२ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सदी चौधवीं कहे खेल वेखणा सच्चे सतिगुर का, गुरु गुर सारे नाल मिलाईआ। दर्शन करना ओस अनन्द पुर दा, जो पुरीआं लोआं तों बाहर नज़री आईआ। नाद सुणना अनोखी सुर दा, जिस नूं तालां विच ना कोए सुणाईआ। जिस नाल जीवत होवे मुर्दा, मुरीद मुर्शद वज्जे वधाईआ। रूप धारां अगम्मी हूर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा नीला होवे बुरका, अक्ख बुरिआं कोलों चुराईआ। हलूणा देवां सृष्टी तुरकां, तुरत दयां हिलाईआ। किसे नूं सम्भलण ना देवां सुरता, सुरती सुरत बदलाईआ। सत्त रंग दा मेरा होवे कुड़ता, कली कली नाल जुड़ाईआ। पंजां प्यारयां सगन लिआउणा गुड़ दा, सवा सेर हथ्थ उठाईआ। कूड़ कुड़िआरां बेड़ा वेख्यो रुढ़दा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ । झगड़ा पैणा ठग चोर दा, ममता मोह विच लड़ाईआ। हुक्म वरतणा पुरख अकाल ज़ोर दा, जोरू ज़र दए दुहाईआ। झगड़ा पैणा जगत शोर दा, छुरी शरअ रूप कसाईआ। लेखा बदल जाणा दीन दुनी भगोल दा, हदूद हद्द ना कोए समझाईआ। प्रकाश होणा जोत नरोल दा, निरवैर नूर चमकाईआ। जो आदि जुगादी तोल तोलदा, दो जहानां आप उठाईआ। शब्द अनाद अगम्मी बोलदा, अनबोलत राग सुणाईआ। खेल करे मात विचोल दा, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। किशन सिँघ ने डंका लाउणा ढोल दा, डग्गा तिन्न वार खड़काईआ। इक गेंद रूप धरे गोल दा, वड्डा छोटा ना कोए वड्याईआ। नौ फ़ुट नेज़ा लम्मा होणा पोल दा, मुक्खी तिक्खी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवी कहे मेरी बग़ल होए तलवार, तरफ़ दो तरफ़ ना कोए वखाईआ। मूँह विच होवे कटार, आपणा रूप बदलाईआ। इक्को होवे चोबदार, दर्शन सिँघ काला रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। सदी चौधवी कहे मेरा होवे इक्को टिक्का, टक्यां वणज ना कोए वखाईआ। बणे सच धात दा सिक्का, सतिगुर साचा दए वड्याईआ। उत्ते लिख्या होवे
❋
❋
एकँकारा इक्का, अकल कल धारी धुरदरगाहीआ । जिस दा साफ़ होवे पिच्छा, इक्को धार दए दृढ़ाईआ। मेरी आसा पूरी करे इच्छा, निरिच्छत वेख वखाईआ। अगला लेख जावे लिखा, लिख्त भविख्त दए गवाहीआ। सरूप सिँघ लै के आवे मिट्ठा, पाओ पाओ नाल जुड़ाईआ । रुमाल होवे सवा गिट्ठा, चिट्टी धार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं दए माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे माझा मालवा दुआबा जम्मू मैनूं देवे छल्ला, शाला मिले माण वड्याईआ। मैं वेखणा ओह अल्ला, जो आलमीन अख्वाईआ। सद वस्से इक इकल्ला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। रविआ रहे जला थला, घट घट रूप समाईआ। अन्त अख़ीरी फड़े मेरा पल्ला, अग्गे पलक ना होए जुदाईआ। दूई द्वैत मेटे सल्ला, विछोड़ा जगत वाला कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कोलों करावे हल्ला, नाअरा इक्को वार लगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी चांदी दी होवे ज़ंजीरी, ज़ंजीर शरअ देणा कटाईआ। जन भगतां दस्सणी हक़ फ़कीरी, फ़िकरा सूफ़ीआं वाला समझाईआ। गोबिन्द दी ज़ाहर करनी मीरी पीरी, हरि गोबिन्द दे वड्याईआ। अग्गे बदल जाणी प्रभ दी पीड़ी, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। एह खेल होणा तक़दीरी, तदबीर सके ना कोए समझाईआ। झगड़ा मुक्कणा पातशाह वज़ीरी, वज़ारत इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं चढ़ना सोहणा रूप, रूपवन्त दए वड्याईआ। मालक मिलणा इक्को भूप, भूपत धुरदरगाहीआ। जिस दी महिमा सदा अनूप, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। लख चुरासी जिस दा ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी इक हो जाईआ । गुर अवतार पैगग्बरां करावे कूच, कूचा गली करे सफ़ाईआ। लेखा जाणे काया माटी पंज तत भूत, भूत भविख्त काल खोज खुजाईआ। जिधर वेखां तक्कां मौजूद, हाज़र हज़ूर नूर अलाहीआ। जेहड़ा कदे ना होवे नेसतो नाबूद, आदि अन्त जड़्ह ना कोए उखड़ाईआ। मुहब्बत वाला ओह महबूब, मुहब्बत करे चाँईं चाँईंआ। भाग लगा के काया कलबूत, काअबा आपणा दए दृढ़ाईआ। पिछली करनी कर मनसूख़, अगला हुक्म इक वरताईआ। जन भगतां कर महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साचा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे इक सौ पंज सिखां दे मस्तक होवे धार, सोहँ पट्टी नाम बंधाईआ। थल्ले लग्गी होवे छार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मोढ्ढयां उत्ते नंगी होवे तलवार, चण्डी आपणा रूप बदलाईआ। पाणी दी पैंदी आवे फुहार, अमृत बरसे चाँईं चाँईंआ। विच होवे ना कोई ग़द्दार, कूड़ा संग ना कोए निभाईआ। अन्तर रहे ना कोए हँकार, विभचार कर्म ना कोए कमाईआ। सब दा सांझा होवे प्यार, मुहब्बत इक्को नाल दरसाईआ। उन्हां दा मुख पहलों होवे वल पहाड़, आपणी पिठ बदलाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे लेखे दए लगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी गुंदी होवे चूंडी, पट्टी सीस उत्ते रखाईआ। जेहड़ी वस्त हथ्थ ना आवे ढूंडी, खोज्यां खोज कोए ना पाईआ। धार चले बुत रूह दी, रुहेरवां मिले वड्याईआ। खेल वखाउणी सच्चे सतिगुरु दी, गुरदेव इक्को वेख वखाईआ। एह मेरी कथा कहाणी शुरु दी, शरअ ज़ंजीर दयां कटाईआ। जिस वेले जन भगतां संगत जुड़ूगी, जोग अगला दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे नीले होण पैर, नीली बिन्दी मथ्थे विच छुहाईआ। सेवा करे कोई ना ग़ैर, गुरमुख सोहणे संग रखाईआ। भेत दस्सां ओस सवा पहर, जिस नूं भविख्तां विच गए गाईआ। परदा लाहवां केहड़ा लहौर शहर, जिथ्थे मौत क़ज़ा दए दुहाईआ। केहड़ा दूती दुश्मण कमाए वैर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दी आसा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी सज्जी उँगल होवे पोटी, नाखुन नज़र कोए ना आईआ। सत्त रंग दी बणी होवे टोपी, सतिगुर सोहणी जड़त जड़ाईआ। मैं बणना ओस काहन दी गोपी, जिस नूं गवाल्या वाले काहन सीस झुकाईआ। मेरी आयू हो गई चोखी, चोखर रूप दिसे लोकाईआ। मैं छड्ड दिती पढ़नी पोथी, पुस्तक दिती तजाईआ। मेरी मति रही ना होछी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। मैनूं ताअने मिलदे चौदां लोकी, तबकां विच पई दुहाईआ। मेरी बन्द हो गई रोज़ी, रोज़ा रख के झट लँघाईआ। प्रभ मिलणा ठाकर मौजी, जो मजलस भगतां विच लगाईआ। अन्तिम हो गई ओसे जोगी, जो जुगीशरां दए वड्याईआ। मैं प्रीतम सिँघ दे चढ़ना उत्ते मोढ्ढीं, मोढ्ढयां उत्ते आसण लाईआ। इक गुलाब दी हथ्थ विच रखणी डोडी, गुरनाम सिँघ लै के आईआ। थोड़्हा नूर चमकाउणा उत्ते ठोडी, जिस दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। गुरमुखां दे हथ्थ लगाउणा गोडीं, निउँ निउँ दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धर्म दी धार दए जणाईआ। सदी चौधवीं कहे बचन सिँघ जो रहन्दा काणे कौंटे, धर्म धर्म विच वड्याईआ। मेरे लई बणा के लिआए पौंटे, लेखा पिछला दयां जणाईआ। जिस दा हिसाब ढईआ औंटे, साढे तिन्न तिन्न वखाईआ। गोबिन्द उट्ठया ला के ढौंके, आपणा पन्ध मुकाईआ। सृष्टी वक्त गंवाए सौं के, सुत्तयां ना कोए उठाईआ। मेरा परवरदिगार आया भौं के, आपणा रूप बदलाईआ। मैं सोहणा गाउण सुणावां गौं के, कलमयां तों बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पूरब लेख चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरदासपुरीआं मार के लिआउणी घुग्गी, डोरी सवा हथ्थ बंधाईआ। फड़ के लिआवे रवेल कौर माई बुढ्ढी, पिछले जन्म दा लहिणा दयां चुकाईआ। माझे वाल्यां सत्त रंग दी लिआउणी गुड्डी, असमानां उत्ते उडाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा लेखा अजे बहुत, सहज सहज समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दा बहुता वध्या ओत पोत, वेखां थाउँ थाईंआ। दीनां मज़हबां दे तोड़ के किल्हे कोट, हद्दां देवां गवाईआ। धर्म दुआरे ला के चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को निर्मल जोत, जोत नूर रुशनाईआ। ओथे चले कोई ना सोच, समझ ना कोए वड्याईआ। एह खेल प्रभू दी मौज, जो मौला हो के रिहा कराईआ। मेहरवान हो के जावे पहुंच, पारब्रह्म दया कमाईआ। झगड़ा पैणा दीप पुष्कर नाल करौच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी ना कोई वरन ना कोई गोत, गोती सब दा नज़री आईआ।
२ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ दलीप सिँघ दे गृह जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मेरा सजदा श्री भगवान, पारब्रह्म परवरदिगार सीस झुकाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे जिस दा इक निशान, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना रिहा झुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर जिस दी मन्नण आण, गुर अवतार पैगग्बर दर ठांडे बैठे सीस निवाईआ। नाम संदेसा धुर दा कलमा देवे पैग़ाम, निरगुण निरवैर निरँकार आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख शरअ शैतान, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा परदा दए उठाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दे के ब्रह्म ज्ञान, भेव अभेदा अछल अछेदा दए चुकाईआ। काया माटी साची हाटी, साढे तिन्न हथ्थ वेख मकान, माया ममता लोभ मोह विकार हँकार डेरा ढाहीआ। घर स्वामी अन्तरजामी घट निवासी मेरे राम, रमता रमता आपणी खेल खिलाईआ। जोत अकाला शब्द निराला मारे बाण, अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं रही झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरा पैंडा रिहा मुक, दयां कूक दुहाईआ। पुरख अकाल रिहा उठ, परवरदिगार शहिनशाहीआ। चारों कुण्ट बदल के रुख़, दीन दुनी फोल फुलाईआ। उजल दिसे किसे ना मुख, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सृष्टी दृष्टी भरी नाल दु:ख, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। भेव समझे ना कोई कलयुग, जुगती जगत ना कोए जणाईआ। माया ममता चोग रहे चुग, चुगली निन्दिआ रही कुरलाईआ। निर्मल दिसे कोए ना बुध्ध, बुद्धिवान नज़र कोए ना आईआ। सब दी औध रही पुग्ग, निरगुण सरगुण डेरा ढाहीआ। भेव खोल्हे ना कोई गुज्झ, परदा अन्तर निरंतर ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखी जगत अलामत, दह दिशा फोल फुलाईआ। साचा नाम मिले ना कोए निआमत, नग़मा हक़ ना कोए सुणाईआ। काया मन्दिर अंदर करे बग़ावत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार लड़ाईआ। धर्म देवे ना कोए सख़ावत, सच कर्म ना कोए कमाईआ। बाहरों कूड़ी क्रिया दिसे गिलाज़त, अन्तर करे ना कोए सफ़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे गिरावट, सिर सके ना कोए उठाईआ। दीनां मज़हबां होई थकावट, ज़ात पात बैठे ढेरीआं ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे चारों कुण्ट अन्धेरा घुप, घुम्मण घेर विच लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी रोंदी कराए कोई ना चुप, चप्पू नाम ना कोए लगाईआ। झगड़ा प्या पिउ पुत, पुत्तर माँ ना कोए वड्याईआ। नार कन्त नाल रही रुस्स, दुहागण हो के नीती रही बदलाईआ। सति धर्म गया छुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । घर घर अंदर दिसे दु:ख, अमृत मेघ ना कोए चवाईआ। जन भगत जणे कोई ना कुख, जननी कम्म किसे ना आईआ। पैंडा मुके ना किसे उलटा रुख, चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। सच दवारिउँ सृष्टी गई रुस्स, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ । सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर चाउ घनेरा, घनईआ राह वेख वखाईआ। पुरख अकाला गेड़े गेड़ा, दीन दयाला दया कमाईआ। चारों कुण्ट होवे झेड़ा, झगड़े विच जगत दुहाईआ। धरनी धरत धवल उजड़े खेड़ा, गुलशन हक़ ना कोए महकाईआ। माया ममता डुब्बे बेड़ा, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। मैं थोड़्हा समां होर करना जेरा, ज़ेर ज़बर मेरी दए गवाहीआ। अगला वक्त दस्सणा नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। धुर दा भाणा रोके केहड़ा, गुर अवतार पैगग्बर सिर सके ना कोए उठाईआ। जगत वासना ढहिणा डेरा, थल अस्गाह देण दुहाईआ। मन्दिर मसीत रहे ना देहरा, शिवदवाला मठ ना कोए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर आई रुची, सच सच समझाईआ। मैं ओस मंज़ल पुज्जी, जिथ्थे पन्ध रिहा ना राईआ। रमज़ लग्गी गुज्झी, गहर गम्भीर दिता समझाईआ। चारों कुण्ट होणा उघी, उम्घण आथण सेव कमाईआ। जगत वासना वेखणी बुद्धि, बुध्ध रो के दए दुहाईआ। नईआ नौका सब दी डुब्बी, खेवट खेटा पार ना कोए लँघाईआ। जगत धार वेखी युद्धी, युधिष्टर वास्ता रिहा पाईआ। झगड़ा वेखणा मानस मनुक्खी, मानव दानव देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, दर ठांडे वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो प्रेम प्रीती अंदर मारो गोता, ग़मख़ार तक्को चाँईं चाँईंआ। दुआबे वाल्यां लिआउणा इक तोता, तर्हां तर्हां समझाईआ। जो
❋
❋
संदेसा देवे चौदां लोका, चौदां तबक करे अगवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ख़ुशीआं गावां गीत, गहर गम्भीर सुणाईआ। जन भगतो बदल के आउणा रीत, रीती अगली इक समझाईआ। झगड़ा छड्डके मन्दिर मसीत, पुरख अकाला नाल मिलाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां औध गई बीत, बीती कहाणी कम्म किसे ना आईआ। इक्को छत्र झुले प्रभू दे सीस, जगदीश दो जहानां सोभा पाईआ। इक्को कलमा नाम हदीस, हरि हज़रत करे पढ़ाईआ। लेखा वेखे हस्त कीट, ऊचां नीचां फोल फुलाईआ। सच जणा के इक प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। काया करे ठंडी सीत, अगनी तत गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे वास्ते काली लिआउणी सूसी, मेरा समां दए गवाहीआ। जिस दी धार होवे रूसी, रशीआ विच वड्याईआ। आशा होवे मूसी, ईसा सिफ्त सालाहीआ। दूसर करे ना कोए महिसूसी, मिसरा पढ़ ना कोए सुणाईआ। पैगग्बर कर सके ना कोए प्रभ दी जासूसी, ख़ुफिआ राज़ ना कोए खुल्हाईआ। उन्हां नूं हक़ दिता मौरूसी, मालक नज़र कोए ना आईआ। अन्त बण के ख़ाक भबूती, माटी विच समाईआ। वेस अनेक प्रभू बहु रूपी, परदा परदयां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणी जोत अलाही नूर रब्बी, आलमीन वड्याईआ। जो लख चुरासी तबी, तबीअत वेखे थाउँ थाईंआ। जिस नूं झुकदे रसूल नबी, पैगग्बर ख़ादम हो के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओसे दे हुक्मे अंदर बद्धी, चारों कुण्ट भज्जां चाँईं चाँईंआ। ओसे दी जोत जगी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस ने सब दी बदल देणी गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं होणा सुच्ची, संजम भगतां नाल बणाईआ। मेरी अन्तर बदले रुची, रचना वेख धुरदरगाहीआ। जेहड़ी चौदां तेरां अंदर रही लुकी, बारां परदा आप उठाईआ। मालवे वाल्यां लिआउणी इक कुत्ती, जो डब्बे रंग दी मुहम्मद दा दर्शन पाईआ। ओस दस्सणा किस तर्हां कलमे वाले हुंदे सुखी, कायनात विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच स्वामी अन्तरजामी आपणा मेल मिलाईआ। सदी चौधवी कहे जम्मू विच लत्तों लंङा राम गूढ़्हा, अष्टभुज नाल वड्याईआ। लाल रंग दा लै के आवे चूड़ा, सुंभ निसुंभ सीस झुकाईआ। सुरिंदर सिँघ मस्तक कीता होवे जूड़ा, इटारसी परदा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं मँगां चिट्टी चादर, चौदां तबकां वेख वखाईआ। जेहड़ी बकाले रखी उत्ते तेग़ बहादर, अवस्था पंताली
❋
❋
साल वड्याईआ। लहिणा दस्से ओह अगम्मी क़ादर, जो कलमयां दए वड्याईआ। निर्मल कर्म कर उजगर, दुरमति मैल धुआईआ। साचे नाम बणा सौदागर, वणज व्यपारा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी आसा हो गई तगड़ी, आपणा बल धराईआ। दलीप सिँघ दे सिर ते बन्न्हो पगड़ी, परम पुरख सरनाईआ। जिस दी आत्मा परमात्मा नाल जाए जकड़ी, जुग चौकड़ी मिले वड्याईआ। तुले तोल ओस अगम्मी तक्कड़ी, नाम तराज़ू जो अख्वाईआ। जिस दा लेखा जाणे शूद्र वैश ना कोए ब्रह्मण खत्री, ख़ता विच सर्ब लोकाईआ। फोल दस्से कोई ना पत्री, रासी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पूरा कर दे जो दस्स के गया भारद्वाज अत्री, सप्त ·षीआं विच्चों सालाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं जुग जुग जागी, निंदरा विच कदे ना आईआ। धुर दे प्रेम अंदर भागी, भज्जी वाहो दाहीआ। जुग जुग अवतार पैगग्बर गुरु वेखे रागी, जो परा पसन्ती मद्धम बैखरी प्रभ दा नाम सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस दी खेल आदि अन्त आदी, अनन्त कल वड्याईआ। हर घट हो विस्मादी, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट बण समाजी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे दलीप सिँघ ने पाउणा कुड़ता, पिछला कर्म कांड गवाईआ। गुरमुख जगत होवे ना मुर्दा, मुर्शद आपणे रंग रंगाईआ। एहो लहिणा सतिगुर दा, जो शब्दी शब्द शब्द धार उपजाईआ। एह खेल सतिजुग शुरु होणा धुर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग इक रखाईआ। क़मीज कहे मैं तन माटी ख़ाक छोहिआ वजूद, पंज तत मिली वड्याईआ। किरपा करे हक़ महबूब, मेहरवान नूर ख़ुदाईआ। जो सदा सदा मौजूद, मुफ़लिसां लए तराईआ। सद वस्से भगतां दी हदूद, काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। कूड़ी क्रिया देवे हूंझ, माया ममता मोह गवाईआ। साक सन्बंधीआं नेत्र नैण हन्झू देवे पूंझ, रोण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । पगड़ी कहे मैं सिर उत्ते जाणा चढ़, आपणा बल धराईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा पढ़, वाहवा वज्जे सच वधाईआ। जिस ने खेल खेलया चोटी जड़्ह, चेतन आपणे घर वसाईआ। गुरमुख ना जन्मे ना जाए मर, आवे जावे प्रभ रज़ाईआ। सचखण्ड दुआरे जाए वड़, जिथ्थे निर्मल जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। पगड़ी कहे मैनूं गुरमुख लए बन्न्ह, बन्ना दीन दुनी तजाईआ। नाम संदेसा सुणे सरवण कन्न, कलमा धुर दा इक अलाहीआ। जिस नूं माता लए जम्म, पिता जीउदा जगत ना कोए रखाईआ। बिना साहिब सतिगुर तों पवण स्वास दात देवे कोई ना
❋
❋
धन, आत्म रास ना कोए वधाईआ। सज्जण मीत किसे ना आउँदे कम्म, घर दी नार होवे पराईआ। नाता रहे ना माटी चम्म, हड्डीआं बालण साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पगड़ी कहे मैं बज्झ गई गुरमुख सिर, श्री सर दिती वड्याईआ। सति धर्म दी बण के धिर, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। गोबिन्द नालों विछड़यां नहीं होया चिर, नेरन नेरे पन्ध मुकाईआ। सतिगुर दी गोदी विच्चों गुरमुख कोई ना जावे गिर, गिरयां गोद उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला धुर दा पिर, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। गुरमुखां देवे धाम थिर, थिर घर साचा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा अन्तर होया राज़ी, राज़क़ रहीम दिती वड्याईआ। मैं प्रेम प्यार दी वंडां भाजी, भजन बन्दगी विच समाईआ। जिस ने सब दी साजणा साजी, साजणहार अख्वाईआ । ओह कलयुग कूड़ी वेखे बाज़ी, बाज़ीगर नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुख सोहणा सिँघ दलीप, दीआ बाती इक रुशनाईआ। जिस नूं राए धर्म ना दए सलीब, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। पुरख अकाला वस्से क़रीब, काया मन्दिर अंदर सोभा पाईआ। जिस ने जन्म विच जन्म दी बदल दिती तरतीब, तौर तरीका आपणा इक बणाईआ। सिफ्त कर सके ना कोए क़ुरान मजीद, सपारयां विच ना कोए वड्याईआ। जुग जुग भगतां दए तरतीब, यके बाद दीगरे सारे दए तराईआ। आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद विच ख़ुशामद ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे वेखो भज्जा आ गया विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त नाल इंदर, इंदरासन आया तजाईआ। भगतां दी भैण वेखां ओह महिन्दर, जो सगन प्रेम विच मनाईआ। जिस दा अंदरों खुल्हिआ जंदर, शब्द जोत नूर रुशनाईआ। जिस दा मालक ओह पिंदर, जो शिवां दी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सोहणी वेखी जुगती, जुग पिछले दिते भुलाईआ। जन भगतो प्रभ कोलों कदे ना मंगिओ मुकती, मुकती कम्म किसे ना आईआ। धुर जोत विच मिलण दी करयो फुरती, आत्म परमात्म विच समाईआ। तुहाडी आदि जुगादी जोड़ी धुर दी, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। इक आसा गोबिन्द रखी अनन्दपुर दी, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जिस वेले सृष्टी होवे रुढ़दी, लोकमात ना कोए तराईआ। ओस वेले लोड़ पवे पुरख अकाल सच्चे सतिगुर दी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे हुण चुक्के कोए ना कान्ही, कंधिआं
❋
❋
उत्ते ना कोए टिकाईआ। गुरमुख सोहँ पढ़े बाणी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। अमृत रस पीवे पाणी, निझर झिरना इक झिराईआ। अग्गे माणे होर जवानी, आयू बिना अर्ज़ तों दिती वधाईआ। भगतां नाल भगवन कदे ना करे बेईमानी, बेवा रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर दा नाता नहीं जिस्मानी, जिस्म ज़मीर तों परे करे शनवाईआ। क्यों भगत दी धार नहीं बेगानी, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण ज़िमीं असमानी, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर आवे हासा, ख़ुशीआं विच जणाईआ। जन भगतां दे दिलासा, प्रभ दी गोद टिकाईआ। रखयो इक भरवासा, भाण्डा भरम भन्नाईआ। श्री भगवान सर्ब गुण तासा, गुणवन्ता इक हो आईआ। साचे मण्डल पावे रासा, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। तुहाडी पूरी करे आसा, तृष्ना दए बुझाईआ। जीवण ज़िंदगी खोल्ह ख़ुलासा, परदा दिता मिटाईआ। गुरमुखो तुहानूं समझाउण लई सरल रखी भाषा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे माझे वाल्लयो लिआउणी इक सूई, धागा नक्के विच लँघाईआ। सवा पा लिआउणी रूई, रहमत रहीम नाल रखाईआ। गाउँदे आउणा तुंही तूंही, अन्तर आत्म राग अल्हाईआ। अंदरों कढ्ढके आउणा दूई, द्वैत डेरा ढाहीआ। इक बक्करी लिआणी जेहड़ी सजरी होवे सूई, सोहणा रंग चमकाईआ। दुआबे वाल्लयो मार के लिआउणी चूही, लाल सिँघ हथ्थ विच लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एकँकारा इक खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणा चौहन्दी अबिनाशी अचुत, अबिनाशी करता भेव खुल्हाईआ। जम्मू वाल्यां मेरी गुंदणी गुत्त, परांदी काली नाल सुहाईआ। तिन्न दिन दा सुक्का लिआउणा टुक, टुकड़ा मेरे हथ्थ फड़ाईआ। दुआबे वाल्लयो डविडे वाली माई लिआउणी जिस दा संसार सिँघ मरया पुत, संदेसा धुर दा दए जणाईआ। माझे वाल्लयो इक कफ्न लिआउणा चुक, लाल रंग विच रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सदी चौधवीं कहे मैं फेर होवां ख़ुश, ख़ुशीआं विच आपणा हाल सुणाईआ। मैं खुशीआं अंदर गावांगी। परवरदिगार इक मनावांगी। निरगुण धार नूर चमकावांगी। दीन दयाल वेख वखावांगी। काल महाकाल डेरा ढाहवांगी। सच दुआर सीस झुकावांगी। मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमावांगी। ढोला गीत इक अलावांगी। जगत मसीत डेरा ढाहवांगी। सतिजुग साची रीत दरसावांगी। ऊँच नीच मेल मिलावांगी। प्रभू प्रीत घोल घुमावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगावांगी। तेरे दुआरे अलख जगेगी। इक खेल होणी अगम्मी मज़े दी। मेरी धार किसे ना लभ्भेगी। नर निरँकार तेरी जोत इक्को जगेगी। गुर अवतार पैगग्बरां सब नूं सद्देगी।
❋
❋
दीनां मज़हबां दे भार नाल लोकमात विच्चों लद्देगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआरे तेरे बहि के सजेगी। सच दुआरा इक सजावांगी। पुरख अकाल तेरा ध्यान लगावांगी। वेख सच सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण सोभा पावांगी। नाम भण्डारा लै धुर दा माल, ख़ाली झोली आप भरावांगी। गुरमुख सन्त सुहेले लै के नाल, दर तेरे हाल सुणावांगी । कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे चाल, सतिजुग साचा तेरे कोलों लवावांगी। प्रेम प्यार मुहब्बत दा दे उछाल, सोमें अमृत तेरी धार वहांवांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वखा दे आपणा घर, जिस घर बहि के झट लँघावांगी। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां इक दुआरा, जिथ्थे दुआरका वासी बैठे सीस निवाईआ। जगे जोत अगम्म अपारा, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। झुकदे दिसण गुरु अवतारा, पैगग्बर सजदयां विच ख़ाक रमाईआ। सोहणा लग्गा होवे दरबारा, सचखण्ड दवारे वज्जे इक वधाईआ। तेरे हुक्म दा होवे इशारा, सैनत बिन अक्खां तों आप समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तेरे कोलों कराउणा पार किनारा, अन्त कन्त भगवन्त फ़ैसला देणा सुणाईआ। जिस कारण निरगुण जोत आएयों दुबारा, सरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तैनूं निरगुण धार कहिंदे चवीआं अवतारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान गुर अवतार पैगग्बर सूफ़ी सन्त फ़कीर बेनज़ीर सारे तेरे दर ते देण गवाहीआ। पिछला तेरा हुक्म चलया जुग चारा, अगला खेल दस्स सच्ची सरकारा, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरिआं भगतां दा सदा लग्गा रहे अखाड़ा, सदी चौधवीं कहे मैं मँगदी रहां कढ्ढके हाढ़ा, तकदी रहां दलीप सिँघ वरगा लाड़ा, जिस दा पिछले जन्म दी भैण नाल प्यारा, उधार सतिगुर घर पिछला रिहा ना राईआ।
३ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ सवरन सिँघ दे गृह जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद रिहा भज्ज, हज़रत चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। दीन दुनी उत्ते पै गया शक्क, उम्मत अमल हक़ ना कोए कमाईआ। धुर दा कलमा सारे गए छड्ड, नबी रसूल रहे कुरलाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक साचे काअबे करे कोए ना हज्ज, जलवा नूर नज़र कोए ना आईआ। जगत वासना कायनात रही दग, अगनी कूड़ कुड़िआर रही जलाईआ। झगड़ा प्या सृष्टी दृष्टी अंदर जग, चार वरन अठारां बरन धीरज धीर ना कोए वखाईआ। आबेहयात नाम ख़ुमारी पीए कोए ना मदि, मधुर धुन नाम बंसरी साचा काहन ना कोए उपजाईआ। पिछली कीती सब दी हुंदी जांदी रद्ध, शास्त्र सिमरत
❋
❋
वेद पुरन अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी नेत्र रोवे मारे धाईंआ। चुरासी विच्चों कोई किसे ना सके कढ्ढ, जम की फाँसी ना कोए तुड़ाईआ। बिन हरि नामे सब दे ख़ाली दिसण हड्ड, धुन आत्मक राग ना कोए अल्हाईआ। सति धर्म दा रिहा कोई ना तग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, गृह गृह अंदर फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद होया सदमा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। क़दमबोसी करे कोई ना परवरदिगार क़दमा, क़दीम दी रीती रहे भुलाईआ। झगड़ा पै गया आहला अदना, अमीर ग़रीब दए दुहाईआ। साचा रस मिले कोई ना चक्खणा, अमृत जाम निझर झिरना ना कोए चवाईआ। चौदां तबकां मुश्किल हो गया वसणा, ज़िमीं असमान मारन धाईंआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर हक़ ख़ुदा किसे ना लभ्भणा, चार कुण्ट दह दिशा नज़र कोए ना पाईआ। दीन दुनी घड़िआ भाण्डा भज्जणा, भजन बन्दगी वाला सूफ़ी सन्त फ़कीर परदा सके ना कोए उठाईआ। चार वरन अठारां बरन काम क्रोध लोभ मोह हंकार विच दगणा, त्रैगुण माया अगनी तत तपाईआ। दीन दुनी मलकुल मौत डौरु वज्जणा, फ़तह फ़ौत वाली वखाईआ। साची रही कोई ना बन्दना, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। जगत जहान होया अन्धना, निज नेत्र लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। चुरासी विच्चों किसे ना कढ्ढणा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी विच भवाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा काया माटी बदना, तत वजूद ना सिफ्त सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत नेत्र नैण वहाए नीर, छहबर शाह सुल्तान वखाईआ। अन्त होया दिलगीर, धीरज धीर ना कोए बंधाईआ। शरअ दा टुट्टण वाला ज़ंजीर, कड़ी कड़ी ना कोए जुड़ाईआ। कलयुग बदलण वाली तक़दीर, सतिजुग साचा लए अंगड़ाईआ । परवरदिगार नाम खण्डा फड़े शमशीर, शहिनशाह आपणी धार चमकाईआ। चौदां तबक खुसदी दिसे जागीर, पटेदारी दा झगड़ा दए गवाईआ। लहिणा देणा मुके शाह हकीर, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। आत्मा परमात्मा खेल होणा पातशाह वज़ीर, गुरुआं दी लोड़ रहे ना राईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को धुर दा पीर, जिस नूं वाहिगुरु अल्ला राम गाॅड कहि के सारे गाईआ। उहदा खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी होए सहाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद अन्तिम भरे हौका, हाए उफ़ कर सुणाईआ। कूड़ी डुब्बण लग्गी नौका, खेवट खेटा मलाह नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। डर चुक्या प्रभ के भउ का, भय रखे सिर ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दा सिर रिहा झुक, नेत्र नैण बन्द कराईआ। कुछ बोले नाहीं मुख, रसना जिह्वा
❋
❋
ना कोए हिलाईआ। ख़ुशी नाल ना सके उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। आपणी आसा आपणे अंदर घुट, विच्चे विच दबाईआ। परवरदिगार कोलों रिहा पुच्छ, संदेसा संदेसयां विच सुणाईआ। की मेरा पैंडा रिहा मुक, वेला अन्त दे जणाईआ। मैं कीता की कुछ, बुद्धी तों परे की पढ़ाईआ। जिस कारण कटी मुच्छ, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। क्यों बदलया आपणा रुख़, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मेरे अन्तर एहो दु:ख, भरमे भुल्ली कूड़ लोकाईआ। तेरा बणे कोए ना पुत, पुत पोतरे जगत रिहा हंढ्ढाईआ। मैनूं इक्को तेरी ओट, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। सच नगारे ला चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। दीन दुनी दे अंदरों कढ्ढ खोट, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। कर प्रकाश अगम्मी जोत, नूरो नूर डगमगाईआ। मेरी पिछली मिट जाए सोच, अग्गे समझ देणी समझाईआ। मैं लेखा छड्डिआ चौदां तबक चौदां लोक, सलोक इक्को देणा सुणाईआ। चिन्ता ग़म हरख रहे ना सोग, संसा देणा मिटाईआ । सच प्रीती बख्शणा योग, जुगती आपणी इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे तेरा होवे संजोग, पिछला विजोग लोकमात देणा गवाईआ।
३ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ सुरैण सिँघ दे गृह जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे प्रभ दा खेल अगम्मा गहरा, गहर गम्भीर आपणे विच छुपाईआ। चार जुग गुर अवतार पैगग्बरां कोलों कराउँदा रहे मुशाइरा, नाम कलमा कलमा नाम नाल टकराईआ। दो जहानां शब्दी गुर कोलों दवाउँदा रहे पहरा, हुक्म अंदर हुक्म मनाईआ। दीनां मज़हबां दा वंड के दायरा, हद्द विच बेहद दए कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया प्रधान कर के कायरा, क़ायम मुक़ाम दिती कराईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कुछ खेल वेखणा विच काहिरा, मूसा मुहम्मद नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया वल ज़िमीं, असमानां अक्ख बदलाईआ। कायनात धार दिस्सी निंम्ही, सच नूर ना कोए चमकाईआ। आवाज़ होई धीमी, धुर दा राग ना कोए अल्हाईआ। पुरख अकाल दी नज़री आए कोए ना तीवीं, तिरया तृष्ना वाली वेखी जगत लोकाईआ। मैं होर हो गई नीवीं, आपणी अक्ख झुकाईआ। जिस आसरे जुग चौकड़ी जीवी, कलयुग विच भज्जी वाहो दाहीआ। ओस दी बणां बीवी, जो ख़ावंद ख़ुदावंद हो के आपणा फेरा पाईआ। जिस दी सदी चिरी सदीवी, पूरब चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां
❋
❋
उत्ते धरती, धवल धौल खोज खुजाईआ। किस दे कोल गोबिन्द वाली पर्ची, प्राचीन दा लेखा रिहा वखाईआ । तक्कण मालक इक्को अर्शी , जो अरशे आज़म डेरा लाईआ। जिस दी सदा सदी ते सदा बरसी, वर्हिआं वाली गंढ्ढ ना कोए बन्हाईआ। जदों चाहे जुग जुग करे आपणी मर्ज़ी, ख़ुद मालक आप अख्वाईआ। गुर अवतार पैगग्बर आपणे बणाए सारे गर्ज़ी, ज़रूरत विच आपणा नाम दिता समझाईआ। थोड़्ही थोड़्ही दात दे के मातलोक दी खरची, अक्खरां नाम दस्सी पढ़ाईआ। तन वजूद पहना के वरदी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दिते समझाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं भज्जी फिरदी साल भर दी, पिछले साल राह तकाईआ। पुरख अकाल तों रही डरदी, क्यों, उह गुर अवतार पैगग्बरां दा लेखा पिछला पूर कराईआ। हुण मेरी कला होई चढ़दी, लैहदिउँ चढ़दे चली आईआ। मैं धार ओस अगम्मे नर दी, जिस नूं नर नरायण कहि के सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या मुहम्मद हो गया कुब्बा, हथ्थ काअबे वल उठाईआ। जगत वासना उम्मत वाली विच खुम्भा, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। किस कारण बकरीद विच देंदे रहे दुम्बा, दुम दबा के भज्जण थाउँ थाईंआ। जिस दी खल्ल दा बणाउँदे रहे तूम्बा, तूम्बड़ी आपणी पवित्र साफ़ ना कोए कराईआ। कुछ खेल होणा सवा पा रूं दा, रोम रोम मुहम्मद दा दए गवाहीआ। झगड़ा पैणा नबी नूह दा, ज़ूह ज़ूह विच दुहाईआ। सच्चा खेल आत्मा परमात्मा निरगुण धार रूह दा, बुत्तां विच पुत बणा के डेरा दिता जमाईआ। खेल होणा इक्को सतिगुर शब्द गुरु दा, जो गौर मढ़ी तों बाहर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी करनी तों कदे ना मुड़ूगा, मुड़ मुड़ आपणा हुक्म वरताईआ।