१ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सदी चौधवीं कहे ज़बलीआ ज़र्रं ज़र नूर रुशनाईआ। सदी चौधवीं कहे किँवले बा, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ । सदी चौधवीं कहे मिसले शाह पा, परम पुरख परदा इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे दल ज़ेता, तालब तुलबिआं कर पढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे नागुज़ले टा, टाईम वक्त दे जणाईआ। सदी चौधवीं कहे नोवीज़ा सा, साबत साहिब इक फ़रमाईआ।
❋
❋
सदी चौधवीं कहे गलज़ाऊ ज़ा, चश्मे चश नूर रुशनाईआ। सदी चौधवीं कहे दखलसे चा, चविनी चू ज़ज़ा वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मज़ीके हा, हज़ुल गीज़े ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं कहे कनज़विते खा, प्रनज़ू ज़ग शाहीआ। सदी चौधवीं कहे नकुसदे दा, दामन दस्ते पाज़ित अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे तकमुआले डा, ज़ैडिन ज़ीके नूर अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे तामुखती ज़ा, ज़ाहिद निद चवज़े ज़ा अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहब्बते रा, राम कृष्ण दुहाईआ। सदी चौधवीं कहे उल्फ़ते ड़ा, ड़ाड़ वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं कहे मुफ़लसे ज़ा, ज़वी ज़नुक फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं कहे काज़ुज़सू ज़ा, ज़मने नमों नरायण इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे तेरा लेखा सीन अलिफ़ सा, साकार तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे तेरा झगड़ा शीन अलिफ़ शा, शहिनशाह ख़ाक रुलाईआ। सदी चौधवीं कहे परदा उठा स्वाद अलिफ़ सा, साहिब तेरी बेपरवाहीआ । सदी चौधवीं कहे मंज़ल हक़ दस्स रज़ा, ज़ुआद ज़ाहर नूर रुशनाईआ। सदी चौधवीं कहे तोए ज़ोए नाल मिला, तालब तुलबा रूप जणाईआ। सदी चौधवीं कहे ऐन ग़ैन गंढ्ढ पुआ, अक्खर अक्खरां विच समाईआ। सदी चौधवीं कहे फ़े कुआफ़ कुदरत वेख वखा, नूर नुराने नूर रुशनाईआ। सदी चौधवीं कहे कीफ़ गाफ़ जोड़ा लए जुड़ा, नून सीन मेल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे लाम मीम भेव चुका, मुर्दा मुरीद लै उठाईआ। सदी चौधवीं कहे नून निरगुण नूर जोत रुशना, नून मून सून अन्ध अन्धेरा डेरा ढाहीआ। सदी चौधवीं कहे कलज़मू तोए वा, वास्ता तेरे अग्गे रखाईआ। सदी चौधवीं कहे हव्वा आदम तेरी रज़ा, ज़गज़े नूथ चारों कुण्ट नज़री आईआ। हमज़ा ये वास्ता रहे पा, अलिफ़ अलाह इक ख़ुदा, जुग चौकड़ी लेखा रिहा मुका, लहिणा सब दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं भगतां आउँदा दरद, दरदवंद हो के दयां जणाईआ। मैं पुरख अकाल दी वेखी फ़रद, जिस नूं राए धर्म ना समझे राईआ। चित्रगुप्त जाणे मूल ना मर्द, ज़ोरावर ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर करदे अर्ज़, नमस्तिआं विच सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सब दे रंग होए ज़रद, सिर सके ना कोए उठाईआ । जगत शरअ दी टुट्टी करद, क़तलगाह ना कोए बणाईआ। जिन्हां नूं मारे कोई ना मर्ज़, मरीज़ आपणे लए तराईआ। मानस जन्म होण ना देवे हरज, हज़रतां दा मालक नूर ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं कहे भगतां दी मैं आप कराई अर्ज़, निमाणी हो के सीस निवाईआ। प्रभू सानूं तेरी गर्ज़, गर्ज़ तेरी आपणे नाल रखाईआ। की खेल होणा असचरज, मैं परदा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां अजब नज़ारा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जलवा तक्कां परवरदिगारा, पारब्रह्म नूर ख़ुदाईआ।
❋
❋
दर दुआरे कढ्ढां हाढ़ा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साहिब स्वामी तेरा हुक्म होए कोई ना माढ़ा, माढ़ी मण्डप डेरा ढाहीआ। मैं तक्कां गुरमुख लाड़ा, साजण सोहणा सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती रंग चाढ़्ह दे गाढ़ा, निरगुण सरगुण उतर कदे ना जाईआ। अमृत बख्श ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ । शब्द नाद दे धुन्कारा, अनहद नादी राग अल्हाईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । पुरख अबिनाशी तेरा खेल अपारा, जग जीवण दाते तेरा भेव कोए ना आईआ। तेरा सब तों वखरा विहारा, जुग जुग देवें माण वड्याईआ। भेव चुका पुरख नारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे साल गिणदयां घस गए पोटे, उँगलां देण दुहाईआ। राह तकदी रही चौदां तबक चढ़ के उपर कोठे, इक्को दर्शन तेरा लोइण लोचे, लोचन बैठा राह तकाईआ। सो सोहणे मिल गए मौके, मुकम्मल तेरी सरनाईआ। तेरा भाणा कोई ना रोके, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतां मौत मारे कोई नाल ना धोखे, धर्म दी धार प्रगटाईआ। मैं उच्ची उच्ची देवां होके, हुक्म मिलणा धुरदरगाहीआ। तेरे चरण कोई ना पहुंचे, परपंच विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं भगतो तुहाडी गोली, ग़ुलाम जगत अख्वाईआ। धुर दी रमज़ समझ के बोली, अनबोलत राग समझाईआ। आ गई उपर धौली, धवल वेख वखाईआ। प्यार मुहब्बत विच मौली, मेला मेल मिल के ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा दे उठाईआ। सदी चौधवी कहे जन भगतो दयां इशारा, ऐश नाल जणाईआ। वेखो खेल सच्ची सरकारा, हरि करता आप कराईआ। जो आदि जुगादी इक अवतारा, नर नरायण अख्वाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां बण सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम कलमा दे अपारा, अपरम्पर सुआमी करे पढ़ाईआ। लख चुरासी ला अखाड़ा, चारे खाणी फोल फुलाईआ। लेखा जाण जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस नूं कहिंदे कल कल्की अवतारा, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं खोल्ह के दस्सां परदा, अगला भेव खुल्हाईआ। वेख के लहिंदा चढ़दा, पहाड़ दक्खण अक्ख उठाईआ। ऐउँ जापया पुरख अगम्मा खेल करदा, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ । सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं दस्सां सच अज्ज, धर्म दी धार सुणाईआ। वेखो खेल उपर शाह रग, हरि करता की जणाईआ। जिन्हां दा नाता टुट्टणा जग, दिन थोड़्हे पन्ध मुकाईआ। मानस जन्म
❋
❋
दी मुक्कण वाली हद्द, अग्गे क़दम ना कोए टिकाईआ। मैं सुण के हुक्म संदेसे वाला छद, भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पिछला दस्सां लेखा, जगत लिख्त ना कोए वड्याईआ। खेल वेख्या विच अरब देसा, बालू रेत रही कुरलाईआ। पाणी ढोणा जिन्हां दा पेशा, मशकां कन्ध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं रोवां ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दरोही मेरे परवरदिगार, तेरी सरन सरनाईआ। पिछला लेखा रही विचार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मुहम्मद वेले दे उह हक़दार, हक़ीक़त इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रंगण दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की दस्सां, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बेशक लोकमात विच कोटन मर गए लखां, अनगिणत आपणा आप तजाईआ। सड़ गए नाल कक्खां, गोरां विच बैठे ढेरीआं ढाहीआ। मैं मँगदी जन भगतां दीआं रखां, निमाणी हो के सीस निवाईआ। जन भगतो मारदी नहीं गप्पां, पप्पा पूरन ब्रह्म दृढ़ाईआ। मेरा नाता जुड़िआ पक्का, पारब्रह्म सरनाईआ। मक्का मदीना दिता धक्का, भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र उठाईआ। सदी चौधवी कहे मेरे गोबिन्द आ गया कोल, आपणा पन्ध मुकाईआ। शब्दी धार गया बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। सुत्ती रहो ना मूल अनभोल, आलस निंदरा दे तजाईआ। मेरा नाम वजा ढोल, डंका धुरदरगाहीआ। सच दुआरा देवां खोल्ह, ख़ालक ख़लक इक दृढ़ाईआ। हर घट अन्तर जावां मौल, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द मैनूं मारदा मुक्का, हौली हौली जगाईआ। वेख पिछला भन्नया हुक्का, हुक्म अग्गे बेपरवाहीआ। पिछला रिहा कोई ना दुखा, दु:ख दर्द गवाईआ । सुफल कर के कुक्खा, कुलखणी दए वड्याईआ। उजल कर के मुखा, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द मैनूं दिता हुलारा, सहज नाल हिलाईआ। कमलिए ओह वेख मेरा दुलारा, जिस दा अन्तिम नेड़े आईआ। नाता तुट्टण वाला संसारा, तन वजूद होए जुदाईआ। छड्ढणा पए घर बाहरा, बंस सर्बंस तजाईआ। आउणा पए चरण दुआरा, चरण कँवल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं भगतां दी करनी क़दर, क़ुदरत दे मालक ध्यान लगाईआ। आपणी आसा पूरी करनी सध्धर, सदके वारी घोल घुमाईआ। बेशक तेरे लखते जिगर, पूत सपूत वड्याईआ। मैं सेवा
❋
❋
करनी महीना मम्घर, फिरां चाँईं चाँईंआ । तेरे कोलों कराउणा अदल, इन्साफ़ इक वड्याईआ। भाग लगाउणा काया माटी बदन, बदला दयां चुकाईआ। आपणा पूरा लावां यतन, यथार्थ दयां दृढ़ाईआ। आ गई तेरे पतण, डेरा कन्ढ्ढी उत्ते रखाईआ। गुरमुख सख़ीआँ विच वसण, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। मेरा पूरा करना बचन, बच्चयां वांग झोली रही डाहीआ। जे तूं आएयों इन्हां रखण, एका करीं थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला देणा चुकाईआ। गोबिन्द कहे सदी चौधवीं पिच्छे कर ध्यान, तैनूं दयां जणाईआ। भैणां भरावां दी होवे पहचान, परदा उहला रहे ना राईआ। एह धर्म दा खेल महान, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। मेरी सहजे पिच्छे होई ज़बान, उहनूं पूरा देणा कराईआ। जिस वेले युद्ध हुंदा सी घमसान, चमकौर विच दुहाईआ। गुरसिख कर परवान, ताज सीस उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । गोबिन्द कहे सदी चौधवीं पिच्छे मारे झाकी, आपणा नैण उठाईआ। जिस नूं ताज दिता उस दे तिन्न भ्रा ते दो भैणां पिच्छे सी बाकी, बंस सरबंस सोहणा सोभा पाईआ। उस दी ख़ाहिश उन्हां दा लेखा लेखे विच रिहा वाची, अंदरे अंदर अक्ख खुल्हाईआ। डरदा मुख कहे ना बाती, रसना जिह्वा ना कोए जणाईआ। गोबिन्द इक फड़ा के लाची, थापी पुश्त पनाह टिकाईआ। फ़िकर ना कर तेरे फेर बणा दयां साथी, जम्मण वाली वखरी वखरी होवे माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द किहा सदी चौधवीं पिच्छे रख उडीक, तैनूं दयां वखाईआ। बिन अक्खरां तों वेख तवारीख, तारीख हिन्दसिआं नाल ना कोए जणाईआ। जिस दी मेरे नाल प्रीत, प्रीतम हो के होवां सहाईआ। मेरी पाउणी उत्ते लीक, तसदीक़ पुरख अकाल कोलों करवाईआ। जो करां सो जुग जुग ठीक, ठाकर हो के आपणा हुक्म मनाईआ। मेरे विच ओह तौफीक़, जो तरफ़ दोतरफ़ यकतरफ़ इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे नरैण सिँघ दे उह भैण भ्रा, मैनूं पिछले नज़री आईआ। जिस दा शब्द गुरु गुआह, संदेसे घर घर रिहा पुचाईआ। दलीप सिँघ जंडयाले वाला समझा, जिस दी नौ मम्घर नूं होणी सी जुदाईआ। जंडयाले विच्चों महिन्दर कौर दुआबिउँ लई उठा, नन्ही बच्ची चल के आईआ। मेरा पिछला ना मरे भ्रा, प्रभू तेरे अग्गे दुहाईआ। मैं सगन लवां मना, सब कुछ तेरी भेंट चढ़ाईआ। जिस थाली विच खाणा देवां खुवा, उह वी चुक्क लिआईआ। पगड़ी सीस वाली उठा, भज्जी वाहो दाहीआ। जे इक वारी लएं बचा, होवें आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आशा पूर कराईआ। महिन्दरो कहे मेरा होर इक वीरा, सच दयां सुणाईआ। उहदी बदल दे तक़दीरा, तेरी बेपरवाहीआ। ओहदे वास्ते होर
❋
❋
लिआई चीरा, चिरी विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। अग्गे दिसे राह भीड़ा, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। मेरा नेत्र वगे नीरा, लोचन रहे कुरलाईआ। शहादत देवे भगत कबीरा, क़बरां तों बाहर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं दिसदा सिँघ कुंदन, माल चक्क वड्याईआ। मैं उहदे घर दयां दे अथरू जावां पूंझण, नैणां करां सफ़ाईआ। साचा थाँ जावां हूंझण, रीती प्रेम वंड वंडाईआ। वेखां खेल नैण मूंदन, साहिब तेरी सरनाईआ। गुरमुखां जावां पूजण, जे उहनां लएं बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी तेरे चरणां आवाज़, कूक कूक सुणाईआ। सुत्ती दी खुल्ही जाग, लई मात अंगड़ाईआ। जन भगतां फड़ वाग, तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख दी लज्जया रख आज, होए ना मात जुदाईआ। एह जन्म मरन दा तेरे हथ्थ काज, दूसर देवे ना कोए सज़ाईआ। मैं चौहन्दी अग्गे तों तेरा बदल जाए रवाज, बिना तेरे हुक्म तों गुरमुख मरन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे दे दे अमृत नाम घुट, घुटने टेक के दयां दुहाईआ। मैनूं ऐं दिसदा नरायण सिँघ दा इक्की मम्घर नूं नाता जाणा सी टुट्ट, हुंदी जगत जुग जुदाईआ। घर दयां नालों जाणा सी रुट्ठ, रुस्सयां ना कोए मनाईआ। एसे कारण तिन्न महीने लँघाए कर के चुप, चरण चरण ना कोए उठाईआ। सदा करदा रिहा पुच्छ, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे गृह सुहाओ रुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे नरायण सिँघ नूं बख्श दे दात, दाते दानी तेरी सरनाईआ। बीबी महिन्दरो उहदे लई लै के आई सौग़ात, पगड़ी आपणे कन्ध उठाईआ। साडी भैण भ्रावां दी गोबिन्द तेरे चरणां विच बणी रहे जमात, अग्गे ना होवे जुदाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी मिट्टी राख, हड्डीआं बालण देण जलाईआ। जे भगतां पुच्छें वात, दाता हो के धुरदरगाहीआ। मेरी लेखे लग्ग जाए अज्ज दी रात, रुतड़ी इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की दस्सां मैनूं आउँदा जांदा चेता, चेतन रिहा कराईआ। पुरख अकाल वेख के इक्को नेता, मेरे नेत्र देण दुहाईआ। भगत उधारना जिस कोल ठेका, गुर अवतार पैगग्बरां पैंडा दिता मुकाईआ। जोत सरूपी धार के भेखा, लोकमात आया चाँईं चाँईंआ। शाहो भूप बण नरेशा, निरगुण निरवैर वेख वखाईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी केसा, क़िस्मत सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। महिन्दरो कहे मेरी होर इक अरदास, सच दयां जणाईआ। मैं गुलज़ार सिँघ दे जाणा पास, जो पिछला मेरा भाईआ। ओस दी आयू रहन्दी सिरफ़ तिन्न मास, अग्गे होर
❋
❋
ना कोए वधाईआ। एसे कर के मैं चौथी पगड़ी लै के आई ख़ास, सिर भरावां आवां बन्हाईआ। जींवदयां दी बणी रहे जमात, वजदी रहे वधाईआ । मैं चौहन्दी भागां वाली होवे भलक दी रात, सिँघ दलीप सिर पगड़ी दयां बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फेर ओदूं अगला आवे भलक, भरम दए मिटाईआ। मालक हो के ख़ालक ख़लक, ख़ालस रंग रंगाईआ। दे के आपणी झलक, नूर जोत रुशनाईआ। डेरा ढाह के मौत मलक, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नरायण सिँघ नैण मिलाईआ। पगड़ी कहे मैं गोबिन्द वाली दस्तार, दस्त नाल वड्याईआ। मेरा फेर वेख्यो परसों हुंदा विहार, की करता कार कमाईआ। जेहड़ा लेख लिख्या नहीं विच संसार, उहदा लहिणा दए जणाईआ। पिछला क़र्ज़ा दए उतार, जो गोबिन्द कन्नां विच गया सुणाईआ। दूजा सुणे ना कोए गुफ्तार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ख़ुशी होवे हब्ब, सच दयां जणाईआ। जिस वेले कुंदन सिँघ दे घर दी वेखां हद्द, बेहद नाल वड्याईआ। उहदे सिर उत्ते गुरमुख सिँघ बन्न्हे पग्ग, रविदास चमारा संग निभाईआ। धर्म नगारा जावे वज्ज, वजदी रहे वधाईआ। गुरमुख प्रभ दा भाणा वेखण जग, की करता खेल खिलाईआ। छेती सड़ना पए ना विच अग्ग, अगनी दा डेरा ढाहीआ। अगले दिन ओथों भज्ज, गुलज़ार सिँघ लैणा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुलज़ार सिँघ नूं पग्ग बन्न्हणी पुठ्ठी, पुठ्ठी कला भुआईआ। जिस कारण मैं मुहम्मद नालों रुट्ठी, सदी चौधवीं दए समझाईआ। हुण लुकी नहीं रहिणा विच गुट्ठी, पड़दे सब दे फोल फुलाईआ। जे मैं वी गई लुट्टी, लुटाउणी जगत लोकाईआ। मेरी प्रीत प्रभू नालों नहीं टुट्टी, टोटे पैणे सारे देणे तजाईआ। बथेरे मैनूं फड़दे रहे कोलों गुट्टीं, आपणे वल्ल खिचाईआ। मैं दोवें मीट के मुट्ठी, अंगूठे सब नूं आई वखाईआ। चौदां तबकां टंग के पुठ्ठी जुत्ती, जूएबाज़ां आई हराईआ। इशारा दे के आई रुक्खी रुक्खी, कलमयां विच समझाईआ। तुसीं सारे कटो प्रभ दी बुत्ती, बुतख़ान्यां विच वड़ के दयो दुहाईआ। मेरी औध पिछली पुग्गी, पैंडा ल्या मुकाईआ। तुहाडे कोल गुटकूं गुटकूं करन वाली घुग्गी, घुंमण घेरी विच अटकाईआ। तुसीं ते मैनूं कहिंदे डुड्डी, मैं डौरु डंक खड़काईआ। खुशीआं विच पावां लुड्डी, लोहड़े पैणयों तुहानूं दयां समझाईआ। पैगग्बर हो के मेरे प्रभ दी रमज़ ना सुज्झी, सुत्यां दयां उठाईआ। तुहाडी शरअ बन्द करावां विच कुज्जी, कूज़ा सब नूं इक वखाईआ। चार कुण्ट वेखो भ्रिष्ट होई बुद्धि, साचा इष्ट ना कोए रखाईआ। बिना वहिण तों दुनियां सारी डुब्बी, पीर पैगग्बर ना कोए तराईआ। मैं हस्सां कुॅदां तुसीं रोणा सब ने भुब्बीं, हौक्यां विच दुहाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ऐं दिसदा गोबिन्द ने नरायण सिँघ दे सिर ते रख्या ताज, ताजां वाले दिती वड्याईआ। कुझ भैण भ्रावां दा होर रिवाज, जग दी रीती चली आईआ। जिस वेले कोई चंगा हुंदा काज, घर घर वजदी वधाईआ। वेखो खेल तुसीं आज, अजब लीला रिहा बणाईआ। पिछला नाता ते भगतां दा समाज, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दए मुकाईआ। इन्हां दी दूजी भैण वेखो मनजीत, मँगू पुरे तों चल के आईआ। दलीप सिँघ दा सुआ के क़मीज़, भज्जी चाँईं चाँईंआ। कुंदन सिँघ दे करनी रीझ, गल देणा पहनाईआ। गुलज़ार सिँघ नूं एसे नाल देणा पतीज, प्रेम प्यार विच वड्याईआ। कुछ रुड़क्यों आई चीज़, ओह वी हथ्थ देणी फड़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बुढ्ढी हो गई बुढड़ीए तेरी करदी उडीक, नाता तेरे नाल रखाईआ। मैं भुलदी नहीं तारीख, तवारीख दिती बदलाईआ। मैं वेंहदी रही किस तर्हां कबाब भुन्न के खांदे उपर सीख, सिख़र चोटी चढ़ के ध्यान लगाईआ। वाहवा मेरे परवरदिगार कीती तसदीक़, पैगग्बरां दी शहादत दिती गवाहीआ। मैनूं ओसे उत्ते उम्मीद, जो अमलां दी करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे सड़न तों पिच्छों पिच्छे गुरमुखो रह जांदा कड़ा, हड्ड नाड़ी मास नज़र कोए ना आईआ। वेख्यो हुण अग्गे रिहो कोई ना दड़ा, ख़ालस गुरमुख लैणे बणाईआ। सतिगुर इक्को शब्द बड़ा, जुग जुग दा पन्ध मुकाईआ। ना जन्मा ना मरा, मढ़ी गोर ना कोए दफ़नाईआ। जद वेखो ते हाज़र हज़ूर खड़्हा, पड़दे अंदरों दए चुकाईआ। सदा भगतां दा पाले धड़ा, दूसर संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। जन भगतो गुरमुख सब तों हुंदा चंगा, चंगी तर्हां जणाईआ । गुरमुख दी निशानी गोबिन्द दा कंघा, शहादत रिहा भुगताईआ। हड्डी कोई सुट्ठण ना जावे किसे गंगा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी राह तकाईआ। सदी चौधवीं कहे वेख लओ धोखा देण वाला बण गया बन्दा, भुलेख्यां विच भुलाईआ। हथ्थ विच फड़ के मूरखां वाला टम्बा, सत्तरंगा रिहा हिलाईआ। छड्ड के गोबिन्द वाला खण्डा, धुर दा हुक्म रिहा वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आख्या प्रभू तूं कदे ना होवीं रंडा, कलीरे बन्न्ह के सगन भगतां नाल मनाईआ। तेरा प्यार दो जहान तों ठंडा, ठाकर तेरे दुआरे नज़री आईआ। जन भगतां लेख होवे ना मंदा, मंदभागां लैणा तराईआ। तूं कोई पत्री वाचण वाला नहीं पंडा, गरोह का ग्रह दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे जिस दा तेरे नाल प्यार, पीआ प्रीतम होणा सहाईआ। कूड़ा झगड़ा देणा निवार, मेहर नज़र इक उठाईआ। माया दी वासना नौ दुआर, नौ रुपए
❋
❋
देण गवाहीआ। दवारिउँ लँघाए सच्ची सरकार, शब्द हुक्म वाला जणाईआ। रसना नाल नहीं किहा पुकार, पगड़ी दस्तार नाल वड्याईआ। थाली ग्लिास लिआए उठाल, घृत विच सवा पा पाईआ। भैण कहे प्रभू मेरे भ्रा दे ज्वाल, मुख वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं होर दस्सां भविख्त, हथ्थ गुरमुख नाल मिलाईआ। आत्मा परमात्मा दा इक्को इष्ट, दूसर नज़र कोए ना आईआ । शहादत देवे राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर रिहा समझाईआ। जन भगतां दी बुद्धी कदे ना होवे भरिशट, भरम दा डेरा ढाहीआ। गुलज़ार सिँघ दे कोलों आउणा कौर तरिप्त, बाल्मीक दा आसण रिहा तकाईआ। ओथे दस्सणा लेखा टांक जिस्त, इक दो क्यों प्रभ ने वंड वंडाईआ। केहड़ा स्वर्ग ते केहड़ा बहिश्त, दोज़ख़ दी अगन कवण तपाईआ। की संजोग की विजोग की आत्मा परमात्मा गृहस्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए दृढ़ाईआ। पाल सिँघ, ओथे आउणा पए ज़रूर, बाल्मीक तेरी धूणी दए दुहाईआ। जिथ्थे बूटा हुंदा सी खजूर, सताई हथ्थ सोभा पाईआ। एह तरिप्त कौर तेरा हुंदा सी मज़दूर, पाणी ल्या के तेरी सेव कमाईआ। नौ वार मस्तक लाउँदा सी धूढ़, सीस चरणां उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। बाल्मीक दी तिन्न चार दी हुंदी सी बस्ती, छप्पर छन्न छुहाईआ। जिथ्थे प्रभ दी वेखदा सी हस्ती, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मुहब्बत मिलदी सी सस्ती, क़ीमत ना कोए रखाईआ। मंज़ल सदा मुकी सी शाहरग दी, रिग वेद दए गवाहीआ। पूजा छड्डी लाल अग्ग दी, अगनी अग्ग ना कोए तपाईआ । लहर छड्डी नशे मदि दी, मधुर धुन इक शनवाईआ। ज़ात वेखी अलाही रब्ब दी, जो जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए लिखाईआ। बाल्मीक तेरा ओह स्थान, कुटिया कांटयां वाली नज़री आईआ। जिथ्थे छुप छुप आउँदा सी भगवान, लुक लुक दरस दिखाईआ। सो देवणहारा दान, दाता दानी धुरदरगाहीआ। ओथे हरि संगत तेरा होवे पकवान, पक्की गुरमुखां नाल पकाईआ। सत्त रंग दा खड़ना नाल निशान, धर्म दी धार देणा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बाल्मीक कहे मेरे कोल सवा पंज सेर पाणी हुंदा सी कोसा, कुशलता नाल सुणाईआ। जिस वेले बहन्दा सां विच इक गोशा, आत्मा परमात्मा विच समाईआ। नाम ख़ुमारी मिलदी सी मदहोशा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। भुल्ल जांदी सी जगत दी सोचा, मन वासना ना कोए हल्काईआ। मेरे अंदर आई इक दिन लोचा, आसा लई प्रगटाईआ। साफ़ सुथरा फेर के पोचा, गोबर नाल लिपाईआ। राह तक्कां अगम्मा मौका, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। प्रभू कोई मार्ग दस्से
❋
❋
सौखा, मेला सहज मिलाईआ । पढ़ना पए कोई ना पोथा, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ । किरपा करे बिन छप्पर छन्न कोठा, काया कुटिया दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आशा पूर कराईआ। बाल्मीक कहे मेरे अंदर वज्जी धुनी, नादी नाद सुणाईआ। पुरख अकाला वड गुण गुणी, गहर गम्भीर दृढ़ाईआ। तेरी पुकार जाए सुणी, सुन्न समाधी विच समझाईआ। जिस नूं याद कीता पिच्छे बुलीं, बिन रसना मुख हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे दर दए वड्याईआ। बाल्मीक कहे प्रभू कर मेहर, दीन दयाल दया कमाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले होवे अन्धेरा जगत अन्धेर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रगट होवे शब्दी शेर, भबक आपणा नाम लगाईआ। तेरा लहिणा चुकाए फेर, फिरत फिरत आपणी सेव कमाईआ । कलयुग अन्तिम गेड़े गेड़, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। लालो दा लहिणा देणा सवा सेर, रविदास दा नाता जोड़ जुड़ाईआ। किरपा कर ना लावे देर, जगत विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। सब दा लेखा लहिणा देणा दए निबेड़, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे मैं हुण किथ्थे फिरदी, फेर लवां अंगड़ाईआ। मैं विछड़ी चिर दी, चिरी विछुंने दयां मिलाईआ। सेवा करां ओस पिर दी, जो प्रीतम धुरदरगाहीआ। धार वेखां निरवैर निर दी, निरँकार नज़री आईआ। जिस दी लट्ठ जुग जुग गिड़दी, गेड़े विच दुहाईआ। सृष्टी वेखां भिड़दी, भज्जे वाहो दाहीआ। गुलज़ार वेखां खिड़दी, जन भगतां गुलशन इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे छब्बी पोह नूं आउणे मेरे संगी साथी, जन भगत स्वांग बणाईआ। इक्की सिखां दे कोल होवे इक इक्क पाथी, माझा मालवा जम्मू दुआबा सारे सोभा पाईआ। चौहां दे कोल होवे इक इक्क राकी, ज़ीन पाखर नाल रलाईआ। संवारां दी पिट्ठ उत्ते होवे काली टाकी, छाती उत्ते सोहँ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो सब ने कढ्ढ के आउणा तुरले, कलगे सोहणे बणाईआ। तुहाडे लेख दस्सणे धुर दे, पड़दे आप चुकाईआ। मेले मेलणे शब्द गुर ने, नाता तोड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल बणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वास्ता पा के कहिंदी, कलमयां विच दुहाईआ। बीबीआं सब ने सज्जे हथ्थ नूं ला के आउणी मैहन्दी, सोहणा रंग रंगाईआ। गिरधारा सिँघ ने चाटी भर के रखणी दहीं दी, धुर दा हुक्म अलाईआ। इक जोड़ी होणी महीं दी, सोहणी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो आउणा जोटे जोटे, हथ्थ
❋
❋
हथ्थां नाल मिलाईआ। खब्बे हथ्थ दे रंग के अगले पोटे, सोहणे लैणे चमकाईआ। कन्नां ताईं उच्चे होण सोटे, हथ्थां विच उठाईआ। बुढड़े ज़रूर नाल लिआउण पोते, पीहड़ी अगली दए वधाईआ। गुरमुख सिँघ चढ़ना उत्ते बोते, आसण आपणा इक जणाईआ। माझे वाल्यां गिआरां डागां नूं लाउणे टोके, तिक्खी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देवणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे हर इक बीबी सज्जे हथ्थ नूं चाढ़्हे पंज पंज चूड़ी, पंजे रंग वखाईआ। घरों नीत बदल के आवे कूड़ी, प्रेम प्रभ दे नाल वधाईआ। भगत दुआर नौ नौ वार लावे धूढ़ी, मस्तक ख़ाक रमाईआ। बिशन कौर दे हथ्थ विच होवे कस्तूरी, रती नौ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे माझा मालवा दुआबा जम्मू लै के आवे इक इक्क ढोली, डंका ढोल उत्ते लगाईआ । इक इक्क बणा के लिआवण डोली, चार कहारां रूप वटाईआ। साचे नाम दी बोलण बोली, तूही तूही राग अल्हाईआ। इक इक्क डांग लिआउणी विच्चों पोली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे, बीबीआं गावण गोबिन्द गीत, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। सतिगुर छड्ड के मन्दिर मसीत, तेरा दर्शन पाईआ। कलयुग अन्त बदल दे रीत, सतिजुग राह वखाईआ। अंदरों बदले किसे ना नीत, सारे दिसण भैण भाईआ। इक्को पुरख अकाल दी उडीक, सो मिल्या चाँईं चाँईंआ। मानस जन्म जाईए जीत, जीवण सतिगुर झोली पाईआ। पिछला पिच्छे गया बीत, अग्गे मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए वखाईआ। गुरमुखां सिर ते कीते होण मड़ासे, आपणा बल वधाईआ। करदे आउण ख़ुशीआं नाल हासे, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। सब दे कोल पंज पंज होण पतासे, सगन गोबिन्द वाला समझाईआ। इक्को रंग रंगाए वड्डे छोटे बुढ्ढे नढ्ढे ताए चाचे, पिता पूत दए सरनाईआ। सतिगुर शब्द जो जन वाचे, हिरदे हरि करे सफ़ाईआ। जन्म जन्म दे पूरे कर के घाटे, घाटी मंज़ल दए चढ़ाईआ। हरिजन रहे ना कोए अद्धवाटे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे सब दे कोल होवे इक इक पर्ची, बुढ्ढा नढ्ढा बचया रहिण कोए ना पाईआ। भगत दुआरे होणा भरती, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। चिट्टी सब दी होवे वरदी, वायदा पिछला याद कराईआ। एह खेल सांझे घर दी, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पलकां दे ओहले बैठा आप गुसाईंआ। जोत वखाए अगम्मी बलदी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। पाउण ठंडी होवे चलदी, आपणा रंग रंगाईआ। वेख्यो खेल भगतां दे दल दी, वजे चार लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज
❋
❋
बण के आयो मुल्लां, मुलाणे रूप वटाईआ। जम्मू वाल्लयो सिर ते रखणा कुल्ला, विच्चों लम्मा सोभा पाईआ। शिव सिँघ ने मगरां ते बन्न्हणा टुट्टा जुल्ला, टुट्टी जुत्ती गंढ्ढ पुआईआ। गल विच चोला रखणा खुल्हा, गिटयां ताईं लमकाईआ। जेहड़ा वेस कीता सी बुल्ला, इनाइत ताईं रिझाईआ। नाल मिट्टी दा चुक्कया होवे चुल्ल्हा, छोटा जिहा हथ्थ उठाईआ। छाती ते लिख के आपणा नाँ लगाउणा दुल्हा, दोहरी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे पंजां बीबीआं ने मिट्टी दी लिआउणी कुन्नी, छाबड़ी उत्ते इक टिकाईआ। लिआउण ओह जिन्हां दे पती ने दाढ़ी कदी ना होवे मुन्नी, गुरमुख सोहणे सोभा पाईआ। उन्हां दे सिर ते सूहे रंग दी होवे चुन्नी, माझा मालवा दुआबा जम्मू इक इक्क वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुख इक्की खेडण गतका, आपणी ख़ुशी बणाईआ। उन्हां दे सिर ते होवे पटका, पटने वाला वेख वखाईआ। जिन्हां ने कदी ना खाधा होवे झटका, उह हथ्थ लैण उठाईआ। अंदर कूड़ रहे ना खटका, धर्म दा राह तकाईआ। प्यार होवे परमेश्वर पति का, पारब्रह्म ध्यान लगाईआ। सब दा वेस होवे सिध्धा जट्ट का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा खेल इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे सब दे लग्गे होण बोझे, पाकट नज़री आईआ। जिस कारण मुहम्मद रखे रोज़े, उस दा लेखा दए समझाईआ। गुरमुख ज़रूर लभ्भणे दो खोदे, ख़ुदी तक्ब्बर देण गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह दए समझाईआ। सदी चौधवीं कहे सब दी जेब विच होवे इक इक्क लाची, सगन राम वाला समझाईआ। किस तर्हां मन्नी सतिगुर जावे आखी, आख़र दयां दृढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडी जुग चौकड़ी रहिणी साखी, सिख़ावत करां चाँईं चाँईंआ। सब दी बदल देणी रासी, रस्ता इक दृढ़ाईआ। सचखण्ड दुआर बणा के वासी, वास्ता आपणे नाल बणाईआ। तुहाडी पिछली प्रीत अजे नहीं बासी, रस सक्कया ना कोए बदलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल डूंम बण के तुहाडा बणया मरासी, जजमानां दीआं सिफ्तां रिहा सुणाईआ। अमरजीत सिँघ ने कपड़े पाउणे ख़ाकी, पेटी लक्क नाल बंधाईआ। घोड़े उत्ते चढ़ना मार पलाकी, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। बसन्त कौर दे हथ्थ होवे ग्लासी, बच्चयां वांग लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दुआबे वाल्यां चुकणी इक पौड़ी, डंडे गिआरां नज़री आईआ। मालवे वाल्यां लिआउणी इक फौड़ी, जो मसाणां विच्चों हड्डीआं फोल फुलाईआ। माझे वाल्यां लिआउणी डोरी, अस्सी गज़ सोभा पाईआ। जम्मू वाल्यां दो सिखां बणाउणी आपणी जोड़ी, बाज़ू बाज़ू नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
साचा परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे सवरन सिँघ ने लिआउणी तसबी, मणके इक्कीआं नाल वड्याईआ। अजीत सिँघ नाल होणा कसबी, जो शरअ शरारत दए जणाईआ। चेला सिँघ ने याद कर के आउणी फ़ारसी अरबी, पंज लाइनां विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चौदां लोकां चौदां तबकां कहि के आई टाटा, इशारा हथ्थां नाल कराईआ। मंज़ल मार के पिछलीआं वाटां, पैंडा आई मुकाईआ। आ के खुल्हा वाहया झाटा, मेंढी सीस गुंदाईआ। अमृत वेख्या बाटा, भरया अगम्म अथाहीआ। रस अनोखा चाटा, पिछला चेटक दिता तजाईआ। जन भगतां सवा सेर दा आटा, सिदक सबूरी विच खाईआ। जेहड़ा बस्तर भूष्ण पाटा, छब्बी पोह लैणा बदलाईआ। मेरा काज वेखे देवी लाटां, आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा परदयां विच्चों उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मालवे वाल्लयो लिआउणी बिन्दी सुरखी, सवा इंच जणाईआ। मैं खेल दस्सणी अनन्द पुर दी, क्यों गोबिन्द कीती जुदाईआ। क्यों लोड़ पै गई सच्चे सतिगुर दी, शब्दी मेला सहज सुभाईआ। क्यों सृष्टी जांदी रुढ़दी, दीनां विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो तुसीं आयो सर्ब इक्ठे, आपणी ख़ुशी बणाईआ। प्रेम प्यार अंदर नठ्ठे, रस्ता पन्ध चुकाईआ। योद्धे बण के हट्टे कट्टे, बल देणा वधाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दे पूरे होए पटे, पटने वाला दए समझाईआ। सब ने रुलणा विच घट्टे, मिट्टी ख़ाक उडाईआ। किसे दी क़ीमत पैणी नहीं दो टके, करोड़ी शाह देण दुहाईआ। पुरख अकाल ने पाउणे रट्टे, झगड़े विच लोकाईआ। जो दीन मज़हब दी हद्द टप्पे, टप्पा सोहँ ढोला गाईआ। ओह भगत सुहेले हो गए पक्के, कच्चा तन्द ना कोए तुड़ाईआ। प्रेम मुहब्बत अंदर रत्ते, रतन अमोलक नज़री आईआ। सच दुआरे बहि के हस्से, हस्ती वेख नूर इलाहीआ। हुण कोई धन्ने वांग चारने नहीं वच्छे, भगत वछल हो के आपणी दया कमाईआ। कटोरिआं विच दुध्ध ना छके, घर घर आपणा दरस दिखाईआ। तुसीं जुग जन्म दे थक्के, अन्तिम पैंडा दए मुकाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू पंज पंज बीबीआं घर विच्चों पका के लिआउणे भत्ते, फुलके पंज पंज रखाईआ। वेख्यो सब दे कारज हुंदे फतेह, फतेह डंका इक वजाईआ। कोई खेल ना जाणे चुनांचे चूंके अलबत्ते, आलम इल्म ना कोए वड्याईआ। शब्द गुरु आया पंजां तत्तां दे वट्टे, बदली कीती बेप्रवाईआ। अंदर वड़ के सब दे हिरदे फट्टे, फट्ट घाउ दए लगाईआ। उतले हेठां कर के बटे, अंकड़े दिते बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। सदी चौधवी कहे मैं छड्ड के पिछली यारी, सच सच सुणाईआ। रह के जगत कँवारी, आपणी आस वधाईआ। मिले इक पुरख
❋
❋
निरँकारी, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जन्म मरन दी कटे बीमारी, दक्ुखां डेरा ढाहीआ। मेरी पैज दए सुआरी, सुआरथ आपणे नाल रखाईआ। बणावे ओह लाड़ी, जिस दा रूप जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। फिरां पिच्छे अगाड़ी, निउँ निउँ लागां पाईआ। जन भगतो छब्बी पोह नूं ज़रूर फेरां बहारी, अंदर बाहर करां सफ़ाईआ। मेरे कोल कोई लफ़ज़ नहीं जिस दे नाल करां तकरारी, झगड़ा दयां मुकाईआ। मैं परम पुरख दी नारी, जिस नूं झुकदे पैगग्बर गुर अवतारी, विष्न ब्रह्मा शिव लागण पाईआ। उस दी करां बरख़ुरदारी, जेहड़ा आया मातलोक दुबारी, सरगुण तों निरगुण वेस वटाईआ। सच पुच्छो मैनूं आपणे विच करयो शुमारी, मेरी शमां लैणी जगाईआ । मैनूं ऐं दिसदा धुर दा शहिनशाह जगत दा मदारी, खेल आपणी रिहा खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा साथ दए निभाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे लई लै के आयो मेरा राम, राम मेरी दुहाईआ। मेरे लई लै के आयो मेरे मुर्शद दा पैग़ाम, जो पैगग्बरां दए वड्याईआ। मेरे लई लै के आयो मेरा काहन, जो लख चुरासी सख़ी रिहा प्रनाईआ। मेरे लई लै के आयो इक इक्क बादाम, जो बदन दी बदली दए कराईआ। मेरे लई लै के आयो गुरमुख सोहणे आपणी शान, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। मैं अग्गों सब नूं करां प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। वेख्यो सब दा इक्को दिसे भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौवां सिखां उठाणे नौ निशान, नवां रंग बदलाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू चार चार गुरमुख उठाणे विच्चों पहलवान, मोटे ताजे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे इक्की इक्की बीबीआं सिर ते चुन्नी बद्धी होवे पुट्ठी, गंढ्ढ पिछले पासे रखाईआ। ज़ोर नाल ना होवे घुट्टी, हौली जेही लटकाईआ। इक इक्क गाना बन्न्हणा गुट्टीं, लाल रंग चढ़ाईआ। शरीर होवे किसे ना दुखी, तन्दरुस्त सोभा पाईआ। बच्चा होवे किसे ना कुखीं, इक इकल्ली वेख वखाईआ। जिस ने बुल्लीं कदे लाई होवे ना सुरखी, ओह हिस्सा लवे चाँईं चाँईंआ। पती दे साहमणे कदे बैठी होवे ना उत्ते कुरसी, माण रखे थाउँ थाईंआ। झूठी कदे कीती होवे ना फ़ुरती, चलाकी आपणी इक जणाईआ। किसे दी जूठी ख्हाधी होवे कदी ना बुरकी, बिना गुरमुखां तों दूसर नाल हिस्सा ना कदे वंडाईआ। उह सार जाणे सच्चे सतिगुर दी, जिस दे अंदर इक्को सिक ते इक्को वेखे नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं बुढ्ढी नूं बणा दयो नढ्ढी, गुरमुखो मेरी दुहाईआ। मेरी सध्धर रहे ना दब्बी, मेरी आशा लए अंगड़ाईआ। तुसीं मैनूं नूर दिसदे रब्बी, जोती जोत डगमगाईआ। मैं खलोती हथ्थ बद्धी, वास्ता रही पाईआ। सच प्रीती इक नाल लग्गी, छुट्टी जगत लोकाईआ। दीन दुनी कोलों अक्की, नाता आई तुड़ाईआ।
❋
❋
परवरदिगार वेख के हक़ी, सीस ल्या झुकाईआ। जिस दे दुआरे कदे ना होवां शक्की, शकायत करन वाला रहिण कोए ना पाईआ। मेरे नाल कर लओ पक्की, पारब्रह्म मन्नणा इक गुसांईआ। जो आदि जुगादी सब दा कमलापती, पतिपरमेश्वर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि संगत कर इक्ठी, इक्ठे आपणे नाल मिलाईआ।