१८ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ लाल सिँघ दे गृह पिंड डॅलेवाल ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं सुणया धुर पैग़ाम, हरि करता आप दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दह दिशा विगड़िआ जगत निज़ाम, नौबत नाम हक़ ना कोए सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी मन कल्पणा बणी ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होए हराम, नेत्र नैण अक्ख ना कोए शरमाईआ। घर घर वड़िआ क्रोध काम, लोभ मोह विकार हँकार
❋
❋
हल्काईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होए बदनाम, बदी तों परे परदा ना कोए उठाईआ। हिरदे वसिआ दिसे ना किसे हरि नाम, नादी धुन ना कोए शनवाईआ। उजड़िआ दिसे काया खेड़ा ग्राम, पंज तत रूप ना कोए सुहाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए पहचान, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सच जगदीश बिन हदीस करे ना कोए सलाम, सिर सर ना कोए निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़े ना कोई कलाम, कायनात कर्म कांड दा लेख ना कोए मुकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा ना मेटे कोई अन्धेरी शाम, शमां नूर जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। करया खेल पुरख अकाल साहिब सुल्तान, शाह पातशाह तेरी ओट तकाईआ। चार वरन अठारां बरन अन्तर निरंतर दे आराम, सांतक सति सति वरताईआ । तेरा अमृत झिरना निझर झिरे महान, महिमा कथ कथ सुणाईआ। लेखे ला पवण स्वासी प्राण, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक अगम्मी धुर दे हक़ अमाम, कलयुग कूड़ी क्रिया अमलां दा डेरा देणा ढाहीआ। सदी चौधवीं कहे परवरदिगार हक़ुल कर यकीन, यकतरफ़ दे समझाईआ। धुर दी धार दे तालीम, तालब तुलबे कर पढ़ाईआ। घर वखा आहला अज़ीम, आलीशान तेरी शरनाईआ। तूं शहिनशाह क़दीम, क़ुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। तेरा आत्मा ना नर ना मदीन, नारी पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़हब विच आए ना कदे तक्सीम, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नाउँ ना कोए प्रगटाईआ । सदा सदा सद लख चुरासी तेरे अधीन, विष्न ब्रह्मा शिव तेरे हुक्मे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डे तेरी वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे दीन दुनी दी वेख ग़ुरबत, हँकार भरी लोकाईआ। तूं पुरख अकाला इक्को मुर्शद, मुरीदां परदा दएं उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नालों कर के फ़ुरसत, नाता बंधन देणा तुड़ाईआ। तेरे नाम दी महिमा इक्को होवे उल्फ़त, हर हिरदे तेरा नाद करे शनवाईआ। तेरा खेल आदि जुगादी जुग जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी अन्त अख़ीर औध रही पुग्ग, जीवण जुगती तेरे हथ्थ फड़ाईआ। मैनूं सच दुआर एकँकार इक्को रिहा सुझ, जिथ्थे सूझ समझ बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। दीनां बंधू दीन दयाल भेव अभेदा खोल्ह गुझ, रमज़ इशारा नर निरँकारा इक्को देणा लगाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मेहरवान सब दी निर्मल कर बुध्ध, बिबेक हो के अनेक लै तराईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, सतिजुग सुहा अगम्मी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। निरगुण धारों आपे उठ, जन भगतां उपर तुठ्ठ, अमृत जाम दे घुट, रस इक्को इक वखाईआ। माया ममता रहे ना लुट्ट, दूई द्वैती कढ्ढ फुट्ट, सन्त सुहेले बणा आपणे सुत, कलयुग जीव अपराधी लै तराईआ। भाग लगा काया माटी बुत, कर
❋
❋
प्रकाश निर्मल जोत, झगड़ा रहे ना वरन गोत, दीन मज़हब इक्को रंग रंगाईआ। अन्त अख़ीर होणा ख़ुश, जगत जहान लैणा पुच्छ, क्यों तेरा आत्म तेरे नाल गया रुस, रुस्सयां नूं रुस्तम हो के मेल मिलाईआ। झगड़ा पैणा चार कुण्ट, धर्म दुआरा बणाउणा इक बैकुण्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दरबारे तेरी आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे नेत्र वेख मेरे भगवन्त, साहिब तेरी सरनाईआ। आत्म नारी दिसे मिल्या कोई ना कन्त, सुहञ्जणी सेज ना कोए सुहाईआ। कलयुग भरमे भुल्ले सन्त, तेरे विच ना कोए समाईआ। गढ़ तोड़े कोई ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव ना कोए जणाईआ। बोध अगाधा बणे कोई ना पंडत, अक्खरां दी सारे करन पढ़ाईआ। धर्म दी धार दिसे कोई ना संगत, गुरसिख गुर गुर रूप ना कोए समाईआ।। माया ममता मोह विकार कर खण्डत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। झगड़ा मुका दे आवण जावण जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा देणा ढाहीआ। तेरे दर दुआरे एकँकारे मेरी मिन्नत, सदी चौधवीं निउँ निउँ लागे पाईंआ। मनुआ कोई ना करे इल्लत, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। चारों कुण्ट तेरी होवे सिफ्त, सिफ्तां विच जगत सालाहीआ। सच प्रीती अंदर कर गिरफत, माया ममता मोह गवाईआ। नाम बस्तर दे खिलत, तन पोशाक हक़ वखाईआ। जगत ख़ुआरी ना होवे ज़िल्लत, ज़लील दलील देणी बदलाईआ। परम पुरख तेरा रहे कोई ना निन्दक, दुष्ट दुराचार लेखा देणा मुकाईआ। तेरा शब्द गुरु जिस दे विच आदि जुगादी हिम्मत, बलधारी नज़री आईआ। लेखा अन्त करा दे सुन्नत, समाज दा समां आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा धुर दा इक्को सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। खेल वेख आपणे घर दा, धरनी उत्ते फेरा पाईआ। तेरा नाम कोई ना पढ़दा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तेरी मंज़ल कोई ना चढ़दा, परदा अंदरों ना कोए उठाईआ। जीवत जीव कोई ना मरदा, मुर्दा मुरीद गोर ना कोए टिकाईआ। जिधर वेखो जगत जहान लड़दा, झगड़यां विच दुहाईआ। माया ममता विच सड़दा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मैं राह तक्कां तेरा नरायण नर दा, शाह पातशाह तेरी ओट तकाईआ। कवण वेला जन भगतां आ के वरदा, गुरमुख आपणी गोद बिठाईआ । सन्त सुहेले साजण फड़दा, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद वेख्या हाढ़े कढ्ढदा, चौदां तबकां पई दुहाईआ। धुर अमाम तैनूं सद्ददा, उच्ची कूक कूक जणाईआ। खेल वेखणा ओस अलाही हक़ दा, जो महबूब नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर तेरी आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद रिहा विचार, हज़रत रिहा ध्यान लगाईआ
❋
❋
। की करे खेल परवरदिगार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मेरी उम्मत दी खिड़ी गुलज़ार, गुलशन जगत विच महकाईआ । हुण आउण वाली खिज़ां बहार, पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। गिरिअज़ारी विच इज़हार, दरोही दरोही रिहा सुणाईआ। यामुबीन सची सरकार, बीख़ैर या अलाह तेरी वड वड्याईआ। सजदा नमस्ते डंडावत बन्दना मस्तक ला के धूढ़ी छार, ख़ाक पाक पविॅत रिहा बणाईआ। नाता रिहा ना किसे यार, सदी अन्त ना रही वफ़ादार, उम्मत मेरी होई ग़द्दार, गदागर हो के भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा रिहा ना कोए एतबार, किरपा कर सची सरकार, आदि जुगादि तेरे अख्त्यार, मैं चौदां सदीआं दा मुख्त्यार, अन्त मुख्त्यारनामा तेरे चरणां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी जोत सचे सुल्तान, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच तेरी ओट तकाईआ।
१९ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ गुरदेव सिँघ दे गृह नवां पिंड ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैनूं हुक्म देवे ईसा, ईसुलसलाम रिहा जणाईआ। वेख खेल हरि जगदीसा, जगदीशर आपणा हुक्म वरताईआ। सम्मत चल रिहा बीसा, बीसवीं सदी दए दुहाईआ। इक ढाई फ़ुट दा लिआउणा शीशा, ढाई सवा वंड वंडाईआ। तेरी पूरी होवे इच्छा, मिले माण वड्याईआ। मार्ग दस्से सिध्धा, हरि शहिनशाह बेपरवाहीआ। मनसा पूरी होवे उम्मीदा, धुर दा अमल इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वड तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ख़बर दस्से मूसा, मूरशद आप कराईआ। इक नवां लिआउणा फीता, जर्मन रूप बदलाईआ। इक गुरमुख कोल होवे चूचा, छोटी अवस्था विच वड्याईआ। एह खेल अगम्मी रूह दा, जो रूह बुत विच समाईआ। इक गुरमुख बणया होवे मीत धुर दा, धर्म दी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे , मोह मुहब्बत कूड़ तुड़ाईआ। सुण मेरी अगम्मी रमज़, सैनत जगत ना कोए लगाईआ। की होण लग्गा ग़ज़ब, मेरी दुहाई विच दुहाईआ। मेरा कोई ना करे अदब, बेअदबी विच शरमाईआ। मेटण लग्गा मज़हब, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। मैं हैरान होया तुअजब, परेशानी विच कुरलाईआ। मेरा किध्धर गया मुत्तसब, मुतला कर ना कोए समझाईआ। चार यारी दा नज़र ना आवे वफ़द, संगी संग ना कोए रखाईआ। सिफ्तां वाला गाए कोई ना लफ़ज़, बेमाअनी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि वड्डे वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद कहि के रिहा बोल, बिन रसना जिह्वा गाईआ। नौवां सिखां दे कोल, झण्डे नीले सोभा पाईआ। जिस वेले डग्गा लग्गे उपर धौल, ओह सारे देण हिलाईआ। अल्ला हू अकबर मुखों कहिण बोल, मेरी आशा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मूसा दस्से आपणा मसला, मुसाहिब हो जणाईआ। खेल होण लग्गा असला, असलीअत विच वड्याईआ। दीन दुनी दी बदलण लग्गी नसला, मानव ज़ाती इक्को रंग रंगाईआ। प्रभ मिलण दा मिलण लग्गा इक्को रसाइल रसला, दूजा राह ना कोए जणाईआ। सच सुनेहड़ा इक्को दस्सणा, दह दिशा कर पढ़ाईआ। परवरदिगार दे चरणां वसणा, दूसर थान ना कोए वड्याईआ। मैनूं मातलोक पए नस्सणा, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं दस्से ईसुलसलाम, सलामअलेकम कहि के रिहा जणाईआ। उठ वेख अगम्मी अमाम, अमलां तों बाहर सोभा पाईआ। धुर दी दे कलाम, कलमा कायनात जणाईआ। सानूं बरदे बणा ग़ुलाम, सच साची सेवा विच रखाईआ। सदी बीसवीं असीं होए बदनाम, बदी कमावे जगत लोकाईआ। घर घर दिसे कूड़ा हराम, सति धर्म ना कोए रखाईआ। निम्रता विच करे ना कोए प्रणाम, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। मेरी निगाह गई विच जपान, जैपन विच अक्ख खुल्हाईआ। फेर मात तक्के अफ़ग़ान, ख़ानां वेख वखाईआ। फेर वेख्या दीन दुनी दा विधान, जिस दी धार ना कोए बदलाईआ। फेर धुर दी वेखी कलाम, जो धुर दा शब्द करे शनवाईआ। जां तक्कया चार कुण्ट विगड़िआ निज़ाम, बन्दोबस्त हक़ ना कोए कराईआ। मैं वेख होया हैरान, हैरानी मेरे अंदर छाईआ। सब दे अंदर वड़िआ शैतान, शरअ शर्म हया दिता मिटाईआ। परवरदिगार दा दिस्सया ना कोई ख़ानदान, सूफ़ी नज़र कोए ना आईआ। मेरी आशा मनशा कहे मेरे मेहरवान, महबूब तेरी सरनाईआ। सब दा लेखा मेट विच जहान, जहालत जगत रहे ना राईआ। निरगुण दाते आ विच मैदान, लोकमात आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा झुल्ले धर्म निशान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादी सदा पैहलवान, फेरी पा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे भगतां दे आपणी पहचान, बेपहचान उहला देणा चुकाईआ।
❋
❋
१९ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ हजूरा सिँघ दे गृह पिंड गुराया ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैनूं पैंदीआं हाकां, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। मुहम्मद वखावे आपणा खाका, ख़ाक मिट्टी धूढ़ उडाईआ। परदा लाह के ताका, झलक रिहा झमकाईआ। उम्मत टुट्टण लग्गा साका, साथी रहिण कोए ना पाईआ। हुक्म देवे धुर दा आक़ा, परवरदिगार देवे नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ख़ुशीआं नाल आया हासा, हस्स के ताली दिती वजाईआ। मैं हथ्थ रख के उपर ढाका, बिना तन लई अंगड़ाईआ । वे मुहम्मदा तूं कल दा निक्का जेहा काका, कलमयां विच प्रभ दा ढोला गाईआ। मैं दस्सणा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा साका, जिस दी चार जुग गुर अवतार पैगग्बर शास्त्र देण ना कोए गवाहीआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को बापा, पिता पुरख अकाल दृढ़ाईआ। मैं जोड़िआ ओस नाल नाता, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि दाता धुरदरगाहीआ । सदी चौधवीं कहे मुहम्मद बोलिआ नाल ज़ोर, जोरू ज़र दुहाईआ। मेरी टुट्टण लग्गी डोर, बंधन बन्दा ना कोए रखाईआ। चौदां तबक अन्धेरा घोर, जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। मेरी उम्मत हो गई चोर, ठग्गी विच दुहाईआ। चारों कुण्ट प्या शोर, शौहर सच ना कोए हंढ्ढाईआ। मैं तक्कया नाल ग़ौर, की गहर गम्भीर खेल वरताईआ। मेरी रही कोई ना दौड़, बलहीण रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद कहे हाए उफ़, उल्फ़त नज़र कोए ना आईआ। ग़मी विच ना सकां उठ, ताकत अवर रही ना राईआ। मेरे घर विच पैणी लुट्ट, मक्का मदीना मारे धाईंआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन हो के वेख वखाईआ। मेरी बदलण वाली रुत, ख़िज़ां आपणा रंग रंगाईआ। परदा उहला रहे ना लुक, भेव अभेदा दए जणाईआ। जिस नूं सजदयां विच रिहा झुक, क़दमां उत्ते सीस निवाईआ। उह दस्स के इक्को तुक, तुख्म ताअसीर सब दी रिहा बदलाईआ । किसे कम्म ना आई कटी मुच्छ, अन्त अख़ीर प्रभ देवणहार सज़ाईआ। सदी चौधवीं कहे वेला रिहा ढुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग इक वखाईआ। मुहम्मद कहे मेरया अल्ला, अजब तेरी सरनाईआ। जन भगत मेरे लई लिआवण इक मुसल्ला, सोहणा सफ़री हेठ विछाईआ । नाल होवे इक चमड़े दी खल्ला, ख़ालक ख़लक तेरी चतुराईआ। लोटा भरया होवे जला, वज़ू वजह नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ । सदी चौधवीं कहे मुहम्मद तक्के इक्को राह, रहिबर हो के वेख वखाईआ। की करे खेल ख़ुदा,
❋
❋
ख़ुदी तक्ब्बर डेरा ढाहीआ। चले चलाए आपणी हक़ रज़ा, रहमत रहमान रहीम बेपरवाहीआ। हुक्म देवणहार क़ज़ा, क़ज़ा अज़ल नाल चतुराईआ। मेरी शहादत इक भुगता, भगौती वाला रिहा उठाईआ। जिस दा लेखा जाणे कोई ना, नबी नूह ढहि ढहि पए सरनाईआ। लहिणा जाणे थाउँ थाँ, हर घट वेखे नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दा ढाई गज़ होवे दुपट्टा, रंग नीले नाल रंगाईआ। विच काला होवे पटा, पटने वाला वेख वखाईआ। कन्नी धागा होवे खट्टा, डोरी नौ वंड वंडाईआ। इक सवा हथ्थ दा होवे गत्ता, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। उस दे उत्ते लिख्या होवे मक्का, अक्खर अलिफ़ वाले सालाहीआ। इक गुरमुख पिच्छे लाउँदा आवे धक्का, ज़ोर ज़ोर हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे पंजां गुरमुखां सुबह तों रख्या होवे रोज़ा, महीना रमज़ान दयां समझाईआ। जिन्हां ने बिना बाहवां तों गल विच पाया होवे चोगा, चुगली निन्दिआ ना कोए सुणाईआ। अद्धवाटे मुन्नया होवे बोदा, हिन्दू सिख ना रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, सद आपणा खेल खिलाईआ । सदी चौधवीं कहे मेरी अन्त अख़ीर बात, बातन दयां जणाईआ। साहिब स्वामी बख्श दात, दयावान तेरी वड्याईआ। निरगुण सरगुण दे साथ, सगला संग निभाईआ। चार वरनां बणा इक जमात, इक्को अक्खर कर पढ़ाईआ। नूरी नज़र आ साख्यात, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। अमृत दे आबेहयात, हयाती दीन दुनी बदलाईआ। सच दुआरा वखा घाट, जिथ्थे मंज़ल धुरदरगाहीआ। झगड़ा दिसे ना ज़ात पात, दीन मज़हब ना कोए लड़ाईआ। इक्को पतिपरमेश्वर कमलापात, लख चुरासी नारी कन्त हंढ्ढाईआ। आत्म परमात्म बणा के धुर दा साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। जीवण जन्म दा पूरा कर दे घाट, लेखा सब दा आप चुकाईआ। माया ममता मेट दे वाट, वायदा कर के तोड़ निभाईआ। आत्म सेजा सुहा दे खाट, खटका अवर रहे ना राईआ। तूं धुरदरगाही पुरख समराथ, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। रूह बुत कर पाक, पतित पुनीत दे कराईआ। सब दा पूरा कर भविख्त वाक्, वाकफ्कार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को अमृत वेला धर्म दी होवे प्रभात, सति सच मिले वड्याईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा राख, रक्ख्या करनी थाउँ थाईंआ। सदी चौधवीं सृष्टी दृष्टी अंदर उडे ख़ाक, ख़ालस रूप ना कोए समझाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म त्रैगुण माया दी बदल दे पोशाक, गलाफ़ कूड़ा देणा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरी वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद हो रिहा दिलगीर, धीरज धीर
❋
❋
ना कोए रखाईआ। की करे खेल अगम्मा पीर, पीर पीरां बेपरवाहीआ। जिस दा नूर बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना आईआ। जिस दी दुहाई देवे कबीर, क़बरां तों बाहर रिहा समझाईआ। सो तोड़न लग्गा शरअ ज़ंजीर, शरीअत डेरा ढाहीआ। चिट्टे उत्ते पा के नाम लकीर, लेखा सब दा रिहा बदलाईआ। की होया उम्मत तक़दीर, कवण तदबीर रिहा जणाईआ। कुछ लेखा सदी चौधवीं कहे मेरा कश्मीर, कशमकश विच दुहाईआ। मूसा फड़न वाला शमशीर, मुहम्मदी अग्गे करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद उठ के रिहा तक्क, तकवा इक रखाईआ। की हुक्म हक़ीक़त हक़, हाकम कवण जणाईआ। की मेरा लेखा होवण लग्गा ठप, हिसाब अन्त रिहा चुकाईआ। मैं किधर जावां नठ, कवण क़दम लवां उठाईआ। अगम्मी हुक्म आया झट, सहज दिता दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं तैनूं होणा पए वक्ख, वक्खरा आपणा राह तकाईआ। करे खेल पुरख समरथ, दूजा अवर ना कोए समझाईआ। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, जगत उधार दा डेरा ढाहीआ। अन्तिम कलयुग होणा भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बरां देवणहारा दान, दाता दानी कर मेहरवानी महबूब मुहब्बत विच महिव आपणा भेव खुल्हाईआ।
२० मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ नछत्र कौर दे गृह गुराया ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं खेल तक्कां प्रीतम अर्शी , जो अरशे आज़म नूर रुशनाईआ। जिस दी सोहणी सुहावणी सुहञ्जणी होवे बरसी, बरसां दे विछड़े मेल मिलाईआ। खेल समझावे आपणे घर दी, गृह परदा आप उठाईआ । जन भगतां भगत दुआरे कर के भरती, भाओ भावना पिछली पूर कराईआ। चले खेल अगम्मे नर दी, नर नरायण दए वड्याईआ। अमृत बख्शे धार सचे सर दी, सरोवर चरण धूढ़ इश्नान कराईआ। दीन दुनी होवे सड़दी, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। हरि संगत तूं मेरा मैं तेरा ढोला होवे पढ़दी, आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। धाड़ मुका दे कपट छल दी, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। इक जोत प्रकाश करे बलदी, बलि बावन सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखी सृष्टी वाली सीवां, सीआं साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। संदेसा देवां जगत जीवां, जीवण जुगत आप समझाईआ। मन आपणा कर लओ नीवां, हँकार विकार देणा
❋
❋
गवाईआ। प्रभ सरनाई सिख लओ थीवां, थिर मेला सहज सुभाईआ। पर्दा खोल्हे अन्तर निरंतर अन्तरीवां, अन्तश्करन भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे लेख लिख्या होवे चौदां तबक, गुरमुख हथ्थ उठाईआ। पुरख अबिनाशी अगला देवे सबक, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। झगड़ा मेटे दीन दुनी ख़ालक ख़लक, मख़लूक परदा दए उठाईआ। करे प्रकाश ख़ालक ख़लक, असमानां डगमगाईआ। जोती नूर दे के झलक, झल्ले गुरमुख लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे इक गुरमुख मम्बर मुनारे चढ़ के देवे बांग, अल्ला हू अकबर नाअरा लाईआ। इक गुरमुख चौदां रंग दा बदले स्वांग, टाकी टाकी नाल जुड़ाईआ। इक मारदा होवे चांग, उच्ची कूक कूक दए दुहाईआ। इक वड्डी पट्टे पलांघ, चौदां क़दम चल के नाअरा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा पूरा होया तप, तपदा हिरदा सांत कराईआ । इक गुरमुख कोल मरया होवे सप्प, छोटा लम्मा हिस्सा ना कोए वंडाईआ । इक ने काले गोडयां उपरों कीते होण पट्ट, स्याह रूप वखाईआ। इक ओस नूं कुट्टदा आवे पिच्छों ठप ठप, सट्ट पिठ उत्ते लगाईआ। दो बणे होवण नट, स्वांगी आपणा भेख जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा खेल जणाए पक्क, कच्ची गंढ्ढ ना कोए वखाईआ।
२० मम्घर शहिशाही सम्मत ४ नसीब कौर दे गृह पिंड डविडा हरयाणा ज़िला हुश्यिारपुर
सदी चौधवीं कहे मैं आई भगत दुआर, भगवन देवे माण वड्याईआ। चरण बन्दना निउँ निउँ करां निमस्कार, सजदयां विच बैठी सीस झुकाईआ । वेखां खेल सची सरकार, हरि करता कार कमाईआ । भगत वछल बण गिरवर गिरधार, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। मैं हैरान होई जो छड्ड गया संसार, संसार सिँघ सरसे वाल्यां विच रलिआ चाँईं चाँईंआ। जिस दे अंदर इक जैकार, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। बैठ सचखण्ड सचे दुआर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे झुकदे गुर अवतार, पैगग्बर नैण शरमाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमाउँदे विष्न ब्रह्मा शिव वारो वार, करोड़ तत्तीसा दए दुहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बरख़ुरदार, बाल निमाणे रूप वटाईआ। त्रैगुण माया पंज तत पनिहार, सेवक चाकर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं
❋
❋
कहे मैं वेख्या धुर दा भगत, हरि भगवान दए वड्याईआ। नाता तोड़ के आया कूड़े जगत, जागरत जोत होई रुशनाईआ। लहिणा लेखा उत्ते फ़र्श, धरनी धरत धवल डेरा ढाहीआ। ख़ुशी नाल चढ़या उपर अर्श, अर्शी प्रीतम वेख वखाईआ । जिथ्थे मेघ रिहा बरस, अमृत बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जन्म जन्म दी कर्म करम दी पूरी कर के हरस, हवस अगली देणी बुझाईआ। रहमत विच कीता तरस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार शरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या गुरमुख मीत, हरिजन सोहणा सोभा पाईआ। जिस दी सतिगुर नाल प्रीत, प्रीतम इक्को रिहा मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के गीत, ढोला सुणया धुरदरगाहीआ । नाता छड्डके मन्दिर मसीत, काया काअबा खोज खुजाईआ। त्रैगुण माया विच्चों हो अतीत, माया ममता मोह मिटाईआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, अगनी तत गया बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। उस दे चरण चुम्मे गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती निउँ निउँ लागे पाईंआ। सतिगुर शब्द सुणावे मृदँगा, अनहद नादी नाद वजाईआ । गोबिन्द सूरा सदा संगा, साथी इक्को धुरदरगाहीआ । घर वखावे उह पुरी अनन्दा, जिथ्थे सुर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। थल्ले दिसण कोट ब्रह्मण्डा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी कहे मैं चौदवीं ओह, ओड़क दयां जणाईआ। संसार सिँघ नाता कूड़ा तोड़ के मोह, माता पिता नालों कीती जुदाईआ। भैणां भाईआं छड गरोह, पुरख अकाल इक मनाईआ। आत्म परमात्म नाल गई छोह, रंग चढ़या धुरदरगाहीआ। इक दा रूप इक अग्गे ना रहे दो, सरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। दरगाह साची वेखी लो, अन्ध अन्धेरा दिता मिटाईआ। जिथ्थे काल सके ना पोह, राए धर्म ना दए सज़ाईआ । सच सिँघासण गया सौं, जिथ्थे सोया ना कोए उठाईआ। जोती नूर गया हो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुल्हाईआ। संसार सिँघ कहे सदी चौधवीं तूं की दस्सें मेरी बात, कमलिए तैनूं समझ कुछ ना आईआ। ज़रा बिन अक्खां मेरे वल झाक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। आ के मेरा वेख पुरख समराथ, जो गोदी रिहा टिकाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, जिथ्थे ना कोई दिवस ना कोई रात, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। मैं कदे ना होवां उदास, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जिधर वेखां मेरे पास, पुरख अकाल दीन दयाल नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। संसार सिँघ कहे सुण मेरी जगत माता, मातर भूमी उत्ते दयां जणाईआ। तेरा मुहब्बत वाला टुट्टे कदे ना नाता, प्यार प्रभू ना कदे भुलाईआ ।
❋
❋
तेरा पुत्र तेरा पुत्र बणया साचा, छड्डी कूड़ी दुनी लोकाईआ। वखरा होए तन माटी ख़ाका, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। इक्को मिल्या अगम्मी बापा, फड़ बाहों गले लगाईआ। अमृत जाम पिआया बाटा, रस धुर दा दयां चखाईआ। मैं मिल गया विच जोती जाता, जागरत जोत डगमगाईआ। सब ने मन्नणा मेरा आखा, भैण भ्रावां दयां दृढ़ाईआ। तुहानूं रहे कोई ना घाटा, घाटी मंज़ल इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर हिरदा फोल फुलाईआ। संसार सिँघ कहे मेरे सुण जगत वीर, वीर नूं दयां जणाईआ। मेरे पिच्छे वहाइओ कोई ना नीर, नेत्र नैण ना कोए वहाईआ। मैं मंज़ल चढ़या ओह अख़ीर, जिथ्थे मंज़ल मिले बेपरवाहीआ। मेरे कोल बैठा वेखो कबीर, क़बरां दा डेरा ढाहीआ। मैनूं मिल गई ओह जगीर, जिस दा हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी बदल गई तक़दीर, तदबीर प्रभ ने दिती समझाईआ। मैं पुरीआं लोआं ब्रह्यण्डां खण्डां पैंडा आया चीर, विष्न ब्रह्मा शिव राह विच बैठे सीस निवाईआ। मेरा अन्तर ना होया दिलगीर, ख़ुशी विच भज्जिआ चाँईं चाँईंआ। मेरी आसा मनसा पूरी होई उम्मीद, तृष्ना अवर रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता बेपरवाहीआ। संसार सिँघ कहे मेरा वेखो धाम अनोखा, सरबंस दयां जणाईआ। जिथ्थे जन्म दा होवे कदे ना धोखा, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, बिन अक्खरां मिले वड्याईआ। रखणा पए कोई ना रोज़ा, राज़क रिज़क रहीम दए सरनाईआ। मेरे जीवण दा मैनूं सोहणा मिल गया मौका, सतिगुर पूरे ल्या उठाईआ। मैं राह विच खेल वेख्या चौदां लोका, चौदां तबकां अक्ख उठाईआ। सारे सोहँ पढ़न सलोका, धरती तों उपर पैंदी एह दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे सच सरनाईआ। संसार सिँघ कहे मेरा लोकमात निशाना, मेरा सतिगुर नज़री आईआ। धीआं पुत्त भैण भ्रा जगत बेगाना, मात पित संग ना कोए निभाईआ। जिस दा मैनूं सारे देंदे रहे ताअना, ओह तनी मेरा इक्को नज़री आईआ। लै के आया सचखण्ड मकाना, सच दुआरे दिता टिकाईआ। मेरे विछोड़े वाला पूरा कर के ख़ाना, अगला लेखा दिता मुकाईआ। साचा दस्स के अगम्म तराना, तुरिया तों अग्गे कीती पढ़ाईआ। चरण प्रीती दे के माणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा इक सुहाईआ। संसार सिँघ कहे मेरा घर सुहञ्जणा सोहणा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। नेत्र नाल पए ना रोणा, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। आपणा आप ना पए कुहणा, दुहथ्थढ़ां नाल ना कोए दुहाईआ। जिधर तक्कां प्रभ दा खेल बड़ा अनहोणा, समझ सके ना राईआ। आपणा बख्श अगम्मी लोइणा, मेरे अन्तर कीती रुशनाईआ। मेरे भरावो मैं मातलोक विच मात
❋
❋
पिता दे घर जंम्मआ चार दिन दा परौहणा, अन्तिम आपणे घर विच गया आईआ। जिथ्थे सुखां दी नींद सौणा, सुत्तयां ना कोए उठाईआ। जद जागां ते तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद आपणे घर वसाईआ। संसार सिँघ कहे सुण माता मेरी कौर नसीब, नसीबां वालीए दयां जणाईआ। सचखण्ड धाम वेख अजीब, मेरे अंदर वज्जी वधाईआ। जिस वेले तूं आवेंगी मेरे नज़दीक, सब कुछ सहजे दयां वखाईआ। एथे सब बैठे नाल तरतीब, सूफ़ीआं डेरे लए जमाईआ। ना कोई अमीर ना कोई ग़रीब, इक्को रंग सोभा पाईआ। जिधर वेखां सारे प्रभ नाल करन प्रीत, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सदा सदा बैठे ठांडे सीत, अगनी तत ना कोए तपाईआ। मैं वी उन्हां दे बैठां बीच, जो चार जुग दे मैथों पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नाल ल्या मिलाईआ। संसार सिँघ कहे माता मैं तेरी ओह औलाद, जिस मिले माण वड्याईआ। उठ वेख मेरे नाल हथ्थ मिलावे प्रहलाद, ध्रू हस्स हस्स रिहा सुणाईआ। रविदास चमारा कर के याद, हलीमी ग़रीबी रिहा दृढ़ाईआ। मैं सुण के अगम्मा नाद, ताली बिन हथ्थां दिती वजाईआ। वेखीं कदे रो के करीं मैनूं ना याद, सद ख़ुशीआं विच मेरा ढोला गाईआ। मुखों कदे ना कहिणा मैनूं संसार सिँघ कर के गया बरबाद, बरबादी विच्चों लवां बचाईआ। मेरी अंदरों खुल्ह गई जाग, सोवण दा झगड़ा आप चुकाईआ। जीवण दी हरस बुझणी आग, तृष्ना दिती मुकाईआ। तेरा पुत नहीं बणया काग, हँसां विच वड़िआ चाँईं चाँईंआ। आपणी ज़िंदगी विच माता पिता नूं लग्गण नहीं दिता दाग़, कूड़ी अक्ख ना कोए बदलाईआ। चार जुग मेरा जगदा रहे चराग़, शमांदान प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। बेशक तैनूं ताअने देवे समाज, धक्के मारे लोकाईआ। पर तेरे पुत्तर नूं मिल्या ओह राज, जिथ्थे अटल बैठा डेरा लाईआ। वड्डा होया वक्त सुहंञ्णा सुभाग, सोहणी मिली सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। संसार सिँघ कहे मैं सच सिँघासण सुत्ता, सुत्तयां ना कोई उठाईआ। मिल्या मेल अबिनाशी अचुता, चेतन सुरती दिती कराईआ। सचखण्ड सुहाई रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैनूं टंगे कोई ना पुठ्ठा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। मेरा प्यार अजे नहीं टुट्टा, टुट्टदी वेखणी अन्त लोकाईआ। मैं किसे नालों नहीं रुट्ठा, नाता इक्को घर समझाईआ। पुरख अकाल दी मिली ओटा, ओड़क आपणा रंग रंगाईआ। मेरा तन वजूद होया नहीं खोटा, क़ीमत खरिआं वाली पाईआ। बेशक मेरे घर पुत माता तेरा होया नहीं कोई पोता, नाता जगत ना कोए वखाईआ। एह कदे करीं ना सोचा, समझ विच कदे ना आईआ। जगत परिवार माया ममता दा धोखा, अन्त
❋
❋
रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा एको वर, हरि करता बेपरवाहीआ। संसार सिँघ कहे गुरमुख वेख मेरे वीर, वीर सज्जण नज़री आईआ। कदे ना होणा दिलगीर, कल्पणा विच कुरलाईआ। अमृत पीणा सीर, सांतक सति वरताईआ। बंस सरबंस सज्जण मित्र जगत क़बीला नाता तुटिआ अख़ीर, आख़र आया तजाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आत्म परमात्म मेल मिलाया पातशाह वज़ीर, वज़ारत आपणी लई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार दा पैंडा आवे चीर, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ।
२१ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ सेवा सिँघ दे गृह पिंड भाणा ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं कूकदी वेखी शरअ, रसूल पैगग्बरां रही जणाईआ। मुरीद रिहा कोए ना खरा, मुर्शद बैठे मुख छुपाईआ। चौदां तबकां उजड़दा दिसे घरा, गृह मन्दिर ना कोए सुहाईआ। धुर दा हुक्म देवे नरायण नरा, शाह पातशाह सचा शहिनशाहीआ। जिस दा दो जहानां पए डरा, गुर अवतार पैगग्बर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिधर वेखां ओधर खड़्हा, खण्डा खड़ग नाम रिहा चमकाईआ। जिस दा भगतां नाल अगम्मी धड़ा, संगी हो के संग रखाईआ। सच दुआर दा लँघ के दरा, दर्द दर्दीआं रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण वेखे हड़्हा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुरशदो मुरीद रिहा कोई ना साबत, सिदक सबूरी हक़ ना कोए निभाईआ। साचे कलमे वाली छुट्टी इबादत, इल्म आलमा रिहा लड़ाईआ। नेकी विच्चों बुरी वाली आदत, अदल इन्साफ ना कोए कमाईआ। अकल बुद्धी रही ना किसे दी लिआकत, मूर्ख मूढ़ होई लोकाईआ। बाहरों मज़हबां वाली बनावट, अन्तर कूड़ कुड़िआर बैठा डेरा लाईआ । मेरे अन्तर आई थकावट, चौदां सदीआं भज्जी वाहो दाहीआ। अन्तिम होण लग्गी बग़ावत, झगड़ा दिसे कूड़ लोकाईआ। साचा नाम कलमा करे ना कोए सख़ावत, वस्त अमोलक झोली ना कोए पाईआ। माया ममता आसा तृष्ना लग्गी अदावत, दूई द्वैती रोग ना कोए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तूं सतिगुर सही सलामत, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे पीर पैगग्बरो किसे कोल रिहा ना हक़, हक़ीक़त सच ना कोए दृढ़ाईआ। उच्ची शान रिहा ना नक्क, शरअ मिट्टी ख़ाक मिलाईआ। मैनूं सब ते प्या शक्क, साबत रूप
❋
❋
ना कोए दरसाईआ। मन कल्पणा सारे रहे नठ, वासना अंदर भज्जण थाउँ थाईआ। धीरज सन्तोख रिहा ना हट्ठ, सबर सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। कलयुग खेल कीता बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। नाम वस्त रहिण दिती ना किसे हट्ट, ख़ाली भण्डारे दिते कराईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ, गुरदुआर रहे कुरलाईआ। नेत्र रोंदे अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मारे धाईंआ। मक्का काअबा रिहा ढठ्ठ, मदीने मुद्दा ना कोए जणाईआ । मैं अन्त अख़ीर पन्ध मुकाया नठ, साल बसाला खेल वखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, हरि करता बेपरवाहीआ। तेरे चरण कँवल चरणां जावां ढठ्ठ, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जन भगतां जणा मार्ग सच, ऊँच नीच ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। भाग लगाया काया माटी कच्च, आत्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ । हर हिरदे अंदर वस, वसल दए महबूब नूर ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट तेरा होवे जस, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा ढोला गाईआ। तूं साहिब सर्ब कला समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं जोड़ के दोवें हथ्थ, सजदयां विच बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा घट घट, घट भीतर गृह मन्दिर काया अंदर वेख वखाईआ।