पुस्तकालयभाग २१

पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे मैं आई भज्जी नठ्ठी, बन्दगी बंदयां वाली तजाईआ। चौदां तबकां टप्पी, पल्ला आई छुडाईआ । आशा कर के पक्की, पहुंची चाँईं चाँईंआ। मेरी प्रीत होवे ना कच्ची, कच्चा तन्द ना रूप वखाईआ। जो पिछली आसा रखी, सहजे पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हक़ीक़त हक़ी, हक़ दयां दृढ़ाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं आ गई नाल चा, चाउ घनेरा इक जणाईआ। मैं भगत दुआरे अग्गे ल्या साह, साह साह विच्चों बदलाईआ। पंजां प्यारयां कोलों मँगी पनाह, सीस सीस झुकाईआ। मेरा पिछला बख्शो गुनाह, दुखड़ा रहे ना राईआ। मुहब्बत विच करो हां, हामी भरो थाईं थाईंआ। मैं वी जा के दर्शन करां, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस ने जीवण देणा नवां, नव नौ चार डेरा ढाहीआ। मेरा पूरा होया समां, सहज सहज सुणाईआ। मैं ओस दी चरणी पवां, पवण पाणी जिस दी सेव कमाईआ। ओस दुआरे बहवां, जिथ्थे बैठयां ना कोए उठाईआ। मैनूं जगत दी नहीं कोई तमअ, लालच विच ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वेखो

❋

❋

तन वजूद, अंदर बाहर वज्जे वधाईआ। मिल्या मालक इक महबूब, महव नूर ख़ुदाईआ। जिस दा सारे देंदे गए सबूत, भविख्तां विच लिखाईआ। जिधर वेखां ओधर मौजूद, चारों कुण्ट नूर रुशनाईआ। मंज़ल दस्स हक़ मक़सूद, दरगाह साची इक वड्याईआ। जिथ्थे अक्खर नहीं हज़ारा दरूद, बसरी इस्म ना कोए शनवाईआ। ना कोई हथ्थां वाली पूज, ना कोई सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आई भज्जी दौड़ी, पिछला पन्ध मुकाईआ। चौदां तबकां ला के पौड़ी, पौड़ी डंडे आई तजाईआ । उम्मत अन्तिम वेखी कौड़ी, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ। मेरी दुहाई बौहड़ी बौहड़ी, होका हक़ अल्हाईआ। मैं वेखणा तक्क के ग़ौरी, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। नज़र आया अवर दा औरी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आई दूर दुराडी नस्सी, नसां आपणीआं रही वखाईआ। चौदां वार मैं चौदां तबकां विच फसी, कन्ढ्ढे उत्ते डिग्ग डिग्ग आपणा आप भन्नाईआ। शरअ दी तोड़ के सहजे रस्सी, रस्ता आपणा ल्या अपनाईआ। मैं हैरान होई जिस वेले चार कुण्ट वेख्या आपणी अक्खीं, धुर दी अक्ख खुल्हाईआ। परवरदिगार दी दिसे कोई ना सख़ी, सख़ावत वाला हथ्थ ना कोए उठाईआ। मुहम्मद रिहा कोए ना हट्ठी, ईमान अमाम ना कोए जणाईआ। सारे अलिफ़ ये दी पढ़दे पट्टी, अक्खरां वाली सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं आई भगत दुआर, पिछला पन्ध मुकाईआ। मैं छड्ड के चौदां तबक चुबार, चारे कुण्टां डेरा ढाहीआ। मस्तक धूढ़ी ला के शार, टिक्के नूर जोत रुशनाईआ। दूरों कढ्ढदी आई हाढ़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरी दरोही मेरे परवरदिगार, यामुबीन तेरी सरनाईआ। जिस ने मेरे लेख विचार, पूरबले खोज खुजाईआ। दरस कराया पंज प्यार, जो गोबिन्द रंग चढ़ाईआ। जिन्हां दे हथ्थ तेज़ कटार, मेरे पापां करी सफ़ाईआ। मैनूं सोहणे लग्गे लाड़, जोबनवन्ते नज़री आईआ। मैं चरण उत्ते कर निमस्कार, आपणी आसा पूर बणाईआ। मैं चौहन्दी इक्की गुरसिख बोलण हक़ जैकार, जै जै कार करे लोकाईआ। एह धुर दे उह अगम्मी नाअर, जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर सुणन चाँईं चाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव खड़्हे पनिहार, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आ गई थक्की मांदी, बलहीण दुहाईआ। मैं तूं ही तूं ही आई गांदी, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। मैं छड्ड के सोना चांदी, लालच दिता मिटाईआ। मैं वेखी नहीं पवण ठांडी, अगनी तत ना कोए तपाईआ। मैं किसे सरोवर नहीं नहांदी, जलधार ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा

❋

❋

देणा चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां भगत दुआरा, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। धुर दा मिले इशारा, ऐशो इशरत डेरा ढाहीआ। मेरा हो गया अन्त किनारा, नईआ नौका रही डुलाईआ। की करे मुहम्मद विचारा, विच्चरके दस्से ना कोए सुणाईआ। मेरा महबूब परवरदिगारा, जल्वागर नूर इलाहीआ। जिस दा मुकामे हक़ दरबारा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। कलमयां तों बाहर अखाड़ा, बिन रसना ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं उम्मत कहिंदी हो गई बुढ्ढी, आपणा रूप बदलाईआ। बुड़्हापे विच फिरे डुड्डी, चल सके ना राईआ। पा ना सके लुड्डी, क़दम क़दम नाल उठाईआ। मेरे अंदर विचार सुज्झी, आशा लई प्रगटाईआ। कोई रमज़ मारदा गुज्झी, मैनूं अंदरों रिहा हिलाईआ। जिस ने सब दी बदल देणी बुद्धि, बुद्धिवान ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बेशक दूर दुराडी आई थक्की, थकावट विच दुहाईआ। भगत दुआरे आउँदी मूल ना अक्की, अकल बुद्धी तों परे दस्सां पढ़ाईआ। मैनूं ऐं जापदा एह भगतां दी संगत कट्ठी, गुरमुख धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा पुरख अकाल दी पढ़ लई पट्टी, पटने वाला विचोला इक्को माहीआ। जिस दे दुआरे उत्ते गुर अवतार पैगग्बर हुंदे सती, सति सतिवादी कहि के सीस निवाईआ। मैं वी ओस दी आसा रखी, जो रक्ख्या करे थाईं थाईंआ। ओस दे चरणां वसी, जो वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जन भगतो जे सच पुच्छो ते मैं आई मसी मसी, चारों कुण्ट ठोकरां खाईआ । तिन्न वेरां मैनूं राह विच पै गई गशी, मुख विच जल ना कोए टिकाईआ। प्रभू दे प्यार विच हुंदी रही अच्छी, एहो वज्जदी रही वधाईआ। मैनूं वेखो मैं सुक्क के हो गई पच्छी, पच्छिम तों भज्जी ते पूरब डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग दए चढ़ाईआ। जन भगतो मैं जन्म कर्म दी माढ़ी, मुड़ मुड़ दयां सुणाईआ। मैं चौदां सदीआं बणी नहीं किसे दी लाड़ी, प्रनावण वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं नौ वेरां गोबिन्द दी तक्की दाढ़ी, चौदां वेरां सीस निवाईआ। तिन्न वेरां मुहम्मद दे सिर ते रखी खारी, फुल्लां गंढ्ढ टिकाईआ। एह मेरी खेल निआरी, कलमे वाले ना किसे समझाईआ। सच पुच्छो मैं ख़ुदा तों बिना हुंदी रही दुख्यारी, मेरा दर्द ना कोए गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज प्यारे करो मन्ज़ूर, मैं निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मैनूं आई नूं करो क़बूल, तुहाडे क़दमां दयां दुहाईआ। दर्शन कर लैण दयो इक हज़ूर, जो दाता धुरदरगाहीआ। बख्शे मेरे क़ुसूर, क़सम खा के दयां सुणाईआ। मैं छड्ड के माण ग़रूर, बैठी वास्ता पाईआ। जे मिल जावे इक चरण दी धूढ़, टिक्का लवां छुहाईआ। फेर मैं दो जहानां हो जावां मशहूर,

❋

❋

मशवरा तुहाडे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला दए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज प्आरयो मेरी इक अरज़ोई, अर्ज़ दयां जणाईआ। बिना गोबिन्द तों किसे ना मिलदी ढोई, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरी इक हक़ ख़ुदा दी दरोही, तोबा तोबा कर सुणाईआ। मैनूं आण मिलावे कोई, प्रीतम मेला होवे सहज सुभाईआ। मैं आपणी पत खोही, लज्जया रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे की तुसीं प्यारे पंजे, इक्को रूप बणाईआ। मेरा दूर करोगे रंजे, रंजश दयो गुआईआ। मैं जीव जहान वेखे अन्धे, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। चुरासी विच्चों थोड़्हे दिसे बन्दगी वाले बन्दे, जो प्रभ दा दर्शन पाईआ। मैं आ गई ओस आपणे कन्ढ्ढे, जिथ्थे कन्ढ्ढी दा मालक आपणा खेल कराईआ । हुण इक वार सारी सृष्टी ते कराउणे दंगे, दग़िआं वाले देणे खपाईआ। गोबिन्द ने जिथ्थे लाए पंजे, पंच परपंच देणा गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज प्आरयो मेरी इक अरदास, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मैं वेखणा खेल तमाश, परदा देणा उठाईआ। मैंनूं दिसदा पुरख अबिनाश, जो अबिनाशी आपणी कल वरताईआ। तुसीं मेरा दयो साथ, अग्गे चलो चाँईं चाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की दस्सां बात, कहाणी की जणाईआ। तुहाडी पंजां दी जमात, सोहणी नज़री आईआ। मैं चौहन्दी अज्ज तों बिशन सिँघ दा दु:खड़ा हो जाए नास, दर्द रहे ना राईआ। सुखाला होवे स्ठास, रंग चढ़े इक अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं कहे दया सिँघ नहीं बुढ्ढा, सूरबीर नज़री आईआ । जिस दा लहिणा गोबिन्द नाल सुधा, वदी सुदी ना कोए समझाईआ। जिस दा भाग होणा उदा, निरगुण नूर डगमगाईआ। मैं कोई मँगण नहीं आई भुग्गा, हिस्सा विच ना कोए जणाईआ। मैं ख़ुश होई जिस वेले भगतां दा भगत दुआरा वेख्या झुग्गा, चौदां तबक दी झुग्गी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां आपणे वीरे, जो सोहणे नज़री आईआ। जिन्हां दे हथ्थां विच कलीरे, अग्गे आवण चाँईं चाँईंआ। हथ्थ मिलावण धीरे धीरे, प्रेम प्रीती इक सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे की मेरे लई लिआए सौग़ात, वीरो मैनूं दयो जणाईआ। एह चंगी सोहणी रात, भिन्नड़ी ख़ुशी बणाईआ। पहलों कहो असीं सारे इक जमात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर मैं तुहाडी दास, सेवक हो के सेव कमाईआ । तुहाडी मुहब्बत मेरा स्वास, साह साह

❋

❋

समाईआ। मैं नहीं तक्कया उपर आकाश, ख़ाक उत्ते ख़ाक धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे वखाओ केहड़ा सत्त रंग, सज्जे हथ्थ नाल उठाईआ। ओ गुरमुखो एह ते मेरी पहली मँग, मैं इशारे नाल जणाईआ। भगत दुआरे आउण दा बणा के ढंग, बैठी डेरा लाईआ। एह पंजां दी पंज पंज वार गंढ्ढ, तन्दन तन्द जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे एह कलीरे नहीं एह कलमे दी दात, कलामां वाल्यां दयां सुणाईआ। सुणो अर्श फ़र्श दी बात, बातन दयां दृढ़ाईआ। भगतां दी इक जमात, इक्को नूर नूर रुशनाईआ। जो मुहम्मद गया आख, सो परवरदिगार आशा पूर कराईआ। मैं रहिणा नहीं गुस्ताख़, गुस्सा गिला देणा गवाईआ। जन भगतो मैं सिखण आई जाच, याचक हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं बन्न्हो हथ्थ कलीरे, मुखों सोहँ ढोला गाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं प्रेम कलीरे बन्न्हे, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। मैं चौदां तबकां फिर के आई बन्ने, कन्ढ्ढी कन्ढ्ढे आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं हुक्म सुणदी आई आपणे कन्ने, की कलमा धुरदरगाहीआ। जेहड़ी सदी माता कुक्ख विच्चों ना जम्मे, मरिआं ख़ाक ना कोए दफ़नाईआ। उस दा बेड़ा मालक इक्को बन्न्हे, जो बन्न्हणहार इक अख्वाईआ। धन्न वड्याई जे महबूब मेरी मन्ने, मनसा पिछली पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा आपणे विच छुपाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अल्फ़ो ज़ुलीओ उम्मते नज़ी शाजो कुज़ू कुलज़ा अज़ीं मुहम्मदे सहा क़बरे कलू दुआए ख़ुदा, ख़सूसेजमां ज़ूने ज़हद्द चसते कदुल, दस्ते बज़ूल, मस्ते रसूल, इस्लामे दुआ, तेरी रज़ा रहमते ख़ुदा, ख़ादमे अदा, नादाने नदां, तेरी नज़रे मेहर नज़री आईआ। मैं सख्ते सुख़न, ऐली दुहाई हुसन, हुसन्ने ज़कुल्ल महबूबे हक़ तनवलज़ज़ी मौज़ुख़ली ज़ख़तानू किसत कनू कुदरते क़ादर क़ादर क़रीम नज़री आईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा इक्को अल्ला, अली रसूलां रिहा बणाईआ। जिस दा फड़िआ धुर दा पल्ला, पल्लू सब तों ल्या छुडाईआ। जिस दा लेखा जलां थलां, दो जहान रिहा चलाईआ। वस्से निहचल धाम अटॅला, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। मेरा मेटे अन्तिम सल्ला, सलल हो के आपणा नूर दए चमकाईआ। हाए उफ़ मेरा मुहम्मद रह गया इकल्ला, कलमा कज़ू, किसे दी रही ना कोए रज़ूह, कम्म ना आया उज़ू, वजह सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग दए बदलाईआ। ओए प्रभू केहड़ा तेरा सत्त रंगा, सति सति दे समझाईआ । मैनूं ते जापदा एह जम्मू वाल्यां दा डंडा, जो डंडौत सब नूं दए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच कोई रहिण ना देवे गंदा, कलमा

❋

❋

सब नूं दए पढ़ाईआ। जेहड़ा गोबिन्द ने बिना हथ्थां तों माछूवाड़े लाया पंजा, पंजां दी शहादत दए भुगताईआ। वेखो सदी चौधवीं कहे उम्मत दा पाटण लग्गा तम्बा, टाकी फेर ना कोए लगाईआ। मेरा भगतो होण लग्गा कारज अनन्दा, अनन्द इक्को देवां समझाईआ। ओह जिस नूं तुसीं समझदे बन्दा, ओह मालक नूर अलाहीआ। मैं मंगिआ ओस दा संगा, सगल सृष्टी दिती तजाईआ। मैनूं झूठा दिसे धन्दा, धर्म दा मार्ग इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी खेल रिहा बणाईआ। ओह कलीरे कहिण असीं तेरीआं बाहवां लमके, लम्मी आयू रहे वखाईआ। नी असीं वी प्रभ दी धारों जम्म के, सत्त रंग लए बदलाईआ। जे तूं आई पैंडा भन्न के, भज्जी वाहो दाहीआ। सुण लै नाल कन्न दे, बिन कन्नां दईए सुणाईआ । जे कोई खेल कीते भगतां विच छल दे, अक्ख लई मटकाईआ। फेर वेखीं तैनूं तेरीआं सत्तां ज़मीनां तों थल्ले घलदे, असमानां उत्ते ना कोए चढ़ाईआ। असीं भगत ओस प्रभ दी गोदी विच पलदे, जो पलक विच कोटन कोटि गुर अवतार पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव आपणी धार विच्चों उपजाईआ। अज्ज लेखे मुकणे ओह दुआरे बलि दे, जिस दी बावन दए गवाहीआ। ओह सदी चौधवीं कमलिए तूं ते चली अज्ज ते भगत जन कहिण असीं चले कल्ह दे, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। जे तूं शरअ रखणी असीं नहीं तेरे विच रलदे, तैथों मुख जाणा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा घर देणा वसाईआ। सत्त रंग कहिण असीं हो गए इक दूजे दे साथी, सोहणा संग बणाईआ। हुण मन्नणी पऊ तैनूं आखी, सीस जगदीश झुकाईआ। हुण चलणी नहीं कोई हाटी, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। तैनूं अज्ज दी मिली राती, आपणी रुतड़ी लैणी महकाईआ। कुछ लेखा रैह जाणा छब्बी पोह नूं बाकी, बाक़ाइदा दईए दृढ़ाईआ। ओस वेले पुरख अकाल ने सवा घंटा अलाही कलमे दा बणना पाठी, जिस नूं नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विच फेर कोई ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे कलीरे सोहणे फब्बे, मैनूं दयो जणाईआ। एह समां मिलदा कदे कदे, क़दीम दी रीती चली आईआ। जिस वेले पुरख अकाल दी जोत जगे, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। ओस वेले भगतां नूं आउँदे मज़े, बिना भजन बन्दगी तों पार लँघाईआ। किसे नूं टेकणे नहीं पैंदे मथ्थे, पत्थरां सीस ना कोए रगड़ाईआ। चढ़ाउणे नहीं पैंदे टके, आपणी क़ीमत ना कोए बणाईआ । जिस वेले सारी सृष्टी दीनां मज़हबां वेद शास्त्र पुराण क़ुरान अञ्जीलां तों अक्के, पढ़ पढ़ होए हल्काईआ। ओस वेले आवे पुरख समर्थे, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ जाप दस्से, दह दिशा दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां हिरदे वस्से, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी मस्से, कूड़ कुड़िआरा डेरा ढाहीआ। गुर अवतार

❋

❋

पैगग्बरां दे पूरे कर के पट्टे, पिछला लहिणा झोली पाईआ। फेर सारी सृष्टी प्रभू दा इक्को नाम जपे, जगजीवण दाता इष्ट मनाईआ। खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई भैण भाई बणन सके, दूजा नाता ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नैण नैण दए चमकाईआ। सदी चौधवीं हौली जिही बोले, बुल्ल हौली हौली हिलाईआ। मैं आई भगतां कोले, कोइल वांग कूक कुरलाईआ। जिन्हां माण वड्याई मिले उत्ते धौले, धवल वज्जे वधाईआ। मेरे पूरे होए कौल कँवले, कँवल नैण दए वड्याईआ। जिस नूं नानक किहा नूर अव्वले, आलमीन बेपरवाहीआ। हर घट अंदर नूरी जोत हो के मौले, मौला रूप अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे किथ्थे किशन सिँघ सूरबीरा, लालो नानक नज़री आईआ। मेरा हथ्थ नाल डाहवे पीहढ़ा, पीहड़ी आपणी लए बदलाईआ। जिस दा गोबिन्द बन्न्हणा बीड़ा, बेड़ा पुरख अकाल कंध टिकाईआ। जिस दा लाल रंग दा चीरा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। पूरब जन्म दा मरया वेखो कीड़ा, लहिणा सब दी झोली टिकाईआ। जिस दा उधार दाणा ज़ीरा, ज़ेर ज़बर दा पन्ध मुकाईआ। चारों तरफ़ वेखो लकीरा, आपणा रंग रही चढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा किड्डा सोहणा वीरा, जो मेरे सगन रिहा बणाईआ। मैनूं इक वेरां देवे धीरा, धीरज नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं फिरां पुट्ठी पैरीं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दी लोड़ रही ना राईआ। मैं चौदां सदीआं तहिरी, जिस दी तहिरीर ना कोए बणाईआ। मेरे प्रभू दी रमज़ गहरी, गहर गम्भीर ना किसे जणाईआ। जिस ने गुर अवतार पैगग्बर बणाए शाइरी, शरअ कलमयां वाली दिती सिखाईआ। गल विच फाँसी पा के बेड़ी, जगत दिते लटकाईआ। मैं हैरान हो गई भगत तारन लग्गिआं ना लावे देरी, डेरा गुरमुखां विच लगाईआ। जिस दे कोल जगत मुहाणिआं वाली नहीं बेड़ी, चप्पूआं वाली कार ना कोए कमाईआ। जिस वल मेहर नज़र इक फेरी, फिरदयां तुरदयां पार लँघाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वी बणन आई ओस दी चेरी, चिरी विछुन्नी दयां दुहाईआ। जिस निरगुण हो के मारी फेरी, फिर फिर वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पतणां तों पार वेखां फ़रंगी, फ़ारस परे दुहाईआ। जिन्हां धार दो रंगी, ईसा दए गवाहीआ। मूसा चढ़ के वेखे कंधी, आपणी अक्ख उठाईआ। जिस ने सब दी बदल देणी डंडी, रसते देणे उलटाईआ। सब दी पिट्ठ करनी नंगी, पुश्त पुनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। मज़हब दी रहिण नहीं देणी कोई पाबन्दी, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। जन भगतां बण के संगी, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नाता

❋

❋

लै जुड़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा बदलदा जांदा इरादा, हिरदिउँ दयां जणाईआ। मैं छड्ड के सन्तां साधां, सिध्धा इक्को राह तकाईआ। जिथ्थे हुक्म मिले बोध अगाधा, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। उहदे नाम दा इक्को कैदा, का खा ना कोए वड्याईआ। जिस दे चरण चुम्मदे कृष्णा राधा, सीता राम सीस झुकाईआ। जिस दा साथी गोबिन्द वाला बाजां, बाज़ी आपणे नाल जणाईआ। ओह करे आपणा खेल अगम्मी वाधा, वाधल करे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग दए बदलाईआ। सदी चौधवीं कहे जे मैं वड़ जां चार विच दीवारी, निमाणी हो के दयां सुणाईआ। मुहम्मद दी रहिणी नहीं चार यारी, याराना सब ने जाणा तुड़ाईआ। मैं चार कुण्ट फिर फिर थक्की हारी, हौक्यां नाल सुणाईआ। मैं चौदां सदीआं रही कँवारी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी मुहम्मद दी हो गई रत्ती दाढ़ी, मैहन्दी रंग रंगाईआ। मैनूं छड्ड के गया पछाड़ी, पिच्छा गया बदलाईआ। मेरी लग्ग गई अग्ग नाड़ी, नाड़ नाड़ रही कुरलाईआ। मैं डिगदी फिरी विच झाड़ी, झाटा खुल्हा दयां दुहाईआ । किथ्थों मिले नी मेरा परवरदिगारी, जो परवरिश करे थाउँ थाईंआ। जां वेख्या उस दी खेल निआरी, निरँकार आपणा रूप बदलाईआ। शब्दी हुक्म धुर दा सद्दा देवे विच्चों आपणी धारी, धरती उत्ते ना किसे समझाईआ। सदी चौधवीं तूं सेवा कीती भारी, किसे भरम रहे ना राईआ। एसे कर के लग्गें प्यारी, तैनूं प्यारयां विच मिलाईआ। छब्बी पोह नूं साढे तिन्न घंटे देवीं एथे बहारी, अंदर बाहर सेव कमाईआ। फेर दस्सांगा तेरे मुहम्मद दी किहो जिही आवे हाढ़ी, हाए हाए नाल दुहाईआ। मेरे कोल हुक्म दी लाउण वाली चंगिआड़ी, जो सब नूं दए जलाईआ। वेखीं किते भगतां नाल ना करीं ग़द्दारी, नहीं ते गधे ते चाढ़्ह के चारों कुण्ट दयां फिराईआ। अग्गे इक दी होणी सिक्दारी, हुक्म चले धुरदरगाहीआ। गुर अवतारां पैगग्बरां दे गलों दीनां मज़हबां दी लाह देणी पंजाली, हौला भार भार ना कोई वखाईआ। इक्को दीपक जगणा सब दे काया मन्दिर विच थाली, जो गगन दा लेखा नानक गया समझाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला, परवरदिगार सांझा यार सृष्ट सबाई दा बणे इक्को हाली, हलत पलत सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग दए चढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बहवां उत्ते पीहड़ा, पीड़ पिछली रहे ना राईआ। उत्ते लवां लाल लीड़ा, जो गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। मेरा सोहणा फब्बे कलीरा, कलीआं पंज पंज बणाईआ। जेहड़ा मरया निक्का जिहा कीड़ा, कीट हस्त दए वड्याईआ। जेहड़ा सोहणा दाणा ज़ीरा, ज़ीरो दा लेखा देवे चुकाईआ। मैं तक्कां ला के आपणी नज़ीरा, नज़र नज़र विच्चों बदलाईआ। किथ्थे मेरा लाल लीड़ा, मैं मुख ल्यां छुपाईआ। आह वेखो सज्जे पासे आण बैठा कबीरा, कवीआं दा कवी सोभा पाईआ। मैनूं कहे इक अक्ख चों वहा दे नीरा, नैणां छहबर

❋

❋

दे लगाईआ। मैं हस्स के किहा ना हो दिलगीरा, तैनूं दिलबर दयां मिलाईआ। जिस दा तूं राह दस्स के ग्यों भीड़ा, सहजे मिलण कोए ना पाईआ। वे कबीरा सहजे मुख तों लाह दे लीड़ा, निरगुण नूर नज़री आईआ। जो सभदी बदल देवे तक़दीरा, जन्मां दा लेखा ठुड्डिआं नाल गुआईआ। जिस दे हथ्थ सच नाम दी शमशीरा, शरअ दे बंधन रिहा तुड़ाईआ। जे सच पुच्छें उहदे कोल भगतां दे प्रेम दा गडीरा, बच्चयां वांग खेलां रिहा खिलाईआ। चल ओए मेरे माल जगीरा, जगह जगह दयां बदलाईआ। जेहड़ा फिरदा वांग फ़कीरां, बग़ली लै के अग्गे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, । शहिनशाह ते नाल कंगाल दिसे, कंगाली कंगल्यां विच छुपाई होई ए। फेर तक्को ते पातशाह ग़रीबां दा रखवाल दिसे, जोड़ी आपणे नाल बणाई होई ए। फेर वेखो ते दीनां दा दीन दयाल दिसे, दर्दीआं आपणा दर्द वंडाई होई ए। फेर वेखो ते सुरत संभाल दिसे, गलवकड़ी गल विच पाई होई ए। फेर वेखो यार दा यार दिसे, यारी धुर दी तोड़ निभाई होई ए। फेर वेखो ते जोत अकाल दिसे, बच्चयां आपणी गोद उठाई होई ए। फेर वेखो ते सचखण्ड सच्ची धर्मसाल दिसे, जिथ्थे भुक्खिआं रंग रंगाई होई ए। फेर वेखो ते जगत तों वखरी चाल दिसे, पिछली रीती सर्ब गंवाई होई ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी खेल खिलाई होई ए। फेर वेखो आपणा रंग रंगाई जांदा। फेर वेखो भगतां दो जहाना पार कराई जांदा। फेर वेखो सचखण्ड दुआर बठाई जांदा। फेर वेखो ख़ुशीआं नाल ढोले गाई जांदा। फेर वेखो भगतां दी छाती उत्ते आसण लाई जांदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जेहड़ी किसे नहीं कीती ओह कर करके वखाई जांदा। उठ यार पुराणे सूफ़ी, सुतिआं दयां जगाईआ। पिछली खेल होणी मनसूख़ी, मुसलसल दयां दृढ़ाईआ । गुरमुख रहिण नहीं देणा दुखी, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। भाग लगाउणा मावां कुक्खी, जो भगत जणेंदी माईआ। दो जहानां गोदी जावां चुक्की, चारों कुण्ट सेव कमाईआ। जन भगतो मेरी खेल अजे नहीं मुक्की, अगला लेखा दयां समझाईआ। जेहड़ी कथा कहाणी गुर अवतार पैगग्बरां नहीं मैथों पुच्छी, ओह सब नूं देणी समझाईआ। तुसीं मेरे जजमान मैं तुहाडी कटण आया बुत्ती, बुतख़ान्यां करां सफ़ाईआ। तुसीं मेरे सोहणे सच मुक्खी, मुखड़े दयां धुआईआ। तुहाडा लेखा मुक्या उलटे रुक्खीं, रुख़स्त लख चुरासी विच्चों कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। ओह यार प्यारे सांझे, बग़ली दे फड़ाईआ। तुसीं चार जुग दे सारे थक्के मांदे, गुरमुख पिछले नज़री आईआ। जन्म जन्म रहे जस गांदे, ढोला सिफ्त सालाहीआ। हुण केहड़ी गल्लों शरमांदे, लोक लज्जया देणी गवाईआ। मैं कोई चारन नहीं आया ढांडे, मझीआं पाल बण के गऊआं वृंदावन फिराईआ। मैं चौहन्दा तुसीं रहो पींदे खांदे, ख़ुशीआं झट लँघाईआ।

❋

❋

मैं तुहाडे रहवां परांद सरांदे, पैरां वल खलो के तुहाडे मथ्थे दा दर्शन पाईआ। जे तुसीं इक सरोवर नहांदे, मैं सरोवर तुहाडा दयां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। आह लै बग़ली आपणी फ़कीरा, फ़िकर दिता मुकाईआ। ज़रा आ जा अग्गे संगल वाल्या पा के ज़ंजीरा, ज़ंजीरी तेरी दयां खिचाईआ। तूं पीता दुध्ध मात दा सीरा, रसना रस वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए वखाईआ। आह वेख लओ शरअ दा संगल, सगल दयां जणाईआ। प्रभ दी ख़ातर फिरदे जूहां जंगल, टिल्ले पर्बत ध्यान लगाईआ। खा के मूल कंदन, आपणा झट लँघाईआ। ला के मथ्थे चन्दन, त्रसूल रहे बणाईआ। डंडावत कर के बन्दन, मथ्थे रहे घसाईआ। कर इश्नान गंगन, सूरज देवता पाणी चढ़ाईआ। पुज गोदावरी कन्ढ्ढण, पाणी नासां विच टिकाईआ। बण के पुजारी ब्राह्मण, नैण नैण रहे समझाईआ। जन भगतो बिना प्रभू तों सारे ऐवें वञ्जण, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। तुहाडा इक्को वार दा मजन, मंज़ल दो जहान चुकाईआ। जिन्हां दा मालक धुर दा सज्जण, शहिनशाह नूर अलाहीआ। चाढ़्ह देवे आपणी रंगण, रंगत इक रंगाईआ। गुरमुख किसे दुआरे जावे ना मँगण, मांगत हो ना झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। ओह संगल वाले दस्स केहड़ा ख़रीदोगे संग, संगी कवण बणाईआ। किहदे कोलों मँगोंगे मँग, देवणवाला कवण अख्वाईआ। वेखो प्रभ दा सोहणा ढंग, नाम दा संगल सब दे गल विच देवे पाईआ। जे तुसां प्रेम तों होणा तंग, बाहवां उपर लओ उठाईआ। जे सच पुच्छो मैनूं भगतां नूं मिल के पैंदी ठंड, वड्डे छोटे इक्को रंग रंगाईआ। किते हैरान ना हो जाइओ इस ने चंगे कीते प्यारे पंज, मैनूं पंजां दा रूप सारे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। संगल कहे मैं सगला साथी, सांझा यार अख्वाईआ । जिस वेले तेरा ऐराप्त हाथी, चौधवें रतन दिती दुहाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने नीले उत्ते पाई काठी, ज़ीन दिती टिकाईआ। ओस वेले शब्द अगम्मी बाणी आखी, बिना अक्खरां कर पढ़ाईआ। जिस वेले मेरा आया पुरख अबिनाशी, करता धुरदरगाहीआ। गुरमुखां दे गलों सदा वास्ते कट देवे जमां दी फाँसी, संगल आपणे हथ्थ तुड़ाईआ। लिहाज़ करदा नहीं किसे साक सज्जण सैण भाई भैण ते फुफी मासी, नाता गुरमुखां नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। संगल कहे मैं बणया नाल लोहा, मेरा घाड़न दिता घड़ाईआ। जिस वेले मैं सुणया सोहँ दोहा, दुहाई दे के दयां जणाईआ। ओए गुरमुखो मैं वी गया मोहिआ, मोह मेरे अंदर उपजाईआ। मैं भुब्बां मार के रोया, दिती हाल दुहाईआ। जीहनूं कहिंदे चूंके चुंनाचे गोया, सो मढ़ी गोर दा लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। संगल कहे मैं देवां अन्त संदेसा, सदी चौधवीं नाल दुहाईआ। जन भगतो भगत उधारना प्रभ दा पेशा, पेशीनगोईआं विच सारे गए समझाईआ। जिस दा निरगुण नूर रूप अगम्मी जोता, जोती जाता इक अख्वाईआ। धुर दा दस्स सच सलोका, नाम निधाना रिहा पढ़ाईआ । धन्न भाग संगल कहे मैनूं तुहाडे नाल मिल गया मौका, मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। संगल कहे मेरा दु:ख मिटिआ पीड़ा, दर्द रिहा ना राईआ। लेखा वेखणा नन्ही बच्ची दविंदर जिस दे सिर ते लाल लीड़ा, अग्गे हो के सीस निवाईआ। जिस दा जगत भगत वतीरा, वितकरा विच ना कोए बणाईआ। अमृत देणा अन्तर सीरा, रस देणा चखाईआ। दे के नाम जगीरा, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ। मुखों बोल के कहे लाल चुन्नी, चुन्नीआं वालीआं दयां जणाईआ। वेखो निक्की जिही मुंनी, जो मुनीआं माण तुड़ाईआ। जिस दे अंदर नाम दी धुनी, धुर दा राग इक अल्हाईआ। भाग लग्गा साढे तिन्न हथ्थ कुली, काया वज्जे वधाईआ। रस प्रेम मुख दा बुल्लीं, चश्म दीद चमकाईआ। सच प्रीती घोल घुली, मुहम्मद दए गवाहीआ। भगत दुआरे फली फुल्ली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। छोटी नन्ही बणी गवाह, शहादत दए भुगताईआ। जन भगतो प्रभू सब दा पिता माँ, बच्चयां वांग गोद उठाईआ। कदे ना करे नांह, जो चरण दुआरे सीस झुकाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। मेरीआं फड़ के दोवें बांह, उपर रिहा उठाईआ। लाल चीरे वाल्यां लए उठा, उठो मेरे भाईआ। इक्कीआं वेख लओ रंग दिता रंगा, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। इन्हां तों वखरा होर कोई ना, संगत दा रूप इन्हां विच मिलाईआ। जन भगतो असीं सारे भैण भ्रा, सोहँ ढोला लईए गाईआ। हुण सारे बहि जाओ नाल चाअ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत क्यों हुंदा जाएं उदास, मुहम्मद दे जणाईआ। मुहम्मद कहे मैं मंगिआ पाणी दा ग्लास, जो पिछला लेखा झोली पाईआ। मेरा मेरे कोलों हुंदा जाए नास, साबत रहिण कोए ना पाईआ। शेख़ रिहा कोई ना पाक, पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं धूढ़ी ला के मस्तक ख़ाक, ख़ाली हथ्थ दयां दुहाईआ। हज़रता मेरा ओस दे नाल होया मिलाप, जो मिलदा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां कायनात, क़ायम मुकाम हक़ाम खोज खुजाईआ। मैं तक्का अलिफ़ ये दी लुगात, ओ मुहम्मदा मुर्शद हो के क्यों पा ग्यों वफात, वफादारी तोड़ ना कोए निभाईआ । वेख प्रभ दे प्यारयां दी याद, यादाशत सब नूं रिहा

❋

❋

कराईआ। जिस दे कोल इक पाणी दा ग्लास, चौदां सदीआं दी बच्ची नज़री आईआ। एथों देणा प्रभ ने सब नूं आबेहयात, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। जो आ गया उपर धरती ख़ाक, ख़ाक ख़ाक विच्चों उठाईआ। सब दा खोल्ह के अंदरों ताक, परदा देणा चुकाईआ। तुसीं ओस प्रभू दे साक, जो सब दा पिता माईआ। तुहाडे जन्म जन्म दे कट के पाप, पतित पुनीत दिता बणाईआ। अग्गे कोई ना रिहो गुस्ताख़, गुस्सा गिला देणा गवाईआ। एह सोहणी सुहन्ज्णी रात, रुतड़ी इक महकाईआ। तुहानूं करना पए ना पूजा पाठ, लेखा सब दा दिता मुकाईआ। नहाउणा पए ना तीर्थ ताट, तट किनारा ना कोए वड्याईआ। एह उह आबेहयात, जिस नूं करबले वाले तरस तरस के आपणा नीर वहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं कहे जिस वेले आबेहयात मुहम्मद दे लग्गा नाल लबां, प्याला लबरेज़ नज़री आईआ। उन हो के भार पब्बां, पब्लिक नूं दिता सुणाईआ। ओ मुरीदो मेरा इक्को अब्बा, मालक धुरदरगाहीआ। जेहड़ा कदे नहीं करदा दग़ा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। चौदां सदीआं मेरा वधाउणा अग्गा, अगला भेव आपणे विच छुपाईआ। मैनूं पता नहीं लगदा ओस ने प्रगट होणा केहड़ी जगह, कवण धाम वड्याईआ। मुहम्मद ने सिर तों हो के नंगा, पुठ्ठा हो के सजदा दिता कराईआ। परवरदिगार अमृत पा के विच शाहरगा, रग रग कीती रुशनाईआ। मुहम्मद पुच्छया मैनूं दस्स कुछ वजह, वज़ाहत नाल समझाईआ। हुक्म मिल्या मेरी चलणा विच रज़ा, रमज़ान दा महीना भुक्खा रह के झट लँघाईआ। जिस वेले मैं आया निरगुण नूर हो के शेर बग्गा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तुसीं गुर अवतार पैगग्बर मेरे नाम दा वजाइओ डग्गा, ते डुगडुगीआं मेरे नाम दीआं हथ्थों देणीआं सुटाईआ। मैं कोई जाप नहीं करना हो के इक टंगा, अष्टभुज देवीआं वाला ना रूप बदलाईआ। जिस वेले जन भगत देण सद्दा, फिर लोकमात करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग चढ़ाईआ। पाणी कहे मुहम्मद दी कदी ना लहे उदासी, उदय असत दयां दुहाईआ। ईसा दी कटे कोई ना फाँसी, फ़ैसला हक़ सुणाईआ। मूसा दी मूँह दे भार डिग्गण वाली गाथी, सारे रहे गाईआ। तेरी प्रभू खेल किसे ना जाती, जोती जाते तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी बहु भाती, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। साचे मण्डल तेरी रासी, गुर अवतार पैगग्बर तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा लेखा झोली पाईआ। मुहम्मद कहे मैं पीता हयात आबे, अव्वल दिता प्याईआ। तक्कया नूर इक महराबे, जलवा हक़ रुशनाईआ। जिस कारण भज्जिआ विच्चों मक्के काअबे, काया लई बदलाईआ। पाणी पीता मदीने वाली ढाबे, चुल्लीआं सत्त सत्त कराईआ। मैनूं आवाज़ दिती आदम मेरे बाबे, अम्मां हवा कीती शनवाईआ ।

❋

❋

सुण नगमा अगम्मी रागे, पैग़ाम इक अलाहीआ। जिस वेले मुहब्बत रही ना इश्क हक़ीक़ी मजाज़े, मजलस कूड़ होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे लेखे पाईआ । मुहम्मद कहे मेरा सजदा डंडावत निमस्कार, चरण बन्दना कदमबोसी विच सीस जगदीश झुकाईआ। अमृत आबेहयात भगतां दी हयाती उत्तों देवे वार, वारस हो के वेख वखाईआ। लहिणा देणा पूरा क़र्ज़ा कराउणा उधार, उदर दे विच वेख वखाईआ। जे तेरा भगतां नाल प्यार, पारब्रह्म हो के आपणी सेव कमाईआ। सब नूं बच्चयां वांग गोद उठाल, छोटा वड्डा रहिण कोए ना पाईआ। जिस तर्हां बिशन सिँघ तेरा बाल, बचपन आपणा रंग चढ़ाईआ। तेरे हुन्दयां भगतां दे कोल ना जाए काल, फिर तैनूं सीस ना कोए झुकाईआ। जे तूं कर नहीं सकदा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। फिर खुल्ल्हे खोल्ह लै आपणे वाल, दरवेशां वाला रूप वटाईआ। जिथ्थे किते होऊगा आपणे परमात्मा नूं लवांगे भाल, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। मुहम्मद कहे प्रभ सदी चौधवीं दी जेहड़ी बदलण लग्गा चाल, गोबिन्द मेला सहज सुभाईआ। जन भगतो तुहाडे प्रेम दी तुहाडे अंदरों खिच्च के ढाल, आपणे हथ्थ लए टिकाईआ। एह खेल बेमिसाल, भगतां नूं कन्नो फड़ के चारों कुण्ट लए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर आई ख़ुशहाली, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। फल वेखण आया आपणी डाली, पत्ता पत्ता फोल फुलाईआ। बेशक कलयुग रैण अन्धेरी काली, कल्लआं कल्लआं नूं लख चुरासी विच्चों ल्या उठाईआ। एह खेल वेखो हाली, माज़ी दा लहिणा दयां मुकाईआ। जन भगतो तुहाडी मंज़ल हो गई सुखाली, सुक्खी सांदी आपणे घर लए पुचाईआ। जिथ्थे जगे जोत अकाली, अकल कल बैठा बेपरवाहीआ। भगत उधारना प्रभ दी रसम पुराणी, पुरीआं लोआं तों परे डेरा लाईआ। अग्गे कबीर सधने रविदास दी पढ़दे रहे कहाणी, हुण भगतां गणत ना कोए गिणाईआ। जिस ने तार देणी चारे खाणी, ख़ाने सब दे वेख वखाईआ। तुहाडी क़बूल हो गई सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दी पढ़ी बाणी, बाण अणयाला दिता लगाईआ। एस नन्ही बच्ची दा पाणी, पारब्रह्म दा मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं पढ़ के दस्सो वारता, की मैं आई सुणाईआ। मैं रूप नहीं कोई नार दा, तत्तां वाली ना वंड वंडाईआ। मैं दर्शन करना अगम्मी यार दा, जो धुर दा नूर ख़ुदाईआ। जाम पीणा हक़ीक़ी प्यार दा, जो प्रीतम हो के दए पिलाईआ। मेरा रोग मेट दए चौदां सदीआं विछोड़े वाले बीमार दा, अंदरों दु:ख गवाईआ। फेर मैं कहां एह अमाम महिदी रूप कल्गी अवतार दा, जो गोबिन्द गया जणाईआ। जो डुब्बआं दे बेड़े तारदा, डिग्गयाां नूं पार लँघाईआ। जन भगतो समझ लओ हुण वेला

❋

❋

रहिणा हुश्यिार दा, होश आपणी ना लैणी गवाईआ। एथे आउणा कम्म नहीं किसे नार बदकार दा, बदी वाला बदन ना कोए वखाईआ। मेरा प्रभू बिना भगतां तों सब नूं दुरकारदा, वेखो दुर्गा तुहाडयां चरणां विच सीस निवाईआ। जे मेरा नाता ना हुंदा एस रविदास चम्यार दा, मुख चुम्म के किस नूं गले लगाईआ। जे मैं मालक ना हुंदा इन्हां नबीआं प्यारयां दी सरकार दा, सदी दा डेरा कवण ढाहीआ। जे मैं माली ना हुंदा एस गुलज़ार दा, एह गुलशन कवण महकाईआ। जन भगतो मैं कोई भुक्खा नहीं खाण पीण दे रुज़गार दा, ख़ाली हथ्थ तुहाडी सेव कमाईआ। मैं भरया तुहाडे महज़ प्यार दा, मुहब्बत विच आपणा झट लँघाईआ। तुहानूं पता नहीं क्यों नानक ने नाम जपया सति करतार दा, करता पुरख इक मनाईआ। क्यों जामे दस आपणे रिहा धारदा, रूप अनूप दरसाईआ। ओह भगतो तुहाडी पैज रिहा संवारदा, सवार्थ परमारथ प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। तुहाडे पंजां तत्तां नूं रिहा शृंगारदा, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मुहम्मद दी आसा, अहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। मेरी मिट गई प्यासा, तृखा दिती गवाईआ। जन भगतो सब ने बच्चयां वांग ख़ुशीआं दा करना हासा, हस्ती आपणे अंदर लैणी वसाईआ। भगतां दा भगवान उत्ते भरवासा, बिना भगतां तों भगवान कम्म किसे ना आईआ। तुसीं ओस प्रभू दीआं शाख़ां, जो शनाख़त कर के चार कुण्ट वेख के सृष्टी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। तुहाडा ओस दे नाल जुड़िआ नाता, जिस नूं नर नरायण कहि के सारे रहे गाईआ। जे सच पुच्छो इस दे कोल मेरा खाता, जिस दे कोल अक्खरां वाली करां पढ़ाईआ। मैं उन्हां इक्कीआं दा राखा, जो छुहारे मुट्ठां विच बन्द कर के बैठण चाँईं चाँईंआ। ज़रा उठ के ताड़ी मार के करो हासा, सगन पाया धुरदरगाहीआ। पर साडा नाल नहीं कोई ताया चाचा, भाई भैण नज़र कोए ना आईआ। किसे गाई नहीं गाथा, थालीआं वेल ना कोए उलटाईआ। जंञ चढ़े नहीं मार के ठाठां, धौण मोढ्ढिआं उत्ते अकड़ाईआ। तुहाडे सन्बंधीआं नूं एहो घाटा, साडे तों बिना प्रभ ने आपणयां नाल कीती कुड़माईआ। नाले करके खुल्हा झाटा, वेस आपणा ल्या बदलाईआ। दूरों फ़रंगीआं वांग कहि के टा टा, समुंदरां तों पार डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जिहदी पिठ विच काला दाग़, हड्डी रीड़ दए वखाईआ। जिस दे अंदर इक दा राग, साचा ढोला गाईआ। सिरों गंजी ते फिरे नाल मजाज, आकड़ रिहा वखाईआ। यार मुहम्मद दा एह प्रभ ने कीता काज, बिन कज्जल नैण ल्या चमकाईआ। साचे बेड़े चाढ़्ह जहाज़, पत्तण दिता वखाईआ। एह वेखो अगला रिवाज, भगतां नाल करे कुड़माईआ। कदी हथ्थ ते उडदा सी बाज़, कदी गुरमुखां नूं गोद टिकाईआ। नाता जोड़ के कन्त सुहाग, स्वर्ग बहिश्तां

❋

❋

दा डेरा ढाहीआ। हुण कोई सोटी दा दे जवाब, डांग वाला नज़री आईआ। अग्गे समझ मुहम्मद हुण सूरबीर बणया जाट, जटा जूट करे सफ़ाईआ। हुण केहड़ा मसल्ला विछाउणा फड़ के टाट, लोटा उज़ूआं वाला हथ्थ उठाईआ। अग्गे वास्ते मथ्थे विच मार के खोल्ह देणा कपाट, कँवल नैण दयां मिलाईआ। ज़रा इन्हां वल झाक, आपणी दे सफ़ाईआ। जन भगतो मैं भुक्खा मैं नंगा ते मेरी पुच्छो वात, वाक़फ्कार पिछला नज़री आईआ। एह पातशाह ते मैं अनाथ, अनाथां दी नाथ सेव कमाईआ। पर इक फ़र्क एह सरीर सड़न वाला विच काठ, ते मैं निरगुण नूर जोत प्रकाश, मैनूं जन्मे कोई ना मात, गर्भ विच कदे ना आईआ। जद देवां भगतां नूं नाम दी दात, दाता हो के धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। काला दाग़ कहे मेरी हो गई चिट्टी चरबी, चिरां बाद मिली वड्याईआ। अग्गे मैं सुणदा सां आवाज़ विच अरबी, अरबां दा लेखा रिहा मुकाईआ। हुण संदेसा देवे राम सिँघ लिआवे उह पर्ची, जो पर्चा बधक वाला जणाईआ। बिशन कौर लिआवे चरखी, जो बधक वेले दी इस दी पिछली माईआ। एसे कर के प्रभू बणया रिहा दर्दी, जुग जुग दा लेखा झोली पाईआ। बसन्त कौर जिस दी चिट्टी वरदी, उठ के दए गवाहीआ। एहदी आशा प्रभ दे प्यार अंदर रही सड़दी, द्वापर जुग दए गवाहीआ। इहदा रैण वस्सेरा होया विच दसोंटा जिथ्थे धार किले्ह कोट गढ़ दी, पांडवां संग वड्याईआ। कृष्ण कृष्ण नौ महीने रही पढ़दी, द्रोपत मिल के ख़ुशी मनाईआ। एह खेल सांझे घर दी, पिछल्यां सारयां रिहा जणाईआ। शाख़ मेटणी चोटी जड़्ह दी, आत्म परमात्म नाता लैणा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। राम सिँघ दा की ख़ाली कहे पर्चा, प्राचीन रिहा दृढ़ाईआ। तेरे कोल पिछले जुग दा खर्चा, हिसाब लेखा झोली देणा पाईआ। मैं कर कर थक्का अर्ज़ां, बाण अणयाला तीर चरण लगाईआ। मैनूं तेरे मिलण दीआं गर्ज़ां, ग़ज़ब विछोड़ा सहि सकां ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर देणा सुहाईआ। पर्ची कहे मेरी लिख्त इक इलाही, सच दयां जणाईआ। बधक दा इक वेरां मेल होया सी शांती नाल इत्तफाकी, अजीत सिँघ ओहो नज़री आईआ। एह फड़ लै आपणे दस्त हाथी, प्रेम प्यार धुर दा रिहा बंधाईआ। सब तों वखरी प्रभ ने रविदास दे हथ्थ फड़ा देणी कापी, जिस दी कापी करन वाला नज़र कोए ना आईआ । जिस ने उधारने जन्म कर्म दे पापी, पतित पुनीत बणाईआ। सदी चौधवीं करनी राखी, रखक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गल्ल करां यकतरफ़ी, तरफ़दारी ना कोए जणाईआ। गरधारा सिँघ लिआवे बरफ़ी, पीहड़े ते बैठी नूं दए खुवाईआ। चरणी हथ्थ लिआवे कड़छी, लंगर दी सेवा दए समझाईआ। मैं पिच्छे

❋

❋

रही डरदी, भगतां कोलों अक्ख चुराईआ। जिस वेले पता लग्गा इन्हां दे अंदर धार नरायण नर दी, निरगुण नूर विच समाईआ। मैं खेल वेखी घर घर दी, जो गुरदर्शन वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा साहिब होवे राज़ी, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। मैं प्रेम नाल रिन्न्हां भाजी, भजन बन्दगी इहो नज़री आईआ। जन भगत होवण साथी, सगला संग रखाईआ। मैं मन्नां सब दी आखी, आख़र सीस झुकाईआ। जन भगतो घर बाहर छड्डणा सब तों औखी घाटी, पुत्तर धीआं नार कन्त ना कोए तजाईआ। जिस ने परम पुरख मन्न ल्या इक्को कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा सीस निवाईआ। उह जन्म कर्म धर्म दी बण के साची, सच रही वखाईआ। ओस दी साहिब सतिगुर सिर हथ्थ दे के आपे करे राखी, रक्ख्या करे थाईं थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कड़छी नूं देवां आदर, अदनी हो के सीस निवाईआ। हुण मैं वेखणी ओह चादर, जेहड़ी तृप्त कौर लै के आईआ। बख्शीश सिँघ जेहड़ा रहन्दा बाद क़ादर, क़ादर दी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक चढ़ाईआ। दोवें चादर लैण चुक्क, चारे कन्नीआं हथ्थ उठाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म रिहा कराईआ। जिस दे अंदर रिहा छुप, छपंजा करोड़ सीस झुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अन्धेरा घुप, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मुहम्मद दे घरों हौली हौली सब कुछ लिआउणा चुक, बिस्तरिआं थल्लों करां सफ़ाईआ। वैरागण हो के आउणा उठ, नीवीं नज़र आपणा मुख छुपाईआ। चुपके चुपके पैर लैणा पुट्ट, आहट सुणन कोए ना पाईआ। सुक्का नाल लै के टुक, इक डंग दा बोझे विच टिकाईआ। आटे दी लै के मुट्ठ, मूँह लैणा रंगाईआ। कच्चा फड़ के ठुठ्ठ, किनारी बग़लां विच छुपाईआ। मैं आ के वेखणे किथ्थे ओस प्रभू दे पुत, जो बैठे डेरा लाईआ। मैं राह विच मँगदी आवां सुख, वास्ता इक्को अग्गे रखाईआ। मेरा पैंडा सहजे सहजे जावे मुक, मुकम्मल मिले माण वड्याईआ। पर इक गल्ल चंगी कत्तक दी पहली ते मैनूं लग्गी नहीं धुप, प्यास राह विच ना कोए सताईआ। मैं भगत दुआरे आ के पंजां प्यारयां नूं ल्या पुच्छ, किथ्थे दिसे तुहाडा धुर गुसाईंआ। उन्हां अग्गों बदल के रुख़, सीस दिता झुकाईआ। मैं कहि ना सकी कुछ, पीर पैगग्बर कच्छ मच्छ मेरे नाल जो चल के आए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं हौली हौली आ गई पैरीं दब्बी, दादा पोता वेखण कोए ना पाईआ। जिस वेले वेख्या नूर रब्बी, अलाह इक अलाहीआ। उहदी मैनूं सोहणी लग्गी गद्दी, जो गदागरां दए वड्याईआ। मेरा सिर ते भार बोझल हो गई डग्गी, मेरी धौण रही अकड़ाईआ। मेरी

❋

❋

दर्द करन लग्गी हड्डी, हड्डी हड्डी रही कुरलाईआ। मेरी दुखण लग्गी अड्डी, पब्बां भार हो के चली वाहो दाहीआ। जां मैनूं पता लग्गा मैं मुहम्मद दी चौधवीं सदी, सद्दे नाल प्रभ दे दुआरे आईआ। मैं ख़ुशीआं विच हस्सी, हस्ती वेखी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा खेल रिहा जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आ गई नाल मजाज, आपणा रुख़ बदलाईआ। मेरी सुत्ती दी खुल्ह गई जाग, नैण अक्ख मटकाईआ। मैं सुणी अगम्मी आवाज़, ढोला धुरदरगाहीआ। उठ वेख कमलिए बदलदा वेख समाज, समां रिहा कुरलाईआ। मैं ख़ुशीआं विच पई नाच, अड्डी पैर वाली बदलाईआ। इक वारी चोरी नाल मैं गुरमखां वल ल्या झाक, टेडी अक्ख जणाईआ। वास्ता पाया मेरी पत ल्यो राख, तुहाडे हथ्थ वड्याईआ। झट पुरख अबिनाशी दिता आख, एथे मेरी इक्को शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा संग रिहा निभाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं आख्या नाल प्यार, सहज नाल समझाईआ। ओ कमलिए भगतां तों घुंड दे उतार, क्यों बैठी मुख छुपाईआ। बेशक तूं चौदां सौ साल पिच्छों अजे मुटिआर, तेरा जोबन ना कोए हढ्ढाईआ। आह वेख आपणा करतार, क़ुदरत दा मालक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा लेखे विच लगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं भागां भरी सुहागण, सोभावन्त अख्वाईआ। मैं पीहड़े उत्ते आई बिराजण, सुखआसण डेरा लाईआ। वेखणा धुर दा काजण, की करता दए वड्याईआ। कवण भगत सुहेले जागण, जो नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। बिरहों विच वैरागण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा दस्से निरँकार, हरि वड्डा वड वड्याईआ । बलि बावन लै के इशतिहार, पिछला लहिणा रहे वखाईआ । सदी चौधवीं कल्ह दी मटिआर, जोबनवन्ती भज्जे चाँईं चाँईंआ। जिस दा अजे तक ना बणया कोई शृंगार, रंगत रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुहागण जुग दी, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। मेरी औध वेख पुगदी, पंजाबण हो के दयां वखाईआ। मेरी जोती जावे बुझदी, लोचन नूर ना कोए रुशनाईआ। मैनूं धार नहीं कोई सुझदी, बौहड़ी कर के दयां दुहाईआ। जे कोई घुट प्यावे दुध्ध दी, सवा पा ग्लास हथ्थ फड़ाईआ। फिर मैं चादर विच कदे नीं लुकदी, पल्लू मुख ना कोए रखाईआ। जन भगतां कोलों पुछदी, वे वीरा किथ्थे मेरा माहीआ। मैं ओस दुआरे किवें पुजदी, घूँगट अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। राह विच कदे ना रुकदी, अग्गे ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे आह मैं दुध्ध घुट पीता, पीत पीतम्बर सीस टिकाईआ। प्रभ दा गुरमुख रहे जीता, मैं जुगां दी मँग मँगाईआ। इन्हां दी सुरती ओस राम दी हो

❋

❋

जाए सीता, जेहड़ा कदे ना करे जुदाईआ। जो आत्मा परमात्मा दा साचा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जे कोई बच्चयां वांग साफ़ कर लए नीता, सच दुआर मिले वड्याईआ। फिर पढ़ने दी लोड़ रहे ना गीता, पुराणां वरका ना कोए उलटाईआ। जेहड़ा पंजां प्यारयां मंगिआ रस मीठा, उह सब नूं दिता चखाईआ। नानक ने मिट्ठा कीता रीठा, प्रभ गुरमुख रिहा बणाईआ। जन भगत सदा रहे जग जीता, रविदास चमारा करे लिखाईआ। झगड़ा मुक गया ऊचां नीचां, हिन्दू मुस्लिम वंड ना कोए वंडाईआ। माण रिहा ना बीस बीसा, सदी बीसवीं रही कुरलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं होर दस्सणी रीता, साहिब सतिगुर अग्गे वास्ता पाईआ। जे तूं मालक नीकण नीका, वड वड्डा आप अख्वाईआ। गुरमुखां कदी ना देवीं पीठा, पिच्छा ना जाणा बदलाईआ। वेखीं अगले जन्म दी पाईं ना कोई तारीखा, एसे जन्म विच खै्हड़ा देणा छुडाईआ। तेरी कर सक्कया ना कोई परीखा, गुर अवतार पैगग्बर सीस झुकाईआ। जिस वेले फाँसी चढ़या ईसा, ख़ुदा ने दुध्ध ग्लास दिता वखाईआ । जिस वेले मूसा मूँह दे भार डिग्गा ठीका, ओस वेले दुध्ध दिता प्याईआ। जिस वेले मुहम्मद ख़ुदा ने कलमयां विच घसीटा, बदन खल्ल नालों लुहाईआ। उस ने मँग के सवा पा दुध्ध पीता, मुखों किहा जांगजंद मुजरा आपणा दे वखाईआ। ख़ुदा ने किहा मुहम्मदा मैं मालक कुल्ल, आलम मेरा नूर रुशनाईआ। जद मैं भगतां क़ीमत देवां ते चुकावां जन्म मरन दा मुल्ल, अमृत रस मुख चुआईआ। उन्हां बच्चयां दा दीवा कदे ना हुंदा गुल, जिन्हां दा ओढ्ढन सिर ते नज़री आईआ। वेख्यो अंदरों कोई ना जाइओ डुल्ल, अडुल्ल शब्दी धार रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा चढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कहि बैठी जुगिंदर कौर सब दी हमशीरा, भैण भैण नज़री आईआ। ओह रविदास जिस दे कोल इक कसीरा, ब्राह्मण रंग चढ़ाईआ । इक खेल होर बेनज़ीरा, नज़र विच ना कोए टिकाईआ। कोई समझे ना प्रभू दी तदबीरा, तरीका ढंग ना कोए दृढ़ाईआ। इक मिन्नत कीती इक हिम्मत कीती इक इल्लत कीती भगत कबीरा, क़बर विच जाण तों पहलों दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। कबीर किहा सुण मेरे बंधू, बन्दना विच जणाईआ। अर्जन दा लेखा होणा नाल चन्दू, चन्द सूरज दए गवाहीआ। ओस दा प्रेमी होणा इक ठंडू, ज़ात खत्री वंड वंडाईआ। उहदा भराता होणा गंडू, नाम प्रभ दा ढोला गाईआ। भतीजा होणा गंगू, जमना जम्मण वाली माईआ। गल विच होणा जञ्जू, तन्दा तन्द कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं याद आ गई पिछला आ गया चेता, चेतन हो के दयां जणाईआ। इक दिन रविदास नूं हरिजू मिल गया विच खेतां, राह विच जांन्दयां जफ्फी पाईआ। किहा चम्यारा मेरे कोल दुध्ध दा

❋

❋

ठेका, मैं भगतां दयां प्याईआ। रविदास किहा पहलों बदल दे मेरी रेखा, मुनीआं ·षीआं तों बाहर कर पढ़ाईआ। फिर उँगलां मार के विच केसां, पंज वार दिता हिलाईआ। जे तूं मालक रहिण वाला हमेशा, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। मैनूं दस्स की तेरा लहिणा होणा नाल गुर दसमेसा, गोबिन्द नाल वड्याईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले कोई रहे ना मुल्ला शेखा, शक्ती अष्टभुज ना कोए वखाईआ। राम कृष्ण छड्ड जाण मातलोक दा देसा, परदेसी हो के डेरा लाईआ। गुरु बणाए ना कोई गुरमुख बेटा, गोदी गोद ना कोए टिकाईआ। फेर बहुती देर करां ना वेटा, वीटो आपणा अधिकार लवां जमाईआ । सब दा अंदर वेखां पेटा, पटने वाला नाल जुड़ाईआ। प्रभ नूं मिलण दा मुहब्बत नाम रख देवां रेटा, क़ीमत वद्ध घट्ट ना कोए कराईआ। आप वसां भगतां दे साचे देसा, दिशा अवर ना कोए समझाईआ। करां सफ़ाई बिन कुहाढ़ी तेसा, दुरमति मैल देवां धुआईआ। ऐसा अंदर वड़ के मारां पेचा, जिस दी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे ओए रविदास मेरया वीरा, वीरनां दयां जणाईआ। सब दे सिर ते प्रेम दा चीरा, चीरे वाला वेख वखाईआ। मेरा सुहागां वाला कलीरा, कली कली रिहा महकाईआ। तूं कट शरअ ज़ंजीरा, शयद फिर मिलण कोए ना आईआ। तूं साहिब गुणी गहीरा, गवर तेरी वड्याईआ। बदल दे तक़दीरा, तदबीर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दे उठाईआ। सदी चौधवीं कहे की नानक कोलों जुगिंदर रखी तांघ, मैनूं दे जणाईआ। जिस वेले मम्बरां मुनारिआं ते चढ़ के तेरी देंदे बांग, अल्ला हू तेरा नाम अलाईआ। मैं वेख अगम्मी स्वांग, निगाह चमार वल्ल टिकाईआ। तूं वी ज़रा जाग, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। दुनियां हो गई काग, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। हाए केहदे हथ्थ फड़ाईए वाग, डोरी कवण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए वखाईआ। रविदास किहा सदी चौधवीं ख़ुशीआ वाली रात, सच दयां दृढ़ाईआ। प्रभ दे कोल अगम्मी सौग़ात, जेहड़ी नज़र किसे ना आईआ। ओह बणाई सत्त धात, वाधा घाटा ना कोए रखाईआ। नन्हीआं बच्चीआं दी दिसे जमात, दो इक जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला रिहा मिलाईआ। रविदास कहे ओह वेखो बिशन सिँघ दी धी, अमरजीत नज़री आईआ। जिस ने तेरा अमृत लैणा पी, बूँदां त्रै मेरे कोलों मुख पुआईआ। एह मेरे पाटे चीथड़ दरजी दी बेटी लैंदी सीं, सीवण अद्धविच्चकार लगाईआ। मैं दिता नहीं सी कदे कुछ उह सदा मैनूं कहिंदी सी जी, मैं जी आयां कहि के सिर हथ्थ देंदा रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ । सदी चौधवीं कहे साहिब मेरी जोबन भरी जवानी, भगवन्त कन्त नज़री आईआ।

❋

❋

तैथों जुगिंदर मँगी इक निशानी, निशाना अंदर दिता लगाईआ। तूं हुण कर दे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आपणे नाल कराईआ। सदी चौधवीं कहे फड़ा दे दुध्ध वाला ग्लास, तेरी बेपरवाहीआ। इक्कीआं कन्या दी पूरी कर आस, तेरे हथ्थ वड्याईआ। रविदास दा कसीरा हो गया पाक, पवित्र रूप बणाईआ। सत्तां धातां दी तेरे हथ्थ विच ओह मुंदरी ते ओह छाप, इक्की वेखो नज़री आईआ। जन भगतो सब दे कटे जाणे पाप, पतित पुनीत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्की कन्या उठण इक धार, हिरदे अन्तर ख़ुशी मनाईआ। वीहवीं सदी दा वीहां नाल विहार, जो कँवार प्रभ दा रंग चढ़ाईआ। इक्कीवीं धर्म दी धार, सच दा राह वखाईआ। वड्डे छोटे इक्को रंग रहिणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। जिस दा लेखा जुग चौकड़ी चार, चार जुग वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मुंदरी दए पहनाईआ। साची मुंदरी नाम दा मुंदरा, मुद्दत दा लेखा दए चुकाईआ। प्रभ नूं लभणा पए ना विच्चों कुंदरा, जंगलां विच ना खोजण जाईआ। सब दीआं प्रेम प्यार वालीआं उँगला, जो हरि संगत सेव कमाईआ। अंदर रहिण ना देवे गुंझलां, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। एह खेल अख़ीरी एहो खेल मुढ्ढला, दोहां दा मालक आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। सत्त धात दी सोहणी दिसे अंगूठी, सति विच समाईआ। एह प्रभू दे नाम दी बूटी, जो बूटा जगत दए लगाईआ। दर्शन होवे निरवैर त्रैकुटी, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। सच सुहञ्जणी होवे रुती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। मुंदरी कहे मैनूं याद आ गई बलि बावन दी धार, धरनी धरत धवल जणाईआ। पीहड़ा कहे मैं चौदां सदीआं बिना ख़बरां तों बिना अक्खरां तों पढ़दा रिहा अख़बार, बिना नैणां तों नैण मिलाईआ। जिस विच आवाज़ आउँदी रही अगम्मी यार, यार याराने विच जणाईआ। की होणा अन्त विहार, विवहारी हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। लाल सिँघ अल्फ़ी ल्या दे काली, कलमे विच दुहाईआ। जेहड़ी सेवा चौदां सदीआं घाली, धायल हो के सेव कमाईआ। मैथों मेहनत कीती नहीं जांदी बाहली, बौहड़ी बौहड़ी मेरी दुहाईआ। मैं किसे दे अग्गे नहीं होणा सवाली, सवाल आपणा इक जणाईआ। मैं कहिणा तूं प्रभू जीउदा शाहली, शाल्हा तेरी वड्याईआ। मैं की तक्कया अज्ज तरकालीं, तकले वाली बुढड़ी माईआ। जिस दी फल लग्गा सच डाली, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। कोई दवारिउँ जाए ना ख़ाली, भुक्खिआं भुक्ख दे मिटाईआ। प्रभू दुनियां दी दीव्याँ वाली दीवाली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, सच साची कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गुलाटी ल्या दे सानूं फुल्लीआं, मुहम्मद ख़ुशी मनाईआ। कश्मीरो तेरीआं रोंदीआं रहन्दीआं बुल्लीआं, बच्चा नन्हा दे वखाईआ। तेरीआं आंदरां अंदरों डुॅलीआं, धीरज धीर ना कोए धराईआ। हुण ख़ुशीआं देणीआं खुल्लीआं, मेहर नज़र टिकाईआ। जन भगतो दाजां दीआं कम्म नहीं आउँदीआं जुलीआं, ज़र ज़ेवर ना कोए वड्याईआ। जेहड़ीआं आत्मा मेरे उत्ते तुलीआं, तोला बण के दयां वखाईआ। प्रभ दीआं बच्चीआं कदे ना रुलीआं, सच दुआरे दयां वड्याईआ। किसे दे खाण नहीं जांदीआं गुलीआं, जगत भुक्ख ना कोए बणाईआ। वसण नहीं जांदीआं विच कुल्लीआं, भैण भ्रावां कर जुदाईआ। एस बच्चे दे मुख नूं लावां फुल्लीआं, जिस दी जगत होणी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे सारे रखो इक्के ते भरवासा, भरम दयो गवाईआ। जिस दे कोल जन्म कर्म दा खाता, ख़तरे दए गवाईआ। लैण देण दा नहीं कोई घाटा, नाम भण्डारे दए भराईआ। जिन्हां पिच्छे सतिजुग तों कलयुग अन्तिम मारीआं वाटां, गुरदर्शन दए गवाहीआ। जिस ने माघ महीने विच सोई जाणा सी उत्ते कहारां वाली खाटा, कान्हीआं कंध रखाईआ। ओस दे पिच्छे रणजीत कौर दा खुल्हा कर के झाटा, समां दिता बदलाईआ। सदी चौधवीं तैनूं मन्नणा पए आखा, अक्ख ना कोए बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ तेरे खेल निआरे, इक्को रंग रंगाईआ। जाओ आपणे दुआरे, होए सदा सहाईआ। उठो दस विआहे दस कँवारे, बाहवां उपर लओ उठाईआ। इक्कीवां रंडा होवे नाले, सोहणा मेल मिलाईआ। वेखो सब दी सुरत संभाले, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दुआरे दए वड्याईआ। विआहे कँवारे इक्ठे कीते रंडे, इक्को रंग रंगाईआ। तुसीं सारे चढ़ो प्रभू दे डंडे, डंडावत इक जणाईआ। माढ़े कीते चंगे, मेरे चन्द नूर रुशनाईआ। जिधर वेखो सदा तुहाडे संगे, आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अल्फ़ी कहे मैं काली कि गोरी, मैनूं दयो समझाईआ। मैं साहमणे आवां कि चोरी, चोरां वांग फेरा पाईआ। किस दे नाल बन्न्हां डोरी, तन्द लवां जुड़ाईआ। मैं किस दे नाल जोड़ां जोड़ी, आपणा संग वखाईआ। नी सख़ीओ जे किते प्रभू नूं चाढ़्हो प्रेम दी घोड़ी, बाजां वाला नाल मिलाईआ। मैं फिर हो जावां होर दी होरी, नूर जोत रुशनाईआ। मैनूं सारे तक्कण एह चौदां सदीआं दी बांकी छोहरी, किथ्थों आई रूप बदलाईआ। जे तुसां भगतो मेरी सफ़ारश ना कीती मैं हो जावांगी कोढ़ी, चल्यां पन्ध ना कोए मुकाईआ। किसे नूं कह्वांगी मेरी पिट्ठ ते निकली फोड़ी, दर्द रही सताईआ। मेरी उमर रह गई थोड़्ही, बारां साल नज़री आईआ। आह वे भगतो मेरी

❋

❋

बौहड़ी, दुहथ्थढ़ा मार के दयां सुणाईआ। जे भगत कहि देण प्रीत लग्ग गई मोरी तोरी, तुरत आपणा रूप लवां बदलाईआ। पीहड़े उत्ते बहि जावां कहां नवीं नकौरी, जोबनवन्ती सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी मनसा पूर कराईआ। अल्फ़ी कहे, हा हाए, मैनूं कहिंदे अल्ला्ह राणी दी गोली, मैं मुहम्मद दी सेव कमाईआ। मैं चुप कर के कदे ना बोली, बुल्लां तों पिच्छे आपणी आसा दयां दबाईआ। मैनूं बड़ा चाअ कदी मैं वी बहवांगी डोली, आपणा रंग रंगाईआ। फिर सुणया चौदां तबकां पै गई रौली, हाए हाए दिती सुणाईआ। मुहम्मद किहा ओह क्यों पई एं तौली, तौले तौले भज्जें चाँईं चाँईंआ। मैनूं चाअ आउँदा जे रुड़के वाल्लयो तन्द ल्या दयो मौली, मेरा कलीरा दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। वेखो रुड़के वाल्यां दा विहार, शब्दी खेल खिलाईआ। चल के आए दरबार, आपणा पन्ध मुकाईआ। जगत वाला विहार, कलीरा कौडीआं वाला बंधाईआ। किते रुस्स ना जाए सदी चौधवीं मुटिआर, सहेलीआं नूं बाहवां किवें वखाईआ। इक रुपईआ ते इक पैसा एह सगनां दी कार, क्योंकि आपे मुंडा ते आपे कुड़ी रुपईआ इक्को कम्म आईआ। ओह गुरसिख लाग्यों इक पैसा मुंडे कुड़ी दे उत्तों दिता वार, तुहाडी झोली दिती भराईआ। जे इक रुपईआ ना अउदा ते गुरदर्शन कदी ना ज़िंदा रहन्दी विच संसार, एह बिन रसना तों शब्द दे नाल ल्या मँगाईआ। लक्षमण सिँघ ते तेज कौर दोहां दा नाता अपर अपार, इस दे नाल पिछला चलया आईआ। एह वेखो खेल सची सरकार, जिस नूं चाहे ओसे नूं लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर अपणा हथ्थ टिकाईआ। एह रुपईआ बड़ा चिट्टा, टणक टणक रिहा जणाईआ। कुड़ी मुंडे दा सोहणा निकले सिट्टा, इक मूर्ती इक्को जोत नज़री आईआ। इक्को दोहां दा सांझा चिठ्ठा, इक्को इक पढ़ाईआ। इक्को दोहां दा धाम अनडिठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कुछ होर लभ्भीए जे विच्चों कुछ निकल आवे सिट्टा, एह ठूठी एह डोरी एह कौडी एह रविदास दा कसीरा, पर मुंडा लभ्भा ओह वी बिना चीरा, जे कुड़ी लभ्भी ते मुच्छां दाढ़ी वाली बैठी उपर पीहड़ा, जिस दी पीढ़ी पिछली ना कोए समझाईआ। ना एह जम्मदी ना एह मरदी ना एह सड़दी ते ना इहनूं क़बरां विच खाए कीड़ा, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। ना होवे कदे दिलगीरा, ना खावे मंडा सीरा, नानक दादक मिलण कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे सगन नाल कुछ रुपईए जिन्हां नूं कहिंदे नोट, काग़ज़ां वंड वंडाईआ। वे भरावो मैं ते मिलणा नाल ओस जोत, जो जोती जाता इक अख्वाईआ। तुसीं ते कहिंदे इस दी होर कोई गोत, ते मैनूं ऐं दिसदा सारयां गोतां दा मालक नूर ख़ुदाईआ। तुसीं लभ्भदे फिरदे तुहाडे साहमणे लुक के बहि गया विच

❋

❋

काया दे पोश, कोश विच समझ किसे ना आईआ। जिस दी आसा रहे लोच, उह लोचणां दे पिच्छे डेरा लाईआ। जिथ्थे सन्त ना सकण सोच, अक्खीं मीटीआं अक्ख ना कोए चमकाईआ। ज़बान नाल कहिंदे लोक परलोक, सलोक ढोले रहे गाईआ। नाले पाठ करदे नाले पूजा करदे नाले माला फेरदे नाले कहिंदे प्रभू किते दे दे मोख, मुकती मँग के आपणा झट लँघाईआ। कहिंदे नाम जपणा रोज़, एह रोज़ी स्वासां दी बण आईआ। जिन्हां ने साहिब सतिगुर दे वेखे चोज, चरण लगदयां ही पार कराईआ । जन्म मरन कर्म दा रहे कोई ना रोग, धुर दा संजोग आपणे नाल कराईआ। सदी चौधवीं कहे ओए हाए मेरया रामा, राम दए जणाईआ। मेरी अल्फ़ी पा के तेड़ों लाह दे पजामा, पुनह पुनह सरनाईआ। मैं वेख्या मुहम्मद तेरा ग़ुलामा, सजदे सीस निवाईआ। सुण अगम्मी कलामा, कलमा रिहा भुलाईआ। जे तूं महदी अमामा, अमलां तों बाहर नूर ख़ुदाईआ। फेर वजा दे आपणे नाम दा इक दमामा, दामनगीर हो के आपणा पल्लू लैणा फड़ाईआ। तेरा खेल नहीं जिस्माना, असमानां तों परे तेरी रुशनाईआ। सच दस्स अल्फ़ी वाले इन्हां विच्चों केहड़ा तेरा बेगाना, केहड़ा दुश्मन नज़री आईआ। मैं तक्कके आई तेरा वड्डयां छोटयाँ नाल याराना, यारी सब दे नाल रखाईआ। मैनूं ऐं जापदा तेरा धर्म राज दे कोल इक निक्का जिहा थाणा, पुलीस अबलीस दिता बहाईआ । किसे नूं पुछदा नहीं पीणा खाणा, खाह मखाह सब नूं दए सज़ाईआ। जिस वेले भगतां दा होवे जाणा, अंदर वड़ के आपणा आप जणाईआ। क्यों आपणयां दे पिच्छे इन्हां दा सतिगुर नौजवाना, शब्द दा रूप सोभा पाईआ। उस वेले धर्म राए दा निकल जाए पाखाना, भय विच आपणी सुरत भुलाईआ। ते जन भगत गाउँदा जाए तराना, सोहँ ढोला गाईआ। मैं चलया विच मैदाना, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड करना बिसरामा, जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। ते गुरु अवतार पैगग्बर सेवा करन बण के कामा, काम वाला गुरु नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वसाईआ। अल्फ़ी कहे मैनूं सारे आखो काली, काला रंग रंगाईआ। दोहां हथ्थां दी मारो ताली, सोहणा ताल बणाईआ। मैं डर गई जिन्हां दे अंदर प्रभ ने जोत बाली, बाल बुढ्ढे इक्को रंग सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी मनसा पूर कराईआ। अल्फ़ी कहे मैं पढ़नी इक्को अलिफ़, गुरमुखो दयो पढ़ाईआ। मैं चुक्कण आई हल्फ़, क़सम खा के दयां सुणाईआ। मैनूं पता नहीं कहिंदे क्यों मुशर्फ़, मुश्किल दए तुड़ाईआ। इन्हां दस्सया प्रभ दी इक्को पक्की शर्त, शरअ तों बाहर कढ्ढाईआ। मैं डरदी गई जरक, तोबा तोबा मेरी दुहाईआ। मैं सब कुछ कर के तरक, तुरत भगतां सीस निवाईआ। जन भगतो मेरे कोल नहीं कोई खरच, पल्ले गंढ्ढ ना कोए वखाईआ । मैं राह विच आउँदी आउँदी यसू दे वड़ गई विच

❋

❋

चर्च, चुगली वाले सारे नज़री आईआ। मैं भज्ज उठी मेरे चूकणे विच होण लग्गा दरद, दारा सिंहां डुड्डया ओए उठ मेरा साथ दे वंडाईआ। हुण मैं प्रभ दे भुल्लयां नूं भिजवा देवांगी विच नर्क, स्वर्ग दी आस ना कोए रखाईआ। जिन्हां ने शरअ दी फेरी करद, क़तल कीती लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा घर दए वसाईआ। अल्फ़ी कहे मैनूं दस्स दे मेरा सबक, इंदर सिँघ बहुता पढ़या नज़री आईआ। जां वेख्या दुहाई दुहाई दुहाई चौदां तबक, तोबा तोबा रहे सुणाईआ। फेर वेख्या भगतां दे अंदरों दिसी चमक, नूर ज़हूर चमकाईआ। मैनूं भुल्ल गया तबरेज़ शमस, मनसूर सूली उत्ते दए दुहाईआ। क्यों गोबिन्द दे हथ्थ विच ओह कमच, जिस नूं ख़ंज़र कहे लोकाईआ। जे कोई समझ जाए एस दी रमज़, ते रमज़ान दे रोज़े कराए ख़तम, भुक्खिआं झट ना कोए लँघाईआ। जे प्रेम प्यार दा दे दए इक चमच, बूँद बूँद विच्चों उठाईआ। फेर बुद्धी विच आ जाए समझ, समझ बुद्धी विच समाईआ। फेर एहो एहदी मेहरबानी एहो एहदी शैतानी एहो करदा ग़ज़ब, गर्ज़ सब दे नालों तुड़ाईआ। जदों दिल चाहे भगतां विच हो जाए जज़ब, जज़बात सब दए बदलाईआ। कफ़णी कहे मैं भज्जी विच्चों अरब, अरबानीआं अलबानीआं ऐलानीआं सारे आई तजाईआ। भला मैनूं दयो खां ज़रब, लम्मी चौड़ी पढ़े लिखे मेरा तूल अर्ज़ दयो कढ्ढाईआ। जे कोई सार पाशा जानण वाला दस्सो मेरी नॅटी क्यों पवे नरद, पौं विच्चों हटाईआ । मेरा रंग काला किते समझो ना ज़रद, लाल गुलाल ना कोए वखाईआ। मैं ते गुरमुखो अजे पहली वेरां करन आई अर्ज़, पता नहीं छब्बी पोह नूं की की हाल सुणाईआ। जे मैनूं पता लग्ग गया कि एह मर्दाना मर्द, जिस दी मदद ऐली मँग मँगाईआ। मैनूं डर लगदा किते मैं हो ना जावां ग़रक़, आपणा आप गवाईआ। सच पुच्छो मुहम्मद ने मारी अरक, कूहणीआं नाल हिलाईआ। विच्चों अबू नूं आया हरख, गुस्से विच आपणा आप जलाईआ। इक सूफ़ी भर के आ गया चरस, सूटा खिच्चे धूंआं दिता उडाईआ। ओधरों मेघ प्या बरस, आपणी छहबर लाईआ। मुहम्मद ने कर के अर्ज़, अक्खां पुट्ठीआं लईआं उलटाईआ। ख़ुदा ने राग अल्हाया नखतूसनो सन मेरी तर्ज़, तुल्हा तुलाज़े तालब तुलबिआं दए समझाईआ। वेख्यो किते क़ुरान शरीफ़ ते क़ुरान मजीद विच्चों मेरी ना समझो तरफ़, कोनयां किनारयां विच रह के झट ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे नी भैणो इक गाओ सुहागी गीत, सज विआही दुल्हन आईआ। कोई कहो बाहमणी कोई कहो मुस्लमानी कोई कहो नीच, आपो आपणी बोली दयो समझाईआ। कोई कहो सलवार जंपर पाई क़मीज़, कोई कहो अल्फ़ी पा के आपणा झट लँघाईआ। कोई कहो परदा चुक्क के मुख वेखीए ला के नीझ, किते अन्न्ही काणी ना डोली पाईआ। सारयां कहिणा ओदों वेखांगीआं

❋

❋

जदों पाणी वारांगे जदों लँघण लग्गी दहलीज़, बूहे विच सगन मनाईआ। पर हाए ना इहदा कोई सौहरा ते ना कोई सस्स ते ना इहदा कोई तत्तां वाला ख़सम केहड़ा करे रीझ, अक्खां वेख वेख सारयां झट लँघाईआ। नी ना एह डोली बैहन्दी मारे चीक, हाए माँ ना कर सुणाईआ। खबरे इस ने किथ्थों सिख लई तमीज़, जदों बोले ते बोले किथ्थे गया मेरा धुर दा माहीआ। मैं ओस दे नाल गई पतीज, पतिपरमेश्वर इक हंढ्ढाईआ। जो सारयां नूं बणा दए अज़ीज़, आहला अदना इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ । आंढणां गवांढणां कहिण किथ्थों आई बहू, बेटी किस दी जाईआ। केहड़े मन्दिर मुनारे रहू, कवण दुआरे डेरा लाईआ। किस दा हुक्म सहू, सीस किस झुकाईआ। बुढड़ीआं किहा इस ने बेसगनां दा लीड़ा उत्ते ल्या जेहड़ा वांग लहू, सूहा रंग ना कोए रंगाईआ। विच्चों माई हव्वा बोली नी भैणो एहदी वड्याई झूठयां नूं सारयां नूं खाऊ, डैण बण के किधरों आईआ। बाहमणीआं कहिण ओहो वेखो फिरदे केतू राहू, आपणा नखत्र रहे बदलाईआ। जे कोई सानूं मिणस देवे गऊ, पिंडी धो के ठाकर लईए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। इक आ गई बुढड़ी सवाणी, मुख दन्द ना कोए रखाईआ। चलो वेखीए बहू राणी, क्यों साथों परदा रही कराईआ। एह ज़रूर अक्खों होवेगी काणी, नक्क वढ्ढी नज़री आईआ। बुल्ल चीरया होवेगा वांग मधाणी, दन्द कौडीआं वांग बाहर लमकाईआ। साडा मुंडा नहीं एस दा हाणी, एह परौहणी बैठी परदा पाईआ। ना कोई गल विच गानी, हथ्थीं बाहवां छल्ले छापां ना कोए छणकाईआ। सारीआं कहिंदीआं बेबे एह जदों बोले बोले अगम्म दी बाणी, प्रीत प्रभ दे नाल रखाईआ। जेहड़ा जुलाहा तणदा सी ताणी, कबीर जुलाहा थोड़्ही अक्ख चुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सारीआं कहिण बीबी तूं चुक्क दे मुख तों परदा, सारीआं दर्शन लैण पाईआ। बीबी कहे मैनूं वखाओ पहलों घर दा, जेहड़ा सहेड़ के लिआया चाँईं चाँईंआ। मेरा अंदरे अंदर दिल सड़दा, दुखी हो के रही सुणाईआ। नी मैं भुल्ल गई जेहड़ा मेरा विछड़िआ चौदां सौ साल चिर दा, चिरी विछुन्निआं ना कोए मिलाईआ । जे किधरों आ जाए फिरदा तुरदा, मैं परदा दयां उठाईआ। मेरा डर लथ जाए मेरा पती कदी नहीं हुंदा मुर्दा, मुद्दतां दे मेले लए कराईआ। जिस नूं भेत आ गया सच्चे सतिगुर दा, ओह सन्त सुआणी दूजे मिलण कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। अल्फ़ी कहे जिस दे कोल शब्द हुक्म दी निशानी, अग्गे दयो टिकाईआ। मेरी पूरी होण लग्गी क़ुरबानी, करबले दा पन्ध मुकाईआ । मैं शरअ छडणी शैतानी, शरीअत लैणी बदलाईआ। जलवा तकणा असमानी, नूर इक ख़ुदाईआ। जूह रहिण नहीं देणी बेगानी,

❋

❋

बग़लगीर देणे वखाईआ। पतित रहे ना कोए प्राणी, पुराणां वाल्यां देणा समझाईआ। आत्म परमात्म सब दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस दा लेखा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। सो आदि जुगादी धुर दा बानी, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा पार कराए आलमे ज़ाबदानी, दरगाह साची सच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। जिस दे कोल शब्दी धार दा पटका, दुपट्टा अग्गे दयो टिकाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं अन्तिम सब दा करना झटका, हलाली वाले हलाल बणाईआ। चारों कुण्ट पए खटका, खट्टी सके ना कोए कमाईआ। मैदान दिसे रत्त का, रत्ती रत्त ना रंग रंगाईआ। एह खेल कमलापति दा, पतिपरमेश्वर रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा बदला रिहा चुकाईआ। पटका कहे मैं आया थल्ले पैर, चरण हेठ सरनाईआ। वरते सृष्टी कहर, कहर विच लोकाईआ। मैं भगतां दी मँगां ख़ैर, बीख़ैर तेरी वड्याईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे लहर, लहर लहर नाल टकराईआ। तेरा भगत दुआरा दिसे शहर, जिथ्थे शहिनशाह सोभा पाईआ। दूई द्वैती रहे कोई ना ज़हर, ज़हरीलापन देणा चुकाईआ। अल्फ़ी कहे सदी चौधवीं कहे मैं दस्सणा किस तर्हां वरतणा कहर सवा पहर, पहरेदार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरइण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी देवे भेड़, छेड़ अंदरे अंदर छिड़ाईआ।