२३ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ गुरमीत सिँघ दे गृह फराला ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं गई मुहम्मद वाली उत्ते क़बर, मक़बरा वेख्या चाँईं चाँईंआ। धाहीं मार के किहा किथ्थे तेरा उम्मत वाला टब्बर, साक सन्बंध मुख छुपाईआ। अगम्मी आवाज़ आई निगाह मार वल्ल शेर बब्बर, जो भय भयानक आपणी खेल खिलाईआ। थोड़्हा समां कर होर सबर, बेसबरी चारों कुण्ट दयां वखाईआ। मेरी बदल रही नज़र, नदरी नदर निहाल ना कोए कराईआ। किसे दा रहिणा नहीं कोई क़दर, क़ुदरत दा मालक हुक्म वरताईआ। चारों कुण्ट पैणा ग़दर, गदागर होवे लोकाईआ। दीनां मज़हबां करना पध्धर, हद्द बन्नां विच ना कोए अटकाईआ। सब दी पूरी आसा करां सध्धर, सदमे सब दे वेख वखाईआ। नी मैं की करन आया अदल, इन्साफ धुर दा इक जणाईआ। दीन दुनी दा ख़ाका देणा बदल, बदला चुकावां चाँईं चाँईंआ। सच दुआरा इक्को दस्सां लँघण, जिथ्थे मेला मिले शहिनशाहीआ। धर्म धार वखावां पलँघन, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। नाम निधान वज्जे मृदँगण, तम्बुरा तन्द सितार ना
❋
❋
कोए हिलाईआ। करे खेल सूरा सरबंगन, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं सब नूं दस्सां इक्को बन्दन, डंडावत सजदा इक दृढ़ाईआ। भेव चुकावां खण्ड ब्रह्मण्डण, वरभण्डण परदा लाहीआ। झगड़ा रहे ना काया माटी बदन, आत्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। चरण धूढ़ी करावां इक्को मजन, दुरमति मैल धुआईआ। सृष्ट सबाई बण के सज्जण, सगला संगी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि देवणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मुहम्मद दी क़बर दे अंदर मारी झाकी, आपणी अक्ख चुराईआ । ओथे दिस्सया कोई ना साथी, मेरी राम दुहाईआ। पुच्छे कोई किसे ना वाती, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैं सुणाई अगम्मी बाती, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। किथे गए मुहम्मदा साथी, सगला संग तजाईआ। मैं तेरी मन्नदी रही आखी, आख़र तोड़ निभाईआ। हुण मिल गई मैनूं परम पुरख दी पाती, सुनेहड़ा दिता सुणाईआ। नाता तोड़ के ताई चाची, मासी फुफी देणी तजाईआ। मंज़ल चढ़ के वेख घाटी, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे वस्से पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। ओथे तेरी धार धार बणाए साची, सच सच वड्याईआ। मैं कोई तन वजूद नहीं तन माटी ख़ाकी, रजो तमो सतो नाल वड्याईआ। मैं निरगुण नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश्त कीता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे क़बरस्तान विच दिस्सया इक रुक्का, बिन अक्खरां नज़री आईआ। इक मूधा उलटिआ हुक्का, हुक्म धुर दा राह तकाईआ। जिस दे विच नहीं कोई तुक्का, तुख्म तासीर रिहा बदलाईआ । इक रूप दिस्सया चार जुग दा भुक्खा, जिस दी तृष्ना ना कोए बुझाईआ। इक बिन छप्पर छन्न तों दिस्सया झुग्गा, जो परवरदिगार आप सुहाईआ। हज़रत मुहम्मद होया बुढ्ढा, हथ्थ कमर उत्ते टिकाईआ। हथ्थ विच फड़या मोटा गुॅदा, हौली हौली चले आपणा पन्ध मुकाईआ। पता नहीं की हाल होणा उत्ते बसुधा, धरनी की की खेल वखाईआ। पुरख अकाला बदलण वाला जुगा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा समझया किसे ना मुद्दा, मुद्दतां तों बैठे राह तकाईआ। ओह अन्त अख़ीर आपे पुज्जा, पूजनीक शहिनशाहीआ। जिस दा खेल रहे ना लुका, लुक़मान बैठा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं क़बर दे अंदर वेख्या परदा, पर्दानशीं दया कमाईआ। जगत जहान तक्कया सड़दा, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। कूड़े वहिण वेख्या हढ़दा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। पर्दा खुल्हिआ किसे ना सच्चे दर दा, मंज़ल हक़ ना कोए चढ़ाईआ। मुरीद मुर्शद साथ जावे छडदा, संगी संग ना कोए बणाईआ। नाता मुकदा जावे मास नाड़ी हड्ड दा, तन वजूद ना कोए वड्याईआ।
❋
❋
मार्ग मिले ना साचे पद दा, मंज़ल महबूब ना कोए चढ़ाईआ। नज़ारा तक्कया कलयुग बद दा, बदी घर घर रिहा वखाईआ। खेल वेख्या दीन मज़हब दी हद्द दा, वंडां विच वंडीआं आप जणाईआ। नज़ारा वेख्या ओस पुरख समरथ दा, जो सर्ब कला अख्वाईआ। जो जुग जुग पैज रखदा, नित नित होए सहाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां मार्ग दस्सदा, शब्द संदेसे विच सुणाईआ। अन्तिम खेल करे हक़ीक़ी हक़ दा, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। मुहम्मद दी क़बर कहे सुण सदी चौधवीं बुढड़ी माई, सच दयां सुणाईआ। मेरी परदयां विच दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी रही कुरलाईआ। मुहम्मद दी शरअ बणी कसाई, छुरीआं हथ्थां विच उठाईआ। उम्मत होण लग्गी जुदाई, साचा संग ना कोए निभाईआ। जेहड़ा गोबिन्द बूटा पुटया काही, ओह जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। जेहड़े बच्चे नीहां हेठ दबाई, ओह मैनूं रहे हिलाईआ। मेरा अन्तर ख़ाली विच वस्त कोए नाहीं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दा धर्म आप उपजाईआ। क़बर कहे मेरे अंदर ना कोई मिट्टी ना कोई ख़ाक, हड्ड मास नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। मैं मुरीदां मुर्दा होण दी दस्सां जाच, जीवत आपणा रूप लवो बदलाईआ। धुर दे मुर्शद दा रखो सदा साथ, सगला संग बणाईआ। सदी चौधवीं आई अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मुहम्मद दी महरम वाली ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। जिस दी सारे करन तलाश, खोजण थाउँ थाईंआ। ओह करनी दा करता करे जोत प्रकाश, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। पैगग्बरां करे दासी दास, सेवक सेवा रूप प्रगटाईआ । मेरे अंदरों सब कुछ रिहा भाख, भाख्या धुर दी देवां सुणाईआ। मुहम्मद दा पूरा होण लग्गा भविख्त वाक्, पेशीनगोई वेख वखाईआ। मेरे अंदर किसे नबी दी छुपी नहीं कोई ज़ात, जलवा नूर ना कोए चमकाईआ । मैं ते धरती विच पुट्टी खाड, बैठी आपणा आसण लाईआ । ईसा मेरे विच वड़न लग्गयां तिन्न वारी मुखों किहा गाॅड, बिना रूह तों कलमा गाईआ। मुहम्मद अंदर वड़ के किहा मैनूं वाहिद, मेरा मालक नूर ख़ुदाईआ । मैनूं इक्को गल्ल मुहम्मद दी रही याद, सो सब नूं दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब ने होणा बरबाद, बदी करन वाला रहिण कोए ना पाईआ। जेहड़ा ख़ुशीआं नाल लगाया बाग़, गुलशन मात महकाईआ। इहदा बुझणा अन्त चराग़, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। क़बर कहे एह मेरी धीमी जेही आवाज़, हौली हौौली सुणाईआ। सारा छब्बी पोह नूं दस्सूं राज़, की मुहम्मद आपणी हमद विच आसा गया रखाईआ। की नानक ने नौ फ़िकरे बोले विच बग़दाद, जिस नूं अज्ज तक ना कोए समझाईआ। की नग़मा किहा जिस वेले गोबिन्द ने उँगल उत्तों उडाया बाज़, बाजां वाले
❋
❋
आपणा ध्यान लगाईआ। क़बर कहे मैं सब दी सुणदी रही आवाज़, सुण सुण आपणा झट लँघाईआ। इक दिन सारयां कट्ठयां किहा साडे मालक दे सिर ते होणा ताज, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उस दे अग्गे ना कोई सवाल ना कोई जवाब, बोलबाला अग्गे ना कोए सुणाईआ। सारयां झुक झुक करना आदाब, नमस्तयां विच सीस निवाईआ। कबर कहे मुहम्मद ने होर दस्सया ओस दे कोल अगम्मी किताब, कुतबख़ाने विच ना कोए टिकाईआ। जिस दा लेखा नहीं हिसाब, गिणती विच गणत ना कोए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। क़बर कहे मुहम्मद ने तिन्न वार किहा अल्ला मेरे अहिबाब, तेरी बेपरवाहीआ। मेरे पिच्छों नानक आवे लै के तेरी रबाब, तूं ही तूं ही राग अलाईआ। ना ओह सन्त होवे ना ओह जगत वाला साध, पैगग्बरां वाला रूप ना कोए धराईआ। ना ओह हक़ीक़ी होवे ना होवे इश्क मजाज़, दोहां तों परे तेरा खेल बेपरवाहीआ। ओहनूं बख्शणा ओह ख़ताब, जो ख़ता सब दी मुआफ़ कराईआ । ओह फिर तैनूं करे याद, तेरा ध्यान लगाईआ । अन्तर अन्तर मार आवाज़, परवरदिगार दए सुणाईआ। जिस वेले सृष्टी दी दृष्टी होण लग्गे बरबाद, साधना सच ना कोए कराईआ। दीन दुनी दा विगड़न लग्गे समाज, गुर अवतार पैगग्बर ना कोए सहाईआ। तूं खेल खिलाउणा आप, आपणी दया कमाईआ। मैं परवरदिगार तैनूं मन्नया बाप, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। नानक ने गाउणा तेरा सोहँ जाप, आसा मुहम्मद इक जणाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट वधणा पाप, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मनुआ मन होणा गुस्ताख़, मनमति करे लड़ाईआ। ओस वेले तूं प्रगट होवीं साख्यात, निरगुण निरवैर निराकार आपणी दया कमाईआ। झगड़ा मुका देईं दीन मज़हब काग़ज़ात, हिस्सा वंड ना कोए वखाईआ। सानूं सब नूं देईं शाबाश, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। असीं तक्कीए तेरा नूर जोत प्रकाश, चारों कुण्ट डगमगाईआ। क़बरां विच्चों पैगग्बरां नूं करीं ख़लास, मक़बरिआं विच ना कोए वड्याईआ। सन्त सुहेले करीं तलाश, काया काअबा फोल फुलाईआ। कूड़ कल्पणा करीं फ़ाश, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। मेरी इक्को आसा मनसा इक्को अन्त अख़ीरी सास, साह साह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। मुहम्मद क़बर कहे तूं सारे करने क़ाबू, बचया रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा मेटणा वाधू, वाधल रूप ना कोए दरसाईआ। दीन मज़हब इक दूजे नाल मिलावण बाज़ू, बाज़ीगर आपणा डंक देणा वजाईआ। तेरे भगत धुर दे होण साधू, साधना सच देणी समझाईआ। जो जन सरन सरनाई तेरी लागू, लग मातर दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरे धर्म दुआरे सतिजुग विच कोए ना पीए तमाकू, मुहम्मद रो के रिहा
❋
❋
सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर निगाह इक उठाईआ। मुहम्मद क़बर कहे प्रभ मेट देणा तूं धब्बा, धोबी हो के करीं सफ़ाईआ। सच पैगग्बरां दा बण के अब्बा, अम्मी आपणी गोद उठाईआ। तेरा नूर ज़हूर जल्वागर खेल होवे बग्गा, बग़लगीर करीं लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दा लेखे ला के अग्गा, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचे ना कोई बक्करी गाँ खाए ढग्गा, छुरी चले ना जगत कसाईआ । सारे मन्नण तेरी रज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। अमृत रस दा देणा मज़ा, आबेहयात प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदी चौधवीं कहे नौ गुरमुख चढ़े होण उपर गड्डा, गाईड गाॅड वेख वखाईआ।
२४ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ मनसा सिँघ दे गृह फराला ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद क़बर चौदां हथ्थ डूँघी, चौदस चन्द चमकाईआ। जिस दे नाल रखी इक खूंडी, क़दमां नाल छुहाईआ। इक रेत दी भर के चूंडी, दोहां चरणां विच रखाईआ। ढाई फ़ुट दी कोल टिकाई तूम्बी, लहिंदी दिशा सोभा पाईआ। इक पोटली रखी सवा पा रूं दी, चिट्टी सफ़ैद दिती टिकाईआ। इक बेड़ी रखी नबी नूह दी, छोटी जेही बणाईआ। इक लज्ज टिकाई नाल खूह दी, मोटी पतली ना कोए समझाईआ । इक बेरी टाहणी ल्यांदी जूह दी, जंगल विच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे जिस वेले मुहम्मद नूं कीता दफ़न, दफ़ा दफ़तर विच लगाईआ। चार कन्नीआं वाला उत्ते पाया कफ़न, चारों तरफ़ रंग रंगाईआ। उपर किउड़ा लग्गा बरसण, गुल रूप महकाईआ। मुरीदां कीता दर्शन, पर्दा ठोडी तों उपर उठाईआ। सब दा दिल लग्गा भटकण, हौक्यां विच हिलाईआ। ओस वेले बद्दल लग्गा सी गरजण, घनघोर घटा छाईआ। सूफ़ी फ़कीरां दा टोला सी इक दरजन, बारां मस्त नज़री आईआ। ओह करन लग्गे अर्ज़न, ख़ुद ख़ुदा तेरी बेपरवाहीआ। एह खेल तेरा असचरजन, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं करां की ताअरीफ़, सिफ्तां विच सालाहीआ। क़बर दे कोल आया इक ज़ईफ़, ज़ईफ़उलउमर नज़री आईआ। उस दे हथ्थ विच फड़ी निक्की जिही मसीत, हुजरां हथ्थां नाल बणाईआ। इक वलज़ाज़ू लिख्या अक्खर उत्ते तवीत, ताज़ा ल्या बणाईआ। मुखों कहे मुहम्मदा तूं ते राज़ी करदा सैं मरीज़, क्यों मुर्दा हो के गोर समाईआ। नाल
❋
❋
सपारे पढ़ क़ुरान मजीद, मुखों रिहा अल्हाईआ । जिस ख़ुदा दी कर के ग्यों ताईद, उहदा परदा कवण उठाईआ। हुक्मे अंदर कीती ताकीद, फ़रमानिआं विच जणाईआ। आप ओस दा बण के अज़ीज़, सेवा आज़म वाली कमाईआ। अक्खरां दा बण हफ़ीज़, हरफ़ हिफ़ज़ गया कराईआ। केहड़ा लुतफ़ ते केहड़ा लतीफ़, लतीफ़ा अगला कवण समझाईआ। क्यों तत्तां तुट्टी प्रीत, रूह कीती जुदाईआ। तन होया क्यों पलीत, ख़ाक विच दबाईआ। किधर गई तेरी बख्शीश, रहमत नूर अलाहीआ। जिस दे चरणां क़दमां झुकदा सीस, क्यों चलया ख़ाक लुकाईआ। वड़ बैठों काया माटी रख के क़बरां बीच, मक़बरिआं विच सालाहीआ। फेर करीए कदों उडीक, सच देणा समझाईआ। मुहम्मद आशा कहे मैं नाचीज़, जगत निमाणी सेव कमाईआ। मेरे अमाम दी रखो उम्मीद, जो अमलां तों बाहर नूर ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं जाण दयो बीत, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। फिर आपे आवे साहिब परवरदिगार जो लहिणा देणा मुकाए अबलीस, चार यारी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे क़बर विच दो कबूतर दे रखे खम्ब, सज्जे खब्बे टिकाईआ। नौ पत्ते रखे अम्ब, दूर दुराडे लए मँगाईआ। इक टोटा रख्या नाल चम्म, सवा हथ्थ सोभा पाईआ। इक लिख के रख्या ख़ुशी ग़म, दोवें रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे क़बर विच सवा पा रखी निआज़, सत्तां रंगां सोभा पाईआ। इक तांबे दा रख्या एज़ाज़, मुहम्मद अहमद नाम लिखाईआ। इक यसू सुहाया करास, सज्जे हथ्थ नाल छुहाईआ। इक पाणी दा भर ग्लास, सीस नाल टिकाईआ। इक टुकड़ा रख के चाक, आपणी ख़ुशी बणाईआ। इक फट्टी रख के ताक, खिड़की दिती सुहाईआ। इक कोरी रख किताब, कानी क़लम नाल टिकाईआ। इक चार मुरीदां सिर तों पुट्ट के झाट, वाल पंज पंज टिकाईआ। इक टुट्टी रस्सी कढ्ढके विच्चों खाट, अंदर दिती रखाईआ। इक नीला रूप बणा आकाश, गत्ते उत्ते रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे कबर अंदर रख्या रंग नीला, नीलम विच्चों वंड वंडाईआ। सवा गिठ दा रख्या तीला, माशे नौ वज़न समझाईआ। इक दोपट्टा धरया गीला, ढाई गज़ वंड वंडाईआ। इक अक्खरां दा बणा क़बीला, उम्मत नबी नाल मिलाईआ। इक बस्तर रंग के पीला, थल्ले दिता विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चाढ़्हनहारा रंग भीन्ना, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
❋
❋
२४ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ चरण कौर दे गृह फराला ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद नूं अन्त वेले होई दरद, दर्द दर्द विच्चों उपजाईआ। ओसे वेले ओहनूं नज़री आई चौदां तबक दी फ़रद, लेखा वेख्या थाउँ थाईंआ। नाल चमकदी दिसी करद, जो शरअ कसाई रूप वटाईआ। अन्त उडदी दिसी गरद, अन्ध अन्धेर लोकाईआ। प्रगट वेख्या सूरबीर मर्दाना मर्द, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। आपा होया ज़रद, लाली रही ना राईआ। निगाह मारी उम्मत कोल नहीं कोई खरच, कलमा हक़ नज़र कोए ना आईआ। ख़ाली वेखे चर्च, चरागाहां विच दुहाईआ। तक्कया उपर फ़र्श, फ़लक परे रुशनाईआ। झाती मारी ख़लक, चारों कुण्ट दुहाईआ। पुठ्ठी होई नरद, सारपाशा रिहा समझाईआ । आवाज़ सुणी गरज, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। कुछ अन्त कर ला अर्ज़, आरज़ू दे दृढ़ाईआ। अगला खेल वेख असचरज, की करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद तक्कया अजब नज़ारा, अमीर ग़रीब वेख वखाईआ। सदी दा सदमे वाला किनारा, आहला अदना रिहा कुरलाईआ। करे खेल परवरदिगारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ । जो निरगुण धार लए अवतारा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। खेल वेखे विच संसारा, शरअ शरीअत फोल फुलाईआ। वेस वटा के आप दुबारा, दो जहानां परदा लाहीआ। लहिणा चुका तेई अवतारा, मूसा ईसा मुहम्मद लेखा झोली पाईआ। अग्गे वेख्या दसां गुरुआं दा पसारा, नानक गोबिन्द वज्जे वधाईआ। इस तों परे अमामां दा अमाम बण सिक्दारा, शाहो भूप खेल खिलाईआ। जिस नूं कहिंदे कहिणगे कल्की अवतारा, कल आपणी कार कमाईआ। सृष्टी दी दृष्टी कर गिरफ्तारा, फ़रिशतिआं दा इष्ट दए बदलाईआ। चार जुग दी बदल के धर्म धार दी धारा, दफ़ा आपणी इक समझाईआ। जिस दा लेख लिखे आपणे हुक्म नाम नाल इशारा, बुद्धी विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दे अन्तर पई चीस, दु:ख दिता सताईआ। वट्ट के हक़ कसीस, क़सम खा के दिता जणाईआ। मेरे साहिब स्वामी जगदीश, तेरी बेपरवाहीआ। मैं बिना खंजर तों होण लग्गा शहीद, शहादत दयां भुगताईआ। मेरी मनसा पूरी करनी उम्मीद, आमद विच तेरा राह तकाईआ। हुण सौणा मुहब्बत वाली नींद, ग़फ्लत ग़ाफ़ल रहे ना राईआ। मैं बरदा तेरा नाचीज़, अज़ीज़ बण के सेव कमाईआ। मेरे कलमे दी करीं तसदीक़, मेहर नज़र इक उठाईआ। चौदां सदीआं दिसण नज़दीक, पैंडा दूर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे
❋
❋
मुहम्मद दे अंदर पई हुक्क, हू अल्ला अल्ला हू नाअरा दिता लाईआ । उहनूं नज़री आया ओस वेले सुक्का इक टुक्क, टुकड़ा बेहा रूप वखाईआ। फिर बिना कन्नां तों सुणी तुक, सोहँ राग अगम्म अथाहीआ। फिर किसे ने हौली जिही ल्या पुच्छ, मुहम्मदा की आशा होर वधाईआ। फेर अनडिठा गया छुप, नेत्र नूर ना कोए चमकाईआ। फेर हौली जिही चुक्क, हलूणा दिता लगाईआ। वेख तेरे पिच्छों मेरा गोबिन्द आउण वाला पुत, सुत दुलारा दयां वखाईआ। जिस नूं देवां सब कुछ, कशमकश दा झगड़ा दयां मुकाईआ। जिस कटाउणी नहीं दाढ़ी मुच्छ, केस सीस जगदीश सोभा पाईआ। मेरे प्यार दी सोहणी सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी धुर दे नाल महकाईआ। जिस दा सजदा बिना क़दमां तों मेरे चरण जावे झुक, झाकी अगली फेर दृढ़ाईआ। तत सरीर दा मिटा के दु:ख, दर्दां दा डेरा ढाहीआ। बदला के रूप मानस मनुक्ख, शब्दी धार करां अगवाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी माणे आप मौज, माण निमाणयां आपणा रंग रंगाईआ।
२४ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ बीबी हरभजन कौर दे गृह पिंड कोटली थान सिँघ ज़िला जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मैं क़बरां नूं कीती हासी, हस्स के ताली दिती वजाईआ। नी तुहाडे विच वड़े जो चढ़ गए उत्ते फाँसी, सलीब गल दे विच लटकाईआ। जिन्हां रीती मिटाई पंडतां वाली काशी, कशमकश कीती नाम ख़ुदाईआ। अज्ज रिहा ना कोई साथी, तत्तां वाला संग ना कोए निभाईआ। अञ्जील क़ुरान लिख के दे गए पाती, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सिफ्तां वाले अक्खर बणाए लुगाती, मैहनिआं विच छुपाईआ। इक दूजे दा रिहा ना कोए जमाती, सगला संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करता खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मक़बरिआं वेख मारी मैं ताली, तली तली नाल ठुकराईआ। हुण अन्त दी करे कवण दलाली, विचोला गया मुख छुपाईआ। किधर मँगता जाए सवाली, किस अग्गे झोली डाहीआ। तत्तां वाला होया ख़ाली, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। बाग़ दा रिहा अन्त ना माली, हरया सिंच ना कोए कराईआ। हुण कवण वेखे शाली, शाला कवण दए वड्याईआ। सिरफ़ हरफ़ां वाली रैह गई कवाली, सदां विच आवाज़ सुणाईआ। लेखा वेख्या मैं हाली, हालत दयां जणाईआ। जिथ्थे मुहम्मद दा मक़बरा ओथे बिरछ हुंदा सी टाहली, शीशम कहि जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
करे खेल साचा हरि, सद आपणा भेव चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मक़बरे वेखे नाल अक्खां, बिन नेत्र नैण खुल्हाईआ। फिर हथ्थ मारया उत्ते पट्टां, आवाज़ लई प्रगटाईआ। फेर ठोडी उत्ते उँगली रखां, सोचां विच आपणा आप डुबाईआ। फिर चार कुण्ट नस्सां, भज्जी वाहो दाहीआ। फेर दुहथ्थढ़ मारी पट्टा, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। केहड़ा लाहा खट्टां, कवण मिले वड्याईआ। फिर चौदां तबक तक्कां, चारों तरफ़ वेख वखाईआ। फिर भज्ज के नठ्ठ के थक्कां, हिम्मत रहे ना राईआ। फेर लुक के विच कक्खां, ओढ्ढन ल्या बणाईआ। फिर खाण नूं लभ्भां भत्ता, खोज्यां हथ्थ किछ ना आईआ। फिर पाणी लभ्भां तत्तां, नहा धो के ख़ुशी मनाईआ। फिर मैं घुट्टण लग्गी आपणीआं लत्तां, उँगलीआं नाल दबाईआ। मैनूं समझ आई इक रता, किसे अंदरों दिता हिलाईआ। झट वखाया अगम्मी गत्ता, जिस दी गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। उत्ते नज़री आया मक्का, मुकम्मल दिता समझाईआ। फिर आपणे अंदर ढका, नूर ना कोए रुशनाईआ। फिर कढ्ढके इक टका, क़ीमत दिती वखाईआ। फिर सूई दा वखा के नक्का, मार्ग छोटा दिता समझाईआ। फिर मेरी धौण ते मारया धफ्फा, पैर दिता हिलाईआ। फिर गुस्से विच होया ख़फ़ा, आपणा भय वखाईआ। अन्त सब दा लेखा कर के रफ़ा, लोकमात रहिण ना पाईआ। एकँकार दी इक्को धारा लभ्भ के दफ़ा, जिस दी तरमीम ना कोए कराईआ। बिन अक्खरां वाला वेख तीजा सफ़ा, जो सफ़ा सब दी साफ़ कराईआ। फिर मेहरवान हो के दिता गफ्फा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। इस दे विच्चों तैनूं होवे नफ़ा, वाधा भगतां नाल बणाईआ। मैं जोड़ के दोवें हथ्थां, सीस दिता निवाईआ। ओधरों वगण लग्गा ठक्का, ठंडी पवण चलाईआ। मेरे पैर विच चुभ गया डक्का, दर्द नाल सताईआ। ओधरों कोई बण के आ गया हट्टा कट्टा, सूरबीर नाउँ धराईआ। हथ्थ मारे उपर पट्टां, गुर अवतार पैगग्बरां रिहा हिलाईआ। कहे तीर निशाने नाल फटां, नाम अणयाला रिहा चलाईआ। फिर वधा के आपणीआं जटां, जटा जूट दिता समझाईआ। फिर मख़ौल विच करन लग प्या ठट्ठा, ठोकरां नाल सताईआ। मैं खेल वेखणा तत्तां अठ्ठां, पंज तिन्न परदा लाहीआ। सब दा लहिणा मुकाउणा इक्ठा, चार जुग दा पन्ध चुकाईआ। दीन मज़हब दा मेटणा रट्टा, राटीकीन ना कोए वड्याईआ। इक्को धुर दा दस्सणा टप्पा, तूं मेरा मैं तेरा इक पढ़ाईआ। सदी चौधवीं सब दे उत्ते पाउणा छप्पा, सिर सके ना कोए उठाईआ। मेरे प्रेम दा पैहला पप्पा, पूरन परमेश्वर रूप अख्वाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां जो नाम दा दिता फक्का, फक्क सब दा हिस्सा कराईआ। इक्को हुक्म दे के सच्चा, सच दयां समझाईआ। सतिगुर रहे कोई ना कच्चा, कूड़ कुड़िआरां डेरा ढाहीआ। गुर शब्द होवे घर पक्का, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जिस दा लेख मिटे ना रता, रतन अमोलक गुरमुख
❋
❋
हीरे लए बणाईआ। बीज बीज आपणे वत्ता, फल फुलवाड़ी आप महकाईआ। चारों कुण्ट फिरे नस्सा, भज्जे वाहो दाहीआ। नाम भण्डारा दे के रसा, रस्ता अंदरों दए वखाईआ। सदी चौदवीं मक़बरिआं तों बाहर साहिब स्वामी सदा वसा, वसल आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द शब्द दी धार सब नूं मारनहार जफ्फा, बचया नज़र कोए ना आईआ।
२४ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ नगीना सिँघ दे गृह माडल हाउस जलन्धर
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद थोड़्हा रह गया समां, समाप्त होवे कूड़ लोकाईआ। की खेल वखावे बावा आदम हव्वा, भेव अभेदा दए जणाईआ। की संदेसा देवे धुर दी अम्मां, अम्मढ़ी कहि के जिस नूं सीस निवाईआ। कवण जगत तृष्ना मिटावे तमां, अन्तर तृप्त दए कराईआ। हरख सोग चुकाए ग़मा, ग़मख़ार वेख वखाईआ। अगला मार्ग दस्से नवां, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाईआ। झगड़ा मुकावे काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। एका रंग रंगाए पवण स्वास दमां, दामनगीर आप हो जाईआ। ममता मोह रहे ना मना, मन का मणका दए भुआईआ। इक्को फ़रमान कलमा सुणाए कन्नां, संदेसा शहिनशाहीआ। किथ्थे तेरा निशान जाणा तारा चन्ना, चन्द धुर दे दे दृढ़ाईआ। नबी रसूलां मुक्कण लग्गा बन्ना, बन्दगी अगली कवण समझाईआ। मुहम्मद रो के नेत्र छमछम्मा, छहिबर रिहा वखाईआ। मैं अन्त अख़ीरी इक इकल्ला, कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दीआं भविख्तां विच करदे आए गल्लां, पेशीनगोईआं विच सुणाईआ। ओह लेखा जाणे धुर दा अल्ला, आलमीन बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद उठ वेख बल धार, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। किधर गए तेरे चार यार, बेमुहार होई लोकाईआ। दह दिशा हाहाकार, हू हू नाअरा कोए ना लाईआ। कलमे विच प्या तकरार, झगड़े विच दुहाईआ। तेरे प्रेम दी करे ना कोए गुफ्तार, गुफ्त शनीद परदा ना कोए चुकाईआ। जलवा नूर ना कोए उज्यार, अन्ध अन्धेरा गया छाईआ। उम्मत उम्मती करे ना कोए ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। मुहम्मद कहे मेरे कोल चौदां सदीआं दा पटा, लिख्त बिन क़लम शाही रिहा वखाईआ। अग्गे पैणा दीन दुनी विच रट्टा, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। औह वेख ईसा फिरदा नठ्ठा, वीहवीं सदी दए दुहाईआ। औह वेख गोबिन्द सूरबीर हट्टा कट्टा, जोबनवन्ता नज़री आईआ। पुरख अकाल जो वस्से घट घटा,
❋
❋
सो खेल रिहा खलाईआ। निज नेत्र खोल्ह वेख आपणीआं अक्खां, नैणां नूर नूर चमकाईआ। मैं सच संदेसा दस्सां, दह दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद वेख की होया जगत हयाती, जीवण जुगती नज़र किसे ना आईआ । किधर गई तेरी प्रभाती, संध्या रोवे मारे धाहीआ। तेरी उम्मत अजे ना जागी, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। सब दी काया दिसे ख़ाली हांडी, वस्त अमोलक ना कोए टिकाईआ। जिन्हां ने रसना ख्हाधी ढांडी, उन्हां अन्त मिले सज़ाईआ। दुहाई देवे तेरा ईसा गवांढी, कूक कूक सुणाईआ। बिन पुरख अकाल दोहां दी पत जांदी, बिन परवरदिगार होए ना कोए सहाईआ। मैं तेरां सौ अठासी साल दी थक्की मांदी, पन्ध मुकाया चाँईं चाँईंआ। अन्तिम ओह राह तकांदी, जिस वेले अमाम अमामां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच स्वामी अन्तरजामी, घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणा भेव खुल्हाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं उठ छेती नाल झाक, इशारा दयां जणाईआ। तत वजूद तक्क ख़ाक, माया पड़दे फोल फुलाईआ। अन्त अख़ीरी वेख आपणा वाक्, जो सब नूं आया सुणाईआ। परदा खोल्ह के वेख ताक, तकवा रख नूर अलाहीआ। अन्तिम होई अन्धेरी रात, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरी ज़ात होई बदमाश, बदी घर घर डेरा लाईआ। रिहा रूह कोई ना पाक, पतित पापी रहे कुरलाईआ। मेरा देवे कोई ना साथ, संगी संग ना कोए सुहाईआ। मेरे हेठ नहीं कोई खाट, खटीआ रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद की खेल उत्ते असमानां, इस्म आज़म की जणाईआ। कवण हुक्म मिले फ़रमाना, फ़रमांबरदार बण के देणा सुणाईआ। की लिख्या लेख विच क़ुराना, मजीद दए दुहाईआ। की दे के आया बिआना, सौदा हक़ ख़ुदा दृढ़ाईआ। तेरी आशा दा बदल जाणा ज़माना, ज़िमीं ज़मां दए दुहाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलामा, ज़ंजीर बेनज़ीर दए कटाईआ। जिस दा वजणा इक दमामा, नौबत हक़ नाम सुणाईआ। सतिजुग साची दस्स कलामा, कलमयां तों बाहर दए समझाईआ । जिथ्थे मिले मेल श्री भगवाना, दूसर नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दा झुल्ले निशाना, निशाने कूड़े दए खपाईआ। मानव रहे ना कोए बेगाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण धार नूर नुराना धुरदरगाहीआ। मुहम्मद कहे सुण चौधवीं सदी मेरी अगम्मी आस, आहिस्ता आहिस्ता दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले मेरा अन्तिम पूरन होण लग्गा सी स्वास, जान लबां उत्ते आईआ। इक संदेसा गया सां आख, आख़र दिता दृढ़ाईआ। मुरीदो होइओ ना कोए गुस्ताख़, मुर्शद नाल करयो ना बेवफ़ाईआ। इक्को अल्ला नूं
❋
❋
करना याद, याददाशत इक दृढ़ाईआ। ईसा जिस नूं किहा गाॅड, वाहिद लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। जिस ने तुहानूं कीता आबाद, उम्मत दिती बणाईआ। अन्तिम ओसे ने करना बरबाद, सब दा लेख चुकाईआ। सृष्टी दा बदल देवे समाज, साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। अल्ला हू अन्ना हू इक्को लए आवाज़, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दए जणाईआ। जिस दे अग्गे गुर अवतार पैगग्बर असीं सारे होणे लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। उहदे जोती नूर दा झल सके कोई ना ताब, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। उस दे कोल बिन अक्खरां दी आदि जुगादी ओह लुग़ात, जिस दा नाम ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे की दस्सी गल्ल चंगी, मेरे अन्तर दे समझाईआ। मैनूं ऐं जापदा परवरदिगार बड़ा बहु ढंगी, अछल अछल्ल बेपरवाहीआ। जिस दी धार सदा दो रंगी, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। किस बिध सदी चौधवीं करे अन्त कन्ढ्ढी, पैंडा पन्ध मुकाईआ । पवण देवे ठंडी, स्वासां विच समाईआ। सृष्टी करे रंडी, धुर दा कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। दीन मज़हब वखावे डंडी, डंडावत आपणे विच छुपाईआ। अन्त सब दी कंड करे नंगी, हथ्थ पुश्त पनाह ना कोए रखाईआ। फेर प्रगट होवे सूरा सरबंगी, हरि करता नूर अलाहीआ। शब्दी गुरु उठाए जंगी, सूरबीर इक अख्वाईआ। झगड़ा मुकाए विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी डेरा लाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दी वेखे लिखी होई सन्धी, सनद सब दी फोल फुलाईआ। दीनां मज़हबां दी तोड़े पाबन्दी, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। नेत्र अक्ख रहिण ना देवे अन्धी, लोचण नैण करे रुशनाईआ। कल्पणा कूड़ कढ्ढे गन्दी, सुगंधी इक भराईआ। गुरमुख सन्त फ़कीर बणाए सच फ़रज़ंदी, अज़ीज़ आपणे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं संदेसा देवां पोप, पूरन ब्रह्म दृढ़ाईआ। क्यों सच हो गया अलोप, भेव दयो खुल्हाईआ। किधर गई निर्मल जोत, जोती जाता नूर गुसाईंआ। सोच रही किसे ना खोज, परदा सके ना कोए उठाईआ। किस नूं सजदे करदे रोज़, अक्खीं नूर ना कोए चमकाईआ। आत्म करे कदे ना भोग, परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। होया घर ना सच संजोग, विछोड़े विच सर्ब दुहाईआ। करास वाली काहदी मौज, गल विच रहे लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां उपर थल्ले नीचे, नीचां ऊचां वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां जो लाए बाग़ीचे, पत्त टहिणी जगत महकाईआ। मानव मानव वखरे वखरे आपणे कीते, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई लए बणाईआ। नाप के शरअ दे फीते, हद्दां वंड वंडाईआ। सुणा के ढोले गीते, अक्खरां नाल सुणाईआ। वखा के मन्दिर मसीते, शिवदवाल्यां मट्ठां विच भवाईआ।
❋
❋
मँगा के धुर दी भीखे, भिखारी लए बणाईआ। प्रभू दी सच हक़ मिली ना किसे प्रीते, प्रीतम मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। तेरां सौ अठासी साल एसे तर्हां बीते, बीती कहाणी देवां जणाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीटे, ऊचां नीचां रही लड़ाईआ। रंग चढ़या ना किसे तन चोली जगत मजीठे, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। नाम प्याले जाम किसे ना पीते, तृष्ना तृखा ना कोए गवाईआ। चौदां सदीआं दी मुहम्मदा तेरे कोल रसीदे, अग्गे मुणिआद ना कोए वधाईआ। आपणी दीन दुनी वल तक्क ला नाल दीदे, दीदा दानिस्ता अक्ख उठाईआ। फिर याद रहिणे दिन पिछले बीते, अगला भेव ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार बदलण वाला रीते, मन्दिर मसीतां खै्हड़ा दए छुडाईआ। दीन दुनी दी अंदर साफ़ करे नीते, नीतीवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद कहे हाए उफ़ बौहड़ी, सदी चौदवीं दयां सुणाईआ। क्यों उम्मत हो गई कौड़ी, फल रस ना कोए चखाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना पौड़ी, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। निरगुण धार निरगुण बन्न्हे कोई ना डोरी, नईआ डोले थाउँ थाईंआ। मेरे मेरे नालों करदे चोरी, चोरी ठग्गी जगत लोकाईआ। सच ईमान दी रही कोई ना जोड़ी, धुर दा मेल ना कोए रखाईआ। कुछ लेखा बाकी दिसदा सक्खर रोड़ी, नूर नबीआं नज़री आईआ। जिस दे कोल दात भोरी, भोरे विच बहि के झट लँघाईआ। घर छड्डके तेरां साल दी छोहरी, नाता दुनी आया तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर लेखा वेख वखाईआ। मुहम्मद कहे मैं की करां मता, मतल्ब भरी कूड़ लोकाईआ। साचा दिसे ना कोई भत्ता, आहार विचार ना कोए वड्याईआ। ख़ाली होया मक्का, काअबयां पई दुहाईआ। चारों कुण्ट पैंदा धक्का, ममता विच लड़ाईआ। भाई भाई रिहा ना सका, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। ऐं दिसदा झगड़ा पैणा बूरा कक्का, उम्मत नाल लड़ाईआ। एह खेल वेखणा अक्खां, सदी चौधवीं दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौजवान मर्द मर्दान, दो जहान वेखणहारा बिना अक्खां, जोती जाता पुरख बिधाता परवरदिगार सांझा यार जल्वागर नूर अलाहीआ।