नहार जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुर दर मन्दिर जिस दी धर्मसाल, मठ देहुरे मसीतां दए वड्याईआ। उस दा खेल वेखणा कमाल, जो करनी दा करता आप कराईआ। जन भगतां देवे नाम सच्चा धन माल, दौलत दौलतख़ाना आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा हुक्म करे हर साल, अरसा विरसा आपणे हथ्थ रखाईआ।

❋

❋

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ करनैल सिँघ दे गृह क़ादराबाद ज़िला अमृतसर

सदी चौधवीं कहे मैनूं आ मिली जमना सुरस्ती गोदावरी गंगी, गंगोतरी आपणा पन्ध मुकाईआ। हस्स के कहिण नहा धो सीस वाह कंघी, मेंढी सगनां वाली लै गुंदाईआ। साचा वटणा मल हो के नंगी, तन वजूद कर सफ़ाईआ। वेख मुहम्मद दी आसा जो आस विच मँग मँगी, परवरदिगार अग्गे झोली डाहीआ। सदी चौधवीं किहा मैं तक्कणा नूर नुराना चन्दी, चौधवीं दा नूर नज़री आईआ। मैनूं ऐं जापदा मैं पै गई टेडी डंडी, भज्ज भज्ज थक्की वाहो दाहीआ। उम्मत दी मनसा हो गई गंदी, सुन्नत कम्म किसे ना आईआ। जां पलक चुक्की तां वेख्या गोबिन्द सूरा जंगी, जंगजू बहादर इक्को नज़री आईआ। जिस दी तलवार धार बहु रंगी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। ओह फिरदा चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कन्ढ्ढी, चले चाँईं चाँईंआ। सब दे उत्ते लाउँदा जाए पाबन्दी, अवतार पैगग्बरां रिहा डराईआ। छुडाउँदा जाए मज़हबां दी हद्दबन्दी, बन्दगी विच्चों बन्दगी रिहा बदलाईआ। मैं डरदी डरदी पीहवां दन्दी, दन्दासा मलिआ कम्म किसे ना आईआ। मेरी औध जांदी हंढ्ढी, अन्त अख़ीरी वेख वखाईआ। मेरी टुट्टी जगत मंजी, पावा चूल ना कोए सुहाईआ। मैं फिर फिर चारे कूट हम्भी, कूट कुण्ट वेख वखाईआ। ऐस वेले रही कम्बी, डर अन्तर मेरे छाईआ। क्यों जगत फ़कीर सन्त हो गए डम्बी, हक़ विच हक़ीक़त ना कोए समझाईआ। पवण मिले कोए ना ठंडी, अगनी तत रही तपाईआ। टुट्टी सके कोए ना गंढ्ढी, गंढ्ढणहार ना दया कमाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। दीन दुनी होई अन्धी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं हार थक्क के अन्त इक दुआरा लँघी, पिछला पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे बैठा सूरा सरबंगी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ओथे वासना दिसे कोई ना मंदी, मंद भागां लए तराईआ। धार रहे ना कोए दो रंगी, एका रंग रिहा चढ़ाईआ। जिस दा गोबिन्द सूरा भुजंगी, अष्टभुज बैठी सीस निवाईआ। रविदास चमारा छड्ड के आर रम्बी, रब्बी नूर दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नहा धो के धोता मूँह, नैण कज्जल ल्या पाईआ। आपणी पाक कर के रूह, रहिबर वल वेख वखाईआ। की हुक्म देवे शब्द गुरु, गुरदेव की जणाईआ। की आशा दस्से ध्रू, धर्म दी धार प्रगटाईआ। की मार्ग होणा शुरु, शरअ दए बदलाईआ। की मन्त्र मात फुरू, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ। किस बिध पुरख अकाला मुड़ू, लोकमात वेस वटाईआ। किस बिध भगतां नाल जुड़ू, जोड़ी आपणी लए बणाईआ। किस बिध कलयुग कूड़ी क्रिया बेड़ा रुढू वहिण वहिण दए दुहाईआ। किस बिध मालक ख़ालक हो के तुरू, तुरत आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा

❋

❋

हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे नी मैं की करां इक्केली, कल्ली समझ कुछ ना आईआ। मुहम्मदा बण मेरी सहेली, सख़ी हो के संग निभाईआ। मैनूं मातलोक विच्चों कर दे वेहली, पिछला पैंडा दे मुकाईआ। मैं चौदां सौ बरस बणी रही तेरी चेली, सेवक हो के सेव कमाईआ। वड़ी रही चौदां तबकां दी हवेली, हवालात नज़री आईआ। हुण मैं जोबनवन्ती नौजवान अलबेली, आपणा बेली लभ्भणा चाँईं चाँईंआ। जिस ने खेल जुगो जुग खेली, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। सगनां दी धार लै के जावां मिट्ठी भेली, रस रस विच्चों प्रगटाईआ। भेंट चढ़ावां मुहब्बत वाली छेली, ईद बकरीद ना कोए मनाईआ। चौदां बरस दी मैं सडौल गेली, गली वेखणी धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं नहा धो के पाया बुरका, मुख आपणा ल्या छुपाईआ। पहलों फेरा मारां विच तुरकां, तुरकी वाले लवां उठाईआ। फेर अरब खावां फुलका, रुक्खी मिस्सी खा के आपणा झट लँघाईआ। फेर खेल करां दीवा गुल का, चन्द नूर ना कोए चमकाईआ। रंग वखावां आपणे बुल्ल का, बुलबुल हो के नज़री आईआ । लहिणा देणा मुकावां मुहम्मद वाली कुल दा, कुल्ल मालक नाल करां सालाहीआ। धूंआं धुखदा रहे ना किसे चुल्ह दा, चुली पाणी दयां तड़फाईआ। लहिणा मुकावां अली दे दुलदुल दा, दुबले वेखां थाउँ थाईंआ। उम्मती बूटा वेखां हुलदा, फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा जी करदा मैं नक्क पावां नथ, ब्लाक साढे तिन्न टिकाईआ। फेर मक्के मदीनिउँ जावां नठ, पगली हो के भज्जां वाहो दाहीआ। चौदां तबकां वेखां हट्ट, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सारी सृष्टी वेखां तक्क, किथ्थों मिले नूर ख़ुदाईआ। मैं चरणी डिग्गां झट, खुल्ल्हे झाटे सीस निवाईआ। जां वेख्या मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ, गुरुदुआर ख़ाली नज़री आईआ। नेत्र रोवण तीर्थ तट, किनारे देण दुहाईआ। मैं नाले रोई ते नाले पई हस्स, दोवें वेस वटाईआ। मैनूं लभ्भे ना मेरा हक़, हक़ीक़त भेव ना कोए खुल्हाईआ। सब दे उत्ते प्या शक्क, शिकवे विच दुहाईआ। मेरी थोड़्हे समें वास्ते सोचदयां सोचदयां लग्ग गई अक्ख, आलस निंदरा विच समाईआ। मैनूं आवाज़ किसे सुणाई नाअरा हक़, हक़ हक़ जणाईआ। ओ कमलिए जे नूर मिलणा मुहम्मद दी धार दा सच, जल्वागर ख़ुदाईआ। उह वस्से विच साढे तिन्न हथ्थ, जगत काअबे गया तजाईआ। उह नौजवान गोबिन्द सूरा सर्ब कला समरथ, साहिब स्वामी इक अख्वाईआ। जे लोकां तों पुच्छेंगी ते तैनूं दस्सणगे जट्ट, तत्तां वाला जगत जणाईआ। वेखीं सुण के पिच्छे ना आवीं हट्ट, आपणी पिट्ठ बदलाईआ। सुण के जा धुर दी मति, मता धुर दा दयां सुणाईआ। उहदे चरणां जा के ढठ्ठ, आपणा सीस निवाईआ। जे किरपा कर के तैनूं लए रख, घर आपणे लए वसाईआ। सच प्यार

❋

❋

दा देवे रस, रस्ता अगला दए दृढ़ाईआ । फेर तैनूं चौदां तबक दिसण ख़ाली कख्ख, क़ीमत करता ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नहा धो के कीती गुत्त, सोहणा आपणा रूप बणाईआ। मैं वेखणा अबिनाशी अचुत, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। मेरे अंदर आवाज़ आई हाए उफ़, उल्फ्त विच जणाईआ। नी मुखों कर चुॅप, क्यों रही कुरलाईआ। जिंनां चिर पहलों मिलें ना पुरख अकाल दे गोबिन्द सुत, तेरी सुत्ती दी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उहदे अंदर तेरा परवरदिगार बैठा लुक, लुक्या नज़र किसे ना आईआ। दुनियां कहे उह सुत्ता घूक, नी ओह वेखे सृष्ट सबाईआ। तेरा अन्त अख़ीरी वेला रिहा ढुक, साल बसाला दए दुहाईआ। हुण हिम्मत कर के उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। चरण कँवल ओस दे घुट्ट, जे घुट आबेहयात दए प्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या चारे रुख़, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जां तक्कया ईसा मूसा मुहम्मद ओसे दे कोलों रहे पुच्छ, की अगली कार कमाईआ। क्यों होया अन्धेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं हैरान हो गई मुहम्मद दी कटी वेख के मुच्छ, लबां उत्ते नूर ना कोए चमकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मैहन्दी दा लाया सगन, अमाम मैहदी दिता जणाईआ। मैं वेखण लग्गी उत्ते गगन, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। कुछ अंदरों लग्गी मँगण, वास्ता दिता पाईआ। धुर हुक्म होया ओस दे कोल जाह जिस दे हथ्थ नाल सोहे धुर दा कंगण, कंघा आपणी कार कमाईआ। ओह प्रभ दा नूर चन्दन, चांदनी चन्द करे रुशनाईआ। डंडावत कर बन्दन, सीस सजदयां विच झुकाईआ। जे किरपा कर के लावे तैनूं अंगण, आपणी गोदी लए बिठाईआ। उस दा तत्तां वाला ना वेखीं बदन, ओहो नूर नूर ख़ुदाईआ। अलाही ज़ात अलाही रब्बन, अल्लाह आपणी कार कमाईआ। औह वेख गुर अवतार पैगग्बर ओसे नूं जपण, जिस दा जाप दीन दुनी रसना नाल गाईआ। तेरा फल लग्गा पक्कण, वेला वक्त दए दुहाईआ। जगत संसार लग्गा तपण, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। उह इक्को आया सब नूं रखण, रक्ख्या करे थाउँ थाईंआ। जिस दा इक्को किनारा घाट पत्तन, नईआ नौका इक्को इक वखाईआ। ओथे कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड तबक टप्पण, क़दम क़दम नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आपणी सोहणी सूरत बणाई चिट्टे वेखां दन्द, दन्दासा धुर दा इक लगाईआ। मैं चौदां तबकां दी खलो के नाल कन्ध, आपणा पासा ल्या रगड़ाईआ। अल्ला हू दा ला के छन्द, नाअरा ल्या सुणाईआ। मैं तक्कया असमान उत्ते चन्द, तारिआं विच सोभा पाईआ। मेरा ख़ुशी हो गया बन्द बन्द, बन्दगी कर के सीस निवाईआ। मैनूं आवाज़ आई उच्ची पवे डंड, रौला

❋

❋

दो जहान दए सुणाईआ । नी तेरी चौधवीं सदी रही हंढ्ढ, आपणा पन्ध मुकाईआ। अग्गे बिना गोबिन्द तों देणा नहीं किसे ने अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। ओह छुपण वाला नहीं चन्द, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। कुझ ओस दे कोलों मँग, जो देवणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा पूरा करे पन्ध, रस्ते सके ना कोए अटकाईआ।

पहला इष्ट सी नानक गोबिन्द धार, आशा गोबिन्द नाल प्रनाईआ। पिछले जन्म तूं पुरी अनन्द सेवा कीती साल चार, धीरा तेरा नाम नज़री आईआ। तेरा जन्म घर सी ज़िमींदार, जो कौम ठाकर दा अख्वाईआ। तेरे अन्तर उपज्या इक प्यार, आत्म लई अंगड़ाईआ। मैं जन्म लवां सुधार, गोबिन्द संग बणाईआ। जेहड़ा दुखियां दा यार, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। तूं छड्ड के घर बाहर, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। हो के सिख त्यार, मुच्छ दाढ़ी केस वधाईआ। रोज़ नौ वेरां चरणां उत्ते करदा रिहा निमस्कार, चार साल साची सेव कमाईआ। इक दिन गोबिन्द पुच्छया नाल प्यार, प्रेम नाल बुलाईआ। बच्चया की सोहणा लग्गे संसार, की चंगी जगत वड्याईआ। तूं रो के किहा मैं तेरा दरस मँगां वसां तेरे दरबार, दर तेरी आस रखाईआ। जे तेरा पिता पुरख अकाल, मैनूं वी लै जा आपणे नाल, दरस कराउणा चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द किहा तेरा पूरा करां सवाल, लोकमात आवां नाल लै के पुरख अकाल, मनुशा जन्म विच तेरा जन्म बदलाईआ। जिस वेले खेल करना भगत भगवान, तैनूं पंजां तत्तां दा देवां दान, वस्त आपणी झोली पाईआ। तेरा सुहा के पंज तत मकान, दरस करावां श्री भगवान, जिथ्थे झुलदा इक निशान, नानक गोबिन्द होए परवान, पहरेदार गोबिन्द आपणा रूप वटाईआ । एह पिछला लेखा दिता आण, लहिणा देणा मुकाया जगत चुकाई काण, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। फेर दस्सया ओहो गोबिन्द जोत सरूपी धुर दा प्रगट हो विच इन्सान, पंज तत पूरन पूरन पूरन ब्रह्म विच मिलाईआ । ओहो मंज़ल ते ओहो मकान, ओहो नानक ते ओहो गोबिन्द दी दुकान, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। सति जोत दी साची धार, जिस नूं कहिंदे अगम्म अपार, ओहो खेल करे करतार, करनी दा करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग दा लहिणा जगत जुग वेख वखाईआ। गुरसिख दा धरवास जे होवे टुट्टदा, जोगे वांग लए बचाईआ। दे के प्याला अमृत घुट दा, अंदरों करे सफ़ाईआ। जे भाग होवे निखुट दा, मेहर नज़र नाल तराईआ। क्यों साक जो बण गया पिता पुत दा, नाता सके ना कदे छुडाईआ। बेशक बच्चा कोटन वार बाप नालों स्सदा, ओह रुस्सिआं गोद बिठाईआ।

❋

❋

ओह जन्म जन्म दे विछड़यां नूं पुछदा, पसचाताप विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। गुरसिखो तुहाडा लहिणा देणा कदे नहीं मुकदा, जुग चौकड़ी चलया आईआ। तुहानूं नज़ारा देणा ओस सच्चे सुख दा, जिस सुख विच गोबिन्द आसण लाईआ। एसे कारण जामा दिता मनुक्ख दा, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क़ीमत पाए आपणे नाम दी इक तुक दा, तुख्म ताअसीर शाह हकीर दए बदलाईआ।