१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ सवरन सिँघ दे गृह पिंड कादराबाद ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मैं निशान लाया उत्ते आपणी ठोडी, लाल रंग ल्या चढ़ाईआ। मैं बहिणा ओस दी गोदी, जो गोदावरी कन्ढ्ढे गया समझाईआ। मैं छड्डणे सुन्नत बोदी, सम्मत प्रभ दा वेख वखाईआ। मैं चौदां सदीआं मुहम्मद दी खाणी रोज़ी, राज़क रहीम रिहा वरताईआ। फिर मिलणा प्रीतम चोजी, जो चोज निराले रिहा कराईआ। हंगता दी रहिणा नहीं फिर रोगी, रोग अंदरो देणा कढ्ढाईआ। साचे दर दी पा के सोझी, समझ विच्चों समझ लैणी बदलाईआ। खोज के धुर दा धोबी, दुरमति मैल लैणी धुआईआ। बण के कमली कोझी, गल पल्लू लैणा पाईआ । जे तेरा खेल वेदी सोढी, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। मेरी पुगदी वेख औधी, औध आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बदल देणा वरतीरा, लिबास आपणा लैणा उलटाईआ। मैं होई बड़ी दिलगीरा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मैं लभ्भदी ओह हीरा, जो निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस दे सीस होवे सोहणा चीरा, चीरे वाला धुर दा माहीआ। फिरदा होवे वांग फ़कीरा, फ़िकरे धुर दे ढोले गाईआ। मैं पुच्छां वे गुरु मेरे वीरा, कुछ मैनूं दे समझाईआ। जेहड़ा देंदा अमृत सीरा, किथे लुक्या शहिनशाहीआ। जो शरअ दीआं कट ज़ंजीरां, शरीअत विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। ओह पैगग्बरां दा पैगग्बर पीरन दा पीरा, पारब्रह्म अख्वाईआ। जिस नूं सजदा करे कबीरा, मक़बरयां वाली धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दे कोल शब्द अगम्मी तीरा, कमान कंध नाम उठाईआ। जो पार कराए मार्ग रस्ता भीड़ा, भीड़ी गली ना कोए वखाईआ। मैं चौहन्दी उहदे दर ते मिले रंगला पीड़्हा, सुहागण हो के जावां चाँईं चाँईंआ। मेरी बदल देवे तक़दीरा, तदबीर दए समझाईआ। खेल वेखां शाह हकीरा, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं मँग मँगां गुरमुखो जे इक इक्क मैनूं ल्या दयो कलीरा, कलीआं कौडीआं नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ।
❋
❋
सदी चौधवीं कहे मैं बदल लैणा आपणा बदन, बदीआं विच्चों बाहर डेरा लाईआ। प्रभ खेल करन लग्गा कुछ विच अदन, तमद्दन वेखे थाउँ थाईंआ। कूड़ी कफ़नी लग्गा दब्बण, अल्फ़ी सच इक प्रगटाईआ। आ के आपणे पत्तण, होका रिहा सुणाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा नाम जपण, तिन्हां मिले वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं फिर के आई पाक पटन, पटने वाला ओथे रिहा सुणाईआ। मैं लहिंदी दिशा आई दस्सण, दह दिशा कहि सुणाईआ। मैं अक्खीं आई तक्कण, वेखां थाउँ थाईंआ। किथ्थों मैनूं प्रभ दा हीरा मिलदा रतन, हरिजन सोहणा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बुल्लां लाई सुरख़ी, स्याह सुरख़ लए बणाईआ। चौदां तबकां दी मुहम्मद कोलों खुस्सण लग्गी कुरसी, अर्श कुर्श दए दुहाईआ। अग्गे रीती चलणी महापुरुष दी, गुर अवतार पैगग्बर सीस जगदीश झुकाईआ। हुण खेल वरतणी धुर दी, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एह कला वरतणी अनन्दपुर दी, पुरीआं तों बाहर डेरा लाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आई फिरदी तुरदी, चलां चाँईं चाँईंआ। मैनूं ख़बर मिले सच्चे सतिगुर दी, ढहि ढहि लागां पाईआ। मैं पिच्छे कदे ना मुड़दी, भावें मुहम्मद वरगे कोटां राह विच बैठे डेरा लाईआ। मैनूं इक्को लोड़ प्रभ दर्शन दे थुड़ दी, जेहड़ी पूर ना कदे कराईआ। मैं ओस मुहब्बत विच जुड़दी, जिथ्थे क़ाअबिआं वाले आपणा आप गए गवाईआ। मैं चौदां सदीआं रही झुरदी, हौकयां विच आपणा झट्ट लँघाईआ। हौली हौली रही खुरदी, खुर खुर के आपणी खलड़ी लई लुहाईआ। जिस वेले मैं ख़बर सुणी गोबिन्द बांके छोहर दी, शहिनशाह आया धुरदरगाहीआ। मैं कूक मारी उच्ची ज़ोर दी, चीखां नाल कुरलाईआ। मेरी आसा तेरे चरणां बौहड़ दी, बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। मैं नंगी पैरीं दौड़दी, टिल्ले पर्बत समुंद सागर तक्के चाँईं चाँईंआ। मैनूं प्यास सी ओस दे प्रेम औड़ दी, ओड़क ओसे दा राह तकाईआ। दुनियां लभ्भे ज़ात ब्राह्मण गौड़ दी, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे ख़ुदा दी खेल खेले खेल चोर दी, चोरी चोरी भगतां रिहा मिलाईआ। मैं स्याणू मैं वाक़फ़ ओस दी तोर दी, जो जुग जुग आपणा कदम बदलाईआ। मैं निशानी रखी रवीदास वाली दोहर दी, जेहड़ी हेठां उत्ते लए टिकाईआ। मैं कोई ख़ाहिश नहीं कमज़ोर दी, मुहम्मद ने हमदलिल्ला कहि के मैनूं ल्या प्रगटाईआ। मैं कोई बणी नहीं हिरदे कठोर दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मथ्थे ला के बिन्दी, बिट बिट वेखां जगत लोकाईआ। झगड़ा प्या फ़ारसी उर्दू हिन्दी, गुरमुखी गुरमुख ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां नूं सारे जांदे निंदी, निन्दक होई लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गुरु ग्रन्थ नूं विका के विच टाकी चिन्दी, चन्दोइआ ताण के आपणा
❋
❋
सीस निवाईआ। किसे धार ना जाणी प्रभ दी धार सिन्धी, सागरां वहिण वहाईआ। दीन दुनी होई टेडी विंगी, रस्ता हक़ ना कोए अपनाईआ। सुफल होए ना किसे दी ज़िंदी, ज़िंदगी जीवण ना कोए बदलाईआ। धर्म दी प्यार दी वज्जे कोई ना किंगी, आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। रस माणदा जगत संसार निंदी, अमृत धार ना कोए चुआईआ। सदी चौधवीं कहे मैं उमर भोग लई इन्नी, अग्गे वधाउण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं पोटयां उत्ते रही गिणी, गिण गिण झट लँघाईआ। मेरे साहिब ने खेल करना लोकमात विच दिन तिन्नी, तिन्नां लोकां झगड़ा देणा मुकाईआ। सृष्टी वधी दिनीं, जमां दे हथ्थ देणी फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मथ्थे पा के टिक्का, टिकटिकी इक्के विच लगाईआ। जिस ने लेख धुर दा लिखा, मुहम्मद दिती वड्याईआ। अन्त अख़ीर ओह सब नूं देण वाला पिच्छा, आपणी करवट लए बदलाईआ। मैं कूक पुकारां सुण लै धुर दिआ सिखा, सच सच सुणाईआ। इक्को मन्न लै पुरख अकाल पिता, पतिपरमेश्वर इक्को माईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा सिक्का, सिकम विच्चों झगड़ा दए उठाईआ। ओहदा तीर अणयाला तिक्खा, तृखा विच दो जहान तड़फाईआ। जिस दा भाणा सब ने कर के मन्नया मिट्ठा, सिर सक्कया ना कोए उठाईआ। अग्गे खेल करना अनडिठा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं काले तों सिर ते ओढ्ढन लैणा चिट्टा, चिट्टी धार गुरमुखां नाल मिलाईआ। मेरी इक्को आसा मनसा इक्का, इक्को दी सरनाईआ। गुरमुखो मैं पहली कत्तक तुहाडे नाल पाउण आउणा हिस्सा, हिस्सेदारी लैणी बणाईआ। नाले दस्सांगी की गोबिन्द ने मेरे वास्ते लिख्या चिठ्ठा, सरसे विच गया दबाईआ। जेहड़ा लम्मा चौड़ा सी सवा गिट्ठा, चौदां सौ अक्खरां वंड वंडाईआ। ओहनूं छुहा के आपणे नाल गिट्टा, फेर चरणां नाल दिता दबाईआ। चौदां तबकां दी दरम्यानी धार वेख के विॅथा, दोहां दे विच दिता टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो जे तुसां बणना मेरे वीरे, वीरता लैणी अपणाईआ। मेल करना ज़ाहरे पीरे, पारब्रह्म प्रभ जोड़ जुड़ाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू वाल्लयो नाल लै के आउणे कलीरे, पंज पंज जोड़ जुड़ाईआ। एह खेल करना दस्तगीरे, जो दस्त बरदार करे लोकाईआ। मैं बहणा ओस रंगले पीड़्हे, जेहड़ा सतारां हाढ़ उत्ते करनाल वाले लै के आईआ। इक्ठे करने सर्ब फ़कीरे, फक्के झोलीआं विच पाईआ। वेख्यो अग्गे रिहो ना कोए ख़मीरे, ख़मीर दूई दा देणा कढ्ढाईआ। पुरख अकाल बदल देवे ज़मीरे, ज़ामन हो के होए सहाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा खेल शुरु होणा धीरे धीरे, धरती धवल धौल उत्ते वेख वखाईआ। ……
❋
❋
१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ४ बूड़ सिँघ दे गृह क़ादराबाद ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मैं आवां पैर दब्बी, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। नूर तकदी आवां अलाही रब्बी, रब्बीउल अमाम शहिनशाहीआ। नाल लै के आवां रसूल नबी, पैगग्बर पीरां नाल मिलाईआ। मेरी मेंढी सीस नंगी होवे अद्धी, अद्धा ओढ्ढन नाल ढकाईआ। नाले चुक्की आवां आपणी गद्दी, जो लिख के दिती धुरदरगाहीआ। क़बरां विच्चों कढ्ढ के लिआवां इक हड्डी, जो शाह रग दी घंडी रूप वटाईआ। निशानी लिआवां नाल मुहम्मद दी अड्डी, सवा इंच वेख वखाईआ। संदेसा दे के आवां नूह नदी, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। सब नूं होका दे सुणावां एह मातलोक समां मिलदा कदी कदी, जुग चौकड़ी नज़र किसे ना आईआ। चार कुण्ट जणाउँदी आवां दुनियांदारो छड्ड दयो गद्दी, बदला देणा पए धुरदरगाहीआ। मेरी वेखो बीतदी सदी, सदमे घर घर देवां पाईआ । मेरा संदेसा सुटिओ ना कोए विच रद्धी, कूड़ क्रिया ना कोए मिलाईआ। जिस ने गोबिन्द दे सिर ते पग्ग बद्धी, ओह बन्दना सब नूं दए समझाईआ। उहदी जोत इक्को जगी, दो जहानां करे रुशनाईआ। मैनूं वी अजे चंगी तर्हां नहीं लभ्भी, सोआं सुण के फिरां चाँईं चाँईंआ। मैनूं हुणे ओस दी अंदर लग्न लग्गी, लगां मातरां पिछली गई भुलाईआ। मेरे अंदर पवण वगी ठंडी, सांतक सति रही कराईआ। मैनूं ऐं जापदा ओह सारयां नूं इक्को धार नाल रिहा गंढ्ढी, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। मैं हैरान होई उहनूं सारे कहिंदे पखण्डी, जगत दए दुहाईआ। उन मेरे अन्त तक सारे पा देणे इक डंडी, डण्डा धुर दा हथ्थ उठाईआ । गुरमुख आत्मा रहिण देणी नहीं कोई रंडी, सुहागी कन्त लैणा मिलाईआ। इक फ़रमान दी ला पाबन्दी, तुफ़ान कूड़ा देणा गुआईआ। ओह योद्धा सूरबीर जंगी, जंगल जूह वेख वखाईआ। तेरां सौ नड़्हिनवें तक सब दे उत्ते आउँदी जाणी तंगी, तंग दस्त ना कोए छुडाईआ। मैं अज्ज तक किसे नूं गल्ल दस्सी नहीं कोई चंगी, बूँद बूँद नालों प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो आयो नाल रीझां, पहली कत्तक ख़ुशी मनाईआ। मैं तुहानूं दस्सणीआं आपणीआं ईदां, अगलीआं थितां दयां दृढ़ाईआ । तुसां वेखणा ला के नीझां, नेत्र अक्ख इक खुल्हाईआ। मेरीआं आसा मनसा पूरीआं होणीआं उम्मीदां, आमद विच वज्जे वधाईआ। सब दे अंदर आउणीआं तमीज़ां, तमअ देणी गुआईआ। तुहानूं वखावां तुहाडा पिता पुरख अकाल ते मेरे वलों तुहाडा जीजा, जग जीवण दाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं लाणा हार शृंगार, सोहणा रूप सुहाईआ। मैं प्रनाउणा इक परवरदिगार, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जिस दा सच्चा होवे प्यार, आदि जुगादि ना कोए जुदाईआ। बणी रहवां सेवादार,
❋
❋
सद चरणां सेव कमाईआ। हो के ख़िदमतगार, ख़ादम आपणा रूप वखाईआ। कर के निमस्कार, डंडावत विच दुहाईआ। किरपा कर सांझे यार, यारड़ा सथ्थर वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट संसार, संसारी भण्डारी चले ना कोए चतुराईआ। तेरा सोहणा दिसे दरबार, दर दुआरा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे झुकण नर नार, नर नरायण वज्जे वधाईआ। तेरा हुक्म होवे मुख्त्यार, मुख़तारनामे सब दे पूरे देणे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा देणा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बणना जोबनवन्ती, सोहणा रूप बणाईआ। मैं वेखणा रंग बसन्ती, रुत बहार महकाईआ। मैं प्रनाउणा धुर दा कन्ती, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दे नाम दी इक्को पंगती, बहुता पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। उह माण देवे हरि संगती, सच सज्जण नूर ख़ुदाईआ। झगड़ा मुका के बहिश्त जन्नती, स्वर्गां डेरा ढाहीआ। लोड़ रहे ना किसे अन्न दी, तृखा तृष्ना ना कोए तपाईआ। ओस दा हुक्म रहवां मन्नदी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सूरत वेखां ओस चन्न दी, जो दो जहान करे रुशनाईआ। उहदी महिमा होवे धन्न धन्न दी, रसना जिह्वा सारे ढोले गाईआ। सरोत मुक जाए सरवण कन्न दी, अनहद नादी नाद दए सुणाईआ। चिन्ता रहे ना हरख सोग ग़म दी, सांतक सति दए वरताईआ। लेखे ला लए धार पवण स्वास दम दी, दामनगीर आप हो जाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं निॅज मुहम्मद दे घर जम्मदी, अन्तिम होणी जुदाईआ। मेरी काया नहीं किसे काया माटी चम्म दी, तन वजूद ना कोए वखाईआ। मैं ओसे दी धार विच पलदी, पलक पलक ना झल्लां जुदाईआ। मेरे अंदर ओसे दी जोत बलदी, जिस नूं बलीदान दे के गुर अवतार पैगग्बर आपणा बैठे सीस निवाईआ। एह खेल ओस अछल अछल्ल दी, जो वल छलधारी आपणी कार कमाईआ। मैं धुर संदेसा घल्लदी, घल्लूघारा होणा लोकाईआ। प्रभ दी खेल कदे ना टल्दी, टल्लीआं मन्दिर विच वजा के ना सकण बचाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पलकां दे पिच्छे की की कार वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं करनी इक अरदास, बेनन्ती देणी जणाईआ। मैनूं पूरा भरोसा सब दे उत्ते विश्वास, विशा आपणा देणा जणाईआ। मैं फिरदी रही विच प्रभास, जंगलां विच दुहाईआ। मैं तकदी रही उत्ते आकाश, काश चौदां सदीआं विच मैनूं मिलण कदे ना आईआ। मैनूं लग्गी रही प्यास, तृखा ना कोए बुझाईआ। जे जुझार नूं गोबिन्द दे देंदा इक ग्लास, फेर सदी चौधवीं कहे मेरी क़ीमत रहन्दी ना राईआ। मैं एसे कर के रही भाज, भज्जां चाँईं चाँईंआ। जिस ने बदल देणा समाज, समां देणा उलटाईआ। मेरा ओस दे नाल होवे काज, अनन्द ओसे विच्चों प्रगटाईआ। नाले कन्त कहां नाले भगवन्त कहां नाले कहां गुरु महाराज, तेरे चरणां सीस झुकाईआ। अगला लेखा मैं फेर दस्सां जिस वेले
❋
❋
सिर ते लग्गा वेखूं ताज, ताजां वाला धुरदरगाहीआ। उहदे हथ्थां उत्ते गुरमुख उडदा होवे बाज़, बाजां वाला सोभा पाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं फेर ओह सुणाऊँ राग, जिस नूं अज्ज तक सक्कया कोए ना गाईआ। जिस दा मुहम्मद मुहताज, रोज़यां विच पढ़े निमाज़, भुक्खा रैह के झट्ट लँघाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ओस दी तुहानूं दस्सणी अगम्मी आवाज़, जेहड़ी क़ुरान शरीफ विच अलिफ ये दे नाल ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो मैं आवां नीवीं, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मस्ती विच होवां खीवीं, ख्वाजा ख़िज़र चरण धोण नूं नाल उठाईआ। एह सदी होणी वीहवीं, ईसा दए गवाहीआ। मैनूं उम्मत वाल्यां कहिणा ओह सदी चौधवीं ओस दी बण गई बीवी, जिस ने बेवा करनी लोकाईआ। मैनूं कोई डर नहीं भावें लख चुरासी कहे प्रभू दी तीवीं, मैं ख़ुशीआं विच आपणा झट लँघाईआ। मैं चौदां सौ बरस ओसे दे आसरे उत्ते जीवी, आपणा झट ल्या लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आवां नेत्र रोंदी, बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। ढोला आवां गाउँदी, गा गा जगत सुणाईआ। मैनूं लोड़ नहीं किसे माँ पिउ दी, भैण भाई साक सज्जण कम्म किसे ना आईआ। मैनूं प्रीती ओसे दे नेहों दी, जो लग्गी तोड़ निभाईआ। मैं निआज़ लिआउणी ओस अगम्मी घिउ दी, जिस घृत नूं जोतां वाली हथ्थ कोए ना पाईआ। मैं सेवा करनी ओस दयो दी, जिस नूं मसीह क़दमां विच झुक के सीस निवाईआ। मैं धार मँगणी ओस अमृत मेंहों दी, जो बिना रसना रस चखाईआ। सारी दुनियां ने समझणा एह खेल केहड़ी क्यों दी, क़ीमत करता कोए ना पाईआ। सच पुच्छो चौदां सौ बरस मैनूं अग्ग लग्गी रही बिरहों दी, विछोड़े विच तड़प तड़प के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दए सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं डरना नहीं किसे इस्लाम, पैगग्बरां भय ना कोए रखाईआ। मैं सुणनी नहीं कलाम, कलमयां देणा तजाईआ। मैं वेखणा नहीं कोई हजाम, मुच्छ दाढ़ी दए कटाईआ। मैं नबी छड्डणे तमाम, चार यारां नालो यारी लैणी तुड़ाईआ। मैं वेखणा नहीं अराम, सुख कम्म कोए ना आईआ। मैं रहिणा नहीं ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर देणा कटाईआ। मैं मँगणा नहीं इनाम, झोली अग्गे ना किसे फैलाईआ। मेरे अंदर चाउ घनेरा मैं वेखणा ओह अमाम, जिस नूं पैगग्बर सारे सीस निवाईआ। जिस दे हुक्म नाल आउँदे रहे जहान, लोकमात ढोले गाईआ । मैं ओस दा वेखणा मकान, जो मुकामे हक़ सोभा पाईआ। ओस दा जपणा नाम, जो नाउँ निरँकारा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, मेरी आसा मनसा आपणे विच मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मथ्थे लाउँदी आवां ख़ाक, ख़ाकसार रूप वटाईआ। धन्न
❋
❋
भाग जे मिलण दा होया इतफक़, इतफक़ीआ मिल्या बेपरवाहीआ। मित्र प्यारा धुर दा अहिबाब, सज्जण मीत सोभा पाईआ। सति सच वजाए रबाब, जो तूंही तूंही राग अल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ओस दी याद विच अजे तक भुन्न नहीं खाधा कबाब, रसना रस ना कोए चखाईआ। किसे नाल अंग लगा के लगाया नहीं दाग़, दग़ेबाज़ छड्डी लोकाईआ। नाता तोड़ दिता समाज, बंधन रिहा ना राईआ। मैं मँगदी ओस दा राज, जो राउ रंकां लए बचाईआ। जिस ने खेल कीती आदि, अन्त ओहो वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा मेरी झोली पाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आयू विच लम्मी, मानवां दयां सुणाईआ। मैं मुहम्मद दी आशा विच जम्मी, कलमे विच आपणा नाँ धराईआ। धुर दे हुक्म नाल मन्नी, रज़ा विच सेव कमाईआ। सुख़न सुणया आपणी कन्नीं, संदेसा धुरदरगाहीआ। सुण मेरी लाडली चन्नी, चन्द सितारा तेरी दए गवाहीआ। चौदां सदीआं उम्मत धार बन्न्ही, बंना हद्द दिता वखाईआ। जिस वेले कायनात होणी अन्न्ही, नेत्रहीण दए दुहाईआ। मित्र प्यारा रिहा कोए ना तनी, मुल्ला शेख़ मुसायक पल्लू जाण छुडाईआ। ओस वेले तूं इक परवरदिगार दी बणी वंनी, ख़ावंद इक लैणा हंढ्ढाईआ। जिस दा वस्सेरा नहीं छप्पर छन्नी, जंगल जूह ना डेरा लाईआ। प्यार मुहब्बत विच तेरे नाल बन्न्ह लए आपणी कन्नी, चौदां सौ साल दी कँवारी कन्या लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा मित्र प्यारा धुरदरगाही तनी, तन मन दा राखा आप अख्वाईआ।
सदी चौधवीं कहे मेरा सत्त रंग दा होवे कलीरा, हिस्से पंज पंज बणाईआ। माझे विच्चों लिआवे नरैण सिँघ मेरा वीरा, पुर गुमान सोभा पाईआ। दुआबे विच्चों लाल सिँघ बण के हीरा, हथ्थ आपणे लए टिकाईआ। मालवे विच्चों सुदागर सिँघ बन्न्ह के लाल चीरा, धुर दी सेवा लए कमाईआ। जम्मू विच्चों चेला सिँघ आवे धीरा धीरा, धर्म दी धार रूप बदलाईआ। चौहां दा होवे इक वतीरा, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। वीहां दा वीहवीं सदी होए अख़ीरा, वाहवा वज्जे वधाईआ। किशन सिँघ डाहवे पीहड़ा, ढाई गज़ पुराणा दुपट्टा उपर पाईआ। मेरे लागे थाँ ना होवे भीड़ा, सत्त सत्त क़दम जगह देणी बणाईआ। इक फड़ के काला कीड़ा, मार के पीहड़े उत्ते देणा टिकाईआ। इक दाणा लै के ज़ीरा, नाल देणा रखाईआ। सवा पा दुध्ध होवे शीरा, मिट्ठा रस चखाईआ। इक किरपान दा होवे बीड़ा, शस्त्र देणा टिकाईआ। लाल रंग दी मार लकीरा, हद्द देणी सुहाईआ। केअर सिँघ बण के हाल फ़कीरा, बग़ली गल विच लटकाईआ। आसा सिँघ संगल गल पा ज़ंजीरा,
❋
❋
वल तिन्न तिन्न वखाईआ। भजन सिँघ लै के इक गडीरा, बच्चयां वांग भज्जे चाँईं चाँईंआ। दविंदर लै के लाल लीड़ा, नन्ही बच्ची रूप वटाईआ। जुगिंदर सब दी बण हमशीरा, पाणी ग्लास हथ्थ उठाईआ। प्रीतम सिँघ दुआबे वाला आपणी नंगी करके हड्डी रीड़ा, काला दाग़ लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे कोल होवे इक गूंगा, मुख कहिण कुछ ना पाईआ। अमीर चन्द गुलाटी फुल्लीआं दा लै के आवे झूंगा, पिछला लहिणा झोली पाईआ। नाल छोटा बच्चा होवे मुंडा, कुक्ख कश्मीरो दए सुहाईआ। गुरसिख इक लत्तां तों होवे टुंडा, सहारा लाठी वाला बणाईआ। रणजीत कौर कन्न विच पा के बुंदा, केस खुल्ल्हे दए रखाईआ। अग्गे वेखो खेल केहड़ा फेर हुंदा, हिन्दुस्तान विच दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गिरधारे कोल होवे टुकड़ा बरफ़ी, हथ्थ सज्जे विच उठाईआ। चरणी कोल होवे कड़छी, जो घर बाहर छड्ड के प्रभ दी सेव कमाईआ। राम सिँघ कोल होवे पर्ची, बधक दा लेखा दए चुकाईआ। बिशन कौर दे कोल होवे चरखी, सूत्र तन्द इक वखाईआ। बसन्त कौर दी चिट्टी होवे वरदी, अन्त दा लेखा दए मुकाईआ। हरबंस कौर प्रभ दी बाणी होवे पढ़दी, शब्दी राग अल्हाईआ। सब दा मुख होणा दिशा चढ़दी, मनजीत दए गवाहीआ। लहिंदी दिशा वेखो लड़दी, सदी चौधवीं आख सुणाईआ। एह खेल आपणे घर दी, घर विच लैणी बणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं आई हक़ विचार, विच्चर के दयां जणाईआ। मैं आउणा भगत दुआर, ख़ुशीआं विच चाँईं चाँईंआ। बाहर करां निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नौ दा वक्त लैणा विचार, वद्ध घट्ट ना कोए रखाईआ। पंज प्यारे मैनूं मिलण पहली वार, बस्तर पीले तन छुहाईआ। नंगी कढ्ढ के हथ्थ कटार, कटाकश धुर दा देण लगाईआ। मैं कर के निमस्कार, सीस दयां झुकाईआ। मैं सुणया तुहाडा वस्से एथे यार, करता धुरदरगाहीआ। जे तुहानूं उहदे उत्ते एतबार, मैनूं दयो मिलाईआ। मैं सगन मनाउणा विच संसार, संसारी भण्डारी नाल रखाईआ। नबी रसूल डरदे कुछ ना सकण उच्चार, भय विच अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणा उह आसण, चिरां तों आस रखाईआ। जिथ्थे बहे पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। वछाउणी ओह चादर, जेहड़ी कौर तृप्त दी सेव लगाईआ। बख्शीश सिँघ होवे नाल साथन, कन्नी कन्नी नाल उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दुहाई दे के कहां मैं सदीआं दी पापण, मेरा पाप ना कोए गवाईआ। जिस वेले मुहम्मद दी उम्मत लग्गी गवाचण, मैं विच्चों पैर आई ख़िसकाईआ। मेरा सुखी होया स्वासन, जन भगतां दर्शन पाईआ। मुनी मुनीश्र सारे आखण, एहो धुरदरगाहीआ। अज्ज मेरी लेखे लग्गी सगनां
❋
❋
वाली कीती दातण, आपणा रंग बदलाईआ। मैनूं सारे अंदरों प्रभू दे प्यारे जापण, जो सोहँ जप के आपणा झट लँघाईआ। जेहड़े इक्को अक्खर वाचण, जगत विद्या डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं वखाइओ काली अल्फ़ी, अलिफ़ ये दिती तजाईआ। मेरे ख़ुदा दी चौथी बरसी, चौथा जुग दए दुहाईआ। जन भगतो मैं तुहाडे विच हो जाणा भरती, आपणा नावां लैणा लगाईआ। फिर तुहाडे अग्गे करांगी अर्ज़ी, अर्ज़ देणी सुणाईआ। सतिगुर कदे ना मन्निओ फ़रज़ी, जो जम्म के फेर मर जाईआ। पुरख अकाल बिना कोई नहीं तुहाडा दर्दी, मात पित भाई भैण झूठे नाते जाण छुडाईआ। नार कन्त इक दूजे दे गर्ज़ी, अन्त तोड़ ना कोए निभाईआ। मैं चौहन्दी तुहाडी सारयां दी प्रभ दे नाल हो जाए मर्ज़ी, जन्म मरन दी मर्ज़ रहे ना राईआ। जे तुसीं रोको प्रभ दर्शन तों मैं नहीं रहिणा वरजी, वाजब बचन दिता सुणाईआ। मेरे वास्ते साढे तिन्न गज़ दी अल्फ़ी सीं के लिआवे लाल सिँघ दरज़ी, जो याराना पिछला मुहम्मद नाल रखाईआ। मैं फिर भेद खोल्हांगी अगली गल्ल दी, की आशा होर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे इक्को मेरा अब्बा, आलमीन अख्वाईआ। जिस दा दो जहान दब्बा, भय विच डराईआ। ओह लम्भयां किसे ना लभ्भा, खोजे जगत लोकाईआ। वस्से आपणी हद्दा, सचखण्ड डेरा लाईआ। सब तों वखरा अड्डा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । जे भगत देवे ओहनूं सद्दा, ओह लोकमात आवे चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी प्रेम प्यार दा बद्धा, बन्दना विच सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तारनहारा मच्छ कच्छ डड्डां, डंडावत विच मनौत आपणी इक जणाईआ।
गुरमुख इक्की लाल बन्न्हण दस्तारे, इक्कीआं गंढ्ढ पुआईआ। दस विआहे दस कँवारे, इक्कीवां रंडां नज़री आईआ। सारयां दे हथ्थ विच होण पंज पंज छुहारे, वड्डा छोटा ना वेख वखाईआ। इक्की इक्की बोलण जैकारे, ढोला धुरदरगाहीआ। सुरजीत सिँघ होवे विचकारे, बैठा उट्ठया इक्को रंग रंगाईआ। जिस दा विआह होणा सी दुबारे, ओसदा लहिणा पूर कराईआ। गुरदर्शन दे थोड़्हे दिन रहन्दे सी विच संसारे, नौ माघ अन्त अख़ीर समझाईआ। ओस नूं जन्म देणा फेर विच्चों आपणी धारे, पिछले कर्म दा लेख बणाईआ। बावन बलि बलि बावन दोवें करन निमस्कारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा खेल सच्ची सरकारे, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला वेख वखाईआ।
❋
❋
सदी चौधवीं कहे एह खेल प्रभू महाना, मैं सच दयां जणाईआ। जेहड़ा पीड़्हा मँगाया सी नाल बहाना, विआह गुरदर्शन दा याद कराईआ। अजे तक ओस नूं हुक्म नहीं दिता तेरा एस उत्ते मालकाना, तेरी वंड वंडाईआ। ओहनूं रख्या कर बेगाना, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाईआ। गुरदर्शन दा लेखा पिछले सतिजुग दी धार, चार जुग तों चली आईआ। सदी चौधवीं कल होई त्यार, मुहम्मद नाल वड्याईआ। खेल करन वाला करतार, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जिस कन्या ने घर घर भगतां दे दुआरे भोग दा कराया विहार, राउ रंक इक्को जेहे दिते बणाईआ। ओस दी जगह सदी चौधवीं नूं पीहड़े उत्ते देणा बैठाल, मौत नाल लाड़ी देणी प्रनाईआ। प्रभ दा खेल कोई ना जाणे सारे जीव बाल, बाली बुध्ध ना कोए वड्याईआ। बिना वक्त तों पुरख अकाल कदे नहीं करदा इक़बाल, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। बलि वेले दा सवरन सिँघ एस घर दा इक निक्का जिहा बाल, जो बावन दा दर्शन पाईआ। एसे कर के एथे खोल्हया हाल, अगला लेखा फेर दयां समझाईआ। प्रभ दी मर्ज़ी जिस नूं चाहे मारे जिस नूं चाहे दए ज्वाल, पुच्छण वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ।