पुस्तकालयभाग २१

१४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ४ शब्द सिँघासण हरिभगत दुआर धीरपुर दिल्ली-९

क़दम बिना क़दम ना जाए चुक्कया, चार कुण्ट दह दिशा क़दमां हेठ रखाईआ। बिना जग नेत्र पैंडा जाए मुक्कया, मंज़ल बामंज़ल पन्ध मुकाईआ। घर स्वामी मिले लुक्कया, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। बसन्त सुहाए अगम्मी

❋

❋

रुत्तया, पत्त डाली फल फुल्ल आप महकाईआ। परमात्म आत्म उठाए सुत्तया, आलस निंदरा दूर कराईआ। जन्म जन्म गंवाए ग़ुस्सया, ख़ुशी ग़मी विच्चों गवाईआ। शब्दी धार रहिण ना देवे रुस्सिआ, कर किरपा जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां नूं साहिब सतिगुर आ के पुच्छया, लोकमात वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिगुर चरण क़दम झुकणा बड़ा सौखा, भज्जणा पए ना वाहो दाहीआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। रखणा पए कोई ना रोज़ा, निमाज़ां विच सीस ना कोए झुकाईआ। भाग लगा के काया माटी गोशा, कोना कोना खोज खुजाईआ। सही तुआम दा दे के तोसा, जगत रसना लेख मुकाईआ। पूरब जन्म दा मेट के रोसा, रसिया हो के अक्ख खुल्हाईआ। दु:ख सहे ना कोए बेदोषा, दोषीआं लए उठाईआ। सुन्न समाधी विच ना रहे ख़ामोशा, शब्द अनाद करे शनवाईआ। बुद्धी दी रहिण ना देवे सोचा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। निज नेत्र खोल्ह पूरी करे लोचा, लोइण आपणा नूर चमकाईआ। मानस जन्म विच देवे मौका, मुकम्मल आपणा रंग रंगाईआ। जीवण नईआ चलाए नौका, नौ दुआरे जगत दरया पार कराईआ। विछोड़े विच भरे ना हौका, हँ ब्रह्म परदा दए उठाईआ। मुहब्बत विच करे कोई ना धोखा, धर्म दी धार इक जणाईआ। सच दुआर दी बख्श के ओटा, ओड़क इक्को घर समझाईआ। नाम निधान लगा के चोटा, चोटी चढ़के वेख वखाईआ। मन कल्पणा विच रहिण ना देवे खोटा, खोटे खरे रूप बदलाईआ। कर परकाश निर्मल जोता, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। चौदां लोक चौदां तबक सुणाए होका, हुक्म इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सतिगुर दुआर कदम पए ना चुक्कणा, रस्ता बन्द ना कोए वड्याईआ। दर्शन कीत्यां पैंडा मुकणा, आवण जावण चुरासी तुट्टे फाहीआ। पूजा पाठ दी सुखणी पए ना सुक्खणा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ वंड ना कोए वंडाईआ। तीर्थ तटां उपर पए ना धुपणा, दुरमति मैल दए धुआईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन पए ना वेखणा, त्रबैणी नैणी आपे पार कराईआ। किसे दुआरे सिर पए ना सुट्ठणा, बख्शणहार आप वड्याईआ। कर्म कांड दा सहणा पए ना दुखणा, दर्दी हो के दर्दीआं दर्द वंडाईआ। मात गर्भ उलटा होणा पए ना रुक्खणा, दस दस मास ना कोए तपाईआ। साहिब सतिगुर शब्दी धार कहे मेरे पुत्तणा, पिता पूत मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। साचा क़दम जन भगतां उठे, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां उत्ते साहिब सतिगुर पुरख अकाला तुठ्ठे, दीन दुनी दा मालक ख़ालक प्रितपालक वेख वखाईआ। नाम निधान श्री भगवान गाना बन्न्हे तेरे गुट्टे, आत्म

❋

❋

परमात्म धुर दा शगन मनाईआ। निझर धारों निरवैर हो के उठे, निराकार निरँकार कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले जगाए सुत्ते, सोवत जागत आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगाए काया माटी पंज तत बुते, बुतख़ाना दए सुहाईआ। मालक हो के कदे ना लुके, परदा उहला दए चुकाईआ। जो सिर सर सतिगुर पूरे झुके, हिरदे अन्तर निरंतर सीस झुकाईआ। उहदा आवण जावण पैंडा मुक्के, मुकम्मल सतिगुर देवे इक सरनाईआ। आउणा पए ना जननी कुख्खे, नौ अठारां ना वंड वंडाईआ। कल्पणा विच ना कोए दुखे, सुख सागर रूप समझाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के वेखे, प्रीती विच आपणा जोड़ जुड़ाईआ। साची मंज़ल क़दम कदे ना रुके, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार सच्ची वड्याईआ। क़दम चुक्कण उत्ते लाउणा पए ना ज़ोर, जोरू ज़र ना कोए वड्याईआ। जिस वेले साहिब सतिगुर करे दौर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के पंज चोर, पंचम शब्द धुन करे शनवाईआ। भेव खुल्हाए तूं कोई होर नहीं मेैं तर्हां तर्हां कोई होर, अवर अवरा नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार आत्मा इक्को कोर, आदि जुगादी दयां प्रगटाईआ। जिस दी तबीअत समझे ना कोए तौर, तरह तरह ना कोए जणाईआ। सो होवे ना कदे कमज़ोर, बलहीण ना कदे अख्वाईआ। जिस दी दो जहानां दौड़, ब्रह्मण्ड खण्ड पृथ्मी आकाश वेखे चाँईं चाँईंआ। सो साहिब सतिगुर जिन्हां गुरमुखां गया बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे ना कोए दुहाईआ। जन्म जन्म दी तृष्ना मेटे औड़, ओड़क आपणा अमृत मेघ बरसाईआ। काया रस मिट्ठा करे कौड़, अनरस आपणा आप चखाईआ। मनुआ पाए कोई ना शोर, शरअ दा लेखा दए गवाईआ। हरिजन करके भाग मथोर, मिथ्या दस्से कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सदा नवां नकोर, बिरध बाल रूप ना कोए वखाईआ। क़दम चुक्कण तों सतिगुर किरपा करे पहलां, पहले दर दए वड्याईआ। मार्ग आपणा सहला, सहज सुभाउ लए मिलाईआ। सच दुआर लै जाए अगम्मी महलां, महल महल्ल जिस दी सिफ्त सालाहीआ। साचे नाम दा दे के शोअला, थाली दीपक दए समझाईआ। दीन दुनी तों हो के वेहला, वाहवा आपणी करे पढ़ाईआ। काया मन्दिर अंदर वेख के जूह बेला, जंगल टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। चुरासी विच्चों जन भगतां तक्के सज्जण सुहेला, गुरमुखां आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म करके मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आपे गुर आपे चेला, आत्म परमात्म आपणा खेल खिलाईआ। आपे वस्से धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। आपे कटणहारा धर्म राए दी जेल्हा, चित्रगुप्त लेखा दए गवाईआ। आपे करे अगम्मी खेला, जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर बेअन्त कहि के गए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सतिगुर बेपरवाहीआ।

❋

❋

क़दम चुक्कण दी केहड़ी लोड़, लोड़ींदा साजण घर आईआ। जगत विछड़यां जग लवे जोड़, जोड़ी आत्म परमात्म लवे बणाईआ। शब्दी चाढ़्ह अगम्मी घोड़, तुरिया तों परे दए टिकाईआ। जिथ्थे अवर नहीं कोई शोर, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। करनी दा करता खेल करे बतौर, बातन आपणा भेव खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। क़दम चुक्कणा पए क्यों, कौण दए वड्याईआ। जन भगतां नाल प्रभ आपे लाए नेंहों, निरगुण हो के सरगुण मेल मिलाईआ । तूं ही मैं परमात्मा रहे ज्यों दा त्यों, तूं मैं झगड़ा दए गवाईआ। अमृत बरख अगम्मा मेहों, तृष्ना भुक्ख दए मिटाईआ। लेखे लावे ख्हाधी कणक गंदम गेहों, तन वजूद दए वड्याईआ। सब दा मालक बण के पिउ, पिता पूत गोद उठाईआ। जिस नूं पंच कहिंदे दयो, देव आत्मा वेख वखाईआ। मालक हो के अलख अभिउ, भय भउ भरम दए मिटाईआ। लहिणा देणा मुकाए पिंड जिउ, तन सरीर वेख वखाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण धार एकँकार परवरदिगार पुरख अकाल इक्को इहो, रहिबर बणे ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा मिटाए साढे तिन्न हथ्थ सीआं सिउँ, सेवक हो के आपणी कार कमाईआ। जन भगतां तीर लगाए बिरहों, अणयाला आपणा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता इक अख्वाईआ। क़दम चुक्कण तों लवे रोक, रुक्का अगम्मी इक समझाईआ । तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दा सलोक, सोहला साहिब आप समझाईआ। चरणां हेठां दब्ब के मुकती मोख, मुफ्त आपणा घर वखाईआ। जिथ्थे प्रकाश इक्को जोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। ना कोई बुद्धी करन वाली सोच, ना कोई मन दह दिशा उठ उठ धाईआ। ना कोई लगावणहारा चोट, ना कोई सुत्तयां रिहा जगाईआ। ना कोई पंडत पांधा दिसे परोहत, ना कोई मुल्ला शेख़ मुसायक नायक नज़री आईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला बहुत, जो बहुभांती आपणी खेल खिलाईआ। क़दम चुक्कण तों पैहलां भगतां दे अंदर पहुंच, क़दम दा सज्जण क़ुदरत दा मालक क़ादर दया कमाईआ। उन्हां दर्शन देवे रोज़, जागत सोवत आपणी खेल खिलाईआ। मुहब्बत प्यार दी दे के मौज, मजलस आपणे नाल जणाईआ। बाहर करनी पए ना खोज, काया काअबे करे रुशनाईआ। भेव खुल्हा के गोझ, परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म बहिमादी शब्द अनादी आपणा राग सुणाईआ। क़दम चुक्कण तों पैहलां जावे आ, जिस नूं अलाह कहे लोकाईआ। हाज़र हज़ूर होए ख़ुदा, ख़ुदगर्ज़ी आपणी डेरा ढाहीआ। कदी ना होवे जुदा, जुज़ वखरा ना कोए वखाईआ। बण के मुहब्बत दा दिलरुबा, महबूब नूर अलाहीआ। मुर्शद हो के

❋

❋

मुरीदां नूं मिलण दी पूरी करे अदा, अदब वाला प्रगटाईआ। हक़ीक़त दी हक़ीक़त विच्चों रबाब वजा, बिना तन्द सतार हिलाईआ। अमृत आबेहयात पला, पल्लू आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस नूं कहिंदे रब्ब अलाह, बिना वजह आपणा रंग रंगाईआ। अंदरों आत्मा आपणे नाल लए रला, अगम्मी गली विच भवाईआ। धर्म दी दए सलाह, सिफ्तां विच दृढ़ाईआ। हक़ दा बण मलाह, बेड़ा लए उठाईआ । मार्ग दस्स के नवां, नव नौ चार दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी दा बदल के समां, समाइत समाज दी दए कराईआ। चार वरन दा बण के मीआं अम्मां, आप आपणी लए अंगड़ाईआ। ममता वाला रहिण ना देवे कोए पम्मा, पारब्रह्म प्रभ आपणा परदा लाहीआ । तूं मेरा मैं तेरा जाप जपाए सृष्टी अंदर दमा, दामनगीर आप हो जाईआ। चिन्ता हरख सोग मिटाए ग़मा, ग़मखार वेख वखाईआ। भाग लगा के काया माटी तना, तन वजूद करे रुशनाईआ। भटकण ना देवे मनसा अंदर मना, कामल मुर्शद वेख वखाईआ। बेशक तुसीं वाले दो कन्नां, सरोते सरवण रूप धराईआ। बोलण वाली जो जिह्वा जिस दा हद्द कोई ना बन्ना, ओह रसना बोल बोल आपणा राग अल्हाईआ। जिन्हां उत्ते साहिब सतिगुर आपे मन्ना, ममता मोह विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। चन्द सतारिआं तों परे चमकाए आपणे चन्नां, जिथ्थे सुर्या बैठा मुख छुपाईआ। शंकर नाल सीस निवाए ब्रह्मा, विष्नूं अक्ख ना कोए उठाईआ। जन भगतां सुख देवे आपणे चरणा, अनन्द निजानंद तों अग्गे करे रसाईआ। गुरमुखां साचा दस्स के धर्मा, धर्म दी धार मेल मिलाईआ। नाता तोड़ के कर्म कुकर्मा, कर्म कांड तों लए बचाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे वरनां, बरनां डेरा ढाहीआ। जिस दा सिर झुक गया इक वार उत्ते सतिगुर चरणा, आवण जावण लख चुरासी पैंडा दए चुकाईआ। नेत्र खोल्ह के हरना फरना, फ़ुरने अंदर फ़ुरना दए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ अक्खर इक्को पढ़ना, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। बिना क़दम तों मंज़ल उह चढ़ना, जिथ्थे बैठा धुर दा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परमात्म हो के आत्म साची वरना, वरयाम हो के वारस हो के ख़ालस आपणे विच समाईआ।