२१ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ जसवन्त सिँघ दे गृह पिंड भाम ज़िला हुश्यिारपुर
सदी चौधवीं कहे मैं हस्स के किहा ईसा, ईसुल इस्लाम दिता दृढ़ाईआ। उठ वेख आपणा बीतदा बीसा, बीसवीं सदी नाल मिलाईआ। सब दा ख़ाली होया खीसा, वस्त अमोलक नज़र कोए ना आईआ। की करे खेल हरि धुर जगदीशा, जगदीशर आपणी कार कमाईआ। अन्त अख़ीर सब दी बदलणहारा रीता, रीतीवान वेख वखाईआ। जो भेव चुकाए शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गीता, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा आप उठाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म करे ठांडा सीता, अगनी तत दए बुझाईआ। भेव खुल्हा के ऊचां नीचां, राउ रंकां इक्को घर वसाईआ। साचा नाम कलमा दस्से हक़ हदीसा, हज़रतां तों परे दिसे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बण के धुर दा मीता, मित्र प्यारा एकँकारा नज़री आईआ। सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद करे अगम्म नसीहता, नसीहत गुर अवतार पैगग्बर जो कर के गए वसीअता, ओह वसीका वेखे थाउँ थाईंआ। दीन दुनी दी बदलण वाला तबीअता, ताबिआदारी सब नूं दए जणाईआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी पवित्र करे नीअता, नीतीवान आपणी कार कमाईआ। भेव खुल्हावे मन्दिर मसीता,
❋
❋
मुल्ला शेख़ पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी आपणा राह जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को चरण कँवल सच प्रीता, पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं हज़रत ईसा रिहा वखा, परदा अन्तर निरंतर इक उठाईआ। जो धुरदरगाहों लेखा रिहा लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जो दीन दुनी विच हिस्सा ल्या पा, सो परवरदिगार झोली पाईआ। जिस नूं कलमयां विच दस्सदे आए ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जिस तों हो के आए जुदा, फ़ासी गल दे विच लटकाईआ। उस दा समझया ना कोए मुद्दा, मुद्दत तों बैठे राह तकाईआ। ओह करे खेल उपर बसुधा, धरनी धरत धवल आपणा डेरा लाईआ। शब्दी धार हो के कुद्दा, जोती नूर डगमगाईआ । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी नव नौ चार कराए युद्धा, अनभव अनदृष्ट भेव ना कोए समझाईआ। जो आसा मनसा रख के गया महात्मा बुधा, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ईसा रिहा समझा, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। रमज़ इशारे रिहा लगा, लग मातर डेरा ढाहीआ। जुग बदलण दी प्रभ नूं पई अदा, नित नवित्त आपणी खेल खिलाईआ। अन्तिम साथों होण लग्गा जुदा, भेव अभेदा सके ना कोए समझाईआ। लेखा मुकाउण लग्गा एका दूजा, दूआ एके विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे ईसा निउँ निउँ करे सलाम, सम्मत सम्मती वेख वखाईआ। कौण बदलण लग्गा कलाम, कायनात परदा दए उठाईआ। कौण वेखण लग्गा नज़ाम, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। कौण संदेसा देवे पैग़ाम, धुर संदेसा नूर अलाहीआ। साचा करन आए इंतज़ाम, दह दिशा आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणा के आपणे ग़ुलाम, हुक्मे अंदर हुक्म जणाईआ। मैं अन्त अख़ीर होया हैरान, हैरानी विच वखाईआ। सब दा मेटण लग्गा निशान, निशाने कूड़े रिहा चुकाईआ । आत्म परमात्म दे के इक ज्ञान, सिख्या सिख सच समझाईआ। जन भगत सुहेले कर परवान, परम पुरख प्रभ देवे माण वड्याईआ। चरण प्रीती एका ध्यान, इष्ट देव इक समझाईआ। सच दुआरे बख्श के माण, माया ममता मोह मिटाईआ। धुर दे शब्द चढ़ा बबान, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया काअबा सुहा मकान, घर विच घर करे रुशनाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म मेला होवे आण, सच वजदी रहे वधाईआ। अमृत रस मिले पीण खाण, जगत कूड़ी त्रिष्न बुझाईआ । अनहद शब्द सुणे सची धुनकान, अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत मिले भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ । सदी चौधवीं कहे की दस्से ईसा हज़रत, हज़ूरीआ रिहा जणाईआ। बीस सदी कीती ऐशो इशर्त, ख़ुशीआं विच दुहाईआ। मेरी ख़ाहिशां वाली वेख हसरत, हर घट अंदर दयां समझाईआ। मैं करदा रिहा कसरत, दिवस रैण आपणा बल रिहा वधाईआ। अन्त अख़ीर आई गरदश, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। अग्गे करे कोई ना परवरिश, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। ईसा कहे मैं सुणावां कूक, कूक कूक जणाईआ। वेखो की होण लग्गा सलूक, निरवैर निरँकार निराकार खेल खिलाईआ। सृष्टी दृष्टी चारों कुण्ट जाए चूक, आलस निंदरा दए मिटाईआ। की खेल होणा काया पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश परदा दए उठाईआ। की झगड़ा होणा चारे कूट, दह दिशा दिसे लड़ाईआ। लहिणा देणा मुकाउणा जूठ झूठ, माया ममता मोह नाल मिलाईआ । पवित्र रिहा ना कोए कलबूत, कलमे वाले रहे कुरलाईआ। परवरदिगार हो मौजूद, मजलस वेखे थाउँ थाईंआ । माया ममता करे नेसतो नाबूद, जड़्ह सब दी रिहा उखड़ाईआ। जन भगतां कर महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । घर वखा अर्श अरूज, आलीशान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सतिजुग साचे देवे माण वड्याईआ। ईसा कहे मैं लावां हक़ नाअरा, बिन रसना जिह्वा गाईआ। वेखो खेल परवरदिगारा, यामुबीन तेरी सरनाईआ। मेरा अन्तिम आया किनारा, नईआ डोले थाउँ थाईंआ। जो दे के गया इशारा, पोपां ताईं दृढ़ाईआ। ओह होण लग्गा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर नूर ख़ुदाईआ । जो निरगुण धार आए दुबारा, तत्तां वाला डेरा ढाहीआ। जोती जोत जोत चमतकारा, अन्ध अन्धेर गवाईआ। सृष्टी दृष्टी दए अधारा, धीरज धीर आप धराईआ। चार वरन अठारां बरन वखाए इक दुआरा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं कल कल्की कहिंदे निहकलंक अवतारा, अमाम अमामा धुरदरगाहीआ। ओह खेले खेल सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। नाल रलाए तेई अवतारा, मूसा ईसा मुहम्मद बचया रहिण कोए ना पाईआ। नानक गोबिन्द दे सहारा, सगले संगी रिहा जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर भिखारा, दर मांगत झोली रिहा भराईआ। देवत सुर करोड़ तेतीसा रोंदे ज़ारो ज़ारा, इन्द इंदरासण रिहा हिलाईआ। रवि ससि करन पुकारा, मण्डल मण्डप सीस झुकाईआ। दर डिगदे सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वारो वारा, वास्ता रहे पाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर कहिण कोए ना आईआ। कागद क़लम ना लिखणहारा, मस समुंद ना कोए वड्याईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी परवरदिगारा, सांझा यारा इक अख्वाईआ। तेरा खेल सदा जुग चारा, चौकड़ी
❋
❋
बैठी ढेरीआं ढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर पार किनारा, सति धर्म दा मार्ग देणा लाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं निउँ निउँ करां निमस्कारा, सजदयां विच धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर चवीआं अवतारा, ज़हूर हज़ूर आपणा देणा वखाईआ।
२२ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ धर्मजीत दे गृह मौजू मुजारा
सदी चौधवीं कहे सति दिसे ना कोए निशाना, कूड़ कुड़िआरा चारों तरफ़ नज़री आईआ। शरअ पैगग्बर होया बेगाना, बग़लगीर ना कोए अख्वाईआ। हक़ीक़ी जाम देवे ना कोए पैमाना, आबेहयात ना कोए चखाईआ । विद्या रही ना किसे उल्माना, इल्म आलम दए दुहाईआ। नूरी जोत काया जगे ना कोए शमादाना, अन्ध अन्धेरा गया छाईआ। धुँदूकार होया ज़िमीं असमाना, चौदां तबकां परदा ना कोए उठाईआ। मसला हल्ल ना करे कोई क़ुराना, तीस बत्तीसा भेव ना कोए खुल्हाईआ। साचा सुणाए ना कोए नाम तराना, नाअरा हक़ ना कोए जणाईआ। मुहम्मद होया परेशाना, हैरानी हिरदे अंदर आईआ। की खेल करे रहमाना, राज़क़ रिज़क रहीम धुरदरगाहीआ। जिस दी याद करे ना कोए कलामा, धुर दा कलमा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी परदा लाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहब्बत दिसे ना मुरीद मुर्शद, जगत ममता रही कुरलाईआ। निरगुण धार करे कोई ना उल्फ़त, पंजां तत्तां जगत वड्याईआ। कल्पणा विच्चों मिले किसे ना फ़ुरसत, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सब ते आई मुश्किल, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक दिसे कोई ना ख़ुशदिल, ग़मी घर घर डेरा लाईआ। नेत्र नज़र ना आए किसे अली दा दुलदुल, दाअवेदार ना कोए अख्वाईआ। उम्मत फुलवाड़ी विच चहिके ना कोए बुलबुल, नाम सुरीली आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, जल्वागर नूर इलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां चार कुण्ट फ़रेब, दीन दुनी दग़े विच हल्काईआ। माया ममता भरी किसे ना जेब, हिरदे हवस ना कोए मिटाईआ। पढ़ पढ़ थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान कतेब, काअबयां वल्ल सीस निवाईआ। परवरदिगार सांझा यार कोई ना सक्कया वेख, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिधर तक्कां ओधर कूड़ा भेख, कूड़ पखण्ड डण्ड रिहा पाईआ। भरमे भुल्ले मुल्लां शेख़, मुसायकां मसला हल्ल ना
❋
❋
कोए कराईआ। लोकमात समझे ना कोए प्रदेश, साचा घर नज़र किसे ना आईआ। जिथ्थे परमात्मा रहे हमेश, आत्म मेला मेले सहज सुभाईआ। सदी चौधवीं कहे सच संदेसा दे के गया गुर दस्मेश, बाज़ां वाला आवाज़ लगाईआ। इक प्रगट होवे योद्धा नर नरेश, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बरां सेवा मात लगाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सृष्टी दृष्टी लए वेख, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जग नेत्र नज़र ना आए बिन रूप रंग रेख, ·षीआं मुनीआं दा परदा दए खुल्हाईआ। जिस दी महिमा शास्त्रां तों बाहर विशेष, विषयां विच विचार ना कोए प्रगटाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे वस्से एक, एकँकारा आपणा डेरा लाईआ। सो स्वामी बख्शणहारा टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सद आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दुनियां वेखी कर्म कांड दी रोगी, ममता दु:ख ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म बणे ना कोए संजोगी, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। मैं चौहन्दी पंजां भगतां दे सिर ते होवे बोदी, लम्मी सोहणी सोभा पाईआ। काला निशान होवे उत्ते गोडीं, दूर दुराडा नज़री आईआ। नीली बिन्दी होवे उपर ठोडी, आपणा रंग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखे दस्तगीर, पीर पीरां खोज खुजाईआ। सब नूं शरअ दा बज्झा ज़ंजीर, कड़ी कड़ी नाल बंधाईआ। अक्खरां वाली पढ़न तकबीर, तहिरीर तक़रीर विच जणाईआ। जेहड़ी आसा रखी कबीर, काअबयां तों परे गया समझाईआ। ओह मंज़ल इक अख़ीर, जिथ्थे वस्से धुरदरगाहीआ। जिस नूं समझे बुद्धी ना कोए ज़मीर, अनभव आपणी खेल खिलाईआ। सो दाता दानी गहर गम्भीर, गुणवन्ता वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अमृत रस मिले सीर, जगत तृष्ना कूड़ी देणी गवाईआ।
तेरा जन्म नानक धार, तलवंडी नज़री आईआ। तेरा पिच्छा हुंदा सी घुम्यार, कच्चे भाण्डे आवीआं विच तपाईआ। इक दिन नानक लंघिआ ओस बाज़ार, गिआरां साल दी उमर सोभा पाईआ। तूं छोटा बच्चा सैं ढाई साल, माता पिता गोद सुहाईआ। भज्ज के मारी छाल, आपणी लई अंगड़ाईआ। इक निक्का जिहा प्याला ल्यांदा उठाल, नानक हथ्थ फड़ाईआ। ओस हस्स के किहा, वाह नन्हे बाल, तेरा पुरख अकाल होवे सहाईआ। कोलों कढ्ढके इक रुमाल, मुख
❋
❋
तेरे दिता छुहाईआ। दर्शन दिता कमाल, अंदर होई रुशनाईआ । तूं कीता हाल हाल, रौला दिता पाईआ। तेरी भैण आई भज्जी मैं वीर नूं लवां संभाल, की दुखड़ा लग्गा अनिआईआ। नानक ने किहा ऐधर धरो ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तुहाडा मेल करावां अन्त नाल ओस श्री भगवान, जिस नालों विछोड़ा अग्गे होवे ना राईआ। ओसे कारण तुहानूं जन्म मिल्या फेर इन्सान, नाता भैण भाई दिता बणाईआ। अग्गे दी चुक्क गई काण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जद वसो चरण कँवल श्री भगवान, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त सब दी आसा मनसा पूर कराईआ।
२२ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ हरभजन सिँघ दे गृह डांडीआं ज़िला हुश्यिारपुर
सदी चौधवीं कहे सृष्टी दी दृष्टी होई मूढ़, मूर्ख मुगध चार वरन नज़री आईआ। अन्तर सब दा नाता जुड़िआ कूड़, सच धर्म दी चले ना कोए चतुराईआ। माया ममता मोह रंग चढ़या गूढ़्ह, हउमे हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। पुरख अकाल चरण लावे कोई ना धूढ़, मस्तक टिक्के ख़ाक ना कोए रमाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह भुल्ल गए हज़ूर, जो गुर अवतार पैगग्बर गए समझाईआ। निरगुण जोती दिसे किसे ना नूर, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ सारे देण दुहाईआ। नाम भण्डारा करे ना कोए भरपूर, ख़ाली कासे घर घर नज़री आईआ। मन वासना दुनियां होई मज़दूर, दिवस रैण भज्जे थाउँ थाईंआ। जीवण ज़िंदगी दा समझे ना कोए क़ुसूर, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। चारों कुण्ट प्या फ़तूर, फ़ैसला हक़ ना कोए सुणाईआ । अमृत नाम देवे ना कोए सरूर, मदि प्याले कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे चारों कुण्ट दीन दुनी भुल्ली, भरम विच लोकाईआ। भाग लग्गा दिसे ना किसे काया कुल्ली, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर ना कोए सुहाईआ। दुनियां प्रभ दा नाम जपदी बुल्लीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सच तराज़ू तोल कोई ना तुली, कंडा नाम निरँकार नज़र किसे ना आईआ। अमृत निझर धार किसे ना डुल्ली, सरोवर प्याले कम्म किसे ना आईआ। सति धर्म फुलवाड़ी कोई ना फुल्ली, कर्म कांड पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। प्रभ चरण प्रीती गुरमुख सवाणी कोए ना घोल घुल्ली, निछावर आपणा आप ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे सृष्टी वेखी करदी हाहाकार, तट किनारे रहे कुरलाईआ। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्का
❋
❋
संसार, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुराना रहे उच्चार, ग्रन्थां रहे सुणाईआ। निर्मल जोत किसे अन्तर ना दिसे उज्यार, दीआ बाती कमलापाती नूर करे ना कोए रुशनाईआ। अमृत आत्म रस किसे मिल्या ना ठंडा ठार, निझर झिरना बूँद स्वांत ना कोए चुआईआ। चारों कुण्ट दिसे धूआँधार, अनभव दृष्टी अन्तर निरंतर ना कोए जणाईआ। की खेल करे हरि करतार, क़ुदरत दा मालक आपणी कार कमाईआ। भय रिहा ना किसे तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद डर ना कोए रखाईआ। नानक गोबिन्द हिरदिउँ दिता विसार, सिदक सबूरी वाला सिख नज़र कोए ना आईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गए हार, तीर्थ तट नेत्र रो के मारन धाईंआ। किरपा कर सच्ची सरकार, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी सोई सुरती कर ख़बरदार, बेख़बरां आप उठाईआ। तेरा सच रिहा ना कोए प्यार, चरण कँवल मँगे ना कोए सरनाईआ । दीनां मज़हबां सब नूं कीता ख़ुआर, ज़ात पात घर घर करे लड़ाईआ। परमात्म आत्म आत्म परमात्म इक वखा सच्चा घर बाहर, गृह एकँकारा आप दृढ़ाईआ। तूं पति पतवन्ता शाह पातशाह शहिनशाह गुरमुख सुलखणी होवे तेरी नार, नार कन्त मिल के आत्म सेजा वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों कढ्ढ बाहर, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। सतिजुग साचा धर क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक वखा धर्म दुआर, आत्म ब्रह्म परदा आप उठाईआ। किरपा निधान जगत प्रकृती निवृत्ति कर आप परवरदिगार, सचखण्ड निवासी आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख्या वारो वार, चौदां लोक चौदां तबक साचा सबक ना कोए समझाईआ। सन्त सुहेला भगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी फ़कीर तेरा दिसे कोई ना बरख़ुरदार, आजज़ हो के नवाज़श विच तैनूं सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दे हुक्म अंदर अनदृष्ट विकार दृष्टी सब दी कर गिरफ्तार, धुर फ़रमाना बंधन एको पाईआ।
२२ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ प्रीतम सिँघ दे गृह गोबिन्द पुरा फगवाड़ा
सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां नाल ईमान, अमल दीन दुनी वेख वखाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए ज्ञान, बुध्ध बिबेक ना कोए कराईआ। सच सुच दिसे ना कोए निशान, कूड़ निशाना जगत लोकाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दिसे हराम, तीर्थ तटां काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दिसे अन्धेरी शाम, सतिजुग
❋
❋
साचा नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। भाग लग्गा दिसे ना किसे काया माटी ग्राम, बंक दुआरा सोभा कोए ना पाईआ। धुर संदेसा जणाए ना कोए पैग़ाम, जन्म कर्म दा मसला हल ना कोए कराईआ। चार कुण्ट विगड़िआ इंतज़ाम, दीन दुनी पई दुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं रो रो करां प्रणाम, नमस्तयां विच सीस झुकाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, महबूब तेरी सरनाईआ। प्रगट हो अमामा अमाम, मुहम्मद देवे जगत दुहाईआ। सति धर्म दा पूरा कर काम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दीन दुनी दा वेख्या अंदर, निगाह तन वजूद टिकाईआ। साचा सोहे कोई ना मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए रुशनाईआ । बज़र कपाटी तोड़े कोई ना जंदर, परदा दुनी ना कोए उठाईआ। मनुआ चारों कुण्ट भज्जे बन्दर, सुरती शब्द ना कोए बंधाईआ। प्रकाश होए ना अन्धेरी कंदर, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं सच वस्त आई मँगण, दर ठांडे सीस झुकाईआ। पुरख अकाल चाढ़्ह दे रंगण, निरवैर आपणा रंग रंगाईआ। दीन मज़हब दा तोड़ दे बंधन, बन्दगी इक्को दे समझाईआ। चरण धूढ़ी करा मजन, सर सरोवर इक नुहाईआ। मैनूं झगड़ा दिसदा विच अदन, अदालत हक़ ना कोए कमाईआ। मैं वेख्या उपर गगन, मुहम्मद नैणां राह तकाईआ। तूं बैठा इक इकल्ला मग्न, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या खेल ख़ास, ख़सूसीअत विच दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाला बदलण लगा लिबास, दीन दुनी धार बदलाईआ। झगड़ा मुकाउण लग्गा गोपी काहनां वाली रास, तट किनारे खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगग्बर रहिण ना देवे शाख़, शनाख़त आपणी इक कराईआ । निरगुण नूर कर प्रकाश, कलयुग कूड़ अन्धेरा दए गवाईआ। मनुआ मन ना रहे बदमाश, मन का मणका दए भवाईआ। मोह विकार कर के नास, नास्तिक अस्तिक दए जणाईआ। साचे मण्डल सुहा के रास, रस्ता आपणा इक वखाईआ। जिथ्थे निर्मल नूर जोत प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे चारों कुण्ट हुंदे चर्चे, चर्चां विच पए दुहाईआ। इक्की बीबीआं हथ्थ विच फड़ने बरछे, बुरछा गर्दी देणी मिटाईआ। जेहड़ा खेल वेख्या गुरमुखां उपर सरसे, सो साहिब दए समझाईआ। एह कलयुग दे अन्त अख़ीरी परचे, प्राचीन दा लेखा दए मुकाईआ। करने खेल अगम्मे नर दे, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां जगत बिवहारा, बिवहारी हो के खोज खुजाईआ। छब्बी पोह नूं इक होणा विच सुनिआरा, जिस
❋
❋
दी ज़ात मिले वड्याईआ । मस्तक निशान लाया होवे नाल गारा, गहर गम्भीर फोल फुलाईआ। जिस दा जन्म होया दुबारा, गोबिन्द हिस्सा गया वंडाईआ। उस दा भेव खोल्हणा सारा, क्यों सरसिउँ कीती जुदाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दीन दुनी दा तक्कणा तत वजूद, काया माटी वेख वखाईआ। किस दे अंदर वस्से महबूब, मुहब्बत विच मेल मिलाईआ। कवण चढ़या मंज़ले मक्सूद, सच दुआरे डेरा लाईआ। कवण प्यार विच गया झूज, एका दूआ दूज मिटाईआ। किस नूं धुर दी आई सूझ, समझ लई बदलाईआ । तक्कके अर्श अरूज, आलम पैंडा दिता मुकाईआ। जन्म कर्म दा लेखा कर मनसूख़, दु:ख दर्द दा डेरा ढाहीआ। आवण जावण गेड़ मुका के उलटा रुख़, चुरासी फाँसी लए कटाईआ। धर्म दुआरे बण के सुत, भगत भगवान विच समाईआ। मेल मिल के नाल अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती लई कराईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट दह दिशा जन भगतां वेखणा की काया अन्तर दुःख, दक्ुखां दा दारू धुर दा नाम देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा अन्त मुकाउणा मानव मानुख, माणस आपणा रंग रंगाईआ।
२३ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ महल सिँघ दे गृह फगवाड़ा
सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां हक़ीक़त हक़े, हक़ हक़ दयां दृढ़ाईआ। जो वेख्या बिन नेत्र लोचण नैण अक्खे, आख़र मंज़ल चढ़ के ध्यान लगाईआ। जिस वेले नानक निरगुण सरगुण धार गया मक्के, मक़बरिआं तों परे आपणा खेल खिलाईआ। जीवण जीवत रूप मारे धक्के, हथ्थां पैरां ताईं हिलाईआ। नानक असमानां तों उपर परे तक्के, तकवा इक्को इक रखाईआ। धुर फ़रमाना आया तेरी पत आपे रखे, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस ने अवतार पैगग्बर गुरु भेजे दीगरे बाद यक्के, यक्क मालक इक अख्वाईआ। चार कुण्ट दह दिशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ । सदी चौधवीं कहे नानक किहा नाल प्यार, प्रेम प्रीती विच जणाईआ। ज़रा निगाह अगम्मी मार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिध्धर नहीं महबूब दा दरबार, ओधर पासा दे बदलाईआ। जिथ्थे मक्के काअबे दा नहीं मनार, हुजरा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे मम्बरां उत्ते नहीं आवाज़, गीत नाद नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ । जिथ्थे पढ़ीदी नहीं नमाज़, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। जीवण अंदर मारी झाकी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। नानक खोल्ह के परदा ताकी, दूई द्वैत दिती मिटाईआ। आबेहयात दिता बण के साकी, अमृत रस चखाईआ। जीवण विच्चों ज़िंदगी बदल हयाती, हिरदे अंदर करी सफ़ाईआ। जिधर वेखे ओधर नूर अलाही कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। चारों कुण्ट धरती ख़ाकी, धवल रो के दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महबूब मुहब्बत विच भेव खुल्हाईआ। नानक किरपा कीती अन्तर, जीवण वज्जी वधाईआ। खुल्हिआ भेव निरंतर, परदा रिहा ना राईआ। वड़िआ ओस अंदर, जिथ्थे तारा चन्द ना कोए रुशनाईआ। तक्कया ओह गगनंतर, चौदां तबकां परे रुशनाईआ। जिथ्थे इक्को सति दा मन्त्र, पीर पैगग्बर बिन रसना जिह्वा नाअरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । नानक किहा सुण मुबीन मुहब्बत क़ाज़ी, क़ज़ा तों परे दयां समझाईआ। जिथ्थे परवरदिगार अगम्म अथाह राज़ी, राज़क रिज़क रहीम सोभा पाईआ। जिस दी मंज़ल चढ़े ना कोए नमाज़ी, सफ़री पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिथ्थे महिराब हुजरिआं वाली नहीं महिराबी, मम्बर मनारा नज़र कोए ना आईआ। दुलदुल दिसे कोए ना ताजी, मक़बरा सार ना कोए समझाईआ । ओथे शाह पातशाह शहिनशाह इक्को जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर करन आदाबी, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेरा खेल ओस दा जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणी रज़ा विच राज़ी, दूसर खेल ना कोए वखाईआ। की होया तूं वस्सें विच बग़दादी, बग़लगीर मुहम्मद ध्यान लगाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला इक इमदादी, नित नवित्त साचा संग निभाईआ। होछी मति रहिण ना देवे पाजी, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नानक किहा वेख अगम्म मसल्ला, हक़ दयां दृढ़ाईआ। जिथ्थे वस्से इक रसूल अल्ला, आलमीन डेरा लाईआ। सूफ़ीआं पकड़न वाला पल्ला, वाहिद जल्वागर नूर रुशनाईआ । लेखा जाणे जला थला, घट भीतर खोज खुजाईआ। सो स्वामी मेरे अन्तर निरगुण नूर हो के रला, जोती जाता डगमगाईआ। ख़ाली दिसे ना कोए महल्ला, महबूब मेहर नज़र आपणी नाल दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। क़ाज़ी अंदरों होया नज़दीक, निम्रता विच ध्यान लगाईआ। मैं सफ़री तेरा अज़ीज़, ढहि ढहि लागे पाईंआ। हथ्थां नाल ना ल्या घसीट, टंगां चुक्क ना कोए बदलाईआ। नानक किरपा कर के काया काअबा हक़ वखाई मसीत, मसला अगला हल्ल कराईआ। बिरहों विच निकल गई चीक, जीवण रोवे मारे धाहींआ। इस दे विच हक़ तौफीक़, ताअरीफ़ विच नूर
❋
❋
अलाहीआ। जिस दी कलमा करे तसदीक़, क़ुरान दए गवाहीआ। मेरी मनसा आसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना तृखा बुझाईआ। धुर दा कलमा दस्से हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। पतितां करे पुनीत, दुरमति मैल गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या नानक रूप अनोखा, सेली टोपी सीस सुहाईआ। किसे नाल ना करदा धोखा, धोखे वाल्यां लए तराईआ। बग़ल मार क़ुरान दा पोथा, तीस बत्तीसा सिफ्त सालाहीआ। खेल दस्से उपर चौदां तबकां चौदां लोका, परदा उहला आप उठाईआ। ख़ुदा मिलण दा वाहिद इक्को मौका, माणस जन्म रिहा समझाईआ। अल्ला हू सति नाम दा सति धर्म दा होका, हुक्म इक्को बेपरवाहीआ। मन बुद्धी दी करो कोई ना सोचा, अनभव वेखो नूर अलाहीआ। जिथ्थे रखणा पए कोए ना रोज़ा, रमज़ान वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्को इक सुणाईआ। नानक किहा सुणो मुहम्मदी मीत, मित्र प्यारयो दयां जणाईआ। ओस महबूब दा वेखो काअबा हक़ मसीत, जिथ्थे हक़ो हक़ नज़री आईआ। अन्तर वड़दयां बदल जावे नीत, मन ममता डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मेरा तेरा अन्तर उपजे गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तन माटी ख़ाक होवे ठंडी सीत, अगनी तत दए गवाईआ। जिधर तक्को ओधर दूर दुराडा नेरन नेरा सदा नज़दीक, निरगुण सरगुण आपणी खेल खिलाईआ। आत्म परमात्म बख्शे सच प्रीत, अल्ला हू अन्ना हू हू हू आपणा भेव चुकाईआ। सब दी ख़ुश करे तबीअत, ताबेदारी इक दृढ़ाईआ। सुणो मेरी सच नसीहत, हुक्म संदेसे विच समझाईआ। हिन्दू मुस्लिम इक्को जिही अहमीयत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। किसे दी बदले ना कदे बदनीअत, नीतीवान बणना थाउँ थाईंआ। सच ख़ुदा सच मुर्शद हक़ मुरीद सब दे अंदर निरगुण नूर जोत असलीअत, तत वजूद माटी ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। परदा खोल्हे वेखो जो मुहम्मद कर के गया वसीअत, वसल यार इक्को इक समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। नानक जीवण वखाया ओह हुजरा, जिथ्थे हुजत ना कोए कराईआ। जल्वागर दा इक्को मुजरा, नूर नुराना नाच नचाईआ। सृष्टी उत्ते जिस दा नक़शा नहीं कोई शजरा, नैण अक्ख ना कोए समझाईआ। ओह खेल करे करीम क़ादर क़दरा, क़ुदरत दा मालक नूर इलाहीआ। जो सब दीआं पूरीआं करे सध्धरां, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। दीनां मज़हबां विच रूप धरे कोई ना वखरा, इक्को जोत नूर अलाहीआ। ज़रा वेखो नौवां खोल्ह क़ुरान दा पत्रा, जिस विच भेव दिता जणाईआ। बिना हक़ नाम हक़ीक़ी कलमे तों मुल्ला शेख़ मुसायक क़ाज़ी सब सक्खणा, तन वजूद सच रबाब ना कोए वजाईआ। इक्को
❋
❋
मुर्शद इक्को दी सरनी ढठणा, इक्को गृह इक्को मन्दिर इक्को घर इक्को दुआरा दए वखाईआ। इक्को मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को दा नाम जपणा, इक्को दाता सिफ्त सालाहीआ। जिस ने एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण धार रखणा, रच्छया करे थाईं थाईंआ। जीवण नीवण नीवां हो के चरण धूढ़ी ख़ाक लावे मथ्थणा, टिक्का टिकटिकी नाल रमाईआ। नानक सच तेरे दुआर वसणा, जिथ्थे दूई द्वैत रहे कोई ना राईआ। नानक हस्स के किहा तेरा मालक ओह प्रभू सुलखणा, जिस दीआं सुक्खां सुक्ख के निआज़ां रहे चढ़ाईआ। अन्त अख़ीरी ओस ने लहिणा देणा मेरा पूरा करना फेर जन्म लै विच पटना, पट्टेदारी सब दी वेख वखाईआ। फेर तन वजूद दी कर के घटना, नाता तत्तां वाला मिटाईआ। जोती जोत सरूप हो के शब्द नगारे जिस दा डंका वज्जणा, चौदां तबक दए उठाईआ। जीवण ओस वेले पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार दो जहानां नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां इक्को नस्सणा, नर नरायण निराकार निरवैर आपणी कार कमाईआ। तेरा लहिणा देणा मुकावे हथ्थो हथ्थना, पूरब करमां वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जो सुण सुणा के सुण के आए दुआरे, दर मांगत सीस निवाईआ। तिस उपर किरपा करे आप निरँकारे, निरगुण निरवैर वेख वखाईआ। पंज तत काया माटी पैज संवारे, दुरमति अंदरों मैल धवाईआ। अमृत बख्शे सच भण्डारे, निझर झिरना आप चुआईआ। शब्द अनाद दए सच्ची धुन्कारे, अनहद रागी राग सुणाईआ। जोती जोत करे उज्यारे, आत्म ब्रह्म ब्रह्म रुशनाईआ। मंज़ल चाढ़्हे हक़ दुआरे, जिथ्थे सुर्या चन्न नज़र ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दिसण पनिहारे, दर बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर निउँ निउँ कढ्ढण हाढ़े, ख़ाली झोलीआं रहे वखाईआ। ओह दुआरा एकँकारा सचखण्ड सच्ची सरकारे, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को सोभा पाईआ। देंदा आया जुग चौकड़ी वारो वारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। भगतां नाल करे हक़ प्यारे, भाव भगती इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार इक सरनाईआ। जो मँगण आया बण के मँगता, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। तिस दा गढ़ तोड़े हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। भेव खुल्हाए बण के बोध अगाधा पंडता, अनभव आपणी धार जणाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अंडता, उत्भुज सेत्ज लेखा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, काया मन्दिर अंदर करे रुशनाईआ। सुण सुणा के जो आए नठ्ठे, बण बण पाँधी राहीआ। किरपा करे पुरख समर्थे, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नाम प्रीती
❋
❋
काया चोली रते, रंग मजीठ चढ़ाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़े सके, साजन इक्को इक अख्वाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे, जन्म मरन दा गेड़ मुकाईआ। सचखण्ड दुआरे आपणे छड्डे, जिथ्थे राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नाम निधाना नौबत वज्जे, जलवा जोत नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर बैठे इक्ठे, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। ओथे दीन मज़हब दे नहीं रट्टे, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धार सच्ची सरकार शाह पातशाह शहिनशाह सच प्रीती आपणी धार रत्ते, रतन अमोलक गुरमुख हीरे लए बणाईआ। जो भगत दुआरे आए बण भिखारी, भिखक भिच्छया देवे चाँईं चाँईंआ। नाता जोड़ नाल जोत निरँकारी, निराकार साकार मेला मेले सहज सुभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़ हँकारी, मन मनसा ममता दए गवाईआ। नाद शब्द दे धुन्कारी, आत्म परमात्म आपणा राग जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म आदि दी सच्ची यारी, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर हुक्मे अंदर जुग जुग सेवादारी, चाकर आपणी कार कमाईआ। जन भगतां कारण भगवन निरगुण सरगुण रूप धरे अवतारी, अवतर आपणा वेस वटाईआ। धन्न भाग जो सतिगुर नाम बणे व्यपारी, वणज इक्को हट्ट जणाईआ। जिथ्थे जन्म कर्म दी उतरे बीमारी, कर्मां दा रोग रहे ना राईआ। देवणहारा दरस नैण मुँधारी, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। घर विच घर वखा सच्चा घर बारी, दसम दुआरी आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आयां दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या वजदा वाजा, सुर ताल नाल वड्याईआ। गीत गाया ग़रीब निवाज़ा, सिफ्तां नाल सालाहीआ। नाउँ सुणया गोबिन्द जिस दे सीस उत्ते ताजा, कल्गी वाला सोभा पाईआ। दो जहान राज महाराजा, महबूब नूर अलाहीआ । जो लहिणा देणा जाणे सन्त साधा, सिदक सबूरी सब दी वेख वखाईआ। जिस कलयुग अन्तिम रचया आपणा काजा, करनी दा करता हो के वेख वखाईआ। निरगुण नूर जोत परकाश करे देस माझा, मजलस भगतां नाल बणाईआ। धुर प्रेम दा बख्श अनुरागा, आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया नाल तबला, आवाज़ आपणी रिहा सुणाईआ। कलयुग जीव नार रिहो कोई ना अबला, मालक इक्को लैणा प्रनाईआ। जिस नूं कहिंदे परमेश्वर पति कमला, कँवल नैण धुरदरगाहीआ। जो सदा रहत बिन अमलां, कर्म कांड विच कदे ना आईआ। जिस ने रूप बणाया त्रैलोकी नाथ उपर जमना, तटां उत्ते खेल खिलाईआ। जिस ने ईसा मूसा मुहम्मद खिलाया चमना, गुलशन उम्मत दिता महकाईआ। जिस ने नानक भेज्या वास्ते अमना, सिदक सबूरी झोली पाईआ। जिस ने
❋
❋
गोबिन्द हुक्म सुणाया दूतां दुष्टां दंडणा, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सब नूं दस्सणी इक्को बन्दना, बन्दगी इक्को इक समझाईआ। आत्म ब्रह्म देणा अनन्दना, रसना रस ना कोए वड्याईआ। साचा नूर चमकाउणा चन्दना, जोती जोत जोत रुशनाईआ। साचे गुरमुखां लाउणा अंगना, गोदी धुर दी लैणा बहाईआ। साचा नाम किसे दवारिउँ पए ना मँगणा, घर भण्डारा देणा भराईआ । तेरा नाउँ सूरा सरबंगणा, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द दी महिमा की करे लाल नंदना, नंद लाल जी थोड़्ही गया सुणाईआ। फ़ारसी दे दो चार अक्खर जिस नूं दिते गंढ्ढणा, ओह गंढ्ढ गया पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। जोड़ी वाजा कहे असां दोहां गाया प्रभ दा राग, नानक नाम वड्याईआ। साडी उँगलां हथ्थां नाल खुल्ह गई जाग, सोई सुरती लई अंगड़ाईआ। साडे अन्तर आया वैराग, वैरी दुश्मन बाहर कढ्ढाईआ। साडी हँस बुद्धी होई काग, जिस वेले नाद सुणया धुरदरगाहीआ। साडा खेड़ा होया आबाद, काया वज्जी वधाईआ। ओसे वेले सच सरनाई गए लाग, निवण सु अक्खर सिख्या आपणे विच समाईआ। कर के वड वड भाग, भागांवाला आपणा आप बणाईआ। जिस दा मुहब्बत वाला शब्दी धार उडदा बाज़, बाजां वाला होए सहाईआ। वाजा जोड़ी कहे सुलखणी घड़ी होई आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। जेहड़े प्रेम प्रीती अंदर पतित पुनीती आए भाज, भजन बन्दगी दिता सुणाईआ। एन्हां गोबिन्द नाल तिन्न दिन पिछले जन्म विच कीता सी साथ, आपणा संग बणाईआ। एह नकलीए हुंदे सी भाट, सोभा सतिगुर घर समझाईआ। उन्हां दा लेखा पूरब जन्म चुकाया हथ्थो हाथ, बाकी अवर ना कोए रखाईआ। रसना गाई सतिगुर महिमा दी गाथ, लेखे प्रभ साचा लए लगाईआ। आसा मनसा मन कल्पणा तों परे पूरी करे आस, प्रेम मुहब्बत प्यार विच सतिगुर दरस दी तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म ब्रह्म हर घट देवणहारा प्रकाश, अन्ध अज्ञान विच्चों आपणा नाम करे रुशनाईआ।
२३ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ साधू सिँघ दे गृह फगवाड़ा
सदी चौधवीं कहे मैनूं दस्से फ़लक वाला सतारा, सतह बुलंदी उत्ते ध्यान लगाईआ। दूर दुराडा चन्द करे इशारा, चन्द्रमा दी धार बेपरवाहीआ। दोहां दा की लेखा विच संसारा, संसार सागर भेव देणा खुल्हाईआ । जिस कारण निरगुण धार आया दुबारा, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। की करे खेल सच निरँकारा, निराकार हुक्म वरताईआ। लख चुरासी
❋
❋
वेखे जीव गवारा, गदागर हो के फोल फुलाईआ। जेहड़े करदे चरण कँवल निमस्कारा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। उन्हां मेला मेले सच दरबारा, दरगाह साची इक सुहाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर वेखण इक उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता बेपरवाहीआ। चन्द सितारा कहे की खेल करे भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। क्यों साडा उठाए निशान, निशाने विच समझाईआ। असीं सुण के होए हैरान, हैरानी साडे अन्तर आईआ। साडी चुक्कण लग्गी काण, वेला वक्त दए गवाहीआ। मुहम्मद सुणे ना कोए फ़रमान, फ़रमांबरदार नज़र कोए ना आईआ। सारे होए हैरान, हैरानी अंदर ढेरीआं ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा वेख वखाईआ। चन्द सितार कहे साडा कलमे वाला निशान, कायनात उडाईआ। साडा जोबन नौजवान, नूर नुराना सोभा पाईआ। साडा मन्दिर सच मकान, सच दुआरा इक वखाईआ। साडा सतिगुर मेहरवान, महबूब धुरदरगाहीआ। साडा मालक वाली दो जहान, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। साडा दाता देवे दान, दयावान झोली आप भराईआ। साडा साहिब देवे ज्ञान, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। असीं वेख होए हैरान, हैरानी साडे अंदर छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सब दी करे पहचान, बेपहचान रहिण कोए ना पाईआ।