१६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ करनैल सिँघ दे गृह पिंड शाहवाला ज़िला फ़िरोजपुर
सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां जोड़ के दोवें हथ्थ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। मालवे विच्चों इक बीबी ने नक्क विच पाई होवे नथ्थ, बलाकां तिन्नां नाल वड्याईआ। ओह प्रभ दा गीत गावे छब्बी पोह विच सथ्थ, हथ्थ ढाकां उपर रखाईआ। उच्ची बांह कर के कहे वेखो पुरख समरथ, जो मालक धुरदरगाहीआ। सारे चरणी जाओ ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जो वस्से घट घट, आपणा खेल रिहा वखाईआ। पंज गुरमुख बणे होण भट्ट, लेखा गुर अर्जन वाला वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह मिले माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा प्यार मेरी अंदर छाती, छत्त छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। खेल दस्सां आपणी अगम्मी राती, रुतड़ी प्रभ दे नाल सुहाईआ। मंज़ल वखावां अगम्मी घाटी, घाटे सब दे पूर कराईआ। नाजर सिँघ दी माँ दे हथ्थ विच होवे बाटी, घिउ खण्ड नाल भराईआ। उत्ते दिती होवे नीले रंग दी खद्दर वाली टाकी, उनती घर विच सोभा पाईआ।
❋
❋
चल के आवे खुल्ही झाटी, मेंढी सीस ना कोए सुहाईआ। हथ्थ विच फड़ी होवे मोमबाती, बातन परदा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, लेखा पिछला वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे चार गुरमुख होवण मेरे बूरे कक्के, काला नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे नूं मारन धक्के, धक्कयां नाल हिलाईआ । फिर बंधन पावण इक्ठे, बाहवां बाहवां विच फसाईआ। फिर इक दूजे दे खिच्चण पटे, वाल केस फड़ के देण दुहाईआ। मुखों कहिण माही मिल्या सच्चे, सच सच्ची सरनाईआ। इक दूजे नूं कहिण असीं हुण नहीं रहिणा कच्चे, गुरमुख बण के देणा वखाईआ। साडी साहिब आपे पत रखे, लेखा करे थाईं थाईंआ। एह होवण उह चार जिन्हां मुस्लमानां गुरु गोबिन्द नूं बुलाई सी फ़तिह, सलाम दी जगह सजदा कर के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे इक बीबी बण के आवे मिशराणी, पंडताणी आपणा वेस वटाईआ। हरीओम तत सति दी पढ़दी आवे बाणी, ओम ओम रसना नाल गाईआ। गड़वी विच भरया होवे पाणी, छिटे मार के आपणा आप पवित्र लए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ । सदी चौधवीं कहे मैं करां फ़रमादारी, सेवक हो के सेव कमाईआ। बिना क़र्ज़ तों लाहवां उधारी, पूरब लेख चुकाईआ। सीस झुकावां जोत निरँकारी, निरवैर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, दर घर साचे बहि के ख़ुशी मनाईआ। सदी चौधवीं कहे पंजां गुरमुखां दे कोल होवे गुरज, कंधिआं उत्ते रखाईआ। पंजां दे कोल उपर उडाउण वाले होण बुरज, जो आतश नाल उडाईआ । पंजां ने ताली वजावण दी लाई होवे बुरद, आवाज़ ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दरबारा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कां ओह चन्दा, जो सुर्या चन्द देवे रुशनाईआ। मैं तक्कां ओह बन्दा, जो बन्दगी तों बाहर डेरा लाईआ। मैं तक्कां ओह फंदा, जो चुरासी बंधन आपणे विच बंधाईआ। मैं तक्कां ओह रंदा, जो दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। मैं तक्कां ओह खण्डा, जो दूतां दुष्टां घाउ लगाईआ। मैं तक्कां ओह कन्ढ्ढा, जिथ्थे भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो कोट जन्म दी भगती नालों प्रभ दा दर्शन इक्को वार चंगा, जो चार जुग दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला धुर दा संगा, साथी हो के संग निभाईआ।
❋
❋
१६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ बीबी महिन्दर कौर दे गृह पिंड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे मैं चौदां तबकां तों बाहर आई घुम्मण, घुंमणघेरी वेखां जगत लोकाईआ। जन भगतां दे पैर आई चुम्मण, बिन रसना मुख मुख छुहाईआ। मनमुखां चोटीआं आई मुन्नण, सर सिर सीस ना कोए वड्याईआ। सन्त सुहेले आई चुन्नण, चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। नाम दी धार बणाउण आई कुन्दन, सच मुहब्बत विच कर सफ़ाईआ। दर्शन कर के नैण मूंदन, नेत्र लोचन नैण होई रुशनाईआ। अमृत पीण आई बूँदन, स्वांती सतिगुर दए चखाईआ। उच्ची उच्ची आई कूकण, कूक कूक दयां दुहाईआ। लेखे ला लओ आपणा काया माटी पंज भूतन, आत्म परमात्म नाता लैणा जुड़ाईआ। जोत अकालण जगत अंगिआरी माया ममता लग्गी फूकण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मशवरा हुंदा दिसे रूसण, रशीआ एशीआ विच दुहाईआ। खेल करना ईसा मूसण, मुस्लिम सोए लैणे जगाईआ। मुहम्मद होण लग्गा कूचण, कूचा गली दयां दुहाईआ। अन्त अथरू लग्गा पूंझण, हन्झू साफ़ कराईआ। कूड़ा लग्गा हूंझण, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से साची पूजण, दूजा इष्ट ना कोए बणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नहाती धोती चमकी, सोहणा नूर बणाईआ। मैं वेखां धार शमसी, तबरेज़ रिहा कुरलाईआ। मनसूर इशारा देवे नाल रमज़ी, सैनत विच जणाईआ। सृष्टी उत्ते घड़ी आउणी ग़म दी, चिन्ता विच कुरलाईआ। खेल वेखणी छप्पर छन्न दी, मन्दिर महल्ल फोल फुलाईआ। हद्द मुकणी काया माटी तन दी, मज़हबां वंड ना कोए वंडाईआ। वड्याई होणी भगत जन दी, सतिजुग साचे ख़ुशी बणाईआ। खेल मुकणी ममता मन दी, मोह विकार ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे भगतां निर्मल करनी बुद्धि, भगत देणे बणाईआ । गुरमुख इक लिआवे डुगडुगी, डमरू वांग खड़काईआ। एह खेल वेखणा अन्त अख़ीर चौंह जुगी, कलयुग कूड़ कुटम्ब दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अंदर दे के आपणी रुची, रचना धुर दी दए वखाईआ।
१६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ सरदारा सिँघ दे गृह पिंड मनावां ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे मेरे परवरदिगार मेरी पुश्त पनाह दे थापी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं उम्मत विच रहिण देणा
❋
❋
कोई नहीं पाकी, पाकीज़ा रूप ना कोए दरसाईआ। तेरी खूब मन्नी आखी, आख़र वास्ता पा के दयां दुहाईआ। मेरी मुआफ़ कर गुस्ताख़ी, गुस्सा गिला देणा गवाईआ। मैं कथा कहाणी दस्सां साची, साहिब सतिगुर सच समझाईआ। अग्गे गोबिन्द दे धुर दा साथी, जो बच्चयां नीहां हेठ दबाईआ। मैं मंज़ल चढ़ के वेखां अगम्मी घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ । इक गुरमुख होवे जो कुकर्मां दा होवे पापी, पतित आपणा आप बणाईआ। तूं मेहर निगाह नाल झाकीं, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। नाम प्याला देवीं बण के साकी, जाम धुर दा आप पिलाईआ। मैं सेवक तेरी दासी, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी, कल करते तेरी बेपरवाहीआ। खेल वेख मण्डल रासी, दो जहानां खोज खुजाईआ। मुहम्मद दे अंदर होवे उदासी, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। ईसा नूं याद आवे फाँसी, पूरब लेखा दयां समझाईआ। जो करवत पंडत देंदे रहे काशी, कसाईंआं वाला रूप धराईआ। सवेर वेले नहाउँदे रहे प्रभाती, अमृत वेले गंगा उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे तेरे उत्ते इक भरवासा, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मैं चौदां तबकां छड्डया साथा, उम्मत नबी रसूल आई तजाईआ। मेरा अगला पूरा कर दे ख्वाबा, भविख्तां विच तेरे अग्गे मँग मँगाईआ। प्रेम प्रीती जोड़ नाता, नातवां आपणे नाल बंधाईआ। साचे नाम दी बख्श दाता, दीन मज़हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी सांझी होवे गाथा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तैनूं झुकदे राम वशिष्ट त्रैलोकी नाथा, ईसा मूसा मुहम्मद सजदयां विच सीस झुकाईआ। नानक निरगुण सरगुण टेके माथा, गोबिन्द निउँ निउँ लागे पाईंआ। तूं आदि जुगादी एकँकार इक्को पिता माता, मति मतांतर दे गवाईआ। दीन दुनी दा बदल दे साका, साख्यात हो के आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर अन्त रहे कोई ना चाचा, पिता हो के गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। एथे ओथे दो जहानां बण राखा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी कमलापाता, पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखी चार कुण्ट, दह दिशा फोल फुलाईआ। मैं तक्कया तेरा बैकुण्ठ, स्वर्गां विच फेरा पाईआ । तेरा नाम शब्द सदा अनसुन्त, सरवण समझे कोए ना राईआ। तेरी महिमा दो जहानां अगणत, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे दुआरे करां मिन्नत, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जन भगतां दे हिम्मत, हौसला अंदर दे बन्हाईआ। ओह सिध्धे आवण तेरी सिम्मत, राह विच ना कोए अटकाईआ।
❋
❋
छब्बी पोह नूं पंज नाल लिआवण निन्दक, जो निन्दिआ विच तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट वेखां अन्धेरी आंधी, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर वेखां पाँधी, रस्तयां विच बस्ते चुक्कके भज्जण वाहो दाहीआ। मैं तीर्थ तटां आई नहांदी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फोल फुलाईआ। मैं दुनियां सूर गाँ वेखी खांदी, बक्करे दुम्बे मुखां विच लगाईआ। मोह वध्या सोना चांदी, तेरा प्रेम ना कोए समझाईआ। तन वजूद त्रैगुण माया उबले हांडी, सांतक सति ना कोए कराईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदआरे थाउँ थाईं थाँ दी, अन्तर निरंतर तेरा परदा ना कोए उठाईआ कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ दी, दिवस रैण काग वांग कुरलाईआ। लज्जया रही ना पुत्र माँ दी, भैण भाई ना कोए शरमाईआ। अदालत रही ना कोए निआं दी, पंडत पांधे मुल्ला शेख़ ग्रन्थी पन्थी आपणा आप गए गवाईआ । वड्याई रही ना किसे गराँ दी, साचा धर्म ना किसे समझाईआ । ओट गई सतिगुर वाली छाँ दी, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आसा मनसा पूरी कर आदम बावा माई हव्वा दी, हवा विच हवा दे बदलाईआ।
१६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ प्रीतम सिँघ दे गृह पिंड जंडयाला ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं भज्ज भज्ज थक्की, थकावट विच पैंडा पन्ध मुकाईआ । चार कुण्ट दह दिशा मैनूं दिसी शक्की, सति सच विच ना कोए समाईआ। मैं जिधरों दी लँघी मैनूं सारे मारन अक्खीं, सैनतां नाल समझाईआ। साडे नाल कर लै पक्की, नाता आपणा लैणा जुड़ाईआ। मैं खिड़ खिड़ा के हस्सी, ताली हथ्थां दिती वजाईआ। कमल्यो मैं पुरख अकाल बणाया इक्को पती, दूसर अंग ना कदे लगाईआ। मैनूं साध सन्त कहिण ना एह बूरी ना एह कक्की, काला सूहा रूप ना कोए बणाईआ। जोबनवन्ती पुरीआं लोआं जाए टप्पी, भज्जे वाहो दाहीआ। इहनूं फड़ लओ सारे हथ्थो हथ्थी, आपणा बल धराईआ। विकार नाल लओ नथ्थी, हँकार विच दबाईआ। केहड़ी गल्लों अच्छी, कवण विद्या रही सिखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वाहो दाही नस्सी, आपणा बल प्रगटाईआ। ओस दुआरे आ के वसी, जिथ्थे वसल मिले नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वड दाता इक अख्वाईआ।
❋
❋
वेखणा खेल सचे पिर दा, पीआ प्रीतम दए वखाईआ। इक गुरमुख विछड़िआ होवे चिर दा, नाता मुहम्मद नाल बणाईआ। ओह आवे फिरदा फिरदा, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। भेव दस्सां नरायण निर दा, नर निरँकार परदा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणा छब्बी पोह, परोहत पंडत फोल फुलाईआ। मुल्लां दा तकणा गिरोह, जो कन्धा कन्धे नाल छुहाईआ। कर्म धर्म दा लेखा वेखणा दो, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। जगत विकार दा तोड़ना मोह, मुहब्बत विच समाईआ। सब दे कोलों सब कुछ लैणा खोह, ख़ाली हथ्थ देणे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर आशा इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे इक गुरमुख सौहरा नाल लिआवे जीजा, जी आयां कहि के ख़ुशी मनाईआ। इक चाचा नाल लिआवे भतीजा, जो सीस निवावण धुरदरगाहीआ। तिन्नां दा दल होवे तीजा, जो त्रैगुण माया नाउँ धराईआ। चौथे जुग दा लहिणा वेख्यो पूरी हुंदी रीझा, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं होई चुकन्नी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। शब्द संदेसा देवां ओस बीबी मन्नी, जिस दा मालक सवरन ध्रू नाल वड्याईआ। दो जहानां खेल वेखां संन्ही, गभ्भे भज्जां चाँईं चाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सतिगुर बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट देवां होका, हुक्म दस्सणा धुरदरगाहीआ। कलमा सुणाउणा चौदां लोका, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया बदल के सोचा, समझ समझ नाल बदलाईआ। सृष्टी इष्टी हिस्सा रहिणा चौथा, चौथा जुग दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ समां कौर दे गृह पिंड सुन्नड़ा ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं नव नौ चार लाया चक्र, दह दिशा अनभव दृष्टी फोल फुलाईआ । साहिब स्वामी तेरा दिस्सया कोई ना फ़क्कर, जो फ़िकरा ढोला तेरा नाम सुणाईआ। अक्खरां नाल अक्खरां दी हुंदी वेखी टक्कर, झगड़े विच दीन दुनी देवे दुहाईआ। साचे तोल तुले कोई ना तक्कड़, नाम पदारथ हथ्थ किसे ना आईआ। माया ममता मोह विकार बणाया मकर, फ़रेबां विच आपणा झट लँघाईआ। जगत गुरु दिसे कोई ना धारी छत्र, छत्रधारी तेरा रूप ना कोए दरसाईआ।
❋
❋
मैं फोल के वेखे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पर्त्त, पत्तनां उत्ते भज्जी वाहो दाहीआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही तेरा सिफ्तां वाला दस्सण पत्तण, यथार्थ तेरा परदा ना कोए उठाईआ। वरन बरन ज़ात पात तन वजूद माटी ख़ाक होया छट्टण, शाह पातशाह तेरा वसल असल मिले ना यार ख़ुदाईआ। साची मंज़ल दरगाह साची सचखण्ड वेखे ना कोए आपणा वतन, बेवतन हो के सारे रहे कुरलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर शाह सुल्तान तन वजूद ओढ्ढन वाले कफ़न, काफ़ गाफ़ दा नुक़ता नून ना कोए समझाईआ। सदी चौधवीं कहे हक़ीक़त विच लाशरीक सारे करदे दफ़न, मुर्दा मुरीद मुर्शद आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सच दुआरे धुर दी आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट दह दिशा भज्जी नठ्ठी, भजन बन्दगी वाला नज़र कोए ना आईआ। काया मन्दिर अंदर सति वस्त लभ्भी कोए ना चंगी, माया ममता मोह विकार हँकार भरी लोकाईआ। जगत तृष्ना आशा होई गन्दी, पतित पुनीत तेरा मीत ना कोए दरसाईआ। मैं खेल तक्कया चार कुण्ट विच वरभण्डी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फोल फुलाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात औझड़ हो गई डंडी, डंडावत बन्दना वाला सजदयां विच सीस ना कोए झुकाईआ। सच सुहागण नार प्रेम प्रीती दर कदे ना लँघी, नेत्र नैणां नाम धार कज्जल ना कोए पाईआ। मैनूं ऐं दिसदा दृष्टी सृष्टी माया मोह विच फंदी, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। साहिब सुल्तान दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त सदा बहु ढंगी, तरीका साधन आपणा दे समझाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म चार वरन अठारां बरन दे सुख अनन्दी, अनन्द परमानंद विच्चों प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैं आई तेरे दुआरे कन्ढ्ढी, परवरदिगार सांझे यार पर्दा ओहला अंदरों देणा चुकाईआ। मैं चौदां तबक बिन क़दमां आई लँघी, पदमां अरबां दा डेरा ढाहीआ। हक़ महबूब लाशरीक जल्वागर तेरे कोलों मूल ना संगी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला एकँकार आपणा देणा जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की दस्सां हाल, हालत नज़र कोए ना आईआ। सब दे सिर ते कूके काल, डोरू डंक रिहा वजाईआ। गुर अवतार पैगग्बर हल्ल कर सक्कया ना कोए सवाल, नम्बरी सब दी एके दूए नाल मिल के मारे धाईंआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्त आउण वाला ज़ुआल, ज़ेर ज़बर दा लेखा दे चुकाईआ। आलम फ़ाज़ल धर्म विद्या वलों होए कंगाल, वस्त अमोलक नाम दौलत झोली ना कोए भराईआ। त्रैगुण माया तोड़ सके ना कोए जंजाल, जागरत जोत करे ना कोए रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण सरगुण तेरी समझे कोई ना चाल, चार वरन अठारां बरन परदा ओहला ना कोए चुकाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गगन दीपक वेख अगम्मी थाल, त्रै वस्तू जगत रूप रंग रेख तों बाहर दए समझाईआ।
१७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिंड रुड़का कलां ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं साची दात आई मँगण, जन भगतो दर दरवेश हो के दयां सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब ने रखणा अंगण, गृह मन्दिर अंदर काया विच छुपाईआ। नाम ख़ुमारी सच प्रीती चाढ़्हे अगम्मी रंगण, निरवैर निराकार निरँकार आपणी दया कमाईआ। गुरमुख भागहीण होए कोए ना मंदन, मंदभागी नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म देवे सच अनन्दन, कूड़ी क्रिया कर्म कांड दा डेरा देवे ढाहीआ। साहिब सतिगुर इश्नान कराउणा चौंकी चन्दन, चन्द सितारा नूर जोत रुशनाईआ। सब दे कटणहारा बंधन, बिना बन्दगीउँ बन्दे दए बणाईआ। जगत शरअ शरीअत करे खण्डन, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। नाम भण्डारा आया वंडण, भय भउ इक जणाईआ। जन भगतां अंदर आया लँघण, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। करे खेल सूरा सरबंगण, बेअन्त आपणा परदा दए उठाईआ। जिस दे कोल अनोखा ढंगन, तरीका तवारीख़ ना कोए समझाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां आया गंढ्ढण, आत्म परमात्म मेला मेले सहज सुभाईआ । शब्द अधारी चुक्के कंधन, बाहों पकड़ गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां की दलील, सोच समझ रही ना राईआ। मेरी मन्ज़ूर होई अपील, अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। शरअ दा रहे ना कोए वकील, उकला दा लेखा रिहा मुकाईआ। जिस ने बस्तर पहनणे नील, नीले वाला धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखे कुचील, जगत कामनी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर लेखा इक समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कां ओह राह, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। वेखां ओह ख़ुदा, जो मुहब्बत विच समाईआ। होए ना कदे जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। दो जहानां बणे मलाह, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। शौह दरया पकड़े बांह, वहिंदे वहिण ना कोए वहाईआ। नाम अगम्मा दे के नाँ, आत्म परमात्म मेला मेले सहज सुभाईआ। सदा सुहेला हो के देवे ठंडी छाँ, अगनी तत बुझाईआ । चुरासी विच्चों करे हक़ निआं, अदल इन्साफ आपणा दए दृढ़ाईआ। जन भगतां बण के पिता माँ, बाल अंञाणे आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी
❋
❋
चौधवीं कहे मैं उठ उठ वेख्या चार कुण्ट, बिन नेत्र नैणां अक्ख खुल्हाईआ। क्यों कीती मात सुन्नत, शरअ विच दुहाईआ। मेरी अन्त रहे ना उम्मत, अमल हक़ ना कोए कमाईआ। क्यों सीस कराया मूंडत, मुंडी ख़ाक विच दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद हथ्थ रखे उत्ते छाती, इक दूजा रिहा दबाईआ। वेला रिहा कोए ना प्रभाती, संध्या रंग ना कोए रंगाईआ। उत्तम रही कोई ना ज़ाती, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, अद्धवाटे बैठी कूड़ लोकाईआ। साचा बणे कोई ना साथी, सगला संग ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल परवरदिगार दा बणया ना कोए जमाती, निष्अक्खर विच्चों निरअक्खर ना कोए जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू मैनूं देण वाला शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं पंजां गुरमुखां दा सोहणा वेखणा चौहन्दी लबास, नैण नैण मटकाईआ। नीली धार होवे प्रकाश, नीले रंग नाल वड्याईआ। अंदर वसिआ होवे अबिनाश, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत आप हो जाईआ। खोल्ह के अंदरों ताक, परदा दए उठाईआ। उन्हां इक आयत पढ़नी निमाज़, बिना उज़ू तों निमाज़ कराईआ। एह मेरी अन्त अख़ीरी ख़ाहिश, सदी चौधवीं रही सुणाईआ। मैं करदी रही तलाश, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। सारी उम्मत दिसी बदमाश, रूह पाक तन वजूद ना कोए कराईआ। सब ने गाँ दा खाधा मास, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ । अन्त रहे कोई ना शाख़, शनाख़त करे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ दे उडदे रहे गोगे, हक़ीक़त सच ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जितने जोगे, जुगतां विच गए दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीर पाए कोई ना मौके, मुकम्मल भेव कोए ना पाईआ। जो आया सो गया रो के, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लोकमात खटीआ खाट उत्ते सौं के, तत्तां वाला सरीर हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे तक्कणा ओह नज़ारा, जो नज़रीआ दए बदलाईआ। पंजां सिखां ने ढिढ्ढ उत्ते बद्धीआं होण तलवारां, तिक्खी धार वखाईआ। ख़ुशीआं नाल लाउँदे आवण टाहरां, ढोले गोबिन्द वाले गाईआ। दस्सणा खेल सरसे वाला उह किनारा, जिस दा पार सक्कया ना कोए समझाईआ। जिस कारण गोबिन्द खेल करे दुबारा, पुरख अकाल देवे वड वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा ला के नाअरा, नर नरायण दए मिलाईआ। एह खेल अगम्मी सरकारा, सिरजणहार रिहा दृढ़ाईआ। पंजां गुरमुखां दीआं पग्गां नूं काला रंग होवे
❋
❋
गाड़्हा, डब्ब नज़र कोए ना आईआ। गलों कुड़ता होवे उतारा, क़मीज़ तन ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सतिगुर धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां हक़ निशानी, निछावर आपणा आप कराईआ। संदेसा देवे धुर पैग़ामी, पैगग्बरां तों परे पढ़ाईआ। जिस दा खेल नहीं जिस्मानी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। देणी पए ना कोए क़ुरबानी, करबला रूप ना कोए वखाईआ। धुरदरगाही बण के आया दानी, दयावान बेपरवाहीआ । साची मंज़ल दस्स आसानी, असल आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो करयो कदे ना बेईमानी, बेवा रूप ना कोए बणाईआ। मेरे अन्त होणी ओह तुग्यानी, जिस नूं सके ना कोए अटकाईआ। एह सृष्टी दिसदी फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। मातलोक तुहाडी जूह बेगानी, दरगाह साची सच महल्ल समझाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल बदल देणी धार पुराणी, पुराणां वेदां झगड़ा देणा चुकाईआ। भेव खुलाउणा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आप उठाईआ। परदा लाहुणा चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी लेखा दए दृढ़ाईआ। इक्को देवे पद निरबाणी, निरवैर आपणी कार कमाईआ। आत्म परमात्म मेला मिला के साचे हाणी, सुरती शब्द विच मिलाईआ। मंज़ल इक्को गुरमुखो सदा रुहानी, दूजी नज़र कोए ना आईआ। बणना ओस परम पुरख दी राणी, जो रहमत हक़ कमाईआ। झगड़ा मुक जाए जगत मसाणी, मढ़ी गोर दा डेरा ढाहीआ। अमृत देवे ठंडा पाणी, आबेहयात मुख चवाईआ। तुहाडी इक्को घर सदा जवानी, जोबनवन्ता वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो सोहँ धार धुर निशानी, निछावर निशाने सारे दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे कोए अभिमानी, माण निमाणयां आप हो जाईआ।
गुरसिख सिर ते बन्न्ह दस्तार, पगड़ी गुरमुख भेंट कराईआ । माछूवाड़े दा उधार, चिउँटी चार वरन तों बाहर दरसाईआ। हरि संगत दा बणया रहे प्यार, मुहब्बत बख्शे चाँईं चाँईंआ। सोहणा दिसदा रहे शृंगार, शरअ विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। पेच मारदा वारो वार, खब्बा सज्जा हथ्थ बदलाईआ। एह खेल करे निरँकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो जन भगतां पैज रिहा सुआर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। दस्तार कहे मेरा ताणा पेटा सूत, चिट्टा नज़री आईआ। धुर दरगाहों आवे दूत, शब्द संदेसे गुरमुखां
❋
❋
दए सुणाईआ। दूसर अवर ना करयो पूज, नमस्ते सीस ना कोए झुकाईआ। साहिब सतिगुर जिधर वेखो सदा मौजूद, हाज़र हज़ूर नज़री आईआ। जिस दी इक्को मंज़ले मक़सूद, इक्को घर वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू तेरा बदलदा जाए सिक्का, सिक गुरमुखां पूर कराईआ। जेहड़ा धुर दा लेख लिखा, सब दा पूर कर वखाईआ। जन भगत किसे दुआरे लैण जावे ना भिच्छा, भण्डारा नाम देणा भराईआ। आपणा तीर अणयाला ला तिक्खा, तिक्खी मुक्खी आप बणाईआ। धर्म दी धार बणा हिस्सा, क़िस्मत सब दी दे बदलाईआ। मैनूं याद आउँदा पिच्छा, सूलां सत्थर दए गवाहीआ। चिउँटी जे तेरा रूप निक्का, निक्यों वड्डा दयां बणाईआ। बण के धुर दा पिता, पूत सपूत आपणी गोद टिकाईआ। माणस जन्म जावे जित्ता, हार निउँ निउँ लागे पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रविदास कोलों लाल दे मस्तक चमकावे टिक्का, टिकटिकी इक्को नाल लगाईआ।
१८ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ लक्षमण सिँघ दे गृह पिंड रुड़का कलां ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं रातीं चढ़ी मुनारिआं उत्ते मम्बर, मम्बा दीन दुनी वेख वखाईआ। अवतार पैैंग़म्बर सारे बैठे कम्बण, थर थराहट विच दुहाईआ। मुर्शद मुरीदां ताईं लभ्भण, कायनात खोज खुजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे करदे भजन, सोहँ ढोला रहे गाईआ। किसे दा दिस्सया नहीं बदन, जोती शब्दी धार वड्याईआ। पुरख अकाल वेख्या मग्न, सति सरूप समाईआ। जिस दे लख चुरासी दीपक जोती जगण, चारे खाणी करे रुशनाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर लग्गी वेखी अगन, ततव तत रही जलाईआ। मैं निगाह मारी वल्ल गगन, असमानां नैण उठाईआ। नज़र आया ना कोए त्रैलोकी नंदन, राम दए दुहाईआ। करदा दिस्सया कोई ना बन्दन, बन्दगी विच सीस ना कोए झुकाईआ। टुट्टी कोई ना आवे गंढ्ढण, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ । फिरी दरोही विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड रिहा कुरलाईआ। तिक्खी धार चमके चण्डण, प्रचण्ड खेल खिलाईआ। अबिनाशी करता सब नूं लग्गा दंडण, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले चाढ़्हे रंगण, रंगत रंग रंगीला धुरदरगाहीआ। धरती दा ख़ाली दिस्सया अंगण, गृह वज्जी ना कोए वधाईआ। गोबिन्द दे मस्तक तिलक लगाउणा नाल चन्दन, चन्द सूरज सीस निवाईआ। रसना ढोला गीत गाउणा बत्ती दन्दन, सिफ्तां नाल सालाहीआ। विहार करना पंकज पंजन, पंचम मेला सहज सुभाईआ। करे प्रकाश आदि निरँजण, निरवैर नूर गुसाईंआ।
❋
❋
दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। गुरमुखां सब ने नेत्र पा के आउणा अञ्जण, नैण काली धार मटकाईआ। धुर दे हुक्म दी करे ना कोए उलँघण, मनमति ना कोए वखाईआ । जिस वेले चार कहार गुरमुख चुक्कण पलँघण, धरती उत्तों उपर उठाईआ। मैं ओस वेले सदी चौधवीं कहे सब दे चरणां करनी बन्दन, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे नाजर सिँघ कलयुग धार बणाउणी नईआ, नौका सोहणी खूब सुहाईआ। छब्बी पोह रात बारां वजे सब ने उस विच पाउणा इक इक्क रुपईआ, रुपा रेख ना कोए बदलाईआ। मुखों कहिणा हरि संगत बण गई भैणा भईआ, नाता धर्म दा धर्म बणाईआ। रविदास चमारे लेख लिखणा ओस साची वहीआ, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। बुल्ले शाह वेस वाल्यां नच्च के कहिणा दईआ दईआ, पैर धरती उत्ते हिलाईआ। इक गुरमुख ने हथ्थ विच लिख के फड़या होवे ढईआ, गोबिन्द दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि लेखा सब दा फोल फुलईआ, लेखा पूरब वेख वखाईआ।
१८ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ आत्मा सिँघ दे गृह पिंड रुड़का कलां ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे हाए मेरया अल्ला, अलाह तेरी बेपरवाहीआ। जगत शरअ दा ख़ाली वेख्या मुसल्ला, मुस्लिम मुसलसल तेरा प्यार ना कोए बणाईआ। मुहम्मद दिसे इकल्ला, इक एका एक ध्यान लगाईआ। लहिंदी दिशा उजड़न वाला महल्ला, सुंञ मसाण दए दुहाईआ। उम्मत दी करनी दा फला, सब दी झोली रिहा पाईआ । जिस दीआं जुग चौकड़ी सुणदे रहे गल्लां, भविख्तां नाल मन प्रचाईआ। सो स्वामी प्रकाश आपणे दीपक बला, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पावे सार जला थला, अस्गाह थल खोज खुजाईआ। धर्म दुआरे हुक्म देवे दला, शब्द शहीद आप उठाईआ। चार कुण्ट पावे तरथल्ला, धीरज धीर ना कोए धराईआ। रविदास चमारे दी टुट्टी जुत्ती दा चमकण लग्गा तिल्ला, छब्बी पोह राह तकाईआ। लाल सिँघ दे हथ्थ विच चूही नाल फड़या होवे इक बिल्ला, रंग चिट्टा सोभा पाईआ। इस विच होणा नहीं ढिल्ला, हुक्म मन्नणा शहिनशाहीआ। इक्कीआं कमान चढ़ाउणा चिल्ला, हथ्थ असमान वल्ल उठाईआ। इक गुरमुख विच रलाउणा बिल्ला, अक्खीं विच्चों काली ना कोए प्रगटाईआ। सवा फ़ुट नाल लिआउणी सिला, जिस नूं राम चरण गया छुहाईआ। नौ इंच लम्बा लिआउणा किल्ला, लोहे धात देणी वड्याईआ। नौ इंच रेत दा बणाउणा टिल्ला, मुहम्मद
❋
❋
मंज़ल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा वेखे इल्ललिल्ला, ला इलाह, परदा दए उठाईआ।
१८ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ केहर सिँघ दे गृह पिंड रुड़का कलां ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं नाल रलावां दीन दुनी दे रहिबर, जो रस्ता गए वखाईआ। साचे भगतां उत्ते लावां नाम दी छहबर, मेघ अगम्मा इक बरसाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया करां बेहतर, बेहतरीन आपणा खेल खिलाईआ। सृष्टी वाला खोल्ह के नेत्र, निज नैण दयां चमकाईआ। धरनी धरत धवल दा वेखां खेत्र, कूड़ कुड़िआरा डेरा ढाहीआ। सब दा हल्ल कर सक्कया कोई ना पेपर, सवाल समझ कोए ना पाईआ। इक गुरमुख रती तिन्न लिआवे केसर, जो किशती विच टिकाईआ। जिस टिक्का लाउणा कलयुग छेकड़, पिछोकड़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं नाल रलाउणे पैगग्बर औलीए गौंस, काया ग़ुस्लखाने विच्चों साफ़ कराईआ । धर्म दी धार दस्सणी नाल धौंस, धौल उत्ते डंका इक वजाईआ। इक बीबी मैहन्दी लिआवे इक औंस, पुड़ी काग़ज़ विच बंधाईआ । जिस दा बुढड़ा होवे खौंत, चल फिर सके ना राईआ। ओस सिर विच गुंदिआ होवे नाल चौंक, ठूठी सग्गी नाल नज़री आईआ। इक दे हथ्थ विच लिख्या होवे गुरमुख मनमुख दी मरे कोई ना मौत, सतिगुर शरन सची सरनाईआ। इक ने लाटां वाली दी जगाई होवे जोत, नौ दीवे थाल विच टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों जन भगतां दा खेल करावे नाल शौंक, शौंकीन दे बच्चे तौहीन विच कदे ना आईआ ।
१८ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ गुरमेज सिँघ दे गृह पिंड रुड़का कलां ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं दस्सणा अगम्मी खेल, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दयां समझाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म करो सचा मेल, काया माटी तन वजूद वज्जे वधाईआ । निरगुण जोत प्रकाश तक्को बिन बाती तेल, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट करे रुशनाईआ। आवण जावण लख चुरासी धर्म राए दी कटो जेल्ह, चित्रगुप्त दा लेखा रहे ना राईआ।
❋
❋
पुरख अकाला दीन दयाला एकँकारा इक्को मन्नो सज्जण सुहेल, गुर अवतार पैगग्बर जिस नूं बैठे सीस निवाईआ। आदि जुगादि नित नवित्त सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो करदा आया खेल, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। सो साहिब सतिगुर वसणहारा धाम नवेल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे मेला गोबिन्द धार गुरु गुर चेल, तत वजूद दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मुहम्मद दी दस्सां ख़ाहिश, अन्तर अन्तर भेव खुल्हाईआ। जिस दी नानक करी तलाश, गोबिन्द हुक्मे अंदर सीस निवाईआ । सो साहिब पुरख अबिनाश, हरि करता वड वड्याईआ। मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन वेख वखाईआ। लख चुरासी लेखा जाणे पवण स्वास, साह साह आपणी धार प्रगटाईआ। जुग जुग जन भगतां पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। परवरदिगार सांझा यार सर्ब गुणां गुणतास, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ मालक रिज़क रहीम, रहमत हक़ कमाईआ। जिस ने दीन मज़हब ज़ात पात कीती तक्सीम, नाम कलमा जुग जुग बदलाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक सचखण्ड निवासी क़दीम, क़ुदरत दा करता इक अख्वाईआ। जिस दे उत्ते अवतार पैगग्बरां कीता यकीन, सिदक भरोसा गुरु गुरदेव गए समझाईआ। जिस ने शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी दस्सी सच तालीम, अक्खरां विच लोकमात समझाईआ। उस दा खेल सच दुआरे आलीशान अज़ीम, आहला अदना इक्को रंग रंगाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती धार सद हुसीन, रूप रंग रेख सके ना कोए समझाईआ। जिस दा मार्ग रस्ता काया मन्दिर अंदर महीन, नौ दुआरे पार ना कोए कराईआ। सो जन भगत सुहेला खेल खिलाए जिस नूं समझे ना कोए जन्मीन, चन्द चकोर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा लहिणा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गुर अवतार पैगग्बरां रही आख, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। लोकमात वेखो अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। साची सुणे कोई ना गाथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे कुरलाईआ। अमृत रस देवे कोई ना दात, अठसठ तीर्थ रोवण मारन धाईंआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणे ना कोए जमात, गृह मन्दिर अंदर घर घर पई लड़ाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाट, पुरख अबिनाशी दरस कोए ना पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पिच्छे पुच्छी किसे ना वात, वातावरन बदलया सर्ब लोकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला साहिब स्वामी हर घट अंदर वेखे मार झाक,
❋
❋
परदा उहला अन्तर निरंतर दए वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरा करे भविख्त वाक्, वाक़फ्कार हो के खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अंदर सतिजुग बदल जावे समाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वड दाता बेपरवाहीआ । सदी चौधवीं कहे अवतार पैगग्बर की रहे दस्स, दह दिशा ध्यान जणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता खेल करे समरथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन दीनां मज़हबां लाहे सथ, सत्थर यारड़ा इक हंढ्ढाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां ज़िमीं असमानां नेत्र रोणा अक्ख, धीरज धीर ना कोए धराईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा करे कोई ना जस, सिफ्तां वाली सिफ्त ना कोए सालाहीआ। मन कल्पणा दीन दुनियां जगत दुआरे रही नठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। मन का मणका गेड़े ना कोई उलटी लठ, माला मणक्यां वाली कम्म किसे ना आईआ। काया तन सरोवर अंदर निझर झिरना देवे कोई ना झट्ट, अठसठ तीर्थ अमृत जाम ना कोए प्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दिवस रैण रही नठ, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मुहम्मद उठ उठ वेखे झट, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कवण दीन मज़हब दी मेटण लग्गा वट्ट, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। साचा नाम धुर दा कलमा अगम्मी लाए सट्ट, सोई सुरती शब्द नाद उठाईआ। सतिजुग मार्ग सृष्टी दृष्टी अंदर देवे रख, रक्ख्या करे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पैगग्बर जो बोल के गए सच, सो सच स्वामी सच सच विच समाईआ। जन भगतां भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़ दए वड्याईआ। मनुआ मन ना पए नच्च, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अगनी तत बुझाईआ। एका मेला कर पुरख समरथ, नाता जोड़े सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी महिमा सदा अकथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द कथनी कथ सके ना राईआ।