३ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ नरायण सिँघ दे गृह पिंड कंग ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे धुर दी शब्द कहाणी दस्सूं, चार कुण्ट दह दिशा नैण उठाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां अंदर वड़ वड़ हस्सू, हस्ती वेख शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। निरमाणता विच संदेसा देऊं मस्सू, मूसा लवां उठाईआ। पैग़ाम जणा के इक यसू, मसीह दा मसला दयां दृढ़ाईआ। मुहम्मद वल प्रेम नाल तक्कूं, निगाह नैण नाल मिलाईआ। चौदां तबकां अंदर नच्चूं, निरगुण हो के खेल खिलाईआ। पुरख अकाल नूं कहूं वेख आपणे बच्चू, बच्चया परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं खोल्ह
❋
❋
के वेखां नैण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की लहिणा देणा सिँघ नरायण, चमकौर गढ़ी लेखा फोल फुलाईआ। गोबिन्द देवे केहड़ा देण, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। साचे नाम दी बख्श रसाइण, रस अमृत इक चखाईआ। नुक़ता दूई मेट के ग़ैन, ऐन आपणा रूप समझाईआ। जेहड़ा लेखा पिछला नाल महिन्दर भैण, सो मेला मिले सहज सुभाईआ। जगत धार बण के सैण, साक इक्को गंढ्ढ रखाईआ। मिले धुर सरनाई प्रभ चरणां विच चैन, अगनी तत ना कोए तपाईआ। कूड़ी क्रिया होए पराइण, परम पुरख प्रभ साचा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी वधदी जाए आसा, इच्छिआ विच वड्याईआ। मैं वेखां खेल तमाशा, चारों कुण्ट दुहाईआ। की करे खेल पुरख अबिनाशा, हरि करता वड वड्याईआ । गुरमुखां खोल्ह के पिछला खाता, लहिणा देणा बाहर कराईआ। कलयुग कूड़ी फोल अन्धेरी राता, परदा उहला विच्चों चुकाईआ। पिछले गुरमुख हुण जिन्हां दी वखरी वखरी माता, नाता भैण भाई समझाईआ। गोबिन्द दा पूरा कर के भविख्त वाक, वाकफ्कार वेखे चाँईं चाँईंआ। जो लै के आई पगड़ी वाली सौग़ाता, दुआबे विच्चों पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जिस दे सिर ते गोबिन्द धरया ताज, ताजां वाले दिती वड्याईआ। प्रेम प्यार दा दे के राज, दर घर साचा इक वखाईआ। जिथ्थे परम पुरख दा काज, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शब्दी गोबिन्द उडदा बाज़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। प्रीती नीले वाली वाग, शाहसवारा हथ्थ उठाईआ। मुहब्बत विच दए वैराग, वैरी अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। माया ममता कर तिआग, त्रैगुण अतीता वेख वखाईआ। नाता जोड़ के कन्त सुहाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां खेल अगम्मा रिश्ता, भगत भगवान दए जणाईआ। चले चतुराई ना किसे फ़रिश्ता, जबराईल मेकाईल इजराईल असराफ़ील नेत्र नैण अक्ख चुराईआ। गोबिन्द खेल आहिस्ता आहिस्ता, ढईआ नईआ आपणी कार कमाईआ। जन भगतां नाल आपणा आप कीता वाबस्ता, संगी साथी सोहणा रूप धराईआ। ढोला दस्स के धुर जस दा, वेद पुराणां खै्हड़ा दिता छुडाईआ। पर्दा लाह के निज नेत्र लोचण नैण अक्ख दा, घर विच घर दिता समझाईआ। दान दे के मुहब्बत सच दा, माया ममता कूड़ गवाईआ। घर वखा के पुरख समरथ दा, मेला मेलिआ सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां आपणा हाल, हालत दयां जणाईआ। परवरदिगार सांझा यार करे खेल बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए वखाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, डौरु डंक रिहा वजाईआ। दीन
❋
❋
दुनी दिसे बेहाल, साची मंज़ल चढ़न कोए ना आईआ। गुरमुखां लेखे लग्गे पूरी घाल, धायल अंदरों कूड़ कुड़िआर दए कराईआ। हरिजन वेख आपणे लाल, लालन आपणी गोद टिकाईआ। एथे ओथे करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। सच धार दी दे के आपणी बिना मणक्यां तों माल, मन का मणका दए भुआईआ। दीआ बाती कमलापाती घर अगम्मी दीपक देवे बाल, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द वेखणहारा मीत, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जिस झगड़ा मुकाया ऊँच नीच, राउ रंकां डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल दी दस्स प्रीत, फ़तिह डंका गया समझाईआ। सृष्टी दृष्टी होवे भय भीत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। झगड़ा मुके मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नूर नज़री आईआ। इक्को कलमा होए हदीस, इक्को हज़रत करे पढ़ाईआ। इक्को सब दी होए उडीक, जुग चौकड़ी बैठे राह तकाईआ। जिस ने बदल देणी तवारीख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुआमी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे सति दा खोल्ह के वेखां ताक, तक्ब्बर दूर कराईआ। जलवा तक्कके नूर पाक, पतित पुनीत आपणा रूप बदलाईआ। धूढ़ी मस्तक ला के ख़ाक, दुरमति मैल गवाईआ। जो गोबिन्द गया आख, सो सहजे वेख वखाईआ। भैण भ्रा दा जुड़िआ पिछला साक, नाता बिधाता आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर ठांडा इक दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे एह पगड़ी जगत वाला नहीं दान, देवणहार वड्डी वड्याईआ। जुग जुग भगतां रखे माण, मेहरवान महबूब हो सहाईआ। चुरासी विच्चों लए पहचान, घट निवासी फोल फुलाईआ। नाम संदेसा दे पैग़ाम, सोई सुरती शब्द जगाईआ। काया बंक दस्स मकान, घर घर विच मेला मेले सहज सुभाईआ। अमृत रस दस्से पीण खाण, कूड़ी क्रिया तृष्न मिटाईआ। शब्द नाद दे धुनकान, धुन आत्मक राग सुणाईआ। निरगुण नूर जोत जगा महान, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। मेल मिला के शाह सुल्तान, दरगाह साची इक सुहाईआ। जिथ्थे ना कोई ज़िमीं ना असमान, र्सूया चन्द ना कोए रुशनाईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, ना कोई सीता राम वड्याईआ। ना कोई गुर अवतार पैगग्बर देवे ज्ञान, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई तीर चिल्ला ना खड़ग खण्डा किरपान, म्यान ढाल हथ्थ ना कोए टिकाईआ। ना कोई दीन मज़हब ना कोई शरअ छुरी शैतान, कत्लगाह रंग ना कोए रंगाईआ। ना कोई हिन्दू मुस्लमान, ईसाई अक्ख ना कोए मटकाईआ। इक्को खेल नौजवान, मर्द मर्दाना आपणा आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं
❋
❋
आवां हसदी, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। मैं कुट्ठी ओस प्रभू दे जस दी, जिस दे ढोले सारे रहे गाईआ। मैं बिरहों विछोड़े विच तपदी, मिल के अगन लवां बुझाईआ । सूरत तक्कां ओस पती पति दी, जो पतित उधारी एका नूर जोत डगमगाईआ। रमज़ समझे मेरी अगम्मी अक्ख दी, नेत्र लोचन झगड़ा दए चुकाईआ। कथा कहाणी दस्से सच दी, सति सतिवादी आप दृढ़ाईआ। माण वड्याई रहे ना बुद्धी मति दी, मन कल्पणा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रेम प्यार दी साची धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। वेखी खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप वखाईआ। गोबिन्द पिछला जाणे उधार, लहिणा लहिणे विच्चों प्रगटाईआ। वेखे विगसे पावे सार, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। जिस दा सदी चौधवीं करदी रही इंतज़ार, बिन नैणां राह तकाईआ। सो खेल करे परवरदिगार, हरि करता वड वड्याईआ। दो जहानां पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड परदा आप उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर गिरफ्तार, हुक्म धुर दे विच बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सही सलामत नज़री आईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक मैं निउँ के करां सलाम, सजदयां विच सीस निवाईआ। मेरा नूर अलाही अमाम, अमलां तों बाहर सोभा पाईआ। जिस दी समझे ना कोए कलाम, कलमा कायनात ना कोए वड्याईआ। तीस बत्तीसा करे ना कोए पहचान, हदीसां विच ना सिफ्त सालाहीआ। सच तौफीक़ इक मेहरवान, मिहबान बीदो जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जो वस्से उत्ते असमानां असमान, इस्म आज़म नज़र किसे ना आईआ। जिस तों हुंदे गए सारे क़ुरबान, करबले वाले देण दुहाईआ। सो देवणहारा पैग़ाम, पैगग्बरां करे पढ़ाईआ। रसूलां दे हक़ीक़ी जाम, नबीआं परदा दए उठाईआ। सिफ्तां करन वाला ग़ुलाम, नज़मां विच अलिफ़ ये पढ़ाईआ। दरगाह साची करन वाला बिसराम, बिस्मिल हो के आपणा खेल खिलाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी चौधवीं विगड़िआ वेखण वाला इंतज़ाम, इंतज़ामी विच इंतकाम सब दा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी अनरागी आपणा राग सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे भरावां सदा भैण प्यारी, भईआ बिन मईआ नाल वड्याईआ। आसां विच सधरां विच मनसा विच आवाज़ां रही मारी, रसना जिह्वा ज़बान ना कोए हिलाईआ। गोबिन्द नूर हाज़र हज़ूर मेला कर फेर दुबारी, तेरी सरन इक सरनाईआ। सानूं पता ना लग्गे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्बत डूंग्घी कंदर फोल फुलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक लख चुरासी फिरें पिच्छे अगाड़ी, घट घट अन्तर हो निरंतर निरवैर निराकार निरँकार वेख वखाईआ। तेरे चरण कँवल उपर धवल जावां बलिहारी, हउँ वारी घोली
❋
❋
घोल घोल घुमाईआ। मैं वैरागण बिरहों विछोड़े विच दुख्यारी, दुखियां दर्द लैणा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे दुआबे दी माझे वाल्यां नाल प्रीत, नाता बाहमी रिहा बणाईआ। नरैण सिँघ दी पिछली भैण नाम मनजीत, क़मीज़ सोहणा लै के आईआ। पिच्छा गोबिन्द नाल गया बीत, अग्गे पुरख अकाल नाल वड्याईआ। सांझी दोहां दी होवे रीझ, ख़ुशीआं अंदर ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो भैण भाई दा नाता सका, अक्ख सके ना कोए बदलाईआ। मैं एसे कर के छड्डके आई मदीना मक्का, काअबे विच सिदक सबूरी ना कोए वखाईआ। विषयां विच रुढ़या बूरा कक्का, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। साजन रिहा कोई ना सख़ा, सगला संग ना कोए बणाईआ। मैं आपणे नाल पका के आई मता, मशवरा इक्को इक रखाईआ। मेरे साहिब दा जिस नूं मिल गया पता, सो पत्तण बहि के आपणा बेड़ा लए तराईआ। जन्म जन्म दा कर्म करम दा मेटे धब्बा, कालख टिक्का लाहीआ। मैं कूक सुणावां कायनात सृष्ट सबाई परवरदिगार सब दा इक्को अब्बा, अम्मी आपणा रूप समझाईआ। जुग जुग नाम संदेसा देवे सद्दा, सद छन्द ढोल्यां वाले गाईआ। जन भगतो छब्बी पोह नूं माझे वाले नाल लिआयो इक गधा, गदागर दा लेखा दए समझाईआ। जिस दे मथ्थे उत्ते लिख के लाउणा हाए मेरया रब्बा, रहमत हक़ ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर एकँकार आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे कोई मैनूं पुच्छो सहेली, सहेलीआं दयां जणाईआ। केहड़ी खेल प्रभू ने खेली, निरगुण आपणी कार कमाईआ। की धार रखे नवेली, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ। की भगतां रिहा मेली, जुग जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। की साहिब स्वामी सज्जण बेली, बेल्यां जंगलां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर ठांडा इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे घर वेखां ठंडा ठार, ठोकर जगत ना कोए वखाईआ। जिथ्थे नाम कलमा शब्द जैकार, बिन रसना जिह्वा ढोला गीत इक अल्हाईआ। निरगुण जोत होए उज्यार, दीवा बाती तेल ना कोए प्रगटाईआ। सच सिँघासण सोहे सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे उत्ते सब नूं एतबार, गुर अवतार पैगग्बर बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। देवत सुर मँगण धूढ़ी छार, टिक्के ख़ाक वाले रमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वारो वार, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। घड़ी पल वेखण नैण उघाड़, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। सो वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा हल्ल करे सवाल, नम्बरी आपणी
❋
❋
फोल फुलाईआ। झगड़ा मेट के काल महाकाल, दीन दयाल दया कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सचखण्ड दुआर वखा सची धर्मसाल, दरगाह साची परदा दए उठाईआ। जिथ्थे वसण शाह कंगाल, दीन मज़हब वंड ना कोए वखाईआ। सब दी लेखे लावे घाल, जो प्रभ दा नाम ध्याईआ। जो सिख्या गोबिन्द गया सिखाल, तत वजूद फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। गृह मन्दिर होवे सोहणा, प्रभ सोहणी बणत बणाईआ। जिथ्थे नेत्र नीर पए ना रोणा, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। रसना नाल पए ना गाउणा, बत्ती दन्द ना कोए जणाईआ। बस्तर पए ना तन छुहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ ना वंड वंडाईआ। मस्तक किसे ना पए घसाउणा, निउँ निउँ कोए ना लागे पाईआ। इक्को पुरख अकाल दीन दयाल नज़री आउणा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस ने सतिजुग अंदर आपणा हुक्म वरताउणा, कलयुग कूड़ा डेरा ढाहीआ। चार वरनां इक्को रंग रंगाउणा, क्षर्त्री ब्राह्मण शूद्र वैश दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म साचा नाम जपाउणा, जो सोहँ ढोला नानक गया गाईआ। इक्को खड़ग खण्डा दो जहान चमकाउणा, जो तीर भथ्था सोहँ गोबिन्द गुरु गया समझाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ ने साचा मार्ग लाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चारों कुण्ट कीती तलाशी, दह दिशा फोल फुलाईआ। जिधर वेखां ओधर मदिरा मासी, मस्ती नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। धर्म अस्थानां उत्ते हुंदी वेखी बदमाशी, साध सन्त धीआं भैणां रहे तकाईआ। जूठे झूठे वेखे गुरु ग्रन्थ दे पाठी, बुद्धी बिबेक ना कोए बणाईआ। साचा अमृत ना देवे कोई गोबिन्द वाली बाटी, पंजां प्यारयां विच्चों साबत नज़र कोए ना आईआ। चार वरनां बदले ना कोए हयाती, हज़ारां लखां नेत्र रो के रहे कुरलाईआ। जेहड़ी कथा कहाणी गोबिन्द ने अन्त आखी, बिन अक्खरां दिती सुणाईआ। ओस दा लहिणा वेखणा जन भगतो एसे वसाखी, वसाह के सब नूं दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दी सांभ के रखी बिन अक्खरां वाली उह पाती, जिस दा लेख जगत विद्या ना कोए समझाईआ। सदी चौधवीं कहे की गोबिन्द रिहा लिखदा, लेखा बिन क़लम शाहीआ। की रूप होवे मेरे सिख दा, सिख्या लवे धुरदरगाहीआ। इष्ट रखे एकँकार इक दा, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। पुत बणे अगम्मे पित दा, जो एथे ओथे होए सहाईआ। झगड़ा मुके आवण जावण नित दा, चुरासी डेरा ढाहीआ। सो गुरमुख मानस जन्म जित्तदा, जो गुर गुर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड
❋
❋
पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमी असमान निरगुण नूर हो के दिसदा, जोती जाता पुरख बिधाता, अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार सांझा यार जल्वागर नूर ख़ुदाईआ।
४ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ गुरनाम सिँघ दे गृह पिंड कंग ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मैं रातीं फिरी विच मदीने, मुद्दा सब दा वेख वखाईआ। नूर दिस्सया ना विच किसे दीने, मज़हब ग़ज़ब तुअज्जब विच दए दुहाईआ। मुहम्मद होया पसीनो पसीने, हैरानी चारों कुण्ट छाईआ। क्यों कलमयां वाले होए कमीने, कमज़ात कुलखणी रूप वटाईआ। सजदा करे ना कोए हो अधीने, वाअज़ हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। प्रीती रही ना जल मीने, आबेहयात जाम ना कोए प्याईआ। की खेल होणा अगले रमज़ान महीने, रमज़ इशारे वाली समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा दए उठाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं वेखी मदीने दी चार दीवारी, दीआ बाती ना कोए डगमगाईआ। मुरीद मुर्शदां टुट्टदी वेखी यारी, याराना हक़ ना कोए वखाईआ। कलमे उत्ते होई बेएतबारी, सिदक भरोसा यकीन ना कोए दरसाईआ । रसूल रसूलां नाल करन गदारी, मसूल शरअ वाला वखाईआ। उम्मत विच होई बेज़ारी, ज़ारो ज़ार नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लुकदी फिरदी पहाड़ उजाड़ीं, दरगाह मिले ना कोए वड्याईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ी, सांतक सति ना कोए कराईआ। शेख़ां मुल्लां दी वेखी रत्ती दाढ़ी, रंग मैहन्दी वाला चढ़ाईआ। इक ओहले छुपी वेखी बारी, जिस विच बारां माह बहि के मुहम्मद आपणे चरणां उत्ते आपणी अक्ख टिकाईआ। आसां दी फेरदा रिहा बहारी, सधरां दी सेव कमाईआ। लागे रख के फुल्लां दी खारी, कांटे नौ उत्ते टिकाईआ। लाल मैहन्दी घोल के गाढ़ी, पंजां पोटयां नाल छुहाईआ। खेल वेखदा रिहा जगत बाज़ारी, बाज़ां वाला अंदर बैठे नूं नज़री आईआ। फेर बणया सच पुजारी, सजदे विच सीस झुकाईआ। की खेल करे मदारी, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। पढ़या दरूद इक हज़ारी, हिजर विच गाईआ। तेरी खेल बेशुमारी, शुमार अन्त ना कोए समझाईआ। उफ़ हाए कर के चौधवीं सदी पुकारी, रो रो मारे धाईंआ। मेरे मालक प्रितपालक दातारी, दयावान तेरी सरनाईआ। तेरे हुक्मे अंदर रवां कँवारी, जगत खौंत ना कोए हंढ्ढाईआ। मैं बणना नहीं लाटां वाली जो वस्से उत्ते पहाड़ीं, मन्दिरां विच डेरा लाईआ। मैं सदा फिरां तेरे पिच्छे अगाड़ी, दूजा अवर ना कोए तकाईआ । सच इष्ट दी रहां पुजारी, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। जिस वेले खेल करे एकँकारी, दुबारी आपणी कार कमाईआ। लेखा वेखे दोबारी तिबारी, चौबारी आपणी वंड वंडाईआ। पंचम मेला बाहर परपंच धारी, पारब्रह्म
❋
❋
आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखी इक बारी जिस विच दिस्सया इक कबूतर, नैण मूंद ध्यान लगाईआ। कुछ पुकार करे अबूतर, बिना तर्ज़ ताल दुहाईआ। मुहम्मद दा केहड़ा बणया घर, हमद विच इक ध्यान जणाईआ। अन्धेरा भय विच आवे डर, भयानक रूप ख़ुदाईआ। साचा पल्लू कोई ना फड़े लड़, लड़ी लड़ी ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब कुछ हब्ब आपे वेखे खड़्ह, खिड़की विच्चों आपणा परदा लाहीआ।
४ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ कुंदन सिँघ दे गृह पिंड माल चक ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे नेत्र रोवे चन्द सतारा, सतह बस्तह समझ किसे ना आईआ। करे खेल की परवरदिगारा, पारब्रह्म परमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा नाम लोक परलोक वजे नगारा, नौबत हक़ हक़ सुणाईआ। अवतार पैगग्बर ख़िदमतगारा, गुर गुर बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भिखारा, हव्वा आदम ना कोए वड्याईआ । खेले खेल आपणी धारा, धरनी धरत धवल धोल खोज खुजाईआ। चार कुण्ट हो उज्यारा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। लख चुरासी पावे सारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे चन्द सतारा रिहा रो, बिन लोचन नैण नीर वहाईआ। की खेल रिहा हो, होका हू हू अलाहीआ। साडे नाल होया धरोह, ध्रू प्रहलाद दए गवाहीआ। परवरदिगार दा टुट्टा मोह, मुहब्बत हक़ ना कोए जणाईआ। सब कुछ रिहा खोह, ख़ालक ख़लक दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी वड वड्याईआ। चन्द सतारा रोवे मारे धाह, कूक कूक सुणाईआ। करे खेल की बेपरवाह, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सानूं करन लग्गा जुदा, जुज़ आपणे हथ्थ रखाईआ। दीन दुनी दी बदल अदा, अदावत कूड़ी रिहा गुआईआ। साचे नाम दी दस्स सदा, रहिबर हो के परदा लाहीआ। साडी क़बूल करे दुआ, सजदयां विच सीस झुकाईआ। माया ममता मेट वबा, मोह विकार डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि करता शहिनशाहीआ। चन्द सतारा कहे वेखीए खेल बेनज़ीर, नज़र तों ओहले दए जणाईआ। इशारे दे रिहा कबीर, बिन अक्खां सैनत रिहा लगाईआ। वेखो परम पुरख दी तदबीर, तरीका अवर ना कोए जणाईआ। सब दी बदल देवे तक़दीर,
❋
❋
रहिबर हो के वेख वखाईआ। अगम्मी दस्स उह तस्वीर, जिस नूं मुसव्वर तसव्वर कर ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं पवे भीड़, चारो कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। झगड़ा पए ग़रीब अमीर, अमरापद ना कोए वखाईआ। नाम खण्डा खड़ग शमशीर, निरगुण धार इक चमकाईआ । वेख वखाणे शाह हकीर, काया काअबा खोज खुजाईआ। नेत्र रो के कहे क़ुरान मजीद, तीस बत्तीस ढोला इक अलाहीआ। साची रही कोई ना दीद, नेत्र नैण अक्ख ना कोए मिलाईआ। माण रिहा ना कोए ईद, ईदुल फ़ितर ढोला हक़ ना कोए जणाईआ। मुहम्मद बिन अलिफ़ ये तों कीती वसीअत, असलीअत आपणे विच छुपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दा हरि, दरगाह साची वेख वखाईआ। चन्द सतारा कहे मेरे महबूब, मेहरवान तेरी वड्याईआ। तेरा खेल उच्च अरूज, अर्श फ़र्श तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कर महिदूद, हदूद आपणी इक प्रगटाईआ। चारों कुण्ट दिसें मौजूद, मजलस भगतां विच लगाईआ। भाग लगा उम्मत काया कलबूत, कलमा कलमे विच्चों उपजाईआ। साचा संदेसा दे जबराईल दूत, असराईल नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। चन्द सतारा कहे मेरी अन्तर अन्तर आह, हौका लै के दयां जणाईआ। पीर पैगग्बर मेरे गवाह, शहादत तेरे दर भुगताईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर गया आ, आपणा बैठी पन्ध मुकाईआ। मनसा सब दी वेख शहिनशाह, शाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। तूं जल्वागर इक ख़ुदा, नूरी नूर डगमगाईआ। असीं चलीए तेरी विच रज़ा, राज़क़ रिज़क रहीम तेरी सेव कमाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के झोली रहे डाहीआ। सदी चौधवीं कहे चन्द सतार मुर्शद वेख आपणा मुरीद, मुरीदां वेख वखाईआ। जो तेरा राह तक्कण बिन दीद, नेत्र लोचन नैण सेव कमाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगग्बर कर के गए ताकीद, धुर फ़रमान इक दृढ़ाईआ। उन्हां आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, बचया रहिण कोए ना पाईआ। ग़फ्लत वाली खोल्ह नींद, आलस कूड़ा दे गवाईआ। साहिब स्वामी तैनूं लवण चीत, चित ठगौरी मन ना कोए रखाईआ। मैं तेरा तूं मेरा आत्म परमात्म गावण गीत, धुर दा ढोला अगम्म अथाहीआ। झगड़ा मिटा हस्त कीट, ऊचां नीचां रंग रंगाईआ। तेरे चरण कँवल होवे प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। सदा दिसे हाज़र हज़ूर नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। किरपा कर लाशरीक, शिरकत कूड़ी देणी कढ्ढाईआ। तेरे अंदर हक़ तौफीक़, तोहफ़ा नाम झोली देणा भराईआ। तेरी धार सब तों मुफ़ीद, मुफ़लिसां दे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरवेश हो के आस रखाईआ। चन्द सतार कहे मेरे साहिब साहिब सुल्तान, सुत्तयां लै उठाईआ।
❋
❋
गोबिन्द वाला लेखा मार ध्यान, गढ़ी चमकौर दए दुहाईआ। गुरमुख साचे कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। धुर दा दे अगम्मी ज्ञान, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। सति वखा इक निशान, जिथ्थे छत्र झुल्ले शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा तेरी वजदी रहे वधाईआ। चन्द सतार कहे मेरे साहिब पुरख अबिनाशी, हरि करते वड वड्याईआ। गुरमुखां अंदर वड़ के कर तलाशी, घट घट अंदर फोल फुलाईआ। किस नूं तेरे मिलण दी आसी, आसा विच बैठा राह तकाईआ। मनुआ मूल ना करे बदमाशी, बदी दा डेरा बैठे ढाहीआ। याद करदे दिवस राती, घड़ी पल साह साह समाईआ। तेरा नूर बण के ज़ाती, आत्म हो के परमात्म वेख वखाईआ। कर प्रकाश बिन दीवा बाती, कँवल नैण डगमगाईआ। चरण प्रीती सच्ची हयाती, जीवण जीवण विच्चों समझाईआ। अमृत दे बूँद स्वांती, मधुर प्याला हथ्थ उठाईआ। लहिणा देणा रहे कोई ना बाकी, बाक़ायदा आपणी कार कमाईआ। भाग लगा दे काया माटी ख़ाकी, ख़ालक ख़लक हो सहाईआ। तेरा मेल होवे इत्तफाकी, वायदे पूरे दे कराईआ। आत्म परमात्म जुड़े नाती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं धुर दरगाह दा साकी, जाम हक़ीक़ी दे पिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। चन्द सतार कहे मेरी होर इक आसा, आसा विच वड्याईआ। जिस नूं गोबिन्द उत्ते भरवासा, हिरदे अंदर वेख वखाईआ। ओस आपे होवीं राखा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पूरब पूरा करना घाटा, बाकी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मगांईआ। सदी चौधवीं वेख गोबिन्द वाली धार, धर्म दुआरे नज़री आईआ। भैण भ्रा दा सच प्यार, संगत सिँघ नाल वड्याईआ। कर्म धर्म दी करदा कार, निहकरमी कर्म कमाईआ। उस दे सीस बज्झे दस्तार, एथे ओथे दो जहान मिले वड्याईआ। कुंदन सिँघ मेला नाल कन्त भतार, पारब्रह्म परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं सोहणा तन दा होवे बस्तर, माटी ख़ाक मिले वड्याईआ। सच प्रीती होवे शस्त्र, लुहार तरखान ना कोए घड़ाईआ। जगत नज़र तों बाहर होवे बणतर, दोए अक्खां वेखण कोए ना पाईआ। भेव मुकाउणा काया माटी मन तन, बुध्ध बिबेक देणी कराईआ। लहिणा देणा चुकाउणा साचे सन्तन, सति सतिवादी तेरी वडी बेपरवाहीआ। मेल मिलाउणा आत्म कन्तन, नर नरायण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांढे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं कहे पिछले जन्म दी भैण महिन्दर, नाता पूरब नज़री आईआ। वेख खेल रोवे इंदर, सुरप्त नैणां नीर वहाईआ। काहन छड्डके बनबिन्दर, गोकल मथरा रिहा तजाईआ। राम
❋
❋
खोल्ह के नींदन, नैण अक्ख मटकाईआ। साहिब तेरी सच प्रीतन, पीआ प्रीतम सोभा पाईआ। बेशक कितने कोट काल जुग बीतण, सतिगुर शब्द भुल्ल कदे ना जाईआ। बणे विचोला जुग जुग मीतण, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग फोल फुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलावे रीतण, मार्ग आप प्रगटाईआ। साचा कलमा दस्स अगम्म हक़ीक़ण, हदीस हज़रतां इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी अतोट अतुट वरताईआ। सदी चौधवीं कहे साचा प्यार भैण भ्राता, भईआ भरम भउ मिटाईआ। एका बख्शी सच सौग़ाता, क़मीज़ तमीज़ नाल पहनाईआ। दोहां दा होवे इक्को राखा, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी चलदी रहे शाख़ा, भगत भगतां नाल वड्याईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। गुरमुखां दी जम्मण वाली वखरी वखरी माता, आत्म दा पिता माता पुरख अकाल अख्वाईआ। साचे नाम दी दस्स के गाथा, अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जन्म जन्म दा पूरा कर के घाटा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे होवे साचा संग, सगल मिले वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला चाढ़्हे रंग, काया माटी आप रंगाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म वज्जे सच मृदँग, नाउँ निधाना मर्द मर्दाना आप जणाईआ। आसा मनसा सध्धर पूरी सब दी करे मँग, ममता मोह ना कोए जणाईआ। खेल वेखे तारा चन्द, ज़िमीं असमान दए दुहाईआ। जिस ने नीले दा कसिआ तंग, शाह सवार वड्डी वड्याईआ। ओह ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आवे लँघ, चौदां तबकां चरणां हेठ दबाईआ। वेखे खेल विच वरभण्ड, फोल फुलाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज परदा दए चुकाईआ । अमृत धार वहाए गंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा धुर दा वर, धुर स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार आपणी दया कमाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं कूक के मारां हाकां, हुक्म दयां जणाईआ। सारी सृष्टी दा इक्को आक़ा, कायनात हुक्म वरताईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगग्बरां मन्नया बापा, पिता पुरख अकाल समझाईआ। सो हर घट अंदर वेखे आपणा आपा, आत्म ब्रह्म परदा लाहीआ। निज घर खोल्हण वाला ताका, ताक़त आपणी इक समझाईआ। दीन दुनी दा बदल देवे ख़ाका, ख़ालस आपणी खेल वखाईआ। चार वरन अठारां बरन दस्से अगम्मी गाथा, गहर गम्भीर पढ़ाईआ। लेखा जाणे पुरख समराथा, हरि करता नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रंग साचे आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखां उजल करना मुखड़ा, मुख मुखीए दया कमाईआ। हरिजन रहे कोई ना दुखड़ा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। तेरी सुहञ्जणी होवे रुतड़ा,
❋
❋
रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। गुरमुख रहे कोई ना सुत्तड़ा, सुत्तयां लैणा जगाईआ। भाग लगाउणा जननी कुखड़ा, जो भगत जणेंदी माईआ। तेरा नूर अगम्मी आपणी धारों उतरा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरा शब्दी धार पुत्तरा, पतिपरमेश्वर देणी वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे तेरा शुकरा, शुकराने विच सीस झुकाईआ। ठग चोर यार लुक्या रहे ना कोई किसे नुक्करा, नव नौ चार खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे अग्गे कोई ना मुकरा, मुजरम हो के सारे बैठण सीस झुकाईआ।
५ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ बुध्ध सिँघ दे गृह डीणे वाल
बुध्ध सिँघ पाल सिँघ दे कोल देवां भेज, सचखण्ड साचे ख़ुशी बणाईआ। जिथ्थे इक्को नूर दा तेज, जोती जोत डगमगाईआ। पुरख अकाल दी माणे सेज, सुखआसण इक टिकाईआ। आपणी अक्खीं लवें वेख, शरीर छड्डण तों पैहलां दर्शन देवां चाँईं चाँईंआ। गुरमुख दा सतिगुर दा इक्को मेच, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। तेरा उह बौलद जेहड़ा वौंहदा रिहा शेर सिँघ दा खेत, सेवा ख़ुशी नाल कमाईआ। हुण वसणा ओसे दे देश, जिथ्थे जन्म मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। बुध्ध सिँघ तूं ओहो सूरबीर बलवान, सताई चक्क वाला नज़री आईआ। जेहड़ा ख़ुशीआं नाल करदा सी दान, सेवा साध संगत कमाईआ। तेरे घर दा नौ वारी खाधा पकवान, भोग लगा के धुर दा रंग रंगाईआ। पिछली कीती कर परवान, हुण भुल्लआं गले लगाईआ। बख्शां उह सच्चा अस्थान, जिथ्थे सन्त भगत गुरु अवतार पैगग्बर बैठे तेरा राह तकाईआ। सतिगुरु कदी ना गुरसिखां दी भुल्ले पहचान, बेपहचान हो के आपणा फेरा पाईआ। मुकती दा की मँगणा दान, मुकत दुआरे तों अग्गे सचखण्ड साचे दए पुचाईआ। जिथ्थे इक्को वस्से श्री भगवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तकड़ा हो फेर इक वार नौजवान, आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत रस देवे पीण खाण, सुख दा सागर काया गागर विच वखाईआ।
❋
❋
५ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ सुखदेव राज दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मेरे वास्ते बूटा लिआउणा तुलसी, तुल्हा कख्खां वाला बणाईआ। सच प्रेम दी कर के आउणा सुरती, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। बैठण वास्ते लिआउणी कुरसी, बाज़ू दो चार समझाईआ। इक चिड़ीआ लिआउणी उडदी, नच्चे टप्पे चाँईं चाँईंआ। मैं वेखां खेल सच्चे सतिगुर दी, जो साहिब स्वामी आप कराईआ। मैं जीवत होवां मुरदी, मुरीद मुर्शद मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे वास्ते भगतां लिआउणी नाम दी पूंजी, भण्डारा अंदरे अंदर भराईआ। संगत सोहँ सोहँ होवे कूंदी, चारे कुण्ट आवाज़ सुणाईआ। खेल वेखां बुत रूह दी, रूह बुत वजे वधाईआ। शकल तक्कां हूबहू दी, जो निरगुण नूर करे रुशनाईआ। घाल वेखां भगत ध्रू दी, प्रहलाद नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे सुखदेव मस्तक लाउणा तिलक, लाल रंग संधूर बणाईआ। सोहणा लिआउणा इक ख़िलत, मुख़ातब हो के दयां जणाईआ। काले रंग दी होवे सिलक, सूसा सोहणा सोभा पाईआ। मनुआ करे कोई ना इल्लत, बुद्धी सति विच समाईआ। ख़ुआरी दिसे कोई ना ज़िल्लत, कूड़ कुड़िआरा डेरा ढाहीआ। नाल सवा पाओ लिआउणा निमक, निमक हराम ना कोए अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के आउणा चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। हरि संगत कर के आउणा हिम्मत, हौसला इक वधाईआ। मेरी सब दे अग्गे मिन्नत, निम्ररता विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख के हस्सां, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। शब्द संदेसा दस्सां सिँघ मस्सा, मिसरा पिछला याद कराईआ। लक्क नूं बन्न्ह के आउणा मोटा रस्सा, साढे तिन्न हथ्थ लमकाईआ। तेड़ पाउणा पाटा कच्छा, मिट्टी घट्टे नाल भराईआ। हथ्थ विच फड़ना इक निक्का जिहा वच्छा, देवी अष्टभुज जणाईआ। पुरख अकाल सब दी करे रच्छा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां नेत्र खोल्ह, अक्ख अक्ख नाल उठाईआ। धुर संदेसे रही बोल, अनबोलत रिहा जणाईआ। माझे विच्चों प्रीतम सिँघ दे नेज़ा होवे कोल, लम्मा उच्चा सोहणा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ढोले सुणने विच बैंती, सिफ्तां विच सालाहीआ। सरमुख सिँघ हथ्थ विच लै के कैंची, निक्की वड्डी नज़र कोए ना आईआ। कुंदन सिँघ छाती उत्ते लिख के लाउणी पैंती, अक्खर गोबिन्द वाले दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
❋
❋
साचा हरि, लेखा जाणे देव दैंती, दानव मानव वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं उठ उठ तक्कां, आपणा ध्यान लगाईआ। सच सुनेहड़ा इक्को दस्सां, दह दिशा दयां जणाईआ। जन भगतां नाता जोड़ां पक्का, पक्की धुर दी गंढ्ढ वखाईआ। साहिब सतिगुर सरनाई ढठ्ठां, ढहि ढहि सीस निवाईआ। कल्ले वाले गुरमुखां लाल पग्गां बन्न्हणीआं अठ्ठां, अठ्ठां दा इक्को रंग नज़री आईआ। लाल तागा बन्न्ह के आउणा नाल पट्टां, पिछला लेखा दए जणाईआ। सदी चौधवीं परम पुरख अकाल जे आ गया विच जट्टां, जटा जूटां दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा रखे आपणे हथ्थां, हथ्थो हथ्थी सब दा लेखा पूर कराईआ।
५ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ तेज कौर दे नवित्त पिंड जलालाबाद ज़िला अमृतसर
सतिगुर शरन सदा पित माता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अखवाइंदा। आत्म परमात्म आदि जुगादी जोड़े नाता, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणे अंग लगाइंदा। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच देवे अगम्मी दाता, दानी हो के दयावान आप दया कमाइंदा। वेखणहारा काया माटी तन वजूद जीउ पिंड काचा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। सतिगुर शब्द कहे जो बणी धर्म दी माता, नाता पुत्र धी जुड़ाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाशा, पुरख अकाल दीन दयाल दया कमाईआ। सच दुआरे करे वासा, आत्म परमात्म मेला मेले सहज सुभाईआ। लख चुरासी आवण जावण कटके जन्म फासा, सति स्वामी अन्तरजामी दर दुआर एकँकार इक्को इक वखाईआ। साहिब सुल्तान नौजुवान मर्द मर्दान पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्त कन्त भगवन्त पुच्छे वाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणे घर वसाईआ। किरपा होवे उत्ते कौर तेज, तेज जोती नूर नूर विच चमकाईआ। पतिपरमेश्वर दे के आपणे अगम्मी सेज, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण इक्को इक वखाईआ। शब्दी सतिगुर हुक्मे अंदर देवे भेज, बिन भजन बन्दगी तों लेखा दए मुकाईआ। कर्म करम दी बदल के रेख, जन्म जन्म दा डेरा ढाहीआ। सचखण्ड दुआरे रखे हमेश, निरगुण जोती जोत विच मिलाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर करदे आदेस, डंडावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे देवे माण वड्याईआ। तेज कौर नाता टुट्टा मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण पुत्तर धी ओत
❋
❋
पोत गई तजाईआ। पारब्रह्म इक्को मिले धुर दा सज्जण सैण, निरवैर निराकार आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर देवे धुर दा बैहण, आवण जावण लख चुरासी पैंडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सच दुआरा एकँकारा इक्को इक दए वखाईआ। तेज कौर कहे मेरा तत्तां वाला ना समझयो जवाई, मीता धुर दा नज़री आईआ। मेरा लहिणा देणा रिहा मुकाई, मुकम्मल आपणा रंग रंगाईआ। मैं खुशीआं विच देवां दुहाई, दोहरा ढोला सोहला धुर दा राग सुणाईआ। मैनूं मिल गया उह राही, जो रहिबर हो के सचखण्ड दुआरा दए वखाईआ। जिथ्थे सूरज चन्द ना कोई रुशनाई, इक्को जोत डगमगाईआ। नाता छड्डया जगत कुटम्ब कुड़माई, कर्म कांड दा लेखा दिता मुकाईआ। भटकदी भरमदी नूं सच दुआर रिहा पुचाई, पूरब लहिणा झोली पाईआ। राए धर्म चित्रगुप्त नेत्र रोवण मारन धाईं, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। तेज कौर कहे मैं आसां विच नहीं होई बुढ्ढी, बुड़ापा नज़र कोए ना आईआ। मेरी सदा प्यार मुहब्बत वाली रही बुद्धि, हिरस विच आपणी हवस वधाईआ। बच्चयां नूं वेख के सदा टप्पी कुद्दी, ग़मी ग़मख़ार दी झोली पाईआ। मेरी शान होई उच्ची, आत्म दिसी सुच्ची, पदवी मिली अदुती, त्रैगुण लेखा दिता मुकाईआ। भाग लग्गे जगत वाले पुतीं, मेरी सुरत उठाई सुत्ती, सुहावणी कीती रुत्ती, राहे पाई घुथ्थी, मंज़ल धुर दी दिता चढ़ाईआ। मेरी आवण जावण खेल मुकी, मेरी सच प्यार नाल भर गई मुट्ठी, जगत विकार विच गई नहीं लुट्टी, आत्म परमात्म धार मूल नहीं टुट्टी, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी गोबिन्द हो के आपणा रंग रंगाईआ। जेहड़ा रस देंदी रही दुध्धी, एसे कर के मात होई उग्घी, औध जगत वाली पुग्गी, निरगुण धार हो के उडी, आकाशां तों परे प्रकाश विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुका के वदी सुदी, हुक्म अंदर जीवण पख प्रतख रूप बदलाईआ।