६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ तरिप्त कौर दे गृह पिंड वैरोवाल ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे बाल्मीक कुटिया वेख ठीक, ठाकर हो के दया कमाईआ। त्रेता द्वापर कलयुग तेरी करदी रही उडीक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा ध्यान लगाईआ। आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना तृखा दे बुझाईआ। धुर दे हुक्म नाल कर तस्दीक, सतिगुर शब्द तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब सुल्तान सचखण्ड दुआर सदा वसनीक, दूर नेड़े सोभा पाईआ। भगत भगवान दे प्रीत, प्रीतम तेरी वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावां गीत, गहर गम्भीर ढोला धुरदरगाहीआ। काया माटी कर ठांडी सीत, अगनी ततव तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ । सदी चौधवीं कहे भगत वेख अस्थान, भूमिका बैठी राह तकाईआ। परवरदिगार वड मेहरवान, महबूब तेरी इक सरनाईआ। योद्धे सूरबीर नौजवान, नर नरायण पर्दा दे उठाईआ। सच दुआरे बख्श माण, मेहर मुहब्बत विच आपणा रंग रंगाईआ। सति धर्म प्रगटा निशान, निशाने कूड़े दे चुकाईआ। तैनूं झुकदे ज़िमीं असमान, दो जहानां वज्जे वधाईआ। हुक्म संदेसा दे फ़रमान, फ़ुरना मन रहे ना राईआ। शरअ कूड़ी मेट शैतान, शरीअत विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। तेरा हक़ीक़ी इक ईमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल आपणी वेख धरनी धरत, धवल धौल बैठी आस लगाईआ।
❋
❋
निरगुण धार हो के आवीं परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। बाल्मीक दी पूरी कर दे शर्त, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेर गरद, नूरी जोत कर रुशनाईआ। तेरा खेल सदा असचरज, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, दर ठांडे सीस निवाईआ। ग़रीब निमाणयां नाल वंड दरद, दीन दयाल हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे एह भूमिका वेखो भूमी, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। तूं गहर गम्भीर दाता गुणी, गुणवन्त तेरी सरनाईआ । साचे नाम दी बख्श धुनी, आत्मक राग दे उपजाईआ। पुकार तेरे दुआरे जावे सुणी, अनबोलत आपणा परदा देणा उठाईआ। सारे छड्ड गए ·षी मुनी, रखीशर नज़र कोए ना आईआ। जाप जगत दी रिहा बुल्लीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सीस वेख झुकदा, हरि करते मेहरवान। क्यों नहीं मात आ के पुछदा, जीव जंत होए हैरान। नाम दस्स इक्को आपणी तुक दा, लेखा मुके आवण जाण। नाता जोड़ मुहब्बत सुख दा, कूड़ी क्रिया मेट शैतान। घर सुहा पिता पुत दा, आत्म परमात्म दे ज्ञान। सदी चौधवीं क्यों फिरें लुकदा, चौदां तबक होए हैरान। कौल इक़रार पूरा कर ईसा मूसा मुहम्मद मुख दा, तीस बत्तीसा की हुक्म देवे क़ुरान। क्यों नहीं आपणी धारों उठदा, सति स्वामी नौजवान। झगड़ा मुका दे कलयुग दा, सतिजुग साचा कर परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेख मानव मानुख दा, पारब्रह्म प्रभ निरगुण मार ध्यान। सदी चौधवीं कहे एह भूमिका वेख सोहणी, धरनी धरत धवल वड्याईआ । तेरी सूरत कोई ना जाणे मोहणी, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। ऐं दिसदा दुनी दीन सारी रोणी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरे शब्द कसाई कोहणी, शरअ छुरी जगत वाली झटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की होया जे द्वापर अठारां लेख लेखा होया अकशूणी, अठाई लख इक इक्क वंड वंडाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त दीन दुनियां होई दूणी, हिंसिआं विच अंकड़यां विच हिसाब ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे दर तेरा ठंडा, परवरदिगार नज़री आईआ। कलयुग कूड़ कुड़िआरा मेट दे कन्ढ्ढा, शौह दरया विच रुड़्हाईआ। साचे नाम दी बख्श सुगंधा, काया मन्दिर अंदर महक महकाईआ । साची मंज़ल चढ़ा डंडा, अद्धविच्चकार ना कोए अटकाईआ। निज आत्म दे अनन्दा, परमानंद विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म होवे छन्दा, अंदर बाहर वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा अन्त
❋
❋
अखीरी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी वाले वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे रंग रंगाईआ। पुरख अकाल कहे सदी चौधवीं ना मारीं धाह, धर्म धार समझाईआ। प्रभ मालक बेपरवाह, परवरदिगार रूप अलाहीआ। ख़ुदी तक्ब्बर तों बाहर रहे ख़ुदा, ख़ुद मालक वड वड्याईआ। आत्म होण ना देवे जुदा, जो परमात्म ढोला गाईआ। हर हिरदे सुणदा रहे सदा, नाद धुन शनवाईआ। सच संदेसा दए जणा, कलमयां बाहर पढ़ाईआ। चार कुण्ट डंका दए वजा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दए हिलाईआ। खेल खेल अगम्म नवां, चार कुण्ट परदा लाहीआ। सदी चौधवीं ज़रूर बदले तेरा समां, समाप्त होए लोकाईआ। नेत्र रोंदी फिरे हव्वा अम्मां, बावा आदम रिहा कुरलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नीर वहावण छमछमा, छहबर रहे वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां होया ग़मा, ग़मख़ार की की खेल कराईआ। सब नूं दीनां मज़हबां दी छड्डणी पैणी तमां, लालच नज़र कोए ना आईआ। धुर संदेसा इक्को कह्वां, जिस दा भेत ना कोए खुल्हाईआ। बाल्मीक दा थाउँ फेर बणना नवां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बाल्मीक कहे मैं तेरा रखीशर रिषी, अन्तर ध्यान लगाईआ। जिस ने तक़दीर तदबीर बेनज़ीर लिखी, बिन लकीर फ़कीर समझाईआ। ज़रा खोल्ह के वेख राम वशिष्ट वाली चिठ्ठी, जिस दे हरफ़ ना कोए वंड वंडाईआ। अक्खरां विच किसे ना डिट्ठी, नेत्र लोचन नज़र कोए ना पाईआ। ना कोई सिहारी बिन्दी टिप्पी, औंकड़ दुलैंकड़ लांव ना कोए वखाईआ। ना कोई वड्डी ना कोई निक्की, रूप रही बदलाईआ। जां वेखां तेरे सतिगुर प्रेम प्यार दी सिखी, जिस विच सिख्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माण देवे एकँकारा इक्की, इक इकल्ला दया कमाईआ। बाल्मीक तेरी सुहावे मात झुग्गी, झगड़ा मिटे लोकाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं औध पुग्गी, ख़ाक दर ख़ाक होए लोकाईआ। साचा राह किसे कोए ना सुझी, बुद्धी अकल ना कोए चतुराईआ। पुरख अकाला रमज़ लगावे गुज्झी, बिन सैनत अक्ख खुल्हाईआ। धार रहिण ना देवे दूजी, दुवैत परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणा खेल अपार, अपरम्पर स्वामी दयां जणाईआ। मैं तकणे तेई अवतार, जो तेरी जोत विच समाईआ । मैं पैगग्बरां वेखणा नूर उज्यार, ज़हूर देणा चमकाईआ। मैं गुरुआं तकणा अखाड़, जो आपणी धार वखाईआ । मैं रंग वेखणा जो दीसे एसे हाढ़्ह, हाढ़ा कढ्ढके रही सुणाईआ। तेरे हुक्म दा लग्गे अखाड़, ब्रह्मण्ड खण्ड देणा नचाईआ। निगाह मारनी टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़, समुंद सागर डूँघी कंदर फोल फुलाईआ । तेरा नाउँ इक निरँकार, निरवैर तेरी
❋
❋
सरनाईआ। मैं जुग जुग फिर फिर गई हार, थक्की मांदी दयां दुहाईआ। चार कुण्ट दिसे ना कोए गुलज़ार, गुलशन महक ना कोए महकाईआ। मनुषां अंदर कूड़ी क्रिया ख़िज़ां दी आई बहार, पत्त टहिणी रही कुमलाईआ। पुरख अकाले तेरा करदी रही इंतज़ार, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। आ मिल मेरे धुरदरगाही यार, तेरी मुहब्बत विच दुहाईआ। मैं तेरी ख़िदमतगार, दर ठांडे सेव कमाईआ। ग़फ्लत विच्चों कर बेदार, निंदरा आलस दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हउँ मांगत ढहि पई सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे नबी उल ज़वा, ज़ईके ज़मू जन्नते जलाल सोभा पाईआ। तैनूं वलीआं किहा ख़ुदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बण गई तेरी मँगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। चार जुगां विच्चों मैनूं तेरे नाम दी लभ्भी कोई ना पंगती, वरके वरके दिते उलटाईआ । मैं पिच्छे रही संगदी, नेत्र नैण ना अक्ख उठाईआ। जिस वेले मैं खेल तक्की भगत भगवान दे संग दी, निरगुण सरगुण वजदी वेखी वधाईआ। मेरी मंज़ल मुक गई पिछले पन्ध दी, अग्गा नेड़े नज़री आईआ। कुछ धार होणी मिसल मशहूर तेरे जंग दी, जगह जगह दुहाईआ। धार वेख ओस दुलदुल तंग दी, अली अल्ला हू कहि के रिहा सुणाईआ। निशानी मिटणी तारा चन्द दी, तेरा नूर इक्को जोत रुशनाईआ। की हालत होणी वरभण्ड दी, नौ खण्ड दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, धर्म दुआरे तेरा राह तकाईआ। धर्म दुआरे तक्कां राह, हरि रहिबर वेख वखाईआ। किरपा कर मेरे शहिनशाह, शाह पातशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दुनी दा झगड़ा दे मुका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। चार वरन अठारां बरन दस्स इक रज़ा, रहमत हक़ दे समझाईआ। ख़ालक ख़लक मख़लूक जीवण दे नवां, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। माया ममता रहे ना तमां, तामस तृष्ना देणी गवाईआ। घर घर अंदर परवरदिगार जगा शमां, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच भण्डारा दे आपणा धना, नाम ख़ज़ाना झोली दे टिकाईआ। सतिजुग साचा होवे रवां, कलयुग कूड़ी क्रिया बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, रहमत धुर दी आप कमाईआ। सदी चौधवीं उठ वेख प्यारी नन्ही, बिन नैणां दयां जणाईआ। जो गंढ्ढ दे के रखी आपणी कन्नी, मुहम्मद वाले हथ्थ छुहाईआ। उस नूं खोल्ह दे बच्ची चन्नी, तारा चन्द दए दुहाईआ। तेरा रिहा कोई ना तनी, साचा संग ना कोए बणाईआ। तूं चौदां तबकां फिरी भन्नी, भज्जी वाहो दाहीआ। उम्मत वेखी अन्न्ही, नैण अक्ख ना कोए रुशनाईआ। सब नूं रोटी मिले कोई ना खंनी, रोज़यां वाला दए दुहाईआ। जिस ने हुक्मे अंदर घल्ली, सुनेहड़ा इक
❋
❋
समझाईआ। उस नूं सीस झुकाउँदा अली, मुहम्मद चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सब नूं देणी पैणी बली, बलीवान वेख वखाईआ। तूं जगत वासना विच फली, फलीभूत दिता कराईआ। अन्तिम जाणा दली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हउँ निउँ निउँ लागां पाईंआ। सदी चौधवीं सुण ला बात अगम्मी एक, एकँकार रिहा जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां बख्शां इक्को टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दीन मज़हब तों सब नूं कर बिबेक, नाता जगत वाला छुडाईआ। सचखण्ड दुआर वखा के देस, दह दिशा दा डेरा ढाहीआ। जिथ्थे सुवामी हो के वसां हमेश, अन्तरजामी हो के खोज खुजाईआ। झगड़ा मेट के मुल्ला शेख़, मुसायकां लेखा दयां मुकाईआ। जगत रहे कोई ना भेख, भेखाधारी दयां गवाईआ। सतिगुर नाम कोई ना सके वेच, हट्टां विच मुल्ल पवाईआ। सब नूं मातलोक समझावां तुहाडा परदेस, देसी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वर दाता आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे सुण शब्द संदेसा आदि, जुग चौकड़ी दयां जणाईआ। जिस ने खेल रचया ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। शब्द अगम्म वजा के नाद, दो जहानां रिहा सुणाईआ। कलयुग बदल देवे समाज, साची सिख्या इक उपजाईआ। जिस नूं कहिंदे अल्ला वाहिगुरु गाॅड, राम रहीम कहि के ढोला गाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द लैंदे स्वाद, सिफ्तां सिफ्त विच वड्याईआ। सो सब दी खोल्हे अन्तर जाग, निरंतर हो के वेख वखाईआ। जिस गोबिन्द दा सारे उडदा तकदे बाज़, बाज़ां वाला नज़र किसे ना आईआ। सो हर हिरदे हो विस्माद, बिस्मिल हो के आपणी कार कमाईआ। सति धर्म दा बख्श के राज, रईआत चार वरन उपजाईआ। लेखा जाणे मोहण माधव माध, मुकन्द मनोहर लख़मी नरायण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ मैनूं नहीं कोई लालच, तमअ ना कोए रखाईआ। मैं चौहन्दी तेरा रूप ख़ालस, सृष्टी दृष्टी अंदर रुशनाईआ। तेरे मिलण दी सब नूं होवे लालस, लालन तेरा राह तकाईआ। मैं बुध्धहीण अन्जाणत, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। लख चुरासी तेरी धार अमानत, धरनी धरत धवल उत्ते नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी सही सलामत, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। साचा कलमा नाम दे निआमत, रस अनडिठा आप चखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ना रहे बग़ावत, झगड़ा कूड़ देणा चुकाईआ। चरण प्रीती दे सख़ावत, सुख़न आपणे नाल तराईआ। ममता मोह ना रहे बनावट, पंच विकारा डेरा ढाहीआ। जिधर तक्कां तेरे प्यार दी दिसे सजावट, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। मेरी तेरां सौ अठासी साल दी लाह थकावट, थक्की मांदी दयां दुहाईआ। मेरे पल्लू रहे ना कोए अलामत,
❋
❋
इल्म वाल्यां तों पल्ला देणा छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किसे कम्म ना आई अलिफ़ ये दे अक्खरां वाली ज़मानत, बिना निरअक्खर तेरी धार ना कोए मिलाईआ। सदी चौधवीं ना कर झगड़ा, परवरदिगार रिहा दृढ़ाईआ। तैनूं खेल वखावां अगला, परदा आप उठाईआ। कलयुग जीव बगड़ा बगला, नहाता धोता सोभा पाईआ । अंदर नामहीण कंगला, धन दौलत ना कोए वड्याईआ। चुरासी फिरे वांग पग़ला, भज्जे वाहो दाहीआ। घर सुणे ना चार मँगला, धुन शब्द ना कोए शनवाईआ। धर्म राए बन्न्हण वाला नाल संगला, गुर अवतार पैगग्बर ना कोए सहाईआ। दीन मज़हबां फिरनां विच जंगलां, हद हदूद डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। बाल्मीक कहे सदी चौधवीं तूं क्यों पाया विच रौला, मुख़ातब मोहे प्रभ दे नाल कराईआ। जिस नूं पैगग्बरां किहा मौला, मौला हो के रिहा समाईआ। नानक किहा अव्वल औला, आहला आलमीन वड्याईआ। मैं ओस दे कोलों पूर कराउणा कौला, जो कँवल नैण निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। भाग लगाउणा ओस धौला, जिस धरनी साचा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया भार करे हौला, जन भगत सुहेले संग मिलाईआ। उन्हां अंदर आपणा रहिण ना देवे उहला, आत्म परमात्म परदा दए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा होवे बोला, अनबोलत राग समझाईआ। सदी चौधवीं मेरा साहिब सुल्तान इक्को दो जहानां होवे तोला, तराज़ू आपणा नाम हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे बाल्मीक, पुरख अकाल सब दा वसीला, विषयां तों बाहर वेख वखाईआ। जिस दा भगत सन्त आदि जुगादि क़बीला, जुग चौकड़ी मेल मिलाईआ। त्रेते दी पिछले जन्म दी भैण शीला, शीलवन्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। बाल्मीक कहे मैनूं मार लैण दयो झाकी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की ओहो बन्दा ख़ाकी, जो मेरा संग निभाईआ। बण के सेवक दासी, जल धारा नाल वड्याईआ। इक दिन होया अन्धेरा राती, झक्खड़ मींह वहाईआ। वक्त समझया ना कोए प्रभाती, वजे डेड़्ह उठ के धाईआ। अग्गे आई डूँघी खाडी, मूँह दे भार सुटाईआ। ढाई वार लग्गी बाज़ी, पिठ रगड़ नाल रगड़ाईआ। ओधरों आ गया शाहसवारा इक ताजी, आपणा रूप बदलाईआ। हस्स के किहा वाह वाह जी, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। सेवक किहा हां जी, हां हां विच रखाईआ। घोड़े वाले किहा इक वार लैणा मेरा नाँ जी, नाउँ निरँकारा गया समझाईआ। एह सोहणा चंगा थाँ जी, थान थनंतर मिले वड्याईआ। बाल्मीक उच्ची कर के किहा बांह जी, बाज़ां वाला मेरी लज्जया लए रखाईआ। पुरख अकाल सब दा पिता माँ जी, दूजी जम्मण
❋
❋
वाली ना कोए माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सताई हथ्थ ख़जूर कहे मैं उच्चा लम्मा बिरछ, मेरी सार ना कोए पाईआ। मेरे अंदर प्रभ मिलण दी हिरस, हवस दिती वधाईआ। मैं सदा छाँ देण दी करदा रिहा किरत, औन्दयां जांन्दयां आपणी सेव कमाईआ । मैनूं विश्वास होया दृढ़त, मेरा हिरदा दए गवाहीआ । पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगारा सांझा यारा ज़रूर मेले जो गए विछड़त, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर धाम सोभा पाईआ। बाल्मीक कहे मेरी निक्की हुंदी सी कुल्ली, कुल भगतां दए वड्याईआ। मेरी पाटी हुंदी सी जुल्ली, आसण सिँघासण ना कोए सुहाईआ। मेरी ढठ्ठी हुंदी सी चुल्ल्ही, दोवें वेले अग्ग ना कदे तपाईआ। मेरी सुक्की हुंदी सी गुल्ली, रुक्खी खा के झट लँघाईआ। मेरी आसा हुंदी सी डुल्ली, प्रभ चरणां हेठ दबाईआ। मेरी खाहश हुंदी सी फुल्ली, गुलशन रूप महकाईआ। मैं प्रभ नूं याद कीता नहीं सी कदे नाल बुल्लीं, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। बाल्मीक कहे मेरे कोल हुंदा सी तूम्बे दा इक प्याला, जिस विच पलक झलक रुशनाईआ। ओस दे विच्चों नज़र आउँदा सी दीन दयाला, दयानिध दया कमाईआ । मैं इक दिन उस नूं टंगिआ नाल खजूर दे पत्ते जिस दा नहीं कोई डाला, सहज दिता लमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। धरती कहे तुसीं सारे पावो शोर, मैनूं रहे सुणाईआ। मैं वेखां कलयुग अन्धेरा घोर, अंदर वड़ के खोज खुजाईआ। दीन दुनी होई चोर, ठग्गी प्रभ दे नाल कमाईआ। बाहरों होर ते अंदर होर, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। मैनूं ओह चंगा लग्गे जेहड़ा रविदास चम्मढ़ी लाहवे ढोर, आपणी कार कमाईआ। नाता छड्डके मढ़ी गोर, गुर सतिगुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देवे वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे की कहिणा ·षीकेश, केशव की समझाईआ। की दस्सदे ब्रह्मा विष्न महेष, शंकर की दृढ़ाईआ। की लेखा गोबिन्द दस दस्मेश, दह दिशा देणा सुणाईआ। की लहिणा देणा हमेश, जुग जुग झोली पाईआ। मैं निमाणी होई पेश, पेशीनगोई दयां दृढ़ाईआ। प्रभ भगतां नाल करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। धुर संदेसा देवे भेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूर कराईआ। बाल्मीक कहे मेरे धुर दे भगवन्त, भगवन दे समझाईआ। केहड़ा कलयुग विच सन्त, जो सतिगुर तेरे विच समाईआ। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म डेरा ढाहीआ। बोध अगाधा बण के पंडत,
❋
❋
सोहला ढोला तेरा राग सुणाईआ। झगड़ा छड्ड बहिश्त जन्नत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दूसर अग्गे कदे करे ना मिन्नत, सीस जगदीश इक्को इक निवाईआ। मैं हैरान हो गया किसे विच रही कोई ना हिम्मत, हौसले सारे बैठे ढाहीआ। माला घड़ के मणके फेर के जेहड़े करदे प्रभू तेरे अग्गे मिन्नत, की दूज्जयां लैण तराईआ। ग्रन्थां पढ़ के मेटदे चिन्नत, ढोले गीत सालाहीआ। मनुआ रुक ना सके करनों इल्लत, आलम उल्मा चले ना कोए चतुराईआ। सारे तेरे होए निन्दक, ग्रन्थां दी करन वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। बाल्मीक प्रभ कदे ना चाहवे उल्फ़त, महिमा विच ना कोए वड्याईआ। उस नूं गा सके कोई ना पुस्तक, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। भेव जाणे कोई ना मुर्शद, मुरीदां की वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दे दुआरे सारे बैठे मुफ़लिस, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। सदी चौधवीं किसे नूं मिलण जोगी प्रभ ने रखी नहीं कोई फ़ुरसत, वेहला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे मेरा मालक धुर दा अब्बा, नूर इक अलाहीआ। जिस दा दो जहानां दब्बा, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बर भज्जदे उत्ते पब्बां, निउँ निउँ सीस निवाईआ। साचे नाम दी गाउँदे सदा, ढोला धुरदरगाहीआ। जिस दी निरगुण सरगुण बण गए यद्दा, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। उस दा हुक्म सदा सूरा सर्बग्गा, शहिनशाह शाह पातशाह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर आई हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। क्यों चारों कुण्ट वधी बेईमानी, बेवा होई लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो किथ्थे गई तुहाडी मेहरवानी, महबूब नाल ना कोए वड्याईआ। किधर गई करबल्यां वाली क़ुरबानी, गढ़ी चमकौर दए दुहाईआ। क्यों कलयुग कूड़ी चढ़ी तुग्यानी, साधां सन्तां रही रुड़्हाईआ। सति धर्म दी मिटी निशानी, निशाने सारे गई चुकाईआ। नेत्र रोवे चारे खाणी, चारे बाणी सार कोए ना पाईआ। धाहीं मारे अठसठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सार कोए ना आईआ। नठ्ठी भज्जी फिरे अल्ला राणी, हू हू नाअरिआं विच सुणाईआ । किधर गई ब्रह्मा दी मिशराणी, गाना सगन ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर आसा इक वधाईआ। धरती कहे एथे बाल्मीक दी झुग्गी, झौंपड़ी सोहणी नज़री आईआ। जिस दा लहिणा चौंह जुगी, जुग करता आप समझाईआ। अन्तिम उह वी औध पुग्गी, समां रिहा सुहाईआ। जन भगतां निर्मल करे बुद्धि, मन ममता मोह मिटाईआ। आत्मा परमात्मा कोलों रहे ना लुकी, घर स्वामी जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्म धार रहे ना रुट्ठी, पारब्रह्म आप मनाईआ। गुरमुखो कदी विचार
❋
❋
ना करयो त्रकुटी, ईड़ा पिंगल सुखमन तुहाडे चरणां हेठ दबाईआ। तुहाडी जगत वासना जाए टुट्टी, मनुआ दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। जिस कारण बाल्मीक दुआरे लोह पुट्टी, त्रैगुण भेंटा दिती कराईआ। तुहानूं लख चुरासी विच्चों दे के छुट्टी, पुरख अकाल नाल मिलाईआ। वेख्यो किसे दी करयो कोई ना बुत्ती, बुतख़ान्यां तों लेखा दिता मुकाईआ। सदा भगतां दी शान उच्ची, उच्च अगम्म दए वड्याईआ। एह रमज़ रहे ना लुकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं करनी क़दमबोसी, निउँ निउँ लागां पाईआ। बाल्मीक कहे मैं रखणी नहीं ख़ामोशी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। धरनी कहे मैं बैठी हां निर्दोषी, पाप पुन्न ना कोए दरसाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दे वास्ते रिहा सोची, बुद्धी तों परे मेरी पढ़ाईआ। बाल्मीक तेरा साथी रविदास चमारा मोची, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आ गई दूर दुराडी नेड़े, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। बाल्मीक कहे तूं वसजा ओस खेड़े, जिथ्थे खड़्हा खड़ोता प्रभ नज़र किसे ना आईआ। धरनी कहे तूं छड्ड दे पिछले झेड़े, दीनां मज़हबां वाली लड़ाईआ। चढ़ जा ओस प्रभू दे बेड़े, जिथ्थे नईआ नौका इक्को नाम नज़री आईआ। अग्गे सिर ते निगाह प्रेम दी फेरे, फेरी जगत वाली रखाईआ। लै जाए ओस सचे डेरे, जिथ्थे डेरिआं वाला पहुंच सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं धूढ़ी लावां ख़ाक, मस्तक नाल छुहाईआ। बाल्मीक कहे कमलिए हो जा पाक, प्रभ पतित पुनीत बणाईआ। धरनी कहे मेरा खोल्ह के वेख ताक, परदा अंदरों इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दा पूरा करना अन्त वाक्, वायदा धुर दा चलया आईआ। एह सुहञ्जणी भागां वाली रात, मम्घर छे मिले वड्याईआ। पिछली फेर करावां याद, याददाशत अग्गे नाल रलाईआ। वास्ता पा के कहे सतिगुर गुरमुखां अंदरों धोणा दाग़, दुरमति मैल धुआईआ। दीपक जोत जगाउणा चराग़, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। निझर रस दा देणा स्वाद, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। भगतां नूं कढ्ढके विच्चों समाज, आत्म ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। गुरमुख तेरा लंगड़ा लूल्हा रहे ना कोए अपाहज, बलधारी देणा बणाईआ । हर हिरदे अंदर हो विस्माद, विश्व आपणी कल वरताईआ। निज नेत्र खोल्ह के आपणी जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणा आप दरसाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं वेखां दर सुहञ्जणा, सोभावन्त नूर। बाल्मीक कहे मेरा आदि पुरख निरँजणा, नूर ज़हूर। धरनी कहे मेरा सुवामी दर्द दु:ख भय भंजना, सर्ब कला भरपूर। गुरमुखां करावे चरण धूढ़ी सद मजना, निरगुण सरगुण एह दस्तूर।
❋
❋
प्रेम प्रीती चाढ़्हे रंगणा, नाता तोड़ के कूड़ो कूड़। धुर दरगाह दी दस्स के बन्दना, सजदा इक्को करे मशहूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच स्वामी हाज़र हज़ूर। बाल्मीक कहे मेरे नेत्र रोंदे नीर, छहबर देण दुहाईआ। सदी चौधवीं कहे उफ़ हाए मेरा अख़ीर, आख़र रही कुरलाईआ। धरनी कहे मेरा मौला बदले तक़दीर, तदबीर आपणी इक जणाईआ। हस्स के कहे कबीर, सचखण्ड बैठा ताड़ी लाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो दीन मज़हब दी रहे ना कोए जागीर, हिस्से वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पिछली उत्ते मारन लग्गा लकीर, लाईन आपणी आप खिचाईआ । सदी चौधवीं कहे मेरे अन्त रिहा ना कोए फ़कीर, जो फ़िकरा ढोला धुर दा गाईआ। त्रैगुण माया सब दा अंदर तक्कया ख़मीर, ताअसीर दिती बदलाईआ। किसे नज़र ना आवे बेनज़ीर, नेत्र नैण उठाईआ। तोबा मेरी जिस दी क़सम पाई नाँ दस्सया ख़ंजीर, मुहम्मद गया समझाईआ। ओह ममता ओह माया ओह कल्पणा सब दी होई बग़लगीर, दस्तगीरां तों पल्लू रही छुडाईआ। आलम फ़ाज़ल साफ़ दिसे ना कोए ज़मीर, अक़ल चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। बाल्मीक कहे मेरे सेवक दा नाम हुंदा सी मधोसा, मधू कहि के सारे गाईआ। रखदा सी सच भरोसा, सिदक विच सीस झुकाईआ। पाणी रखदा सी कोसा, अगनी तत तपाईआ। अंदर सुणदा सी इक्को नाम दा होका, हरि हिरदे विच टिकाईआ। चौहन्दा सी जद मिलां ते नाल पुरख अकाल दी जोता, तत्तां वाले गुरु दी लोड़ रहे ना राईआ। भावें जुगां पिच्छों मिले मौका, जुग बीतदयां देर ना कोए लगाईआ। बिना पुरख अकाल तों जीवण जहान थोथा, होछी मति दिसाईआ। भावें परवार वध जाए पोत पोता, दोहत पोत नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे के मार्ग सौखा, घर आपणा इक दृढ़ाईआ। मधू कहे मैं इक दिन पुच्छया कोलों बाल्मीक, निम्रता विच सीस निवाईआ। कुछ मैनूं दस्स गीत, गोबिन्द किस बिध गाईआ। ओस ने दे दिती तारीख, सहज नाल सुणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त होया ठीक, ठाकर मिले धुरदरगाहीआ। आत्मा परमात्मा दी ओह आपे दस्से प्रीत, मेरे दस्सण दी लोड़ रहे ना राईआ। अजे ते मैं ओस नूं रिहा उडीक, आसा विच ध्यान लगाईआ। जद ओह तेरे मेरे आपे आ गया नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। क्यों ओस दे विच सच तौफीक़, तोहफ़े घर घर दए टिकाईआ। मधू किहा की कोई होणा पए शहीद, शहादत तन वाली भुगताईआ। बाल्मीक किहा हुण ओहदे चरणां विच रखणी आपणी दीद, दीदा दानिस्ता मेल मिलाईआ। एहो आसा ते एहो उम्मीद, एहो ख़ाहिश विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
धुर मस्तक वेख वखाईआ। धरनी कहे की बाल्मीक दए संदेसा, सच सच दए समझाईआ। बाल्मीक किहा भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोई ओसे दी रिहा दृढ़ाईआ। धरनी कहे की धार के आवे वेसा, कवण रूप बदलाईआ। बाल्मीक किहा मैनूं वेख ला जटा जूट ज्यों धारी केसा, दस दस्मेशा खेल कराईआ। वेखीं भुल्ल ना जावीं चेता, चेतन सुरती नाल कराईआ। गुर अवतार पैगग्बरां मुका दए ठेका, ठाकर हो के फेरा पाईआ। सब दा मालक बण जाए एका, एकँकार नूर ख़ुदाईआ। तीर अणियाले नाल करे छेका, शिकम विच गुरमुखां करे जणाईआ। लेखा जाण के सच संदेसा, लोकमात फोल फुलाईआ। जिस दा शब्दी धार इक्को बेटा, जो घर घर भगतां दए पुचाईआ। जुग चुौकड़ी बण के खेवट खेटा, जगत जहान पार कराईआ। सच मिलावे धुर दा नेता, नर नरायण सचा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे दए वड्याईआ। धरनी कहे बाल्मीक किस बैठें गोशे गुट्ठे, नुकर दे समझाईआ । जिथ्थे साहिब स्वामी तुट्ठे, मेहर नैण उठाईआ। भगत सुहेले गोदी चुक्के, धुर दी गोद बहाईआ। जगत उठाए सुत्ते, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। भाग लगावे एसे मम्घर दी रुत्ते, छे प्रविष्टा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा दए मुकाईआ। सदी चौधवीं कहे सुण धुर दे दास दासी, दास्तान दयां जणाईआ। प्रभ दा खेल अगम्म तमाशी, तमाशबीन जगत लोकाईआ। जो सचखण्ड वस्से साहिब अबिनाशी, निराकार नूर अलाहीआ। उस दी मन्नणी सब ने आखी, जो अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दे बणे भाटी, रागां नादां विच सिफ्त सालाहीआ। ओह खेल करे जोत प्रभ जाती, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा दर वखाईआ। सदी चौधवीं कहे डाकटर पाल सिँघ लै के आवे तिक्खी धार चाकू, चकनाचूर होवे लोकाईआ। प्रगट सिँघ बण के आवे डाकू, भेख अवल्लड़ा इक वटाईआ। हरचरण सिँघ बणा के लिआवे माटू, रंग सत्त विच समझाईआ। तरिपत लिख के लिआवे सोहँ परमात्म आत्म दा बापू, आदि जुगादि नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चौदां लोकां वेखणी हट्टी, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। मैं पतिपरमेश्वर नूर अलाही जगत वसना वेखणी सती, सति सतिवाद विच कवण समाईआ। किस दी हुंदी अन्तिम गति, गुर अवतार पैगग्बर की की सेव कमाईआ। साधां सन्तां अंदर वेखणी जोत दी जगदी निंम्ही निंम्ही मोमबत्ती, किस गृह नूर होवे रुशनाईआ। जगत मण्डलेशवर वेखणे यती, हठ कवण निभाईआ। विद्धवानां दी पढ़ी वेखणी पट्टी, पटने वाला करे अगवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुरदरगाही
❋
❋
इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणी दीन दुनी दी दृष्ट, अन्तर निरंतर फोल फुलाईआ। किस दा पुरख अकाल इष्ट, इष्टदेव कवण मनाईआ । किस दी बुद्धी होई भ्रिष्ट, कुकर्मां विच हल्काईआ। किस दा धुर दा सचा इश्क, हक़ीकी मजाज़ी तों बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं अंदर दी बणां खोजी, खोजत खोजत वेख वखाईआ। किस घर वस्से प्रीतम मेरा चोजी, हरि करता डेरा लाईआ। कवण होया ममता दा रोगी, हउमे हंगता विच कुरलाईआ। कवण बणया धुर संजोगी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। कवण नार कन्त दा भोगी, कवण आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी बणाईआ। कवण कर्म कांड दा बोझी, भार कुकर्मां वाला उठाईआ। कवण पा के बैठा सोझी, घर ठाकर वेख वखाईआ। कवण सिर ते रख के बोदी, राम कृष्ण नैण मिलाईआ। कवण बण के वेस धार जोगी, जुगती विच समाईआ। कवण मुंडी कर के रोडी, मिले शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, दर मेला लए मिलाईआ। छे मम्घर कहे मेरी सोहणी थित, सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। धन्न वड्याई मिल्या धुर दा मित, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। सदा स्वामी वस्से चित, मन ठगौरी रहे ना राईआ। बिन अक्खां पए दिस, चारों कुण्ट नूर रुशनाईआ। धुर दा वंडे हिस्स, नाता तोड़ कूड़ लोकाईआ। अन्तर आत्म मारे खिच, सुरती शब्द विच समाईआ। जन भगतां दर्शन देवे नित, जागत सोवत सोभा पाईआ। आत्म सेजा जाए लिट्ट, सच सिँघासण डेरा लाईआ। गुरमुखो किसे नूं तारे कोई ना पत्थर इट्ट, पाहन पूजन कोए ना जाईआ। बिना सतिगुर तों सुरती किसे ना जावे टिक, समाधीआं विच समझ ना कोए पाईआ। जिन्हां दे कोल धुर दे नाम दी चिट, चिट्टी धारी दसम दुआरी लए मिलाईआ। पंजां दा झगड़ा आपे लए नजिट्ठ , एह सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। पूरा सतिगुर कदे ना देवे पिट्ठ, सन्मुख हो के गोद टिकाईआ। कूड़ी क्रिया विच होण ना देवे जिच, औखे राह ना कोए पाईआ। जिस प्रेम प्यार नाल कीता हित, ओसे नूं लख चुरासी विच्चों कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडे दए टिकाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब सतिगुर ठंडा, अगनी अग्ग बुझाईआ। आत्म ब्रह्म दा देवे अनन्दा, निजानंद परमानंद विच समाईआ। बिना बन्दगी तों पार करावे बन्दा, बंधन सारे दए तुड़ाईआ । नहाउणा पए किसे ना गंगा, जल धारा ना कोए वहाईआ। खलोणा पए ना कोए इक टंगा, अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। जिस दे उत्ते साहिब सतिगुर होवे बख़शिंदा, बख्शीश रहमत नाम कमाईआ। उह गुरमुख नेत्र नैण कदे ना होवे अन्धा, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द दसवें हिस्से दा कदे नहीं लैंदा चन्दा, चुंगीख़ान्यां
❋
❋
उत्ते मसूल ना कोए लगाईआ। जदों चाहवे भगतां नूं चाढ़्ह देवे उत्ते ब्रह्मण्डां, पौड़ी डण्डा नेड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। बाल्मीक कहे मैं की दस्सां हाल, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कूड़ नगारा रिहा वजाईआ । मौत लाड़ी वजावे ताल, ताल तलवाड़ा समझ किसे ना आईआ। चित्रगुप्त लेखा रिहा संभाल, वरका वरके नाल उलटाईआ। राए धर्म तक्के शाह कंगाल, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर खेल होणा बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए बणाईआ। की थोड़्हा जिहा खेल कीता कृष्ण खेलण वाले नाल गवाल, गोकल वृंदावन की समझाईआ। कौरव पांडव फड़ के शस्त्र ढाल, तीर तलवार नाल लड़ाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं मर्यादा विच बदल गई चाल, चालाकी विच बन्दे ख़ाकी देणे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दा मालक ख़लक दा ख़ालक ख़लक दे उत्ते आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो परवरदिगार दा तक्को हुजरा, जिस नूं मुहब्बत करे लोकाईआ। जिस दी याद विच बुल्लेशाह कर के गया मुजरा, इनाइत वाली मंज़ल ना कोए चढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर प्रभ दी मर्दमशुमारी विच ख़ुसरा, वलद वालदा रूप ना कोए बणाईआ। निरगुण सरगुण एको धार नहीं कोई दूसरा, दोए लोचन नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे वाह मेरे भगवान, तेरी बेपरवाहीआ। बाल्मीक दा लेखे ला पकवान, पक्का रिध्धा आपणे विच समाईआ। जन भगतां साचे दर कर परवान, परवाने धुर दे लए उपजाईआ । तेरी जोत दा वेखण शमादान, जिथ्थे सड़न दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं दाता दानी मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच तेरी बेपरवाहीआ। इक सौ सतारां साल पिच्छों सत्त रंगा झुल्ले निशान, निशानी सतिजुग दए उपजाईआ। दूरों तक्के सख़ीआँ वाला काहन, नेत्र नैण उठाईआ। ख़ुशी होवे सीता नाल राम, राम राम नाल सिफ्त सालाहीआ। ईद मनाए मुहम्मद वाला अमाम, मैहन्दी दिशा लहिंदी डेरा ढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणी शाम, सतिजुग साचा सच करे रुशनाईआ। इक्को पुरख अकाल नूं सृष्टी मन्ने तमाम, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे सीस निवाईआ। इक्को इष्ट दे होण ग़ुलाम, इक्को दृष्ट मिले वड्याईआ। इक्को सब दा होवे पीण खाण, मदिरा मास रसन ना कोए छुहाईआ। कुछ छेती आउण वाला जपान, जैपन विच आपणा हुक्म वरताईआ। जगत बेड़े दा सतिगुर शब्द बणया कप्तान, समुंद सागर दीन दुनी विच भवाईआ। पता नहीं किस बिध जगत कूड़ा डुब्बे ईमान, अमल वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दी कर पहचान, बेपहचान आपणी
❋
❋
कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं देवां अन्तिम होका, हुक्म इक सुणाईआ। सुणो चौदां लोका, परलोक मेरी दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गावो सलोका, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जाण ना दयो मौका, मुकम्मल परदा दयां उठाईआ। अन्त अख़ीर सब दे नाल होण वाला धोखा, धूंआं धुखदा दिसे लोकाईआ। साबत रहिणा नहीं किसे दा साढे तिन्न हथ्थ काया कोठा, पंज तत ना कोए बचाईआ। पुरख अकाल बण के निरगुण धार चोटा, चोट सब नूं रिहा लगाईआ। धरती उत्ते रहिण नहीं देणा कोई खोटा, मन मणका दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तर जगा के जोता, जोती जोत लए मिलाईआ।