७ मम्घर शहिनशहाही सम्मत ४ सोहण सिँघ दे गृह पिंड राम पुर ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे रातीं पुरख अकाल ने मैनूं मारया धफ्फा, मेरी गरदन दिती हिलाईआ। जा के वेख मुरीदां पीरां मुर्शदां दी सफा, फूड़्हीआं सब दीआं फोल फुलाईआ। मेरी हुक्म वाली लग्गण लग्गी दफ़ा, जिस नूं सके ना कोए तुड़ाईआ। गुस्से विच हो के ख़फ़ा, तिउड़ी मथ्थे उत्ते चढ़ाईआ। की दुनियां दीनां विच्चों खट्टया नफ़ा, लेखा सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर आपणे दए माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे फिर पोली जिही मार चपेड़, गल्ल्ह लाल दिती कराईआ। हुक्म दिता जा के वेख नंदेड़, क्यों गोबिन्द बैठा मूँह भवाईआ। ख़ाली दिसे वेहड़, धरनी धरत धवल धौल ना कोए वड्याईआ। की अग्गे छेड़े छेड़, आपणी कल प्रगटाईआ। की उलटा देवे गेड़, उलटी जगत लठ भवाईआ। फेर आख्या जा के वेख भीलणी वाले बेर, जो राम अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं पीड़ होई गिच्ची, रग पट्ठे देण दुहाईआ। मेरे अंदर पई खिच्ची, उफ़ हाए नाल दुहाईआ। मैं वड्डीउँ हो गई निक्की आपणा माण गवाईआ। हुक्म सुणया जा के वेख भगतां वाली सिखी, वरन बरन तों बाहर सोभा पाईआ। प्रभ दे चरणां विच्चों कढ गोबिन्द वाली चिठ्ठी, जो पिछली रखी छुपाईआ। फेर वेख हाहे वाली टिप्पी, जो आपणा रूप दरसाईआ । फेर भय वखाया जिस विच मैं उच्ची रो रो पिट्टी, दुहथ्थढ़ां नाल दुहाईआ। विष्नूं कोल दिसी निक्की जिही टिक्की, जो सब नूं रिज़क पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे मस्तक लाई मिट्टी, उँगल आपणी नाल छुहाईआ। सदी चौधवीं
❋
❋
कहे मैं सुणया संदेसा कन्नी, कन्ना मन्ना कुरल कर सुणाईआ। तेरा मालक धुर दा धनी, धनाढ वड वड्याईआ। जेहड़ा वस्से बिन छप्पर छन्नी, सच दुआरे सोभा पाईआ। नी तूं ओस दी बणना वन्नी, वन्न सुवन्ना वेस वटाईआ। तैनूं बस्तर पहनाए दातो लंङी, डगोरी बग़ल विच टिकाईआ। सवा रुपईआ बन्न्ह के लिआवे कन्नी, दुपट्टे चिट्टे गंढ्ढ रखाईआ। नाल रोटी होवे खंनी, अध्ध विच्चों तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे कोल आउणा अबलीस, जामा लाअनत वाला गल विच पाईआ। नौ जवान होण पुलीस, बावरदी नज़री आईआ। ओस नूं फड़ के लैण घसीट, खिच्चण वाहो दाहीआ। कढ्ढके रोल शीट, सृष्टी देण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मँगदी इक धोबी, धोबण आपणी नाल लिआईआ। जिस दे सिर ते बद्धा होवे फुल्ल गोभी, मुख उपर वल उठाईआ। गठड़ी चुक्की होवे मोढ्ढीं, बस्तर मैले बंध बंधाईआ। इक नाल होवे जोगी, वहन्गी मोढ्ढे उत्ते सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज मँगते होण फ़कीर, चीथड़ पाटे नज़री आईआ। गल विच संगल होवे ज़ंजीर, पैरां विच लटके वाहो दाहीआ। पिच्छे पाउँदा आवे लकीर, निशान दए गवाहीआ। एह होण सारे घरां दे अमीर, भुक्खा विच ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाँइआ। सदी चौधवीं कहे पंजां कोल होवे ढोलक छैणा, चिमटयां नाल खड़काईआ। हथ्थ विच फड़ी होवे रमाइणा, बाल्मीक वड्याईआ। सब दे हथ्थीं कड़ा कंगण होवे गहिणा, बचया नज़र कोए ना आईआ। साथी बणे सिँघ नरैणा, सगला संग निभाईआ। पाग़ल होवे नाल सुरैणा, केस खुल्ल्हे गल जणाईआ। पंजां सिखां दे गल होवे बनैणां, क़मीज़ गल ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंजां दे कज्जल वेखे नैणां, नेत्र धार वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे पंज वखाउँदे आउण मुक्का, आपणा ज़ोर वधाईआ। भाग सिँघ दे हथ्थ विच होवे हुक्का, जिस नूं झारी कहे लोकाईआ। दीदार सिँघ फड़िआ होवे डब्बा कुत्ता, ढांगे लम्मे नाल हिलाईआ। मेला सिँघ दे हथ्थ विच होवे कुप्पा, तेलीआं वाला रूप वटाईआ। सदी चौधवीं कहे पंजां बीबीआं दे सिर ते होण बनौटी केस, पुट्ठे सिध्धे वाल बंधाईआ। जिन्हां नूं वेखे आप साहिब दस्मेश, गुर गोबिन्द फोल फुलाईआ। फेर कहे वाहवा कलयुग तेरे विच सिख होए मलेश, जो गुरमुख वेसवा रूप बणाईआ। मैं कोई वसदा नहीं परदेस, अक्खां तों ओहले डेरा लाईआ। गुरमुखो मैं ते वसां तुहाडे विच हमेश, क्यों सतिगुर तों चोरी रहे कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल साचा हरि, सच सच्चा धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे इक गुरमुख चक्की होवे डग्गी, होका अग्गे पिच्छे लगाईआ। मेरे कोलों खरीदो कोई झग्गी, नवीं नकोर दयां वखाईआ। इहनूं पा के सारे छड दयो अंदरों बदी, बदकारी दा डेरा ढाहीआ। कलयुग अन्तिम रहिणी नहीं किसे दी गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। वेखो जोबनवन्ती चौधवीं सदी, सद्दे घर घर रही सुणाईआ। झगड़ा छड्डो रसूल नबी, पैगग्बरां पन्ध मुकाईआ। शरअ दा रहे कोई ना लबी, लबां दा झगड़ा देणा मुकाईआ। वेख्यो नूर अलाही रब्बी, जल्वागर खुदाईआ। जो लख चुरासी तबी, तबीअत दए बदलाईआ । मैं एसे कर के फिरदी भज्जी, नठ्ठां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म निशाना रिहा गड्डी, गाॅड गुड आपणी कार कमाईआ।
७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ अमीर चन्द गुलाटी दे नवित्त हरिभगत दुआर जेठूवाल
अमीर चन्द याद रख सुनान वाली खेडा, पूरब भेव चुकाईआ। उहदीआं सूरीआं ते तेरीआं हुंदीआं सी भेडां, दोवें मिल के झट लँघाईआ। इक दिन तैनूं लग्गा सी ठेडा, मुख भार डिग्ग के हाए दिता जणाईआ। सुनान ने चुक्कके कीता टेडा, मुखों कहे क्यों रौला रिहा पाईआ। ऐवें नख़रा करे वेदा, मसख़रा रूप बणाईआ । तलाशी लै के विच्चों जेबां, रुपईए सतारां ढाई बाहर कढ्ढाईआ। फेर रोण लग्गा नाल फ़रेबां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। सुनान कहे भेडां नाल वेख चरदी सूरी, बच्चे बच्चीआं विच मिलाईआ। सदा मथ्थे रखदी घूरी, घुरक घुरक डराईआ। बण के मूर्ख मूढ़ी, मुख विशटे नाल सुहाईआ। इहो भेड करे मज़दूरी, रस कूड़ विच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर लेखा वेख वखाईआ। सुनान किहा तूं डिग्गा नाल चलाकी, सच दयां जणाईआ। ज़रा मेरे वले झाकीं, मैं वी नबीआं विच्चों नाउँ रखाईआ। मेरा वी ओहो अल्ला पाकी, जो पाकीज़ा करे लोकाईआ। वस्त देवे साची, कलमा नूर अलाहीआ। ओस वेले तेरा जन्म हुंदा सी घर मरासी, नाँ रसूला कहि के सारे गाईआ। सुनान नूं करन लग्गा हासी, ताली हथ्थां वाली वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला दए मिलाईआ। सुनान किहा ना कर बेसबरी, सबर विच जणाईआ। मालक वेख अगम्मा अम्बरी, जो अम्बरां तों बाहर डेरा लाईआ। लेखा जाणे जगत धार सुवम्बरी, सभा विच समझाईआ। हिसाब किताब रखे लेखे वाली नम्बरी, जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। रसूले ने किहा सुण सुनान यार, यराने विच जणाईआ। मैनूं नहीं तेरा एतबार, तेरे ख़ुदा दी की वड्याईआ। मैं तैनूं छड्डके तेरे कोलों तेरे दवारिउँ होवां बाहर, मुड़ के आउण दी लोड़ रहे ना राईआ। फेर कदे ना करां इंतज़ार, आस उम्मीद ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर आपणा भेव खुल्हाईआ। रसूले किहा मैं तैनूं जावां छोड़, पिछला साथ तुड़ाईआ। मैनूं किसे पैगग्बर दी नहीं लोड़, मैं आपणा झट लँघाईआ । मैं ठग नहीं कोई चोर, साफ़ सुथरा इष्ट मनाईआ। मैं मन्नदा नहीं मढ़ी गोर, तत्तां विच ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता इक वखाईआ। सुनान किहा छड्डण वाली छड दे बात, बातन दयां जणाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्धेरी रात, रैण आपणा रूप बदलाईआ। वेखे खेल पुरख अबिनाश, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। तूं ओस दी करनी मुहब्बत विच तलाश, प्यार विच बूझ बुझाईआ। लेखे लावे स्वास स्वास, साह साह वड्याईआ। रहिणा दासी दास, सेवक सेवक रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सुनान किहा वेखीं प्रभ छड्ड ना जावीं, नबीआं दा नबी नज़री आईआ। सेवा करीं नाल चावीं, चाउ घनेरा इक बणाईआ। चरण धूढ़ धुर दी न्हावीं, मस्तक ख़ाक रमाईआ। पुत्र धीआं सर्ब तजावीं, बन्स सरबन्स ना कोए वड्याईआ। धुर दा साचा राग अलावीं, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। बिना सतिगुर तों बल हुंदा नहीं किसे बाहवीं, बलधारी कोटन गए फेरीआं पाईआ। सतिगुर दुआरा छड्ड जगत विच किते ना जावीं, आवण जावण एसे विच दए कटाईआ। तेरी धार फेर होवे मर्दावीं, तत शरीर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक सुहाईआ। सुनान किहा आउण जाण दा छड्डीं झगड़ा, जगत पन्ध ना कोए भवाईआ। मार्ग वेखीं अगला, पतित पुनीत जणाईआ। कलयुग क्रिया करना हमला, भय भीत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हुक्मे अंदर आप रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया नाल ख्याली, ध्यान ध्यान विच प्रगटाईआ। साहिब सतिगुर की करे मेहरवानी, महबूब आपणी दया कमाईआ। मंज़ल वेख रुहानी, रोम रोम फोल फुलाईआ। झगड़ा मुका दीन दुनी इस्लामी, इस्म आज़म इक वखाईआ। झगड़ा रहे ना कोए ग़ुलामी, ग़ुरबत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। गुरमुख कहिण साडे पिच्छे ना होए बदनामी, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे एह खेल पुरख समरथ, दया दिती कमाईआ। मेरे कारण लग्गी
❋
❋
थोड़्ही सट्ट, अंग भन्न ना कोए जणाईआ। जीवण सुआरथ देणे सी ठप्प, ठप्पा मोहर वाला लगाईआ। मैं बोल के दस्सां सच, सच दयां दृढ़ाईआ। आवण जावण तों सदी चौधवीं कहे मैं वी गई अक्क, आख़र दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मौत दे बदले लग्गी चोट, चुटकीआं रही वजाईआ। किरपा कीती निर्मल जोत, मेहर नूर नाल चमकाईआ। मेरी आपणी मुक गई सोच, बुद्धी देवे ना कोए वड्याईआ । मैं दर्शन लोचां रोज़, रोज़ा रखण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे दु:ख दलिद्र होवे दूर, दमां विच समाईआ । मनुआ पाए ना कोए फ़तूर, फ़ीतिआं अंदर बन्द कराईआ। गुरमुख रहे ना कोए मग़रूर, निरमाणता विच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, मनुआ मन करे ना कोए फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लगाईआ।
१४ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ साधू सिँघ दे गृह तेगा सिँघ वाली बस्ती ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप घुम्मी, घुम्मण घेरी विच वेखी जगत लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी वेखी दीन दुनी, कायनात कलमयां वाली खोज खुजाईआ। हक़ पुकार एकँकार सच दुआर किसे ना सुणी, अनसुणत बैठी कूड़ लोकाईआ। सति धर्म दा दिस्सया कोए ना मुनी, मुनीश्र जुगीशर तपीशर रखीशर भेव ना कोए खुल्हाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सब दी चोटी गई मुन्नी, माया ममता मोह विकार हँकार दिसे लोकाईआ। तेरा नाउँ जपदे कलयुग जीव रसना बुल्लीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सच फुलवाड़ी कोई दिसे ना फुल्ली, पत्त टहणी ना कोए महकाईआ। मन वासना जगत दुहागण नारी भुल्ली, सुहागी कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। भाग लग्गे ना साढे तिन्न हथ्थ काया कुल्ली, मन्दिर अंदर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। सदी कहे मेरा अन्त अख़ीरी इक्को मुद्दा, मुद्दतां तों विछड़ी दयां जणाईआ। की करया खेल उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। तेरा नाम होवे उघा, उगण आथण सारे ढोला गाईआ। कलयुग कूड़ा बदल दे जुगा, सतिजुग साचे दे माण वड्याईआ। की आशा रख के गया बुधा, बुद्धी तों परे देणा समझाईआ। करना पए कोई ना युद्धा, युधिशटर दी आशा रही कुरलाईआ। मेरा लेखा जगत जहान मुक्का, मुकम्मल मिले इक सरनाईआ। कूड़ कुड़िआरा
❋
❋
भन्न हुक्का, हुक्म मिले धुरदरगाहीआ। विछोड़े वाला रहे ना दु:खा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। गोबिन्द वाला वेख पढ़ के रुक्का, जो बिन अक्खरां गया लिखाईआ। झगड़ा मेट मानस मनुखा, मानव आपणे रंग रंगाईआ। सन्त सुहेले बणा पुत्ता, पूत सपूते गोद टिकाईआ। जिस दा चरण कँवल तेरे सीस झुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुख चल के आवण पंज बुड्डे, बुढ़ापा अन्त अख़ीर नज़री आईआ। जिन्हां दे कोल लाल रंग दे होवण गुड्डे, सोहणे हथ्थां विच टिकाईआ। पंज गुरमुख इक लत्तों होण डुड्डे, फौड़ीआं बग़लां विच टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साहिब तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी धुर दी आसा, मनसा मेहरवान तेरी सरनाईआ। कुछ लेखा धुर अवतारी तेरा हँसा, माणक मोती चोग जगत वड्याईआ। अगम्मा नाम तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को मंता, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट बणाउणी आपणी बणता, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। सच संदेसा देवां धुर दी संगता, सगला नाता जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख किसे दुआरे कदे होए ना मँगता, बिना जगदीश सीस ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दर तेरे ममनून, मिन्नतां विच दुहाईआ। अन्त अख़ीरी बदल दे क़ानूंन, क़ायदा आपणा इक दृढ़ाईआ। तेरे नाम दा सांझा वाहिद होवे मज़मून, अक्खरां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। भगत दुआरे उत्ते लग्गणा ख़ून, इट्टां सत्तर देण गवाहीआ। अगला खेल नामालूम, परदा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार धुर सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे वेखो सच सच मनार, भगत दुआरा सोभा पाईआ। जो खेल अगम्म अपार, हरि करता दए वड्याईआ। मैं सुणदी रही गुफ्तार, गुफ्त शनीद धुर कलमे विच जणाईआ। की खेल सच्ची सरकार, की करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर मस्तक आप छुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं खेल वेखां अपारा, अपरम्पर वेख वखाईआ। मेरा अन्त अख़ीर किनारा, नईआ डोले थाउँ थाईंआ। मुहम्मद की करे बेचारा, परवरदिगार चलणा हुक्म रज़ाईआ। सजदयां विच करे निमस्कारा, क़दमबोसी करके सीस झुकाईआ। हक़ हू दा ला के नाअरा, धूढ़ी ख़ाक वाली रमाईआ। मालक ख़ालक इक दातारा, दयावान इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा शब्द संदेसा पत्र, गुरमुखां दयां जणाईआ। मेरे साथीआं मेरे लई दाज लिआउणा इट्ट सत्तर, रविदास चमारा दए गवाहीआ।
❋
❋
चौदां नाल लिआउणे पत्थर, चौदां लोक लिख्त विच लिखाईआ। चार जुग दे इल्म तों वखरे होण अक्खर, जिस दी अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे वज्जदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे सब ने आउणा नाल शौक, संगल शरअ वाला तुड़ाईआ। केहर सिँघ दे गल विच लिख्या होवे झोक, सवा हथ्थ विच लम्बाईआ। जूड़ा कीता होवे चौंक, पगड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। लाल कीते होण होंट, दाढ़ी खुल्ही नाल वधाईआ। तेड़ बंधा होवे लंगोट, भसम लत्तां उत्ते रमाईआ। कुज्जी विच पाई होवे जोक, मिट्टी अद्ध सेर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज गुरमुख आउण पैरीं नंगीं, जोड़ा चरण ना कोए छुहाईआ। केसां विच पिच्छे नूं वाही होवे कंघी, चीर अद्ध विच्चों कढ्ढाईआ। हथ्थ विच छापी फड़ी होवे जंडी, हरी ताज़ी सोभा पाईआ। तूंही तूंही गावण छन्दी, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद चलां हक़ रज़ाईआ। सदी चौधवीं कहे पंजां बीबीआं बद्धी होवे पग्ग, तुरले हेठां उत्ते रखाईआ। इक इक्क हथ्थ विच फड़िआ होवे कग, जो काँ कां कुरलाईआ। नाल पाणी दा होवे जग, ठंडा सीतल धार वहाईआ। ओह तुरन उत्ते पब्ब, अड्डी ज़मीन ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वाहवा आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज बणावण इक हुज़रा, रूप काअबे वाला दरसाईआ । पंज बुल्हे वाला लाउण मुजरा, घूँगट कढ्ढके नाच नचाईआ। पंज हथ्थ विच फड़ के मुंगला, मुतहिरे मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ। पंज कन्नां नूं चूड़ीआं वाले पा के कुण्डला, गोरख दा लेखा देणा मुकाईआ। पंज मुच्छां नूं पा के गुंझलां, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे पंज बीबीआं हथ्थ विच फड़े होण छुरे, हू हू कर के रौला पाईआ। मुखों कहिण असीं भैण भ्रा छड्ड दिते निगुरे, नाता गुरमुखां नाल रखाईआ। जो हुक्म दिता गोबिन्द अनन्दपुरे, पुरीआं लोआं तों बाहर दए जणाईआ। जिस कारण सरसे विच रुड़्हे, वहिंदे वहिण वहाईआ। जिस कारण नाते मात जुड़े, विछड़यां ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरे वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं हारी थक्की, थकावट विच दुहाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल गल्ल करां पक्की, पाक़ीज़ा हो के आख सुणाईआ। मालवे वाल्यां मेरे लई लिआउणी इक पक्खी, जो धुर जड़त जड़ाईआ। उहनूं हथ्थ विच पकड़े ओह सख़ी, जो सुख़न मन्ने धुरदरगाहीआ। जिस दी दूजे वल्ल ना जाए अक्खी, नेत्र नैण ना
❋
❋
कोए चतुराईआ। इक्को तूं मेरा मैं तेरा पढ़े पट्टी, बिन पटने वाले सीस ना किसे निवाईआ। दीन मज़हब दी हद्द जाए टप्पी, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद तेरे चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चौदां तबकां चुकणा चुकाउणा उहला, परदा परदयां विच्चों उठाईआ। की खेल करदा मौला, मौलवीआं दिती वड्याईआ। की गोबिन्द इक़रार कौला, कवण कौल रिहा निभाईआ। की खेल होणा उपर धौला, धरनी धरत धवल मिले की वड्याईआ। कवण करे भार हौला, कूड़ी क्रिया शौह दरया रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नूर अलाही आलमीन अव्वला, अमल वेख ख़ालक ख़लक ख़ुदाईआ।
१५ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ गुरचरण कौर दे गृह हीरा मंडी फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे मैनूं आए ना कदे बुढापा, बिरध रूप ना कोए वटाईआ। मेरा परवरदिगार पुरख अकाल इक्को पापा, अब्बा कहि के जिस नूं आवाज़ लगाईआ। निरगुण धार मेरा साका, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । हुक्म देण वाला धुर दा आका, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी धुर दा देवे साथा, सगला संग निभाईआ। मुहम्मद दी बेनन्ती आरज़ू मन्न के आखा, आख़र आपणा घर समझाईआ। दीन दुनी दा बण के राखा, मेहरवान महबूब मेहर नज़र उठाईआ। ज़िमीं असमानां भेव खुल्हा के साता, चौदां तबकां रंग रंगाईआ। धुर दा कलमा दस्स के पाठा, कायनात दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरी आयू कदे ना बीते, साल बसाल वंड ना कोए वंडाईआ। मैं जुग जुग खेल अगम्मे कीते, गुर अवतार पैगग्बर नाल मिलाईआ। कलमयां विच दस्सदी रही हदीसे, सिफ्तां विच ढोले नाम सालाहीआ। सब दी परखदी रही नीते, चुरासी अंदर खोज खुजाईआ। पारब्रह्म दी करदी रही तमहीदे, अक्खरां नाम दृढ़ाईआ। लेटदी रही धरती उपर ख़ाक नीचे, नीचों ऊँच राह तकाईआ। फल फुलवाड़ी वेखदी रही बग़ीचे, दीनां मज़हबां फोल फोलाईआ। पड़दे लौहन्दी रही मन्दिर मसीते, शिवदवाले मठ भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी कदे ना मिटे जवानी, जोबनवन्ती नज़री आईआ। आबेहयात सद पीवां ठंडा पाणी, अमृत रस झिरना निझर झिराईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ां अगम्मी धुर दी बाणी, चारे
❋
❋
खाणी डेरा ढाहीआ। सच दुआर बण निमाणी, निउँ निउँ साहिब सुल्तान लागां पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान वेखां कथा कहाणी, सिफ्तां वाले ढोले सारे गए गाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दा हौक्यां विच भरदे पाणी, सिसकीआं विच आपणा झट लँघाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे दर दरबानी, दर दरवेश हो के आपणी अलख जगाईआ। नबी रसूल जिस दी वेंहदे रहे क़ुरबानी, करबला रोवे मारे धाईंआ। शरअ शरीअत विच वंड कीती जगत जहानी, मानव मानव नाल टकराईआ। मेरी जुग चौकड़ी किसे समझ ना आई ख़ानदानी, ख़ुदावंद करीम अज़ीम मेरा गृह ना किसे समझाईआ। मैं सदा वसां आलमे ज़ाविदानी, जिस घर मिले नूर अलाहीआ। अन्त अख़ीर मेरे अंदर सब दे अंदर आवे परेशानी, पसचाताप करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एकँकारा इक्को रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सदा बाली नढ्ढी, निरगुण देवे माण वड्याईआ। मेरा तन वजूद माटी ख़ाक नहीं हड्डी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मैं अक्खरां वाली नहीं सदी, एका सिफ़रा सिफ़रा वंड वंडाईआ। मेरी कोई गुर अवतार पैगग्बर वाली नहीं गद्दी, गदागर हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मैं इक अकाल दे हुक्म अंदर बज्झी, जिस नूं बन्दना कर के दो जहान सीस झुकाईआ। जिस दी जोत अगम्म अथाह जगी, जागरत जोत रुशनाईआ। मैं ओस दी शरनी लग्गी, जो लग मातर दा डेरा देवे ढाहीआ। प्रीतम प्यार मुहब्बत विच बद्धी, मदहोश हो के नाम ख़ुमारी लई चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी आयू कदे ना जावे बीत, बातन भेव दयां जणाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग बदले रीत, रीतीवान दए वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन दस्सणा इक्को गीत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करनी हक़ पढ़ाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक अंदर हक़ तौफीक़, हक़ीक़त वेखे चाँईं चाँईंआ। आसा मनसा मेरी पूरी करे उम्मीद, आह विच धाह ना कोए लगाईआ। लहिणा देणा मुकाए अन्त क़ुरान मजीद, तीस बत्तीस आपणे पेटे पाईआ। साचे नूर दी बख्श के दीद, दीदा दानिस्ता नूर दए चमकाईआ। मैं ओस दी बणां अज़ीज़, जो आहला अदना वेखे चाँईं चाँईंआ। सच दुआर दी दए तमीज़, तहज़ीब इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक्को इक समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी औध नहीं गई लँघ, वेला वक्त दयां दृढ़ाईआ। मैं बैठणा ओस पलँघ, जिस नूं गुरमुख चार लैण उठाईआ। कोल खलोता होवे तुरंग, ज़ीन पाखर नज़री आईआ। नाल वजदा होवे मृदँग, नौबत डंका नाम सुणाईआ। कोल चमकदा होवे चन्द,
❋
❋
सतारा अद्ध विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे दए वड्याईआ । सदी चौधवीं कहे मेरी आयू नहीं लम्मी, सदीआं विच ना कोए वड्याईआ। मैं ओस दी धारों जम्मी, जिस दा जन्म मरन ना कोए समझाईआ। मेरी इक्को अम्मी, पिच्छा पुरख अकाल धुरदरगाहीआ। मैं सदा नकोर नवीं, जोबनवन्ती सोभा पाईआ। मैं कुछ संदेसा सुणया कन्नीं, अबिनाशी करता रिहा सुणाईआ। इक गुरमुख दो मुखां वाला आवे बण के धनी, नारी पुरुष दोवें रूप वटाईआ। तेड़ धोती होवे बन्न्ही, साड़्ही सीस उत्ते सुहाईआ । लाल होवे कन्नी, सवा गिठ वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार सची सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा परवरदिगार इक वसीला, विषयां तों बाहर नज़री आईआ। अवतार पैगग्बर गुरु जिस दा क़बीला, बंस सरबंस रिहा सुहाईआ। मुहम्मद दी जानण वाला दलीला, भविश भविख नाल दसाईआ। जिस नूं किहा आलमीना, आलमीन कहि के सीस झुकाईआ। तिस दी सब तों वखरी तालीमा, अलिफ़ ये तों बाहर पढ़ाईआ। उस दा नूर ज़हूर हुसीना, रूप रंग तों बाहर करे रुशनाईआ । कदे ना होवे कमीना, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। एका रंग चाढ़्हे भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल वड्याईआ। इक गुरमुख दे हथ्थ विच होवे मीना, मछली पाणी विच सुहाईआ। इक वजाओँदा आवे बीना, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नहीं कोई कोझी कमली, बुध्धहीण ना कोए अख्वाईआ। मैं कोई मँगण वाली फड़ी नहीं बग़ली, मांगत हो के झोली कोए ना डाहीआ। मैं फिरदी नहीं विच जंगलीं, टिल्ले पर्बत वेखां वाहो दाहीआ। मैं रूप नहीं धरया कोई नकली, नकलीआं वांग वेस वटाईआ। मैं परवरदिगार दी धार असली, असलीअत विच्चों असल दयां दृढ़ाईआ। इक्को महबूब मुहब्बत यार ख़ुदा वेखां वसली, दूजे अक्ख ना कदे मिलाईआ। ना मोटी ना पतली, उच्ची लम्मी वंड ना कोए वंडाईआ। ना तन वजूद बदनी, शरीर रंग ना कोए चढ़ाईआ। ना नैण सुहावां कज्जली, लोचन अक्ख बदलाईआ। मैं चौदां सदीआं पन्ध मुकाया मज़लो मज़ली, मंज़ल आपणी वेखी चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे कलयुग सतिजुग दोहां दी होवे बदली, बदला चुकावे धुरदरगाहीआ। इन्साफ़ कमाए एकँकार अदली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्ट सबाई जग लई, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ।
❋
❋
१५ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ जरनैल सिँघ दे गृह पिंड शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे मेरा प्रीतम इक नरायण, हरि करता नज़री आईआ। जिस नूं कहिंदे मुकट बैण, बंसरीआं वाले नाद सुणाईआ। शहादत देवे बाल्मीकी रमाइण, राम राम रूप वटाईआ। मैं सब नूं आई कहिण, संदेसयां विच दृढ़ाईआ। इक जोड़ा आवे भाई भैण, जो नाता प्रभ दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं फिरदी उच्ची अड्डी, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। मेरी बीतदी जावे सदी, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। हज़रत नूह लै के आया आपणी नदी, तट किनारे घाट रिहा वखाईआ। हौली हौली फिरदा पैर दब्बी, खटका सुणे कोए ना राईआ। भय रखे जोत रब्बी, डर कन्नी रिहा कतराईआ। हथ्थ विच फड़ के निक्की जिही डब्बी, बिना ढक्कण रिहा वखाईआ। जिस विच कूड़ कुड़िआरा आशा बद्धी, माया ममता नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आई आहिस्ता आहिस्ता, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख चार रूप धराउण वांग फ़रिश्ता, जबराईल असराईल असराफ़ील मेकाईल आपणा खेल खिलाईआ। मैं फेर वेख्या भगतां दा नविस्ता, धुर मस्तक खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तिन्न वार करना हाए हाए, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जन भगत बणना इक धर्म राए, संगल मोढ्ढयां हथ्थां विच लटकाईआ। इक चित्रगुप्त बण के लेखा दए वखाए, सफ़ा सफ़े नाल बदलाईआ। चार जमदूतां दन्द होण वधाए, नौ नौ इंच लम्बे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद तेरी सच सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे इक होवे धुर दी आशा, इशारिआं नाल जणाईआ। इक बोले अगम्मी भाषा, भाषन समझे कोई ना राईआ। इक गुरमुख लेट के तिन्न वार बदले आपणा पासा, पिट्ठ उपर नीचे वखाईआ। इक ताली मार के करे हासा, हा हा कर के राग अल्हाईआ। इक बीबी नौ साल दा बच्चा कुच्छड़ चुक्कके ढाका, नेत्र रोवे मारे धाईंआ। मेरा विछड़न लग्गा काका, कोई मरदयां लए बचाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बचन दस्सां साचा, सच दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि स्वामी अन्तरजामी आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चौदां तबकां आई टप्पी, क़दम क़दम नाल बदलाईआ। साची सिख के आई पट्टी, पटने वाले दिती दृढ़ाईआ। सति धर्म चलाउणी हट्टी, गाँ जिबह ना कोए वखाईआ। नाम भण्डारा बख्श के रती, रतन अमोलक गुरमुख लैणे उपजाईआ। जिन्हां दी
❋
❋
उजल होवे मती, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। नाता जोड़ हकीकत वाला हक़ी, हुक्म धुर वाला मनाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां धुर दा कमलापती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं फिरदी चार चुफेरे, बिन क़दमा पन्ध मुकाईआ। सृष्टी दृष्टी दिसे विच अन्धेरे, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। अवतार पैगग्बर वेखे बथेरे, नाम ढोले गीत सुणाईआ। मुरीद मुर्शद वेखे चेरे, निउँ निउँ लागण पाईंआ। दीन मज़हब दे वेखे बेड़े, घाट पत्तण डेरे लाईआ। लहिणा अन्त ना कोए नबेड़े, लेखा साफ़ ना कोए कराईआ। मैं बैठी रही कर के जेरे, सदीआं इक्को राह वेख वखाईआ। कवण वेला पुरख अकाल करे मेहरे, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी याद विच तसबी माला मणके बड़े फेरे, फेरी विच देंदी रही दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार देणी समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या नैण उघाड़, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। तक्कया जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत फेरी पाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़िआरी धाड़, माया ममता मोह हल्काईआ। साची नज़र ना आई कोई नार, कमलापति जो रही हंढ्ढाईआ। नव नौ चार दिसे विभचार, दुराचारी देण दुहाईआ। मैं रो के किहा पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर मेरे परवरदिगार, पारब्रह्म तेरी ओट रखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर कर सुधार, वदी सुदी दा पैंडा दे मुकाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, जोत अकाला दीन दयाला कर रुशनाईआ। सच वखा सचा दरबार, धुरदरबारी परदा लाहीआ । तेरे नाम दा सुणां इक जैकार, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। नमो नमो मेरी निमस्कार, सजदयां विच धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। क़दमां उत्तों जावां बलिहार, ख़ादम हो के तेरा राह तकाईआ। आदम हव्वा करे गिरयाज़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चारों कुण्ट वेख कम्बी, बलहीण दयां दुहाईआ। साध सन्त जगत फ़कीर होए डम्बी, डम्ब ममता नाल बणाईआ। किसे टोपी पाई किसे पहनी तम्बी, धोती वाला धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। मेरे निरंतर अन्तर आई ग़मी, ग़मख़ार ग़मगीन हो के दयां सुणाईआ। मेरी सुकदी जाए चम्मी, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ । हुण धार दस्स नवीं, नव जोबन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी धुर दी इक अरदास, बेनन्ती दयां जणाईआ। सदा वसीं भगतां पास, मुरीद आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण नूर देणा प्रकाश, अन्धेरा तत देणा गवाईआ। तेरी याद विच आवे स्वास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग
❋
❋
साचा चन्द चमकाईआ। चार वरन दिसे इक जमात, इक्को तुलबिआं कर पढ़ाईआ। इक्को नाम अक्खर दस्स आपणी ओस अगम्मी लुगात, जो निरअक्खर आपणे विच छुपाईआ। दर दुआरे तेरे रहे आख, आख़र मेला लैणा मिलाईआ। प्रभू आत्मा तेरी शाख़, परमात्म तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहान देणा साथ, सगला संगी बहुरंगी आपणी खेल वखाईआ।
१६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ गुरदास सिँघ दे गृह पिंड शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे सीस सुहञ्जणा सोहणा गुंदां, मींढी नौ नौ बणाईआ। कन्न विच पा के निक्का बुंदा, बन्दगी करां चाँईं चाँईंआ। इक गुरमुख दे हथ्थ विच फड़िआ वेखां दुम्बा, दुम्ब आपणी रिहा हिलाईआ। इक ने सिर ते भरया होवे कुम्भा, पाणी जल नाल वड्याईआ। इक दे हथ्थ विच होवे गोल कुण्डा, साढे तिन्न हथ्थ डंडी नाल सुहाईआ। इक बणया होवे गुंडा, बदमाशां वाला रूप वटाईआ। इक हथ्थों होवे टुंडा, बाज़ू सिध्धे पुठ्ठे हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरे दन्दी होवे दन्दासा, दह दिशा वेख वखाईआ। चार गुरमुख मेरे कोल खेडण सार पाशा, लहिणा कौरवां पांडवां वाला समझाईआ। इक बेरी टहिणी होवे जिस दीआं होवण तिन्न शाखां, हरीआं पत्तीआं नाल सोभा पाईआ। इक मिट्टी दा ख़ाली होवे कासा, नवां नकोर दयां जणाईआ। जिस नूं फड़िआ होवे भतीजे नाल चाचा, चाचा भतीजा दोवें हथ्थ छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा इक्को नुक़ता, दूसर ध्यान ना कदे लगाईआ। इक गुरमुख ज़ोर नाल आवे बुक्कदा, बुलबुलीआं रिहा वजाईआ। इक निउँ निउँ आवे झुकदा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक छुहाईआ। इक वड्डा रोगी होवे दु:ख दा, हाए हाए कर दए दुहाईआ। इक नूं होवे विछोड़ा पुत्त दा, बेउलादा नाल मिलाईआ। इक भुक्खा होवे टुक्क दा, ग़रीबी विच पल्लू सारे गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं सच सुनेहड़ा आंहदी, आदम हव्वा नाल मिलाईआ। मेरे नाल इक बीबी होवे बांदी, गोलीआं वांग सेव कमाईआ। जिस दे हथ्थ विच कंगण होवे चांदी, बोर पंज पंज छुहाईआ। इक दे हथ्थ विच होवे ढांडी, बग़ल छुरी नाल सुहाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ख़बर सुणावां चंगी, जन भगतां दयां जणाईआ। किसे वासना मूल ना होवे गन्दी, पतित पुनीत दयां बणाईआ। पंजां गुरमुखां पिट्ठ कर के आउणा नंगी, काला निशान मगरां उत्ते लगाईआ। कूक कूक पाउँदे आउणा भंडी, वरभण्ड विच दुहाईआ। उन्हां पिच्छे इक बीबी होवे रंडी, जिस दी कन्त नाल होवे जुदाईआ। उस दे हथ्थ विच होवे चण्डी, लाल रंग नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे होए सहाईआ। पंजां गुरमुखां बन्न्ही होवे तेड़ तहमत, कन्नी वाली नज़री आईआ। ओह बणे होण अहमक़, मूरखां वाला वेस समझाईआ। इशारे करन नाल सैनत, अक्खां नाल वड्याईआ। पुठ्ठी लग्गी होवे ऐनक, शीशा साबत ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वड दाता दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां हो चुकन्नी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कवण मेरा साचा तनी, प्रेम प्रीती रिहा बणाईआ। धुर फ़रमान रिहा मन्नी, संदेसा शहिनशाहीआ। इक बीबी आवे भन्नी, वाल खुल्ल्हे दए दुहाईआ। उस दा नाँ होवे चन्नी, चार वार कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा बेड़ा रिहा बन्न्हीं, बन्न्हणहार आपणे रंग रंगाईआ।