पुस्तकालयभाग २१

२५ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ हरदयाल सिँघ दे गृह जलन्धर

सदी चौधवीं कहे मैं जल्वागर वेख्या नूर नुराना, मुबैण महिबान मेहरवान नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेहरवाना, सूरबीर सुल्तान शहिनशाहीआ। नाम संदेसा नित नवित्त देवे दो जहानां, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां संदेसा

❋

❋

इक सुणाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां देवणहारा दाना, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी झुलावणहारा इक निशाना, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं हो प्रधाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म रिहा सुणाईआ। जिस नूं सजदे करदे ज़िमीं असमाना, रवि ससि सुर्या चन्द बैठे सीस निवाईआ। जो लख चुरासी सति सरूपी धुर दा काहना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या मालक हक़, हक़ीक़त वाला नज़री आईआ। साहिब सुहेला सदा समरथ, सति सतिवादी सोभा पाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गाउँदी जस, ढोले सिफ्तां वाले सालाहीआ। जिस दी सरन सरनाई विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे ढठ्ठ, गुर अवतार पैगग्बर सीस रहे निवाईआ। जिस खेल खिलाया पंज तत त्रैगुण नाल अठ्ठ, आसा मनसा दिती भराईआ। सो संदेसा नर नरेशा देवणहारा सच, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया इक हज़ूर, हज़रतां दा हज़रत नज़री आईआ। जिस ने मूसा बख़श्या जोती जलवा कोहतूर, तुरिया तों परे कीती पढ़ाईआ। जिस ने लेखे लाया शाह मनसूर, मनसा सूफ़ीआं वेख वखाईआ। जो जुग चौकड़ी खेल करे ज़रूर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कार कमाईआ। जिस नूं कहिंदे पातशाह ग़फ़ूर, ग़फ्लत सब दी मेट मिटाईआ। भगत उधारना जिस दा दस्तूर, दस्तबरदार करे लोकाईआ। कूड़ी क्रिया कर ना मन्ज़ूर, अन्त अख़ीर धक्का देवे लाईआ। माया ममता मेट के कूड़, सच सुच्च दए वड्याईआ। गुरमुखां बख्श अगम्मी धूढ़, टिक्के मस्तक नाम रमाईआ । आसा मनसा पारब्रह्म ब्रह्म आपे पूर, आत्म परमात्म नाता जोड़े सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक एक, एकँकार नज़री आईआ। सतिजुग साची बख्शणहारा धर्म धार दी टेक, माया ममता कूड़ विकार मिटाईआ। खेल खिलाए बिन रूप रंग रेख, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कल वरताईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया माटी सच आपणे देस, दिशा निरंतर अन्तर फोल फुलाईआ। सच संदेसा देवे नाम संदेस, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। भगत सुहेला इक इक्केला जोती जाता हो के करे हेत, हितकारी हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी परदा उहला आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या धुरदरगाही परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस नूं डंडावत बन्दना सजदे करदे गुरु अवतार, पैगग्बर निउँ निउँ लागण पईंआ। सो हुक्म संदेसा देवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल रिहा समझाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं सृष्टी दृष्टी गई हार, इष्टी नज़र कोए ना आईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी नूर जोत कर उज्यार, उजाला करे थाउँ थाईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप देवे आपणी धार, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। जिस नूं बुद्धी विच समझ सके ना कोए संसार, अनभव आपणा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धर्म दी धार आप बंधाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक इक महबूब, मुहब्बत विच वड्याईआ। बैठा सच अरूज, आलीशान डेरा लाईआ। जिस दी मंज़ल हक़ मक्सूद, मेहरवान मेहरवान मेहरवान करे रुशनाईआ। जिधर तक्कां ओधर मौजूद, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। जगत कूड़ी क्रिया तोड़े हदूद, दीनां मज़हबां लेखा दए चुकाईआ। सति सच दस्से इक असूल, असलीअत आपणी दए समझाईआ। धुर संदेसा नाम देवे माकूल, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। हक़ मुहब्बत विच रहे मशग़ूल, दिवस रैण आपणा रंग रंगाईआ। मालक हो के कन्त कन्तूहल, नार भतार लए प्रनाईआ। जन भगतां बख्श के चरण धूढ़, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा, नर निरँकारा इक्को इक जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं करां इक अरज़ोई, आरज़ू सच सुणाईआ। मेरा साहिब मिलावे कोई, कोना कोना फोल फुलाईआ। जिस दी मुहम्मद पाई दरोही, दरोही नाम ख़ुदाईआ। उस दे दर मिले जग ढोई, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओसे दी मुहब्बत विच मोई, ज़िंदगी जीवण कम्म किसे ना आईआ। बिन नेत्र नैणां रोई, हन्झूआं हार बणाईआ। मैनूं सच सुभावे मेल मिलावे जो सोई, सो पुरख निरँजण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणा चौहन्दी कोई आपणा गोती, गौतम दा साथी नज़री आईआ। जिस दी सत्त रंग दी होवे धोती, कन्नी कन्नी नाल बंधाईआ। सिर दे उत्ते होवे बोदी, मुखों राम राम दुहाईआ। संधूर मलिआ होवे उपर ठोडी, त्रसूल मस्तक विच बणाईआ। गल चोला पाया होवे वांग जोगी, बाज़ू नज़र कोए ना आईआ। ओह ज़ात दा होवे सोढी, गोबिन्द वेखे चाँईं चाँईंआ। उस दी बुध्ध होवे ना कोझी, उजल नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तकणा खेल अपार, अपरम्पर दए वखाईआ। चार होवण मुहम्मदी यार, बलधारी नज़री आईआ। मुखों नाअरा कहिण पुकार, हू अल्ला तेरी बेपरवाहीआ। बग़लां विच होवे तलवार, मुख तिक्खा उपर रखाईआ। भज्जे फिरन चार चुफ़ार, घट्टा पैरां नाल उडाईआ। मुखों कहिण मुहम्मदी यार, महिबान बीदो तेरी वड्याईआ। या मुबीन इस्तिग़फ़ार, नाअरा हक़ हक़ सुणाईआ। छाती उत्ते खिच्ची होवे लकार, नाअरा हक़ हक़ सुणाईआ। उन्हां विच इक होवे घुम्यार, जिस दा पिछला

❋

❋

जन्म दयां समझाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप कराईआ। सदी चौधवीं कहे मैं अन्तिम ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। संदेसयां विच करां इज़हार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। वेखो खेल परवरदिगार, पारब्रह्म आपणा परदा रिहा उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छब्बी पोह दा करदी इंतज़ार, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो सहुञ्ज्णा आवे वार, वाहवा वज्जे हक़ वधाईआ। मैं निउँ निउँ करां निमस्कार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि अन्त ना पारावार, बेपरवाह बेअन्त आपणा हुक्म वरताईआ।

२५ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ महिंगा सिँघ दे गृह हरी पुर

सदी चौधवीं कहे प्रभ तेरी धार बारीक, जग नेत्र लोचण नैण नज़र किसे ना आईआ। पैगग्बर नक्क नाल कढ्ढदे वेखे लीक, लाईन आपणी आपणी जणाईआ। इक दूजे दी शहादत विच करन तसदीक़, सन्मुख हो के देण गवाहीआ। बौहड़ी दरोही यामबीन तेरी उडीक, लाशरीक तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त इक तेरे विच तौफीक़, ताबेदारी सब नूं देणी समझाईआ। साडी आसा मनसा पूरी करनी उम्मीद, तृष्ना पिछली देणी गवाईआ। भविख्तां विच लिख्तां विच असीं करा के आए उडीक, सदी सदीवी राह जणाईआ। सो वक्त पहुंचया नज़दीक, दूर दुराडे नेरन नेरा पर्दा देणा उठाईआ। किसे सन्त भगत सूफ़ी होणा ना पए शहीद, कलयुग कूड़ी क्रिया देणी मिटाईआ। निरगुण धार वेख आपणी दीद, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। धुर स्वामी बण रफ़ीक़, रिश्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। दीन दुनी होई फ़रीक़, फ़िरक्यां विच रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, अलख अगोचर अगम्म अथाह, दर तेरे सीस झुकाईआ । सदी चौधवीं कहे पैगग्बर रहे सहिम, सिर सके ना कोए उठाईआ। उम्मत किसे रही ना क़ायम, क़िआमत अन्तिम दए दुहाईआ। बिन तेरे करे कोए ना रहम, रहमत हक़ ना कोए कमाईआ। हिरदे अन्तर ना आवे चैन, सांतक सति ना कोए कराईआ। नेत्र खुल्ल्हे किसे ना ऐन, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मुरीद मुर्शद होए तरफ़ैन, यकतरफ़ रंग ना कोए रंगाईआ। किरपा कर मेरे मुबैन, बी ख़ैर अल्लाह तेरी दुहाईआ। तूं निरगुण धार आदि नरायण, नर हरि तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे पीर पैगग्बर वेखण उपर थल्ले, ज़िमीं असमानां ध्यान लगाईआ। धुर संदेसा कवण घल्ले, पैग़ामां विच करे

❋

❋

शनवाईआ। मुरीदां मुर्शदां छुट्टण लग्गे पल्ले, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। बौहड़ी सब ने रह जाणा कल्ले, दूजा नज़र कोए ना आईआ। करे खेल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जो वस्से निहचल धाम अटले, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर धरे कोए ना धीर, धीरज नज़र कोए ना आईआ। शरअ टुट्टण लग्गा ज़ंजीर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। सब दी बदलण लग्गी तक़दीर, तदबीर दस्से धुरदरगाहीआ। झगड़ा रहे ना ग़रीब अमीर, अमरापद इक समझाईआ। नाम खण्डा फड़ शमशीर, चारों कुंट रिहा चमकाईआ। दीन दुनी कर दिलगीर, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। हालत विगड़ी वेखे ज़मीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ । सदी चौधवीं कहे पैगग्बरां अन्तर दिसे हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। साडी उम्मत होई बेगानी, नाता जगत तुड़ाईआ। भुल्ली अगम्म कलामी, कायनात मुख भवाईआ। छड्डी मुहब्बत वाली ग़ुलामी, ग़ुरबत सब दे अंदर डेरा लाईआ। साडे नाम दी होई बदनामी, बदी विच कूड़ कुकर्म कमाईआ। अन्तिम सारे दिसण फ़ानी, बचया नज़र कोए ना पाईआ। लँघ गई बाल अवसथा नाल जवानी, बुढापा कलयुग रूप वटाईआ। पैगग्बर कहिण रहिणा नहीं कोई हुण बानी, दस्त बदस्त सारे सीस झुकाईआ। असीं देंदे आए बकरिआं क़ुरबानी, ईद बकरीद विच मनाईआ। हुण आउण वाली तुग्यानी, चारों कुण्ट लए रुड़्हाईआ। ममता मेटे शरअ बेईमानी, बेवा करे ख़लक ख़ुदाईआ। पुरख अकाला शाह सुल्तानी, धुर फ़रमाने रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल वेखणहारा रुहानी जिस्मानी, हर घट वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बरां पै गया फ़िकर, फ़िकरिआं विच सुणाईआ। परवरदिगार आपणी धारों आवे निकल, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। किसे नज़र ना आए शकल, बिन रूप रंग रेख खेल कराईआ। बुद्धी समझे कोए ना अक़ल, मनमति ना कोए चतुराईआ । आपणा खेल करे हरि हक़ल, हक़ीक़त आपणा राह चलाईआ। कूड़ी क्रिया कर के क़तल, धर्म दी धार लए प्रगटाईआ। जन भगतां वखा के आपणा वतन, सच दुआरा दए समझाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला जपण, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर मथ्थे उत्ते मारन हथ्थ, हथेली पेशानी. नाल मिलाईआ। की खेल करे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडा मुनारा रिहा ढठ्ठ, निशाना कूड़ दए गवाईआ। ज़ोर चले किसे ना हट्ठ, तेज तप ना कोए धराईआ। दीन मज़हब दी मेट के वट्ट, रस्ता साफ़ रिहा बणाईआ। इक्को नाम इक्को कलमा सृष्ट सबाई लैणा रट, रट्टा मज़हब रहे ना राईआ।

❋

❋

इक्को तीर्थ इक्को तट, इक्को घर दए समझाईआ। इक्को मन्दिर मसीत शिवदवाला मट्ठ, गुरदुआरा इक्को नज़री आईआ। इक्को नूर नुराना शब्द अगम्मी मारे सट्ट, सोई सुरती सर्ब जगाईआ। इक्को नाउँ निरँकार खोल्ह के हट्ट, वणज व्यपारा दए समझाईआ। इक्को तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म परमात्म आत्म होवे सांझा जस, सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगारा सांझा यारा करे सच पढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख वेख के करां हासी, ख़ुशी विच्चों ख़ुशी प्रगटाईआ। की हुक्म देवे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। किस बिध मेटे कलयुग अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। दीन मज़हब बणाए इक जमाती, इक्को पट्टी नाम दए समझाईआ। सब दा मालक पुरख अकाला बणे कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। चार कुण्ट दह दिशा दीन दुनी दी करे राखी, रखक हो के वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण देवे सच्चा साथी, आत्म परमात्म नाता जोड़े सहज सुभाईआ। मंज़ल अन्त कन्त भगवन्त चाढ़्हे अगम्मी घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिथ्थे झुकदे राम वशिष्ट त्रिलोकी नाथी, ईसा मूसा मुहम्मद सजदयां विच सीस निवाईआ। नानक निरगुण गोबिन्द धार जोत प्रकाशी, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा साहिब स्वामी कलयुग अन्त सब दी बदल देवे हयाती, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सर्ब दा साथी, सरगुण मेला मेले सहज सुभाईआ।

२६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ हरभजन कौर दे गृह हरीपुर

सदी चौधवीं कहे तेई अवतार करो ध्यान, अनदृष्ट वेख वखाईआ। सति सच दा रिहा ना कोए निशान, नव सति रिहा कुरलाईआ। माया ममता मोह वधी शैतान, शरअ शरीअत रही कुरलाईआ। धुर दा हुक्म मन्ने ना कोए फ़रमान, फ़रमांबरदार ना कोए अख्वाईआ। दीन दुनी होई बेईमान, बेवा वेखी कूड़ लोकाईआ। सोहे बंक ना कोए मकान, दुआरा तन ना कोए वड्याईआ। भुल्ले भरमे राज राजान, जगत शाह रहे कुरलाईआ । चारों कुण्ट होया वैरान, वैरी घर घर सोभा पाईआ। आत्म ब्रह्म सके ना कोए पहचान, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। रस मिले ना किसे पीण खाण, अमृत धार ना कोए वहाईआ। जोत जगे ना नूर महान, अन्ध अन्धेर ना कोए गवाईआ। सच स्वामी मिले ना आण, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। खेल वेखो श्री भगवान, हरि करता की कार कमाईआ। जोती जाता हो बलवान, पुरख बिधाता हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं बदल देणे हुक्मरान, हुक्म हुक्म विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

❋

❋

साचा वर, हरि करता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे वेखो पैगग्बर पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे दयां जणाईआ। नाम कलमा अणयाला मारे कोई ना तीर, तिक्खी मुक्खी धार ना कोए वखाईआ। ज़ात अज़ाती होई दिलगीर, धीरज धीर ना कोए बंधाईआ। शरअ टुट्टे ना कोए ज़ंजीर, छुरी दिसे जगत कसाईआ। साबत रिहा ना कोए फ़कीर, उल्मा इल्म ना कोए वड्याईआ। प्रभ दे पुज्जा ना कोए क़रीब, नेरन नेर ना दर्शन पाईआ । झगड़ा प्या अमीर ग़रीब, माया ममता होई हल्काईआ। साची देवे ना कोए तरतीब, तरीका ढंग ना कोए जणाईआ। प्रभ दा बणे ना कोए अज़ीज़, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सति सच दी करे ना कोए तमीज़, मुहब्बत हक़ ना कोए कमाईआ। वेखो खेल प्रभू अजीब, अजब निराला रिहा कराईआ। जो मालक ख़ालक आदि जुगादि क़दीम, क़ुदरत दा क़ादर बेपरवाहीआ। जिस दा महल अटल आलीशान अज़ीम, अर्श फ़र्श तों परे सोभा पाईआ । सो वखावणहारा अगम्मा सीन, सीमा सब दी फोल फुलाईआ। हुक्मे अंदर करे तरमीम, धुर फ़रमाना इक जणाईआ । जिस दा मार्ग कहिंदे महीन, सो रस्ता दए प्रगटाईआ। जन भगतां बुद्धी पवित्र करे मलीन, मलेछ वेखे कूड़ लोकाईआ। दीन मज़हब दी मेटे तक्सीम, आत्म परमात्म इक्को ब्रह्म जणाईआ। झगड़ा मुका के नर मदीन, नर नरायण दए दरसाईआ। कलयुग नूं अन्त कहे आफ़रीन, हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ। तेरे उत्ते किरपा करी आप करीम, रहमत सच कमाईआ। सति दा रिहा ना कोए अधीन, कूड़ कुड़िआरा डंका दिता वजाईआ। माया ममता कर शौकीन, शरअ शरअ नाल दिती टकराईआ। नूर दा रिहा ना कोए हुसीन, चम्म दृष्टी भरमी कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सति संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर दस मारो झाती, परदा अन्तर निरंतर खोल्ह खुल्हाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म ब्रह्म बणे कोई ना पाठी, पाठशाला रही कुरलाईआ। निरगुण धार दिसे कोई ना साथी, सरगुण पूजण चाँईं चाँईंआ। बिरहों तीर लगावे कोई ना काती, काया कूड़ विकार ना कोए मिटाईआ। अमृत किसे मिले ना बूँद स्वांती, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। झगड़ा वेखो ज़ाती पाती, तुहाडी कीती सारे रहे उलटाईआ। पुरख अकाला लेखा मँगे बाकी, वही ख़ाता आपणा रिहा समझाईआ। ख़बर संदेसा देवे धुर दी कथा कहाणी साची, सुच संजम इक समझाईआ। आपणी आपणी खोल्ह के वेखो पाती, जो पत्रका दिती फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे लख चुरासी वेख आपणा करम, घर घर अंदर दयां सुणाईआ। मानव दस्स तेरा केहड़ा धर्म, धीरज धार कवण जणाईआ। किस बिध मेटें आपणा भरम, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। किस बिध भाग

❋

❋

लग्गे काया माटी चर्म, निरगुण नूर जोत होवे रुशनाईआ। किस बिध लहिणा देणा मुक्के जन्म मरन, आवण जावण रहे ना राईआ। किस बिध साहिब स्वामी देवे सरन, चरण कँवल इक सरनाईआ। किस बिध आपणा पूरा करे प्रन, पतिपरमेश्वर अग्गे सीस निवाईआ। किस बिध झगड़ा मुके वरन बरन, ज़ात पात करे ना कोए लड़ाईआ। किस बिध आपणी मंज़ल सिखे चढ़न, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। किस बिध धुन आत्मक राग लग्गे पढ़न, बिन अक्खरां तों होए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे अवतार पैगग्बर सुणो गुरु गुरदेव, माणस ज़ाती दयां जणाईआ। केहड़ी रसना केहड़ी जिह्व, जीभा कवण सिफ्त सालाहीआ। केहड़ा इष्ट गुरु गुरदेव, देव आत्मा कवण मनाईआ। केहड़ा लेखा जाणे अलख अभेव, अगम्म अथाह दयो समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर बिन अक्खां नेत्र नैण तक्को, तकवा इक्को इक जणाईआ। मैं शब्द संदेसा देवां हक़ीक़त हक़ो, धुर दा हाकम रिहा सुणाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात झगड़ा छड्डो, अन्तिम छड्डणी पए जगत लोकाईआ। आत्म धार परमात्म निरगुण धार नाता बन्न्हो, बन्न्हणहार इक अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकार सृष्टी दी दृष्टी विच्चों बाहर कढ्ढो, अन्तर निरंतर रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला घर स्वामी ठाकर एका सद्दो, जिस दी आसा गए रखाईआ। नाम ख़ुमारी साचा जाम प्यावो मॅधो, मदहोश दयो कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर सुहावो राती रुती, रुतड़ी दयो महकाईआ। सृष्टी दुनी रहे ना सुत्ती, नेत्र अक्ख दयो खुल्हाईआ। किसे नूं करनी पए ना किसे दी बुत्ती, डूंम मरासी झगड़ा दयो चुकाईआ। जेहड़ी दुहागण राहों घुथ्थी, सुहागण दरगाह साची दयो बणाईआ। भाग लगाओ काया बुत्ती, बुतख़ान्यां करो सफ़ाईआ। मन कल्पणा रहिण ना देवे लुच्ची, सच सुच देणा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ओस प्रभू दे दर्शन दी भुक्खी, जिस नूं भविख्तां विच आए गाईआ । ओस दुआरे सब ने होणा सुखी, सुख सागर विच समाईआ। माया ममता जड़्ह जाए पुट्टी, पटने वाला देवे माण वड्याईआ। आपणी गंढ्ढ पावो टुट्टी, आत्म परमात्म नाता जोड़ो सहज सुभाईआ। दीन मज़हब नूं दे दयो अग्गे छुट्टी, छुटकारा होवे कोलों लोकाईआ। सब दी अन्त अख़ीरी वाट मुकी, मुकम्मल धुर दा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगली खेल रहिण ना देवे लुकी, लोक परलोक सलोक आपणा इक सुणाईआ।

❋

❋

२६ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ गुरबचन सिँघ दे गृह अहमद पुर ज़िला कपूरथला

सदी चौधवीं कहे पैगग्बर देवण होका, हुक्म धुर दा रहे जणाईआ। लेखा मुक्कण लग्गा चौदां तबक चौदां लोका, लुक्या भेव रहे ना राईआ। परवरदिगार सांझे यार दा आया मौका, मुकम्मल आपणा खेल खिलाईआ। दीन दुनी दे नाल करे ना धोखा, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मार्ग दस्से सौखा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ना पए कोई ना पोथा, हिरदे अन्तर निरंतर आपणा नाम दए उपजाईआ। भाग लगा के काया माटी साढे तिन्न हथ्थ अगम्मी कोठा, नौ दुआर नर निरँकार कूड़ा पन्ध मुकाईआ। मनमति दी रहिण ना देवे सोचा, बुद्धी तों परे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर उच्ची उच्ची रहे कूक, दरोही नाम ख़ुदाईआ। साडी चुक्कण लग्गी चूक, वेला अन्त गया आईआ। झगड़ा पैणा चारे कूट, दह दिशा होए लड़ाईआ। साबत रहे ना कोई पंज भूत, त्रैगुण रंग ना कोए चढ़ाईआ। कलमे वाल्यां होणा कूच, गली कूचे दरोही नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर चारों कुण्ट तकदे, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। वेखण खेल पुरख समरथ दे, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। बिन क़दमां तों चौदां तबकां नठदे, भज्जण वाहो दाहीआ। साचा कलमा फिरन दस्सदे, अल्ला हू अन्ना हू सुणाईआ। इशारे देंदे निज नेत्र नैण अक्ख दे, प्रतख वेखो गुसाईंआ। हुण खेल रहे नहीं साडे वस्स दे, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर इक दूजे दा तक्कण राह, रहिबर वेखण नूर अलाहीआ। की खेल करे ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर मेट मिटाईआ। उम्मत उम्मती कर जुदा, जुज़ जुज़ दा डेरा ढाहीआ। जलवा नूर कर रुशना, ज़ाहर ज़हूर परदा दए उठाईआ। साचा मार्ग दस्स नवां, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। दीन मज़हब मेट के तमअ, तामस तृष्ना दए गवाईआ। आत्म ब्रह्म जगा के शमां, कूड़ अन्धेरा दए मिटाईआ। हरख सोग गवा के ग़मा, ग़मख़ार वेख वखाईआ। सतिजुग साचा करे रवां, रहमत आपणी हक़ कमाईआ। लेखे लावे यार चौहां, मुहम्मद निउँ निउँ लागे पाईंआ। भरोसा किसे नहीं कोई दमां, दामनगीर होवे नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं सुहञ्जणा होवे समां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण दाता आप अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर करदे हाहाकार, हौक्यां विच दुहाईआ। खेल करे परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। अन्त आई सब नूं हार, हिरदे

❋

❋

हरि ना कोए वसाईआ। धर्म दा रिहा ना ख़िदमतगार, ख़ादम रूप ना कोए वटाईआ। कागद क़लम शाही पाए ना सार, कलमे कायनात दुहाईआ। दीन दुनी ना होवे ताबिआदार, ग़फ्लत विच अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। मुहब्बत हक़ ना दिसे प्यार, माया ममता होए हल्काईआ। सजदा करे ना कोए निमस्कार, डंडावत विच ना कोए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे सारे करदे ओस दा इंतज़ार, जो आदि अन्त इक अख्वाईआ। जिस दा सिफ्तां विच कर के आए इज़हार, रागां नादां विच सुणाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार सृष्टी दृष्टी विच करे गिरफ्तार, दह दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर सारे रहे वेख, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अन्त कन्त भगवन्त करे केहड़ा वेस, अवल्लड़ा आपणा रूप धराईआ। जो संदेसा दे के गया गुर दस दस्मेश, भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच जगत समझाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड दुआरे वस्से हमेश, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार नूर रुशनाईआ। जिस ने सदी चौधवीं चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करने एक, एकँकार आपणी कल धराईआ। दीन दुनी दी बुद्धी करे बिबेक, मनमति कूड़ कल्पना काया मन्दिर अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। झगड़ा मुकावे पंडत क़ाज़ी मुल्ला शेख़, शरअ दा लेखा दए चुकाईआ। धुर फ़रमाना देवे हक़ संदेस, नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। जिस दे अग्गे चले कोए किसे ना पेश, पेशतर सारे ओसे दा राह तकाईआ। सो स्वामी चार वरन अठारां बरन मेटे फ़रेब, दगेदार रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता सब दी ख़ाली करे जेब, जिह्वा कूड़ विकार ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर ठाकर इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर करदे सजदे, सिर सर झुकाईआ। हउँ सेवक तेरे बरदे, बन्दगी विच दुहाईआ। हुक्म रज़ाई चलदे, भाणे विच वड्याईआ। चौदां सदीआं रहे पलदे, आपणा बल प्रगटाईआ। खेल वेखदे रहे कलयुग कल दे, जिस कलमे दिते भुलाईआ। सच फ़रमाने रहे फलदे, संदेसयां विच वड्याईआ। राह तकदे रहे निहचल धाम अटल दे, दूर दुराडे नूर अलाहीआ। घोल वेखे जल थल दे, महीअल पई दुहाईआ। तेरे हुक्म भाणे कदे ना टल्दे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर कहिण नाल ईमान, सति सति विच समझाईआ। साडी उम्मत होई बेईमान, बेवा दिसे लोकाईआ। सिदक सबूरी वाला रिहा ना कोए ख़ानदान, रूप

❋

❋

ख़ानगी वाला रहे वटाईआ। हक़ीक़त विच समझे ना कोई इस्लाम, इस्म आज़म ना कोए वड्याईआ। मसला दिसे ना कोए क़ुरान, काया कुरह ना कोए जणाईआ। जगत शरअ बणी ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदर डेरा लाईआ। सदी चौधवीं सानूं कीता बदनाम, बदी घर घर गई समाईआ। सिख्या रही ना सच कलाम, कायनात ना कोए वड्याईआ । असीं आसा रखदे साडा आवे अमाम, हरि करता धुरदरगाहीआ। दीन दा दुनी करे आप इंतज़ाम, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ । कलयुग मिटे अन्धेरी शाम, सतिजुग शमां करे रुशनाईआ। मज़हब दा रहे ना कोई ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर दए तुड़ाईआ। इक्को नाम जपण तमाम, तारा चन्द दए गवाहीआ। करे खेल श्री भगवान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धर्म झुलाए इक निशान, निशाने पिछले दए गंवाईआ। साचा मन्दिर सुहाए मकान, काया काअबा इक वड्याईआ। जिथ्थे दीवा जोती जगे महान, अमृत रस निझर झिरना आप झिराईआ। साची सेजा करे बिसराम, सिँघासण इक्को इक वड्याईआ। पैगग्बर कहिण सदी चौधवीं वेख खेल दो जहान, दो जहानां वाली आप कराईआ । जिस दा भेव पाए ना कोए इन्सान, अक़ल बुद्धी विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा मार ध्यान, एथे ओथे दो जहानां योद्धा सूरबीर मर्द मर्दान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ।

२७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ जुगिंदर सिँघ दे गृह अहिमद पुर ज़िला कपूरथला

सदी चौधवीं कहे मैं खेल दस्सां सभी, सबब प्रभ ने दिता बणाईआ। साहिब सतिगुर कोल चल के आए रातीं इक सौ गिआरां नबी, गल पल्लू वास्ता पाईआ। नौ नौ क़दम पुठ्ठीं पैंरी चले उपर पब्बीं, एड़ी ज़िमीं नाल ना कोए छुहाईआ। परवरदिगार सब दी लेखे ला लै सदी, सदीव दा लेखा दे चुकाईआ। मेहरवान तूं आउँदा कदी कदी, क़दीम दे क़ादर हो सहाईआ। साडी कीती होई रद्दी, क़ीमत नज़र कोए ना आईआ। तेरी जोत अगम्मी जगी, नूर नूर होया रुशनाईआ। साडी रोवे पसली हड्डी, मक़बरिआं विच दुहाईआ। वहिण वहिण वाला तेरा अगम्मा नूह नदी, जिस दी नूह समझ कोए ना पाईआ। पिछली मिटण लग्गी हद्दी, हदूद अगली नज़री आईआ। तेरा जलवा नूर अलाही रब्बी, रबीउलसानी भेव ना कोए खुल्हाईआ। उम्मत आलम बण तबी, तबीअत सब दी दे बदलाईआ। साडी आशा तेरे क़दमां हेठां दब्बी, धूढ़ ला के धूल विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी खेल खिलाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कहे नबीआं पुठ्ठे जोड़े हथ्थ, पुश्त पुश्त नाल मिलाईआ। दूर दुराडे गए नठ, रींग रींग के पन्ध मुकाईआ। ओधरों ईसा दा कलाक करे टक टक, वक्त ढाई वाला सुहाईआ। मूसा बदल आपणी करवट, नेत्र नैण नैण अक्ख उठाईआ। की खेल पुरख समरथ, हरि करता कार कमाईआ। नबी झुके झट, क़दमबोसी ख़ाक रमाईआ। अंदर कलमा ल्या रट, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पिछली साडी डोरी कट, अग्गे आपणा तन्द जुड़ाईआ। चौदां तबक रिहा ना हट्ट, हटवाणे बैठे ढेरी ढाहीआ। तेरा भाणा मन्नणा दर सच, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । असीं तेरे निक्के जिहे बच्च, बचपन तेरी गोद सुहाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी मेहर नज़र साडे उत्ते रहे अक्ख, आख़र लेखा देणा मुकाईआ।

२७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ तरसेम सिँघ दे गृह पिंड अहिमद पुर ज़िला कपूरथला

सदी चौधवीं कहे नबी लै के आए गुलदस्ता, गुलदान मुहब्बत वाला बणाईआ। सिर झुकाया आहिस्ता आहिस्ता, निउँ निउँ चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। हौली हौली बोले तेरे नाल होए वाबस्ता, मालक ख़ालक तेरी ओट रखाईआ। असीं हैरान हो गए तेरे भगत दा रूप धरनी लग्गे फ़रिश्ता, संदेसे धुर दे कवण जणाईआ। नाप मिणती ख़त्म होण लग्गी बालिशता, हथ्थ गिरहा ना कोए जणाईआ। गुरमुखां दा बदलण लग्गा नविशता, पैगग्बरां दी रही ना कोई चतुराईआ। दर्शन होण लग्गा दीदा दानिस्ता, नूर ज़हूर तेरा रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे गुलदस्ते विच अगम्मी गुल, जगत गुलशन नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे चहके ना कोई बुलबुल, कोइल राग ना कोए अलाईआ। क़ीमत पाए कोई ना मुल्ल, खारी विच ना कोए टिकाईआ। पत्त टहिणी जाए ना हुल, खिज़ां रुत्त ना कोए बदलाईआ। एह खेल तेरा सुल्हकुल, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बर कहिण नबी कहिण तेरे भगत जाण ना रुल, रुलदयां आपणी गोद उठाईआ। मैं वेखणा चौहन्दी तेरी होवे इक्को कुल, कुलमालक ख़ालक तेरा नूर नज़री आईआ। तेरे दुआरे जाए कोई ना भुल्ल, भगतां मार्ग देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम प्यार मुहब्बत विच अनमुल्ल, करते क़ीमत सके कोए ना पाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कहे नबी वजाओँदे आए नौबत, डग्गा प्रेम वाला लगाईआ। परवरदिगार तेरी चारों कुण्ट सुणी सोभत, लोक परलोक रहे जस गाईआ। दरोही दुहाई तेरी सानूं होर दे दे मोहलत, क़दमां उत्ते सिर झुकाईआ। साडी ख़ाली कर ना गोलक, भण्डारा दे वरताईआ। तेरा हुक्म बचन अमोलक, अमुल्ल तेरी बेपरवाहीआ। किरपा कर साहिब अनबोलत, शब्दी हुक्म जणाईआ। तेरा सहारा सदा अनडोलत, डोलदयां लए बचाईआ। समरथ स्वामी सब कुछ तेरे कोलत, कुलमालक रहमत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे नाम दुहाईआ। सदी चौधवीं कहे नबी हथ्थ विच फड़ के आए तिनका, काही कक्ख नज़री आईआ। तेरा खेल इन बिन का, भेव सके ना कोए जणाईआ। अन्तिम लेखा तिन्न दिन का, वदी सुदी ना कोए वड्याईआ। लहिणा देणा चुका जन जन का, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मुहम्मद चौदां तबक फिरे मिणदा, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। चौदां सदीआं तेरा भेव ना पाया भिन्न का, परदा उहला ना कोए चुकाईआ। तूं सानूं नूर दिता किनका किनका, बच्चयां वांग परचाईआ। साल बसाला तेरा लेखा रिहा गिणदा, हिसाब अंकड़यां विच लगाईआ। नज़ारा दस्सदा रिहा तेरे चिन्न्ह दा, चन्द सतार समझाईआ। नबी कहिण छब्बी पोह नूं इक बूटा लिआउणा निम्म दा, जिस दे पत्तयां दी सेज मुहम्मद गिआरां साल हंढ्ढाईआ। इक बुत लिआउणा शिव लिंग दा, इक पार्बती सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे नबी हथ्थ विच फड़ के आए महिताबी, नूर विच चमकाईआ। क्यों करे प्रभू शताबी, शरअ रिहा बदलाईआ। निगाह मार हक़ महिराबी, महबूब नूर अलाहीआ। असीं सब तेरे असहाबी, हज़रत सीस निवाईआ। छड्डी मुहब्बत इश्क हकीकी ते मजाज़ी, मज़ा तेरे विच्चों पाईआ। तेरा फ़रमान सुणया इक जुवाबी, तल्ब इक वधाईआ। तेरा हुक्म अन्त अगम्मा विच पंजाबी, तेरे पंजे मिले वड्याईआ। साडी उम्मत हो गई बाग़ी, दाअवेदार ना कोए अख्वाईआ। तेरा खेल सदा जुग आदी, अन्त तेरी सरनाईआ। होका देंदा फिरे नानक रबाबी, रब्बुल आलमीन जणाईआ। जगत भुन्न खांदा रिहा कबाबी, काअबयां विच दुहाईआ। सच्ची रही ना कोई अदाबी, अदब आदाब ना कोए दृढ़ाईआ। नबी कहिण इक ढाई गज़ दुपट्टा होणा उनाबी, जो मुहम्मद तेंतीवें साल आपणी गरदन उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ।

❋

❋

२७ मम्घर शहिनशाह सम्मत ४ फुंमण सिँघ दे गृह पिंड अहिमद पुर ज़िला कपूरथला

सदी चौधवीं कहे नबी छड्ड के आए बुत, बुत्तख़ान्यां डेरा ढाहीआ। सारे कहिण प्रभू तेरे सुत, सुत दुलारे लै मिलाईआ। तेरे चरण रहे झुक, सजदा सीस सुहाईआ। साडा पैंडा रिहा मुक, अन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। सानूं समझा अगम्मी तुक, झगड़ा कलमयां दे गवाईआ। तेरे दुआरे जाईए रुक, बाहर जाण दी लोड़ रहे ना राईआ। अगला हुक्म लईए पुच्छ, की तेरी बेपरवाहीआ। सानूं सब कुछ जावे सुज्झ, परवरदिगार पर्दा देणा उठाईआ। पन्ध रहे ना चौदां लोक, चौदां तबक भज्जणा पए ना वाहो दाहीआ। सदा तेरी वेखीए मौज, मजलस भगतां नाल बणाईआ। तेरे गुरमुखां दी सब तों निराली दिसदी फ़ौज, फ़ौजदारी जगत दी देणी गवाईआ । इक सुगंधी लिआउणी जेहड़ी बणी होवे विच कनौज, महक नाल महकाईआ। एह सानूं तेरे भगतां नूं लावण दा शौक, ख़ुशीआं नाल सेवा करीए चाँईं चाँईंआ। फेर छब्बी पोह नूं सारे जाईए पहुंच, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस वेले तेरे नगारे ते वज्जी धौंस, डंका बेपरवाहीआ। बेदार होईए बरदे बणीए तेरे धुर दे खौंत, ख़सम तेरी वड्याईआ। तुध बिन अन्त जाईए ना ऐवें औंत, बंधन नाता लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। नबी कहिण तेरे प्रेम दा वेखणा तग़मा, सोहँ उपर लिखाईआ। असीं फिर मिल के गाईए नग़मा, संदेसा तेरा अलाहीआ। झुकीए तेरे क़दमां, सद मिले सरनाईआ। अगला रहे ना सदमा, दर्द देणा मिटाईआ। सुंभ निसुंभ दा लेखा मुकणा पदमां, दुर्गा दए दुहाईआ। तेरा जलवा तकणा चश्मां, नूर तेरी रुशनाईआ। सब दे पूरे करीं बचनां, इक़रारां तोड़ निभाईआ। अगम्मी वेखीए घटना, की तेरा खेल नज़री आईआ। छब्बी पोह नूं नाल लिआउणा वटना, जो सोहणा सगन बणाईआ । अग्गे प्रकाश होणा जिस ने खेल कराया पटना, पट्टी सब नूं दए पढ़ाईआ। पिछला लेखा सब दा कटणा, हुक्म धुरदरगाहीआ। तेरे भगत दुआरे नबीआं बहि के सोहँ नाम रटणा, राती रुती वज्जे वधाईआ। अग्गे अवर ना कोई यतना, यथार्थ दिता समझाईआ। सद वसणा तेरे वतना, बेवतन पन्ध मुकाईआ। प्रभू कोई रहे ना सक्खणा, सख़ी सुल्तान सब नूं देणी सरनाईआ। तेरा प्रशाद तेरे हथ्थों सब ने छकणा, दूजा अवर ना कोए वरताईआ। जो खावे उस अन्तर तेरा नूर तेरी धार रखणा, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे नाम दी इक सरनाईआ। नबी कहिण लाल सिँघ ने रात नूं पाउणे काले बस्तर, सोहणा रंग रंगाईआ । पंज तलवारां पहनणीआं शस्त्र, शमां हथ्थ उत्ते टिकाईआ। चिट्टा काग़ज़ पढ़ना पत्र, पंदरां इंच लम्बाई चौड़ाईआ । उत्ते परदा करना गुरमुखां छत्र, चिट्टी चादर नाल वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अगला परदा आप उठाईआ।