पुस्तकालयभाग २१

२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ४ गरधारा सिँघ दे नवित्त हरिभगत दुआर जेठूवाल

सिर गंजा वाल दो चार, माटी चर्म नज़री आईआ। तिन्न सौ सट्ठ हाडी सोभा बहत्तर नाड़, नाड़ी लख लख दुहाईआ। तन वजूद बणया कन्डयां झाड़, कांटे चुभण थाईं थाईंआ। पैंरीं पन्ध ना मुक्के वाट, गोडे गिट्टे देण दुहाईआ। तूं शब्द भुल्ल गया जेहड़ा सुत्यां दिता रात, नावां हिस्सा याद रखाईआ। इक सौ सतारां वार इस तों पहलों तैनूं पुच्छया, पूरा दे सुणाईआ। नाल दु:ख कदे ना मुक्या, बहाने विच ना कदे रखाईआ । तेरे अंदरों निशाना उक्या, भरम रिहा भरमाईआ। सताई वार तैनूं चढ़या ग़ुस्सया, आपणा आप तपाईआ। अजे दु:ख तेरा नहीं मुक्कया, कलेश करे लड़ाईआ। जेहड़ा रहिणा नहीं सी जुसिआ, जिस्म तन नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करता खेल कराईआ। दो चार वाल कहिण क्यों हथ्थ पैर होए डुड्डे, डुगडुगी रहे वजाईआ। क्यों पीड़ करदे गोडे, दर्दां विच दुहाईआ। सानूं

❋

❋

ऐवें कहिंदे बीर योद्धे, युद्ध कीती ना कोए लड़ाईआ। जे हो जाईए प्रभू जोगे, जुगती आपणी ना कोए चतुराईआ। जो बदल देवे काया चोगे, चंगे घर दए वसाईआ। दु:ख दर्द मेटे रोगे, रोगीआं वेख वखाईआ। अजे पीड़ पैणी सज्जे मोढ्ढे, दु:ख आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा खिलाईआ । मोढ्ढा कहे मेरे पीड़ पैणी कन्धे, कुंदन रूप ना कोए वखाईआ। जगत वासना वेखणे धंदे, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। तन्दरुस्तीआं नाल कदे ना हुंदे चंगे, अन्तर प्रेम ना कोए वखाईआ। जेहड़े सूलीआं उत्ते टंगे, ओह सब तों बहुता प्रभ दा नाम ध्याईआ। अजे ते राह वखाया अग्गे होर चढ़ाउणा डंडे, जिथ्थे डाडां मार के दएं दुहाईआ। ओथे दु:ख कोई ना वंडे, वंडणहार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए वखाईआ। पीड़ विच पैंदीआं चीसां, चश्म नज़र किछ ना आईआ। वेखण वाला सम्मत बीसा, बीसवीं सदी नाल दुहाईआ। जो पिछला पीसण पीसा, ओह लेखा देवे थाउँ थाईंआ। अगले सम्मत मिट्ठा कर देवे कौड़ा रीठा, कूड़ी विख गवाईआ। पैसिआं नाल भर दए खीसा, घसुन्न मुक्की तों लए छुडाईआ। शरीर होवे शीशा, शमां नूर चमकाईआ। धुर दा बण के मीता, मित्र हो के होए सहाईआ। बेशक तेरे नाल धोखा कीता, लारिआं विच वक्त लँघाईआ। अन्तर करे ठांडा सीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लावे दो चार वाल, सहायक हो के करे प्रितपाल, नायक हो के होवे रखवाल, रखणहारा दया कमाईआ।

४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ४ साधू सिँघ सूफ़ी कोट मुहम्मद खां वाले नाल वेदांत समेलन अमृतसर

सन्त साधू कदे ना भूले, भुल्ल विच कदे ना आईआ। जिन्हां दा आत्म परमात्म इक्को रूप कन्त कन्तूहले, साची सेजा सोभा पाईआ। जिस दा लहिणा ओस दा ओसे कोलों वसूले, राजा भिखारी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा खेल पैगग्बर रसूले, गुर अवतार परदा लाहीआ। सच मुहब्बत प्रेम प्यार दा दे के झूले, झलक पलक ख़लक तों परे दए वखाईआ। नित नवित्त निरगुण निरवैर दा निराकार असूले, नेम विच निआं इक्को इक समझाईआ। हुक्म फ़ुरमान संदेसा देवे माकूले, महिरम हो के आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नित नवित्त आपणी खेल खिलाईआ। सन्त सज्जण कदे ना भुल्लदा, सिख्या देवे जगत लोकाईआ। माया ममता विच कदे ना रुलदा, हउमे हंगता ना कोए बणाईआ। इक्को नाम तराज़ू तुलदा, साचे कंडे चढ़ के आपणा वज़न बणाईआ। संग रख के सुल्हकुल दा, सही सलामत वेखे थाउँ

❋

❋

थाईंआ। जेहड़ा रूप ओस अमुल्ल दा, जिस दी क़ीमत ना कोए चुकाईआ। सो सच प्रीती अंदर मुहब्बत धार धुलदा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जिथ्थे सन्तां दा दुआरा खुल्हदा, जगत जिज्ञासू सो चरण प्रीती घोल घुलदा, कर्म कांड दा लेखा जाए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर इक अंदर बैठा वड़, निरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। सन्त सूफ़ी हक़ कलाम, हक़ीक़त दए जणाईआ। जिथ्थे ना कोई शरअ ना कोई मज़हबां वाली सलाम, सजदयां वाला सीस ना कोए झुकाईआ। ना कोई अलिफ़ ये ना कोई क़ायदयां किताबां दा करन वाला इंतज़ाम, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ मकान, देहरा हुजरा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मुरीद मुर्शद दए पैग़ाम, इलहाम इल्म आलम ना कोए दृढ़ाईआ। ना कोई सिफ्ती सिफ्तां दा दए इनाम, ना कोई गृहस्ती परदा लाहीआ। जिथ्थे आप आपणा एका होवे इष्टी, कायनात रहे ना दृष्टी, दृष्टांत दा लेखा दए मुकाईआ। ओह धार साधू इक दी, जिस विच इक दा एका इक्को नज़री आईआ। एसे कारण साधूआं अंदर भुल्ल ना दिसदी, जो भुल्लिआं रसते रहे वखाईआ। सन्त मुहब्बत कोई वासना नहीं फुल्ल दी, सुक्क के सुगंधी देण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल घर घर, काया मन्दिर अंदर आपणा नूर चमकाईआ। सन्त सूफ़ी ज़लीलो ज़ग़ल ज़ेवा ज़िबते ज़जहक़ तनज़ीह ज़ुकशा वलीउल अलमा वाहिदे नूर नूर अलाहीआ। क़दमे बोसी कज़ूत महिबाने रुहाने अज़ाने ज़वीने जोचिसते काया माटी ख़ाकी बुत बुतख़ाने डेरा ढाहीआ। सन्त बचन भुल्ल विच भगवान नालों कदे ना जाण रुठ, रुठयां जगत मनाईआ। जो आपणी आत्म सेजा बैठा तुठ्ठ, आपणे अंदरों पी के अमृत आपणा घुट, जगत विकार बाहर कढ्ढे कुट, काया कुटीआ अंदर निरगुण जोत बिन वरन गोत दीआ बाती कमलापाती सच स्वामी अन्तरजामी घटनिवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार जल्वागर आपणा नूर नूर नूर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे परमात्मा आत्मा इक्को ज़ाती, जोती दा जाता आप अख्वाईआ। तुहाडी रसना पवित्र कहे वाह वाह, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। अंदरों मिले उल्फ़त मुहब्बत वाला राह, रहिबर होवे नूर ख़ुदाईआ। साची देवे शब्द अगम्मी सलाह, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। आत्मा दा परमात्मा परमात्मा दा आत्मा दोवें इक दूजे दे गुआह, दूजी शहादत ना कोए भुगताईआ। निज नेत्र सदा होवे रुशना, दोए लोचन वंड ना कोए वंडाईआ। बिना मंज़ल तों मंज़ल वेखे जिस मंज़ल दा मालक बेपरवाह, जिस नूं ख़ुदा कहि के सारे रहे गाईआ। आपे ख़ुदा आपे जुदा, जुदा ख़ुदा वंड विच कदे ना आईआ। महरम दा महरम होवे अलाह, तन रबाब बिन तन्द सितार हिलाईआ। ओसे दा सजदा ओसे दा कलमा ओसे दी दुआ, ओसे दे अन्तर ओसे दे निरंतर ओसे दी झोली पाईआ। जिस

❋

❋

दी वजह सके ना कोए समझा, वजूद तों बाहर लभ्भण महबूब एसे करके हथ्थ किसे ना आईआ। सूफ़ीआं सन्तां राह सब नूं अंदरों दस्सया सदा, नौ दुआरे चढ़ के दसम दवारी सहज वड़ के, मन मनसा ममता तज के, निरगुण धार विच सज्ज के, जोती जाता निरवैर पुरख लभ्भ के, आप आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सदा हक़ीक़ी हक़ दे, शरीकत विच कदे ना आईआ। आदि जुगादी विष्नूं भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान जै जैकार कराईआ। जो त्रैगुण माया पंज तत सुरती निरती विच्चों देवणहारा दान, चारे खाणी चारे बाणी सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां संदेसे देवे धुर फ़रमान, कलमा कायनात नबी रसूल दृढ़ाईआ। भगत भगवान प्रगटा के अगम्म निशान, दीन दुनी दा मालक लए उपजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा दोहां दा इक्को गान, इक्को राग इक्को नाद इक्को धुन इक्को सार शब्द दी धार साज वजाईआ। इक्को मन्दिर इक्को मकान, इक्को खेले खेल महान, इक्को रूप धरे ध्यान, इक्को लेखा जाणे दो जहान, इक्को घट घट रविआ नौजवान, इक्को धर्म झुलाए निशान, इक्को पैगग्बर गुरु अवतार बणे महमान, लोकमात फेरा पाईआ। इक्को देवे नाम शब्द दान, इक्को देवे धर्म पूजस अस्थान, इक्को दीआ जोती जगाए महान, गोती घर घर सब दा नज़री आईआ। अमृत रस आबेहयात देवे पीण खाण, इक्को आत्म सेजा बिस्तर दिसे जिथ्थे सुत्तयां आवे आराम, जगत खटीआ कम्म किसे ना आईआ। इक्को सब नूं देवे अमृत रस, जिस नाल होवे मन वस्स, दह दिशा ना जावे नस्स, नाता तोड़ के कूड़ी अक्ख, प्रतख घर विच घर मिलाए आप गुसाईंआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा दोहां दा इक्को जस, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। मैं मालक तन वजूद माटी ख़ाक नक्क मूँह पैर हथ्थ, एह सारे सेवादार लए बणाईआ। क्यों मैं मेरा ते एह हट्ट, जिस दे विच वस्त बेपरवाहीआ। जेहड़ा अंदर वड़िआ फेर ओसे मन्दिर चढ़या साचा लाहा लए खट्ट, जगत खट्टी कूड़ी रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक दूजे दा नाम लए रट, रट्टा अवर रहे ना राईआ। मैं आत्मा सच तूं परमात्मा सच ते दोहां दा प्यार काया माटी कच्च, कंचन गढ़ अंदर वड़ मन्दिर चढ़ दोवें बैठे आसण लाईआ। जगत नेत्र सानूं कोई ना सके फड़, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। आदि जुगादि कदे ना जाईए मर, सद जीवत जीवत विच समाईआ। क्यों दोहां दा इक्को जिहा घर, दोवें रूप नर नारी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे सन्त भुल्ल विच भुलेखा ना कदे रखाईआ। धन्न धन्न इक स्वामी, जो हर घट अंदर डेरा लाईआ। लख चुरासी दा अन्तरजामी, अन्तर अन्तश्करन वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान गुर अवतार पैगग्बरां गाई बाणी, कलाम कलमयां विच जणाईआ। उह शहिनशाह

❋

❋

सुल्तानी, वेखे जगत अवामी, खेल करे तमामी, तमा तों परे इस्लामी, सन्तां दी तोड़ ग़ुलामी, जवानी आपणे नाल हंढ्ढाईआ। विद्या तों बाहर विदवानी, निशानां तों परे निशानी, पर हैरानगी कि जदों आवे ते आवे विच जिस्म जिस्मानी, असमानी ज़िमी जमानी आपणी कार कमाईआ । जल्वागर नूर नुरानी, सन्तां समझे धार ना कदे बेगानी, प्यार विच आपणा प्यार वखाईआ। जदों मँगे सच दी कुरबानी, सदा वखाए आलमे जावदानी, मुकामे हक़ अस्थानी, दरगाह साची सचखण्ड सच दुआरा सोभा पाईआ । एह वेदांत दी खेल भावें पुराणी, विदवानां दी विदवानी सदा चढ़े विच नवीं जवानी, अगली दिसे होर कहाणी, जिस नूं पहली बाणी ना कोए समझाईआ। जेहड़े चढ़ गए मंज़ल रुहानी, उह टप्प गए ज़िमीं असमानी, छड्ड गए अञ्जील क़ुरानी, निरअक्खर विच्चों निष्अक्खर बिन अक्खां तों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट मेला मेले सहज सुभाईआ।

४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ४ वेदांत समेलन स्वामी हरी गिरी बकलो वाले नाल अमृतसर

तुहाडा प्रेम बुरश दी दातन, दर दुआर दए खुल्हाईआ। जिथ्थे नूर नूर दा साथण, आत्म परमात्म परमात्म आत्म नज़री आईआ। उपजे अगम्मी नादन, तुरिया तों परे सच शनवाईआ। खेल वेखे ब्रह्म ब्रह्मादन, ब्रह्मांड फोल फुलाईआ। भेव खुल्हाए बोध अगाधण, बुद्धी तों परे समझाईआ । लेखा जाण आदि जुगादण, जुग जुग पर्दा लाहीआ । वेखे खेल अन्धेरी रातन, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। परदा लाहुन्दे बातन, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जिस तर्हां दन्द साफ़ करे दातन, आपणी सेव कमाईआ। एसे तर्हां सन्त मन नूं अंदरों मांजण, मजन धूढ़ी इश्नान कराईआ। ब्रह्म दा ब्रह्म होवे काजण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह वेखे चाँईं चाँईंआ। दातन कहे मेरी सेवा अपार, अपरम्पर स्वामी दिती लगाईआ। मैं आ गया विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट तक्कां नैण उघाड़, बिन अक्खां अक्ख तकाईआ। किस दे अन्तर निरंतर हक़ प्यार, मुहब्बत विच महबूब मिल के ख़ुशी मनाईआ। आत्मा दा आत्मा परमात्मा रूप यार, ब्रह्म परम आत्मा परम पुरख सिफ्त सालाहीआ। दोहां दा मन्दिर इक दुआर, काया बंक सोभा पाईआ। दीआ बाती जगे अगम्म अपार, अगम्म अथाह करे रुशनाईआ। एह दातन कहे मैं ओस दी सख़ी सहेली प्यारी नार, जो नर नरायण नर हरि हरी गिरी हरि दा रूप वटाईआ। जिस दी जगत मंज़ल दुष्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

❋

❋

साचा हरि, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। दातन कहे जिस वेले अंदर वड़दी, आपणा ज़ोर लगाईआ। तूं ही तूं ही राग पढ़दी, दूजी अलख ना कोए जगाईआ। सच दुआरे चढ़दी, आपणा पन्ध मुकाईआ। खेल वेखां नाड़ नड़ दी, हड्ड मास खोज खुजाईआ। निरगुण जोत अगम्मी बलदी, घर मन्दिर होए रुशनाईआ। भूमिका सोहे निहचल धाम अटल दी, सति सतिवादी आप समझाईआ। जेहड़ी धार शब्द अगम्मी आवाज़ काया मन्दिर अंदर घलदी, बिन राज़ रमज़ दए जणाईआ। जे मेरी लेखे लग्ग जावे सेवा घड़ी पल दी, क्यों हरी गिरी स्वामी जी चाह प्याली विच दिता भराईआ। दातन कहे मैं भरी विच प्याली, प्याला काया वेख वखाईआ। जिस दे नूर जोत अगम्मी लाली, जल्वागर करे रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दी धर्मसाली, मन्दिर इक्को वज्जे वधाईआ। त्रैगुण माया तुट्टे जंजाली, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। मन मनसा रहे ना काली, कालख टिक्का दए धुआईआ। दातन कहे मैं कोई सेवा कीती नहीं बाहली, थोड़्हे समें विच सन्तां नाल मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। दातन कहे जिस वेले हरी गिरी लाई हथेली हथ्थ, उँगलां विच दबाईआ। मैं अंदरे अंदर पई हस्स, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। इन्हां दे बुल्लां नालों आया ज्यादा मैनूं रस, क्यों मैनूं अंदरों रस्ता दिता समझाईआ। मैं ओथे गई वस, जिथ्थे आत्मा दा आत्मा बेली नज़री आईआ। सुणी ओह कथा अकथ, जिस नूं रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए सुणाईआ। मेरा नाता छुट गया तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तों परे बैठी डेरा लाईआ। मैं ख़ुशी नाल दस्सां सच, दातन उठ के लए अंगड़ाईआ। मेरे लूं लूं अंदर स्वामी दा प्यार गया रच, क्यों एन मैनूं रचना प्रभ दी दिती वखाईआ। मैं मेज़ ओते पई नच्च, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं नहीं कोई वख, वखरा घर ना कोए बणाईआ। बेशक मेरी वेखण वाली नहीं अक्ख, शाख टहिणी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तर अन्तर निरंतर निरंतर लहिणा सब दा दए चुकाईआ।

वेदांत दा विद्या तों बाहर विशा, विशेष ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म विच वड्याईआ। एह कोई कथा कहाणी नहीं किस्सा, जो सिफ्तां नाल सालाहीआ। एह कोई जगत वंड नहीं हिस्सा, कायनात वखरा घर समझाईआ। एह दातन वजूद नहीं कोई निक्का, वड्डा छोटा ना कोए समझाईआ। जे समझो वेदांत सारयां दा पिता, जिस विच्चों फ़लासफ़ी निकल के आरफ़ां करे पढ़ाईआ। अन्त निरगुण दा निरगुण दे नाल सिट्टा, जिस दे उत्ते काला अक्खर नहीं कोई निरअक्खर धार चिट्टा, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। सर्ब दा प्यार ते सर्ब नाल करे हित्ता, हितकारी इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तर आत्म आपणा रंग वखाईआ। स्वामी किहा बहुत सुंदर, पवित्र बचन रसना विच्चों जणाईआ। किरपा कर के खोल्ह दयो गुंझल, परदा दयां उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान चौदां लोक चौदां तबक विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर बिन अक्खां तों दिसण, गुर अवतार पैगग्बर जिस दर बैठे डेरा लाईआ। चार वेद कवण केहड़ी क़लम शाही नाल लिखण, कवण धार अगम्म अपार निरअक्खर करे पढ़ाईआ। जिन्हां नाल सारी सृष्टी दिसे मिथण, मिथ्या दिसे लोकाईआ। इक गल्ल ब्रह्म दी क्यों ब्रह्म कोलों आवे सिखण, एह परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ।

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ४ महा रिषी महेष जोगी दे नाल बचन अमृतसर

हाथ से हाथ मिल के होवे अनन्द, अनन्द आत्मा देणा जणाईआ। जिस दा प्रकाश परे सुर्या चन्द, गगन गगनंतर तों बाहर करे रुशनाईआ। परदा रहे ना कोई ब्रह्म, पारब्रह्म ब्रह्ममत नज़री आईआ। जगत मिट जाए तृष्ना तम, रजो तमो सतो बैठे मुख छुपाईआ। चिन्ता रहे ना हरख सोग ग़म, मन ममता विच ना कोए हल्काईआ। होवे प्रकाश काया माटी चम्म, अन्तर निरंतर दृष्टी देणी बदलाईआ। बिना रसना जिह्वा तों नाम चले अगम्म, निरवैर निराकार निरँकार इक्को नज़री आईआ। अन्तर निरंतर बाहर बातन रहे ना कोए भरम, सति सति सति विच समाईआ। लेखे लग्गे चुरासी विच्चों मानस जन्म, जन्म दा दाता कर्म करम दा बिधाता, आत्म दा नाता परमात्म दी ज़ाता, ज़ात ज़ात विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए वखाईआ। शुभ नाम सुणया आप जी दा मुनी महेष, विष्न ब्रह्मा शिव शंका रहे ना राईआ । इक आत्मा इक ब्रह्म ते इक होवे आदेस, इक एकँकार इक इक्क विच वड्याईआ। असीं जाणा चौहन्दे ओस देस, जिथ्थे आपणा आप नरेश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिना कन्नां तों सुणना संदेस, बिन अक्खरां तों विद्या लैणी वेख, जिथ्थे अलिफ़ ये ना कोए बणाईआ। सदा नज़र आवे चेतन चेत, मन बुद्धी सदा रहे बिबेक, भाव कूड़ कुड़िआरा दूर कराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक दूजे विच प्रवेश, रूप रंग रेख बिन अक्खां देणा समझाईआ। जिस दा ना कोई मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाया सीस ना कोए वखाईआ। जो सदा रहे हमेश, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। सो नज़री आवे नेतन नेत, निज लोचन नैण अक्ख प्रतख आपणा आप दरसाईआ। महेष जोगी जी दस्सणी उह जुगती, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। मगर भज्जी फिरे मुकती, निउँ निउँ लागे पाईआ। दसम दुआारी

❋

❋

तों अग्गे जावे सुरती, शब्द नाद धुन विच शनवाईआ। समझ आवे आपणे सतिगुर दी, जो बिना अक्खरां तों करे पढ़ाईआ। अवस्था मिले ओस आत्मा अनन्दपुर दी, जिथों आत्मा अनन्द अनन्द अनन्द विच समाईआ। जिथ्थे मंज़ल जोगीआं दी तुरदी, अन्त जिस दे दर समाईआ। साडी ख़ाहिश ओस लोड़ दी, जिथ्थे जगत लोइन कम्म कोए ना आईआ। वासना रहे ना काम क्रोध लोभ मोह हँकार ठग चोर दी, चिन्ता चिखा देणी जलाईआ। ब्रह्म धार ब्रह्म आत्मा खेल की जगत घनघोर दी, घर विच घर देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। हथ्थ कहे मैं सोहणा चंगा, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। रिषीआं दे चरणां हेठां वहिंदी गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती आपणा सीस झुकाईआ। बाहरों तन वजूद वाला दिसे बन्दा, अंदर नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा अमृत रस रहन्दा चोंदा, तृष्ना भुक्ख जगत मिटाईआ। देवे सदा सच अनन्दा, अनन्द आत्मा विच्चों समझाईआ। मन कदे ना होवे गंदा, प्यार मुहब्बत विच भज्जे वाहो दाहीआ। जगत कल्पणा विच करे दंगा, हउमे विच लड़ाईआ। जिस वेले रिषीआं दा हो जावे संगा, संगदिल हो के अपणा रंग रंगाईआ। घर सन्त कन्त भगवन्त आत्म परमात्म इक्को सेजा ते इक्को सौण मंजा, दूजी चारपाई वंड ना किसे वंडाईआ। इक्को मंज़ल इक्को डंडा, इक्को खेल विच ब्रह्मण्डा, जिस दा सति सरूप सब तों चंगा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी, महेष योगी धुर संजोगी आत्म रस भोगी, रसना रस ना कोए वड्याईआ। हथ्थ उत्ते हथ्थ मारे थपकी, सोहणी आवाज़ बणाईआ। आवाज़ विच रमज़ ओस सच दी, जो सुत्तयां लए जगाईआ। बेशक एह काया माटी कच्च दी, पंजां तत्तां नाल वड्याईआ। इहदे अंदर जोत जगदी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। मानव मन वासना ओसे दे आखे लगदी, हुक्मे विच बैठी सीस निवाईआ। एह खेल ओस समरथ दी, जो सर्ब विआपी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थ नाल हथ्थ मिल के जगत दी इल्लत दए गवाईआ।

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल स्वामी देव मूर्ती
जर्मन वाले नाल बचन होए

जर्मन विच्चों आए मूर्ती देव, देव आत्मा नूर अलाहीआ। आत्म धार करदे सेव, परमात्म वड वड्याईआ । लेखा जाणे अलख भेव, अलख अगोचर वड वड्याईआ। दस्स के धाम निहकेव, निहचल इक्को आसण लाईआ। जिथ्थे गावण वाली

❋

❋

नहीं कोई जिह्व, रसना सिफ्त ना कोए सालाहीआ। अमृत रस मिले मेव, हँ ब्रह्म वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। देव मूर्ती मूर्त वेख अकाल, अकल कलधारी आप जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल दीन दयाल, दीन दुनी तों परे करे रुशनाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल सीस झुकाईआ। सच दुआर सची धर्मसाल, धर्म दुआर नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म धुर दी भाल, काया मन्दिर अंदर मेला सहज सुभाईआ। जगत जुग नालों वखरी निराली चाल, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। हुण वेखणा अग्गे दा मौजूदा हाल, हालत वेखणी जगत लोकाईआ। किसे दी लेखे पई कोई ना घाल, धायल होवे कूड़ ख़ुदाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी साथ देवे ना कोए दलाल, अगला रंग ना कोए रंगाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक साची वस्त रही ना धन माल, जगत ख़ज़ाना ख़ाली दए दुहाईआ। तन वजूद माटी ख़ाकी फल दिसे ना काया डाल, फल फुल्ल सिम्मल रुक्ख वांग नेत्र रोवण मारन धाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, परदा उहला अंदरों दए चुकाईआ । देव मूर्ती आया विच्चों जर्मन, जन्म जन्म दा लेखा वेख वखाईआ। मन ममता अंदर कोए ना भरमण, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। लेखा वेखे निहकरमी हो के आप निहकरमण, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ । सृष्टी विच कोटां विच्चों भगत सुहेले जम्मण, जन्म मानस विच मानव रूप वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म साची विद्या पढ़न, इक्को पट्टी नूर अलाहीआ। साचे जोगी हो के मंज़ल उह अगम्मी चढ़न, जिथ्थे पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आईआ। नाता तोड़ के जन्म मरन, चुरासी फाँसी गलों कटाईआ। सच दुआरे ओस वड़न, जिथ्थे नूर नूर विच समाईआ। झगड़ा दिसे ना कोई ज़ात पात वरन बरन, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। निज नेत्र खोल्ह के हरन फरन, इक्को तक्कण नूर अलाहीआ। जो हिरदे अन्तर कर के प्रण, प्रणाम श्री भगवान वेखे चाँईं चाँईंआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा नूं देवे सरन, सरनगति इक्को देवे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। देव मूर्ती तेरा पिछला लेखा नाल राम, वशिष्ट विशेष दए गवाहीआ। जिस दा सेवा करनी साढे तिन्न घंटे रोज़ दा काम, कर्म विच आपणा धर्म बणाईआ। बिस्तर साफ़ करदा रिहा तमाम, तमअ लालच ना कोए जणाईआ। अयुधया तों नौ मील ओस वेले कनबंसी हुंदा सी ग्राम, दिशा चढ़दी सोभा पाईआ। पिछले जन्म दा धीरो सी नाम, धीरज विच आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए दृढ़ाईआ। देव मूर्ती पिछला नाम धीर, धर्म धार दृढ़ाईआ। इक दिन राम दे फड़ के तीर,

❋

❋

उँगल मुक्खी उत्ते लगाईआ। किस बिध एस दे नाल देवें चीर, आपणा बल वधाईआ। की हुंदी किसे नूं पीड़, दु:ख दर्द सताईआ। राम ने किहा एह खेल अन्त अख़ीर, दिसण विच कदे ना आईआ। जिस ने दीन दुनी कीती ताअमीर, हुक्मे अंदर आपे ढाहीआ। जिस दे कोल नाम शमशीर, धार दो धार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। धीरो ने किहा दस्स वशिष्ट मुनी मेहरवान, विषयां तों बाहर की वड्याईआ। किस बिध मानस जन्म होवे कल्याण, आवण जावण रहे ना राईआ। किस गृह मिले भगवान, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। केहड़ा जपीए नाम, परदा उहला देणा उठाईआ। वशिष्ट हस्स के किहा हुण तेरा करां इंतज़ाम, मेहर नज़र इक उठाईआ। अंदर होवां निगाहबान, परदयां विच्चों परदा फोल फुलाईआ। अग्गे देवां साचा दान, धर्म दी धार इक वखाईआ। जिस वेले त्रेता द्वापर बीते विच जहान, कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं शरअ होवे शैतान, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाईआ। कायनात दिसे बेईमान, दीन दुनी दए वखाईआ। शाह सुल्तान सहायता करे कोई ना आण, ग़रीब निमाणयां गले ना कोए लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी दए ना कोए ज्ञान, बुद्धी तों परे करे ना कोए पढ़ाईआ । ओस वेले खेल होवे महान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आप कराईआ। तेरा लहिणा देणा रखे विच जहान, जहालत कूड़ी खोज खुजाईआ। अन्तर निरंतर दे के आपणा ध्यान, योग युगती वाला समझाईआ। आत्म परमात्म होवे परवान, परम पुरख मेला सहज सुभाईआ। जो वेखणहारा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेख वखाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर हज़रत ईसा मूसा देवणहारा दान, मुहम्मद कलमा झोली नाम भराईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार निरगुण दीवा बाती कमलापाती जोत जगाए आण, आनन फ़ानन आपणा खेल खिलाईआ। सच दुआर एकँकार किरपा धार विच संसार मेला मेल मिलाए आप भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा पूरब झोली पाईआ। धीरो किहा सुण वशिष्ट राम दोवें दिसो गुर, सतिगुर रूप वटाईआ। किस बिध लोकमात आवां मुड़, मानस मानस रूप धराईआ। वशिष्ट किहा सुरती धार जावे जोड़, शब्दी अगम्मी गंढ्ढ पुआईआ। साचे पौड़े चढ़ें तोड़, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। चार कुण्ट जावे बौहड़, जिस वेले बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। वशिष्ट ने किहा सुण ओस वेले इक पुरख अकाल दी पवे लोड़, हर हिरदा इक्को आस रखाईआ। जिस दे अग्गे चले कोई ना ज़ोर, जोरू ज़र सीस निवाईआ। जो परमात्म हो के सर्ब आत्म पकड़े डोर, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। दीन मज़हब ज़ात पात ऊँच नीच झगड़ा शौह दरया देवे रोड़्ह, बेड़ा इक्को नाम वखाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार प्रकाश अन्धघोर, काया माटी वेख वखाईआ। धीरो किहा मेरे राम, राम दे वखाईआ। कवण देवे पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। राम हस्स के किहा एह खेल प्रभू भगवान, जो भगतां रंग रंगाईआ। सारी सृष्टी दृष्टी वेखे आण, दह दिशा खोज खुजाईआ। एसे कर के देव मूर्ती मूर्त होई ओस मेहरवान, जो नाद तूरत तुरिया तों परे रिहा वजाईआ। सर्ब घटा घट आसा मनसा पूरत, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। सच मुहब्बत प्रेम प्यार दी नाम अगम्मी धूढ़त, टिक्का मस्तक अगम्म अथाहीआ। आसा मनसा सब दी पूरत, तृष्ना जगत दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, गृह मन्दिर वेख वखाईआ।

ज़िमीं असमान सूरज चन्द जितने सितारे, ज़िमीं असमान दो जहान नज़री आईआ। नानक लख करोड़ी रसना नाल उच्चारे, सिफतां विच वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान खेल अपारे, अपरम्पर स्वामी आप जणाईआ। तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद रसना कहि ना सके उच्चारे, इशारिआं विच ना कोए जणाईआ। दस गुरु पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हक़ ख़ुदा करदे गए निमस्कारे, निउँ निउँ सजदयां विच सीस झुकाईआ। लख चुरासी जून चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज जल विचकारे, धौल धवल दे दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान बाईबल तुरैत लिख लिख थक्के हारे, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त परवरदिगार सांझा यार वाहिद गौड लेखा जाणे आपणी धारे, विदवान विद्या विच समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आप आपणा रंग रंगाईआ। जो दीसे ज़िमीं असमान, ज़ाहर ज़हूर नेत्र नैण रुशनाईआ। जिस दा मालक इक अमाम, मेहरवान महबूब नूर ख़ुदाईआ। रवि ससि सूर्या चन्द चलण थाउँ थाँ, दिवस रैण आपणी कार कमाईआ। बिना धरनी धरत धवल तों मनुशां दे वसण वाला होर नहीं कोई थाँ, गगनां उपर डेरा कोई ना लाईआ। मण्डल मण्डप जो शास्त्र रहे जणा, विस्थार विच इज़हार विच गुफ्तार विच रफ्तार विच आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर हर घट अन्तर वेख वखाईआ। ज़िमीं असमानां उत्ते अनभव कोई ना करदा, अनदृष्ट ना कोए समझाईआ। नानक एका एकँकार चरणां उत्ते सीस धरदा, जगदीश देवणहार सरनाईआ। मातलोक अन्त शब्द अगम्मी हुक्म करदा, संदेसा राग अलाहीआ।

❋

❋

कोई मानव मानुख मानस तारिआं सतारिआं उपर नहीं वसदा, मुनारिआं उत्ते डेरा कोए ना लाईआ। राकटां विच जगत विज्ञान फिरे लभ्भदा, खोज्यां हथ्थ किछ ना आईआ । अगम्मी खेल ओस रब्ब दा, जो हँकार सब दा दए गवाईआ। थोड़्हे समें पिच्छों मानस आपणी हिम्मत हार के वेख्यो सब कुछ छड्डदा, सन मून उपर लभ्भण कोए ना जाईआ।

देव मूर्ती जर्मन संगी साथी, लेडी जैंट सोभा पाईआ। जिन्हां दे अन्तर नूर साखी, गाॅड गुड दए वड्याईआ । मिटी कूड़ अन्धेरी राती, नाईट लाईट करे रुशनाईआ। प्रेम प्रीती दिसे साची, लव अब्बव वेख वखाईआ। आत्म परमात्म इक्को ज़ाती, सोल सोल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। देव मूर्ती सुहाई सोहणी नाईट, शबेरोज वज्जी वधाईआ। जिन्हां दा हिरदा अंदरों पवित्र वाईट, बलैक रूप ना कोए वखाईआ। आत्मा परमात्मा दी लै के साईड, गाईड बण के बणया बेपरवाहीआ। जिस दा रस्ता मार्ग वसीह वाईड, चारों कुण्ट नज़री आईआ। ख़ुशी विच ग़मी होई डाईड, डैथ गई पाईआ। मुहब्बत उत्ते हो के राईड, शाह अस्वार भज्जा चाँईं चाँईंआ। जिस नूं थैंक यू करके किहा जाए कुआईट, ठीक ठाकर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग रंगाईआ । देव मूर्ती जर्मन विच्चों लै के आया फ़रैंड, दोस्त सज्जण वेख वखाईआ। दस्त नाल मिलाया हैंड, हथ्थ हथ्थ विच वड्याईआ। सन्तां नूं मिल के कोई ना रहे ब्लाइन्ड, निज नेत्र नूर होवे रुशनाईआ। ज़रा वेखो मस्तक पिच्छे बीहाईंड, परदा अन्तर उठाईआ। जिथ्थे महबूब वस्से बिन सन मून लाईट, निराकार नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, काया मन्दिर अंदर वेख वखाईआ। देव मूर्ती आया विच पंजाब, पंज आबी वेख वखाईआ। नाल लिआया मित्र अहिबाब, प्यारे संग रलाईआ। वेख्यो जर्मन वाले साथी छड्ड गए कबाब, रसना मुख ना कोए लगाईआ। जै सीता राम दा करन अदाब, साचा राग अल्हाईआ। इन्हां दा लहिणा देणा हिसाब, पिछला नानक नाल चलया आईआ। पहलों रहन्दे सी विच बग़दाद, बग़लीआं गलां विच पाईआ। जिस वेले नानक दी सुणी रबाब, मन अन्तर वज्जी वधाईआ। भुल्ल गया ज़िंदगी वाला ख्वाब, ख़ालस इक्को राह तकाईआ। नानक किहा तुहानूं एस तों होर आवे स्वाद, बिन रसना रस चखाईआ। जिस वेले परमात्म आत्म मेला करे आप, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। राम वशिष्ट दा बख़श्या होया तुहाडा विचोला बणे साक, देव मूर्ती चल आईआ। सब दी माटी ख़ाक अंदरों होवे पाक, रूह बुत मिले सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ। देव

❋

❋

मूर्ती चल के आया दूर, आपणा पन्ध मुकाईआ। खिच्च के लिआया ओह हज़ूर, जिस नूं हज़रत सीस निवाईआ। जिस दा कलमा कलामां तों बाहर दस्तूर, अक्खरां तों बाहर पढ़ाईआ। बख्श के जोती नूर, नूरे चश्म करे रुशनाईआ। मुहब्बत नाल कर भरपूर, लव लव नाल जुड़ाईआ। भगत भगवान दा मिलणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी दा दस्तूर, राम वशिष्ट दए गवाहीआ। भावें हुण पूरब विच कराउणा मशहूर, मशहूरी वास्ते मशवरा तुसां आपे दिता सुणाईआ। जिस वेले सद्दोगे आवांगे ज़रूर, नौ खण्ड पृथ्मी दा परदा दयां चुकाईआ। जिस जरमन विच्चों वार शुरु होई ओसे विच अन्त होवे क़ाफूर, धरनी धरत उत्ते रहिण कोए ना पाईआ। जो राकटां राहीं पाउँदे फ़तूर, रशीआ अमरीका सब दा पन्ध मुकाईआ। किसे दा रहिण नहीं देणा ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। स्वामी आ गया ओस दुआर, जिथ्थे नज़रे नूर ख़ुदा। सच मुहब्बत दा इक प्यार, जल्वागर ना होए जुदा। आत्म परमात्म दा इक अधार, सच स्वामी दिलरुबा। जर्मन वाल्लयो प्यारयो जिस ने तुहानूं दिता जगा, नाम बत्ती इक लगाईआ। योग अभ्यास दिता सखा, सिख्या अगम्म अथाहीआ। पिछलयां विछड़यां नूं दिता मिला, मिल्या मेल सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। देव मूर्ती महिमा महान, राम राम विच राम रिहा जपाईआ। जिस दा मार्ग इक आसान, राह सिध्धा रिहा समझाईआ। तुसीं पिंडां वाले किरसान, खेती वाह के झट लँघाईआ। सोहणा वक्त पहुंचया आण, वज्जी सच वधाईआ। सारे इक दा करो ध्यान, जो वाहिद गाॅड ख़ुदा नज़री आईआ। ओसे नूं करो प्रणाम, जो हर घट अंदर बैठा आसण जमाईआ। ओसे दा करो ध्यान, जो निरगुण नूर नूर चमकाईआ। शुकराने विच सिफ्तां वाला बयान, मुहब्बत विच प्यार नाल वड्याईआ। हुण वक्त हो गया सब ने लग्गणा पीण खाण, खाण पीण आपणा आप बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां नूं श्री भगवान करे परवान, परवाना नाम दा हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ।