पुस्तकालयभाग २१

२७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ कर्म सिँघ दे गृह पिंड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला

सदी चौधवीं कहे नबी लै के आए टोपी सेलीआ, सिलसले वार वखाईआ। सुण पुरख अकाल धुर अलबेलीआ, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। तेरा खेल रंग नवेलीआ, बेऐब तेरे हथ्थ साडी चतुराईआ। असीं रहिणा नहीं अकेलीआं, अकल कलधारी तेरे विच समाईआ। तूं मुर्शद असीं तेरीआं चेलीआं, चिला कटण दी लोड़ रहे ना राईआ। जगत जहानों होईआं वेहलीआं, नाता ल्या तुड़ाईआ। चौदां तबकां बाज़ीआं पेलीआं, आपणी खेल खिलाईआ। अन्त पसीने विच आईआं तरेलीआं, अगनी तत रही जलाईआ। साडी उमत सानूं कढ्ढदी डेलीआं, भय सिर ना कोए मनाईआ। झगड़ा प्या ज़ातां पातां डूम मरासी नाई तेलीआं, धुर दी तुलबिआं करे ना कोए पढ़ाईआ। जगत डराया मन ममता झमेल्यां, कूड़ कुड़िआर नाल मिलाईआ। आहार बणाया बक्करे छेल्यां, गऊ मास जगत कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दाते तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे नबी झुक झुक करन सलाम, सही सलामत ध्यान लगाईआ। साडा विगड़ गया निज़ाम, नाज़म वेख जगत लोकाईआ। बरदा रिहा ना कोए ग़ुलाम, कोट ग़ुरबत भरी लोकाईआ। साचा रिहा ना कोए इंतजाम, भय डर ना कोए मनाईआ। तारा चन्द रोवे निशान, निशाना नूर ना कोए चमकाईआ। जहालत वधी जीव जहान, अदालत सच ना कोए कमाईआ। छुरी शरअ होई शैतान, शरीअत घर घर करे लड़ाईआ। पैगग्बर कहिण छड्ड आए मैदान, धरनी धरत धवल पन्ध मुकाईआ। अगला सुणन आए फ़रमान, की संदेसा नूर अलाहीआ। चौदां तबकां लुट्टी जाणी दुकान, वस्त अनमुल्ल ना कोए वरताईआ। किरपा कर हरि मेहरवान, महबूब मँग मँगाईआ। की तेरा हुक्म ढंडोरा होवे शरेआम, की तेरा हुक्म सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे नबी धूढ़ी लाउँदे छार, शहिनशाह ख़ाक रमाईआ। असीं तेरे बरख़ुरदार, ख़ुदी तक्ब्बर दिता गवाईआ। मँगदे दरस दीदार, नूर चश्म रुशनाईआ। दरगाह साची दे बणा हक़दार, घर घराने दे वड्याईआ। साडी उम्मत होई ग़द्दार, भय डर ना कोए वखाईआ। असीं छड्ड दिता संसार, नाता ल्या तुड़ाईआ। कलमयां वाला रख्या ना कोए बाज़ार, होका कूक ना कोए सुणाईआ। अग्गे सब कुछ तेरे अख्त्यार, मुख़तारनामे तेरी झोली भराईआ। तूं साहिब सच्चा सिक्दार, तेरा हुक्म रज़ाईआ। करे करावें करनेहार, क़ुदरत क़ादर तेरी नज़री आईआ। सचखण्ड सचा

❋

❋

तेरा दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। नबी कहिण असीं तेरे बरख़ुरदार, बरख़ुरदारी विच सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्म दा इंतज़ार, इंतज़ारी विच बैठे राह तकाईआ।

गुरमुख सिँघ धुर दा गुरमुख, गुरमुख गुरमुख रूप वटाईआ। तेग़ बहादर नाल ढाई साल माणिआ सुख, बकाले दुआले सेव कमाईआ। नौ वार सतिगुर नूं कंधिआं उत्ते चुक्क, बाहरों अंदर ते अंदरों बाहर दिता टिकाईआ । जिस वेले तेग़ बहादर नूं तरतालीवें साल पेट विच हुंदा सी दु:ख, दर्द दर्द नाल सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नावीं वार जिस दिन चुक्कया, बाबल सोहणा नज़री आईआ। कंधे सहारे नाल उट्ठया, तेग़ बहादर लई अंगड़ाईआ। गुरमुख सिँघ ने पुच्छया, सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। हिरदिउँ अंदर झुकया, निम्रता विच सीस निवाईआ। तेरा मैनूं लग्ग जाए दुक्खया, तूं सतिगुर सोहणा सोभा पाईआ। तेग़ बहादर ओसे वेले नवां नरोआ हो के उट्ठया, आपणी लई अंगड़ाईआ। छाती नाल लगाया ते किहा मेरे पुत्तया, बच्चया दयां समझाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल जुग चौकड़ी रिहा लुक्या, तेरा मेला मेलां सहज सुभाईआ। सोहणी सुहावे रुत्तया, लोकमात महक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वसाईआ। गुरमुख किहा साहिब सतिगुर तेरी लोड़, मैं सेवक नज़री आईआ। तेग़ बहादर किहा मैं गुरु तैनूं पुरख अकाल नाल देवां जोड़, एह मेरी सेवा बण आईआ। गुरमुख किहा मेरी तुट्टे ना तेरे नालों डोर, प्रीती तेरे नाल रखाईआ। तेग़ बहादर किहा मैं तैनूं ओस दे नाल देवां तोर, जो तेरा मेरा लेखा सब दा वेख वखाईआ। जिस वेले कलयुग अन्धेरा होया घोर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ । अमृत वेला सरघी रहे ना भोर, भोरी दरस ना कोए कराईआ। साध सन्त बण जावण ठग चोर, सति विच ना कोए समाईआ। ओस वेले पुरख अकाला दीन दयाला आपणीआं वागां आवे मोड़, निरगुण हो के आपणा नूर लए चमकाईआ। सारी दुनियां सृष्टी पावे शोर, कूके हाल दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। गुरमुख सिँघ किहा कि मेरी फेर केहड़ी होवे ज़ाती, फेर सतिगुर दे समझाईआ। तेग़ बहादर किहा तूं हुण वी गुरमुख फेर वी गुरमुख एह मेरी देण वाली दाती, गुरमुख नूं गुरमुख विच्चों प्रगटाईआ। नाल प्रेम नाल लाया उत्ते छाती, तिन्न वार पाणी उत्ते दिता धराईआ। फेर किहा गुरमुख सिँघ एह मेरी रखणी यादी, याददाशत पिछली तेरे विच लुकाईआ। जिस वेले प्रेम प्यार उतशाह नाल इश्नान करावेंगा फेर

❋

❋

तेरी बदल देवां हयाती, जीवण आपणे लेखे पाईआ। पर याद रखीं नौ महीने अठारां दिन तैनूं करनी पऊ फ़रयादी, मात गर्भ दा अग्गे लेखा रहे ना राईआ। गुरमुख सिँघ किहा प्रभू सतिगुर मैं ज़रूर मन्ना तेरी आखी, अंदर वड़ के मैनूं देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुरमुख सिँघ नूं पिछला सी ज्ञान, अंदरे अंदर रिहा हिलाईआ। तेग़ बहादर दी धार कहे ओस प्रभू दा करा इश्नान, जिथ्थे दुरमति मैल रहे ना राईआ। ओह काया वरगा मकान, पत्थरां इट्टां नाल वड्याईआ। सतिगुरु दा अमृत उपरों आवे असमान, गुरमुख ने अमृत धरती विच्चों ल्या कढ्ढाईआ। किसे दे घरों मँगण गया नहीं दान, घड़ा कुम्भ मोढ्ढयां उत्ते ना कोए रखाईआ। सतिगुरु दा हुक्म मन्निआ ते मन्निआ होया परवान, परवाना आ गया धुरदरगाहीआ। जिंने चिर विच कराया इश्नान, उने चिर तों पहलों लेखा दिता मुकाईआ। दीन दुनी दा दु:ख दर्द रोग ना वेख्या विच जहान, हस्सदा हस्सदा वसदा वसदा आपणे घर गया चाँईं चाँईंआ। गुरमुख सिँघ दा गुरमुख गुरमुख सिँघ फेर बणया आण, जिस दे घर दा धर्म निशान बंस सरबंस नूं प्रभू देवे माण, वड्डे निक्के बिरध बाल सारे पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे सिर कोई करन नहीं आउँदा एहसान, पूरब दा लेखा समें अनुसार सब दी झोली पाईआ।

२७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ करतार सिँघ दे गृह कपूरथला

सदी चौधवीं कहे मैनूं दिसदा आपणा अन्त अख़ीर, आख़र धुर करता रिहा वखाईआ। देवे हुक्म शाह पातशाह शहिनशाह बेनज़ीर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । जो लेखा जानणहारा शाह हकीर, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। चार कुण्ट दह दिशा बदलण वाला तक़दीर, तदबीर नाम निधान आपणी इक उपजाईआ। शरअ शरीअत कटण वाला ज़ंजीर, लाशरीक आपणा खेल खिलाईआ। सर्ब स्वामी अन्तरजामी आत्म परमात्म बणन वाला दस्तगीर, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे थाउँ थाईंआ। दीन मज़हब ज़ात पात ऊँच नीच हदूद वंड रहिण ना देवे लकीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा अन्त अख़ीर आया नेड़े, नेरन नेर हो के दयां जणाईआ। चार कुण्ट दह दिशा छिड़न वाले झेड़े, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण बचया रहिण कोए ना पाईआ। परवरदिगार सांझा यार दीन दुनी देवे गेड़े, चार कुण्ट दह दिशा निरगुण सरगुण लट्ठ भवाईआ। तन वजूद काया

❋

❋

माटी वेखे खेड़े, बन्द किवाड़ी खिड़की परदा अंदरों दए उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सूफ़ी फ़कीर जेहड़े, वरनां बरनां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। भेव खुल्हाए आत्म परमात्म परमात्म आत्म तूं मेरा मैं तेरे, अनभव आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा अन्त अख़ीरी चक्र, चक्रवर्ती रहिण कोए ना पाईआ। सूफ़ी सुरती वाला दिसे कोई ना फ़क्कर, फ़िकरे अलिफ़ ये ढोले सारी सृष्टी रही गाईआ। नाम निधान तुले कोई ना तक्कड़, जगत विद्या तराज़ू कम्म किसे ना आईआ। आलम उल्मा दीन मज़हब दी लाउँदे टक्कर, ज़ात पात विच दुहाईआ । सच दुआर धुरदरबार दरगाह साची मुक़ामे हक़ कोई ना सके अप्पड़, निरगुण धार निरवैर निरँकार निर्मल जोत ना कोए मिलाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जगत जहान कीता फट्टड़, धुर दी पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां खेल दो जहानां, जहालत भरी जगत लोकाईआ। संदेसा देवां धुर फ़रमाना, पुरख अकाला रिहा दृढ़ाईआ। जगत बुद्धी पढ़ पढ़ थक्की शास्त्र सिमरत वेद पुराणां, अञ्जील क़ुरान रसना जिह्वा नाल गाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए नौजवाना, नौ दुआरे काया मन्दिर अंदर पन्ध मुकाईआ। दीवा बाती कमलापाती जगाए ना कोई जोती नूर महाना, अमृत बूँद स्वांती ठांडी ठार निझर झिरना ना कोए झिराईआ। आत्म ब्रह्म सति सरूप ना किसे पहचाना, भेव अभेदा भेव ना कोए खुल्हाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही अल्ला वाहिगुरु राम गाॅड सतिनाम सारे गाउँदे गाणा, अजपा जाप विच आपणा आप ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी करनी दा करता आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के, थकावट विच वेखी लोकाईआ। हक़ हक़ीक़त मिले ना मदीने मक्के, काअबे अंदर पई दुहाईआ। हुजरा हक़ कोई ना दस्से, महिराब अहिबाब रबाब ना कोए सुणाईआ। मन कल्पणा सारे फिरदे नठ्ठे, कलमा नाद धुन करे ना कोए शनवाईआ। बुद्धी विचार बण गए सच्चे, अक़ल विद्या नाल वड्याईआ। मंज़ल मिली किसे ना हक़े, हक़लुयकीन ना कोए रखाईआ। मैं चार वरन अठारां बरन तक्के, क्षर्त्री ब्रह्मण शूद्र वैश फोल फुलाईआ। दिवस रैण शास्त्र सिमरत वेद पुराणां लाए रट्टे, माला मणक्यां वाली भुवाईआ। अमृत रस निझर धार बूँद स्वांती कोई ना चट्टे, चात्रिक तृखा ना कोए बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बिन रसना जिह्वा जाप कोई ना जपे, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, कोटां विच्चों सन्त सुहेले

❋

❋

आपणे प्रेम प्यार विच रखे, रखक हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या गुरदर मन्दिर मसीत, शिवदवाले मट्ठां फोल फुलाईआ। दीनां मज़हबां वाली रीत, मानव मानव हिस्सयां विच वंड वंडाईआ। त्रैगुण तों बाहर नज़र आया ना कोए अतीत, त्रैभवण विच ना कोए समाईआ। साचा छत्र झुल्ले किसे ना सीस, सतिगुर सति ना कोए वरताईआ। झगड़ा प्या चारों कुण्ट हस्त कीट, आत्म ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। मैं सब दी अंदर वड़ के वेखी नीत, नौ दुआरे भज्जण चाँईं चाँईंआ। तन वजूद ख़ाकी माटी त्रैगुण अगनी विच्चो किसे ना होई सीत, सांतक सति ना कोए कराईआ। परम पुरख दा गाए कोए ना गीत, गुर अवतार पैगग्बरां दे ढोले रहे गाईआ। अबिनाशी करता घट निवासी परवरदिगार सांझा यार वसिआ किसे ना चीत, मन चित ठगौरी चारों कुण्ट नज़री आईआ। सच संदेसा धुर दा कलमा अगम्मी धार समझे ना कोए हदीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार इक इकल्ला इक्को इक दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या मक्का काअबा, काया उम्मत फोल फुलाईआ। रस मिले ना कोए दोआबा, आबेहयात ना कोए प्याईआ। झिरना झिरे कोई ना नाभा, कँवली कँवल ना कोए वड्याईआ। सजदा सीस ना कोए अदाबा, क़दमबोसी धूढ़ ना कोए रमाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नबी रसूलां टुट्टा नाता, पैगग्बर गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। सब दा फोल के वेख्या खाता, परदा उहला आप चुकाईआ। की अग्गे खेल करे जोती जाता, पारब्रह्म प्रभ धुरदरगाहीआ। जिस दी गुर अवतार पैगग्बर भविख्तां विच बोल के गए अगम्मी भाशा, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। सो वेखणहारा दीन दुनी तमाशा, लोक परलोक सलोक आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख वेख होई हैरान, हर हिरदा फोल फुलाईआ। घर घर शरअ फिरी शैतान, छुरी ममता करद उठाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, सच अमल ना कोए जणाईआ। नेत्र रोंदी वेखी क़ुरान, मसल्यां विच दुहाईआ। जलवा नूर करे ना कोए पहचान, नेत्र अक्ख ना कोए बदलाईआ । अल्ला हू अकबर सारे गाण, नाअरे हुजरिआं विच सुणाईआ। धुर दा सुणे ना कोए फ़रमान, परवरदिगार की समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दी मिटण लग्गी शान, शहिनशाह आपणा खेल खिलाईआ। अन्त अख़ीर होणा वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। प्रभ उत्ते किसे दा रिहा ना इतमीनान, तसल्ली तसव्वर ना कोए कराईआ। दीन दुनी होई नादान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल मर्द मर्दान, नौजवान आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ दा कलमा अगम्म अथाह, अक्खरां विच ना वंड वंडाईआ। जेहड़ा जपया जाए बिना साह,

❋

❋

पवण स्वास ना कोए वड्याईआ। नाम निधान निरगुण धार जाए समा, सरगुण वेखण कोए ना पाईआ। नाद धुन धुन नाद विच्चों उपजा, नाद अनादी आपे गाईआ। जोती नूर कर रुशना, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वड दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट तक्कया पाप, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। बिना भगत तों कोई जप सके ना अजपा जाप, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं त्रैगुण ताप, रजो तमो सतो ना कोए वड्याईआ। रूह बुत होवे पाक, माटी ख़ाक नूर जोत चमकाईआ। अक्खरां वाली रही ना गाथ, निरअक्खर विच समाईआ। जिथ्थे मिले परम पुरख प्रभ आप, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। आत्म बणा के सच्चा साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। सदा खुल्हा रखे ताक, बजर कपाटी कम्म किसे ना आईआ। साची पाउँदा दिसे रास, बिन गोपी काहन नचाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, बिन तेल बाती डगमगाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, मेहरवान महबूब आपणे रंग रंगाईआ। उन्हां पूरब पूरी करे आस, जन्म जन्म दा लेखा लेखे विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे अजपा जाप उह गुरमुख जपदा, जिस नूं जगजीवण दाता दए वड्याईआ। जगत दुआरे मंज़ल टपदा, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल पैरां हेठ दबाईआ । प्यार छड्डके निज अमृत रस दा, कँवल नाभी मुख भवाईआ। सुण आवाज़ अगम्मे नद दा, शब्दी धुन धुन वड्याईआ। दे प्रकाश नूरी सति दा, सति सति विच समाईआ। नाता तोड़ के पंज तत दा, सुरती अकाल मूर्ती आपणे रंग रंगाईआ। ज्यों भावे त्यों रखदा, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। ओथे इशारा नहीं कोई अक्ख दा, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दुआरा इक्को इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे अजपा जाप जगत धार निराला, निरवैर आप जणाईआ। मणक्यां वाली फेरनी पए ना माला, मन का मणका दए भवाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। काया मन्दिर बणा के सच्ची धर्मसाला, घर विच घर परदा दए उठाईआ। दीआ बाती कर उजाला, कमलापाती वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के काल महाकाला, आवण जावण गेड़ चुकाईआ । साचा मार्ग दस्स सुखाला, सुख आसण विच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरा इक्को इक सुहाईआ। अजपा जाप जपाए काया मन्दिर, मनसा मन रहिण ना पाईआ। भाग लगा के डूँघी कंदर, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। बजर कपाटी तोड़ के जंदर, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ । मनसा विच फिरे ना मन बन्दर, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। कर प्रकाश अन्धेरा खण्डर, नूरी जोत डगमगाईआ। बोध अगाधा

❋

❋

बण पंडत, साची सिख्या इक समझाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार जल्वागर आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे अजपा जाप नहीं कोई औखा, एह सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। पढ़ना पए कोए ना पोथा, पुस्तक लोड़ रहे ना राईआ। वड़ना पए किसे ना कोठा, मन्दिरां विच ना फेरा पाईआ। देणा पए किसे ना रोटा, पुन्न दान ना कोए समझाईआ। पाणी विच मारना पए ना गोता, अठसठ ना पन्ध मुकाईआ। मन कल्पणा करनी पए ना लोचा, जग नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। बुद्धी करनी पए ना सोचा, अक़ल विच ना कोए चतुराईआ। करना पए कोई ना धोखा, जगत फ़रेब ना कोए जणाईआ। जिन्हां नूं साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला आपणे मिलण दा देवे मौका, जन्म जन्म दा पूरब लेख वेख वखाईआ। ओह अजपा जाप जपदे नाल शौंका, रसना जिह्वा बत्ती दन्द आत्म परमात्म परमात्म आत्म ढोला गाईआ। उन्हां दा काया मन्दिर दीन दयाला सदा साफ़ रखे चौंका, पतित पुनीत आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, गृह मन्दिर इक वखाईआ। अजपा जाप जपदा जिस नूं धुर दी लोड़, लोड़ींदा सज्जण वेख वखाईआ । सतिगुर शब्द आपे लए जोड़, अन्तर निरंतर मेल मिलाईआ। भटकणा पए ना विच काया गोर, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। ठग्गी करे ना कोई पंज चोर, तृष्ना तृखा ना कोए वधाईआ। सतिगुर सज्जण स्वामी अन्तर जाए बौहड़, बौहड़ आपणा मेल मिलाईआ। सच दुआर दा ला के पौड़, मंज़ल हक़ीक़ी इक वखाईआ। जिस नूर नूं आत्म तकदा नाल ग़ौर, गहर गम्भीर दए वखाईआ। उस दा फ़ुरना फुरदा फोर, पिछला फ़ुरना रहिण कोए ना पाईआ। अजपा जाप आत्म परमात्म तों बिना नहीं कोई होर, होरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, घर परदा आप चुकाईआ। अजपा जाप विच जिस होया वासा, वसल मिले नूर अलाहीआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक भरवासा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। चंचल मन करे कोई ना हासा, बुद्धी भरम ना कोए भुलाईआ। समरथ पुरख इक्को जाता, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जिस ने चार जुग अक्खरां वाले शब्द बणाई गाथा, गुर अवतार पैगग्बरां वंड वंडाईआ। सो वेखणहारा खेल तमाशा, पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। जिस नूं झुकदे त्रैलोकी नाथा, राम वशिष्ट सीस निवाईआ। तेई अवतार टेकण माथा, ईसा मूसा मुहम्मद सजदयां विच धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। नानक गोबिन्द मन्नया पिता माता, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। सो साहिब स्वामी आदि जुगादी सतिगुर साचा, हरि सज्जण इक अख्वाईआ । जिन्हां भगतां दे अंदर लूं लूं अंदर राचा, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ।

❋

❋

ओह गुरसिख अजपा जाप जपदे बिना पवण स्वासा, साह तों बिना साहिब तुरत शब्द विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार नूर जोत प्रकाशा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ।

२७ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ मनजीत कौर दे गृह पिंड मँगूपुर

सदी चौधवीं कहे की हाल होणा इत्तल, इत्तलाह मुहम्मद दे जणाईआ। की खेल वेखणा मित्तल, मित्र प्यारे परदा दे उठाईआ। की रंग रंगाउणा सित्तल, साहिब स्वामी दया कमाईआ। तेरा कलमा जाए कित्तल, कातब कवण करे लिखाईआ। धातू रूप वटाए पित्तल, क़ीमत कर्म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे की होणा चौदां तबक, सच तबीअत नाल दे जणाईआ। की पढ़ना सब ने सबक, सिख्या कवण सुणाईआ। की नूर अलाही देणी झलक, जल्वागर डगमगाईआ। की संदेसा दस्सणा हमद, लाशरीक पढ़ाईआ। की इशारा मार रमज़, रहमत हक़ कमाईआ। की अन्त अख़ीर करे ग़ज़ब, मेहरवान महबूब धुरदरगाहीआ। किस दा अग्गे होवे अदब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। की सब दा सांझा होवे मज़हब, परदा उहला दे उठाईआ। मैं हैरान होई तअज्जुब, परेशानी विच कुरलाईआ। मुनारा दिसे कोई ना मस्जिद, हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ। माण दिसे ना मुरीद मुर्शद, सिर सर ना कोए निवाईआ। धर्म दी धार रही ना उल्फ़त, कलमा कलाम ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दस्स अगम्मी राज़, भेव अभेद खुल्हाईआ। फेर पढ़े कवण निमाज़, सजदयां विच सीस झुकाईआ। की उम्मत मिलणा इज़ाज़, कवण देवे वड्याईआ। की परदा खोल्हे आग़ाज़, सहज देणा समझाईआ । निगाह मार उपर आकाश, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कवण नूर करे प्रकाश, चन्द चांदनी डेरा ढाहीआ। मैं अन्तिम होई उदास, हैरानी मेरे अंदर छाईआ। साचा देवे कोई ना साथ, संगी संग गए तजाईआ। मंज़ल मिले कोई ना घाट, अद्धवाटे बैठी डेरा लाईआ। मुहब्बत जुड़े कोई ना नात, नातवां हो के दयां दुहाईआ। पैगग्बरां दी फिरदी वेखी जमात, जुम्मला अक्खर ना कोए समझाईआ। बग़ले रही ना कोई किताब, कुतबखानिआं होई सफ़ाईआ। पुरख अकाल दा समझे कवण मजाज़, परदा उहला दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पुच्छण लग्गी आज, आजिज़ हो के सीस निवाईआ। सति धर्म दा केहड़ा होवे समाज, मानव मानव

❋

❋

एका घर वसाईआ । झगड़ा रहे ना किसे ज़ात, जोरू ज़र ना कोए लड़ाईआ। नाम उपजे इक्को साच, सति सति मिले वड्याईआ। भाग लग्गे काया माटी काच, कंचन गढ़ सोभा पाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ । पुरख अकाला देवे दात, दानी हो के आप वरताईआ। कूड़ी क्रिया पाए वफ़ात, मढ़ी गोर विच दबाईआ। मज़हबां कोलों मिले नजात, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। सब दे अंदरों तूंही तूंही दी निकले आवाज़, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। सृष्टी दी दृष्टी जावे जाग, आलस निंदरा मेट मिटाईआ। हिरदे उपजे हक़ वैराग, वैरी अंदरों देणे कढ्ढाईआ। कूड़ क्रिया होवे त्याग, धर्म दी धार इक उपजाईआ । सच स्वामी मिले सुहाग, जगत रंडेपा डेरा ढाहीआ । गुरमुख हँस बणन काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद कुछ पर्दा खोल्ह बातन, बेवतन दयां जणाईआ। की खेल होवे मातन, मातर भूमी वेख वखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रातन, रुती नूर ना कोए रुशनाईआ। बाहरों मानव तत्तां वाले जापण, अन्तर करे ना कोए सफ़ाईआ। बुत होया किसे ना पाकन, पलीत वेखी जगत लोकाईआ। धूढ़ी मिले ना किसे ख़ाकन, मट्टी मस्तक ना कोए रमाईआ। परदा लथ्थे किसे ना ताकन, तकवा हक़ ना कोए जणाईआ। हक़ बन्दगी विच मूल ना जागण, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। मूर्ख मूढ़ होए कागन, हँस रूप ना कोए बणाईआ। माया डस्से डस्सणी नागण, घर घर आपणा डंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करे खेल धुर दा हरि, धुर दी धार देणी दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद कुछ ते आख, बिन अक्खरां दे समझाईआ। कलमा अगम्मी इशारा दे भाख, परदा अंदरों आप चुकाईआ। की उम्मत नाल खेल होणा महीने विच बैसाख, वसाह के की करता कार कमाईआ। परदा खोल्ह अगली बात, बातन भेव रहे ना राईआ। क्यों बदलण लग्गा जाप, जग जीवण दाता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे मिलण दा दए आप इतफ़ाक़, बेवफ़ाई दूर कराईआ। मुहम्मद कहे सुण चौधवीं सदी मेरी साथण, सच दयां दृढ़ाईआ। मैं सुनेहड़ा आया आखण, बिन अक्खरां राग अल्हाईआ। सब दे कर्म आया वाचण, जन्म फोल फुलाईआ। घाट आया पातण, तटां वेख वखाईआ। सब दी वेखां आसण, घर घर फोल फुलाईआ। रूह बुत रिहा कोई ना पाकन, पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। मेरा सब नालों तुट्टा नातण, संगी संग ना कोए निभाईआ। परवरदिगार वेखे खेल तमाशण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा धर्म इक उपजाईआ। सदी चौधवीं कहे की प्रभ दी अग्गे मनसा, मनसूर तों

❋

❋

पुच्छ के दे समझाईआ। किथ्थे भगत भगवान दा वसदा बंसा, बंसी वाले जिथ्थे सीस निवाईआ। मेरा अन्तिम मेट दे संसा, भरम रहे ना राईआ। केहड़ी धार बणे प्रभ साचे दी अंसा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मन हँकारी रहे ना कंसा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। गुरमुख रूप धरे जग हँसा, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। सति धर्म दी साची होवे बणता, घड़न भन्न्हणहार देणा दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को होवे कन्ता, क़दीम दा मालक ख़सम गोसाईंआ। झगड़ा मुकावे बहिश्त जन्नता, सच दुआरे दए इक सरनाईआ। कलमयां विच नामां विच अक्खरां विच पत्थरां विच सथ्थरां विच कढावे कोई ना मिन्नता, अगनी तत ना कोए तपाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आपणे मिलण दी देवे साची हिम्मता, हौसला इक वधाईआ। नज़री आवे चार कुण्ट दह दिशा साची सिम्मता, सिमरन पूजा पाठ जोग अभ्यास दा लेखा दए चुकाईआ। जन्म मरन दी कर्म कांड दी रहिण ना देवे इल्लता, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सच पोशाक तन माटी ख़ाक देवे ख़िलता, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। करनी पए कोई ना सुन्नता, सीस मुंडाउणा पए कोई ना मुनता, लबां कटाउण दी लोड़ रहे ना राईआ। एका नाम निधान देवे शब्द अगम्मी धुन दा, धुन आत्मक राग सुणाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक साहिब स्वामी बणे कुल्ल दा, मज़हबां वंड ना कोए वंडाईआ। धूढ़ी टिक्का लावे सब नूं आपणी धूल दा, धर्म दी धार इक जणाईआ। हुक्म संदेसा देवे धुर माअक़ूल दा, मुकम्मल कर पढ़ाईआ। मार्ग दस्स आत्म परमात्म परमात्म आत्म सच असूल दा, असलीअत विच्चों आपणा असल समझाईआ। नाता जोड़ के पारब्रह्म ब्रह्म कन्त कन्तूहल दा, मेला मेले सहज सुभाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद कवण लहिणे देणे लेखे सर्ब वसूलदा, हिसाब मँगे थाउँ थाईंआ। जिस कोल थाँ टिकाणा नहीं कोई पूल दा, आरज़ी खेल ना कोए वखाईआ। उस दा हुक्म संदेसा इक्को शब्द अगम्मी मज़मून दा, जिस नूं पढ़े कोए ना विच लोकाईआ। उस दा मार्ग धर्म दुआर क़ानूंन दा, क़ाइदे विच तरमीम ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बरां लेखा कदे ना भूलदा, अभुल्ल हो के लेखे सब दे लेखे लाईआ।

२८ मम्घर शहिनशाही सम्मत ४ फ़कीर सिँघ मजीद पुर महिन्दर सिँघ हरनाम पुर

सदी चौधवीं कहे रातीं नानक अलिफ़ नाल मिलाया ऊड़ा, दोवें अक्खां दोहां उत्ते टिकाईआ। तक्कया रंग गूढ़ा, सोहणा सोभा पाईआ। अन्तर कहे किस नूं कहां कूड़ा, कूड़ा नज़र कोए ना आईआ। जां धरनी वेखे जगत जहान हो गया मूढ़ा,

❋

❋

बुध्ध बिबेक ना कोए बणाईआ। मस्तक लग्गे किसे ना धूढ़ा, टिक्के ख़ाक ना कोए रमाईआ । फेर तक्कया ये दा वक्त होया पूरा, ड़ाड़ा ड़ाड़ि रिहा मिटाईआ। पुरख अकाल दा सच दस्तूरा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जो भविख्त दस्सया हुक्म विच हज़ूरा, हज़ूरीए हो के जगत सुणाईआ। सो वक्त रिहा ना दूरा, नेरन नेरा पैंडा गया मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि दाता शहिनशाहीआ। नानक कहे मैं वेखी प्यार नाल अलिफ़, अल्फ़ी नज़र कोए ना आईआ। जिस ने इक्को चुक्कया हल्फ़, हल्फ़ीआ बिआन आपणे विच छुपाईआ। मैं सदा रहिणा यक्क तरफ़, दो तरफ़ ना वंड वंडाईआ। मैं ख़ुदा नूं कहिणा शरफ़, मुशॅर्फ़ कहि के सीस निवाईआ। मैं तकणा उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम ध्यान लगाईआ। मैं वेखणा उत्ते फ़र्श, जल्वागर नूर नूर रुशनाईआ। मैं निरगुण करना दरस, दरस प्यासी तिहाईआ। मैं आपणी बुझाउणी हरस, हवस रहे ना राईआ। अमृत देवे बरस, रहमत विच वड्याईआ। मेरी मन्ज़ूर करे अर्ज़, बेनन्ती दयां सुणाईआ। आपणा खेल वेख असचरज, अलिफ़ ये दी चले ना कोए चतुराईआ । तेरे कलमे दी रही ना कोए गर्ज़, ग़ुरबत अंदर भरी लोकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा गरद, गरदश विच पई दुहाईआ। दुखियां वंडे कोए ना दरद, दीनां गोद ना कोए टिकाईआ। तेरी शरअ कसाई होई करद, क़तलगाह वेखी लोकाईआ। हउमे दी मेटे कोई ना मर्ज़, मरीज़ घर घर रोवण मारन धाईंआ। साचा पल्ले नहीं किसे खरच, दामन दामनगीर ना कोए फड़ाईआ। नफ़ा वेख्या ना किसे चर्च, मस्जिद ख़ाली झोली रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा आपणा हुक्म वरताईआ। ऊड़ा कहे मैं वेख्या उठ, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। वस्त दिसी कोए ना मुठ, नाम निधान ना कोए वरताईआ। सब नूं ख़ाली दिसे ठुठ, प्याले ठूठे मूधे होई सफ़ाईआ। जगत विकार पाई लुट्ट, घर घर दिसे लड़ाईआ। दीन दुनी आपणे अंदरों धर्म दा बूटा दिता पुट्ट, बिन हथ्थां बाहर सुटाईआ। सारे बण गए अपराधी पुत, सुत दुलारा रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता रहे चुक्क, लड़ लावण चाँईं चाँईंआ। हउमे हंगता विच ख़ुश, ख़ुशी आपणी रहे प्रगटाईआ। जगत विकार सुहाई रुत, भोग बिलास विच लोकाईआ। सति सच गया छुप, कलयुग रैण अन्धेरा छाईआ। नानक दी सारे भुल्ल गए तुक, सोहँ ढोला कोए ना गाईआ। ऊड़ा कहे मैनूं होया बड़ा दु:ख, दुखी हो के दयां सुणाईआ। अमृत मिले किसे ना घुट, जाम हक़ीक़ी ना कोए प्याईआ । ख़ाली दिसण बुत, तत अगनी रिहा तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे अलिफ़ ऊड़ा अग्गे पिच्छे पिच्छे अग्गे, पासा रहे बदलाईआ। अक्खरां वाले रहिण ना दईए हिस्से, हिस्सयां वाली वंड ना कोए

❋

❋

वंडाईआ। साडे अंदर इक्को नूर दिसे, दूजी चमक ना कोए चमकाईआ। असीं इक्के चढ़ीए चिखे, जिथ्थे अगनी अग्ग ना कोए तपाईआ। इक्को मन्नीए पिते, जो पतिपरमेश्वर नूर ख़ुदाईआ। हुण छड्ड दईए दीनां मज़हबां दे कित्ते, किते साडी वी होए सफ़ाईआ। जिस ने सानूं भण्डारे दित्ते, अक्खरां वाला रूप प्रगटाईआ। मातलोक चलाए सिक्के, हुक्मरान दिता जणाईआ। अन्त डोरी पिच्छे ना खिच्चे, साडी करे सफ़ाईआ। असीं काले उत्ते फेर होईए चिट्टे, जिन्हां चिट्टे तों काले दिते बणाईआ । अन्त अख़ीरी निकलण लग्गे सिट्टे, क़ीमत करता सब दी दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अलिफ़ कहे सुण ऊड़े वीर, वीरना दयां जणाईआ । साडी सांझी होवे तक़दीर, तक्ब्बर विच रहे ना राईआ। बंधन तुट्टे ज़ंजीर, हद्द देणी गुआईआ। मन्नीए इक्को पीर, जिस नूं वाहिगुरु कहि के गाईआ। तक्कीए ओह तस्वीर, जिस नूं मसव्वर ना कोए खिचाईआ। बदलीए ओह ज़मीर, जिथ्थे ज़ामन रहे ना राईआ। चढ़ीए चोटी अख़ीर, जिथ्थे साडे अक्खरां दी मुके पढ़ाईआ। द्वैती वाला रहे ना कोए ख़मीर, ख़ुमारी सब नूं इक रखाईआ। मंज़ल दा पैंडा रिहा चीर, चिरी विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। अलिफ़ कहे झगड़ा मिटाईए शाह अमीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक सुणाईआ। ऊड़ा कहे सुण अलिफ़ मेरी हमशीरा, हमद विच सुणाईआ। दोवें तक्कीए बेनज़ीरा, जो नज़रां तों ओहले डेरा लाईआ। प्यार मुहब्बत दा चुकीए बीड़ा, धर्म धार दी गंढ्ढ पुआईआ। मैनूं दे दे आपणा लीड़ा, मेरा बस्तर तेरे हिस्से आईआ। जेहड़ीआं ग्रन्थां दीआं बन्न्हीआं बीड़ां, सिफ्तां विच सालाहीआ। उस दा खेल वेख अख़ीरा, जो आख़र रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। अलिफ़ कहे ऊड़ा तेरी वेखणी लिखी होई पैंती, पैंतीस अक्खरां विच वड्याईआ। गुरमुख दे हथ्थ विच होणी कैंची, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। मैं ढोला गावां बैंती, बैतुलमुक्कदस मेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। ऊड़ा कहे सुण अलिफ़ भैण ए, एका दयां जणाईआ। जे मेरी पैंती ते तेरा वी लेख लिख्या जाए नाल ये, हिन्दसे विच्चले अक्खर नाल मिलाईआ। पर सच जाणी धर्म दुआरे दोहां दा लग्गणा नेंह, भगतां विच सोभा पाईआ। पुरख अकाला बरखे मेंह, अमृत धार वहाईआ। दीन दुनी माटी होणी खेह, ख़ाक ख़ाक नाल उडाईआ। साडी पवित्र होवे देह, अक्खर अक्खर सोभा पाईआ। हँकार रहे कोई ना मैं, मैं ममता देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा देणा उठाईआ। अलिफ़ कहे मैनूं केहड़ा लिखे कातब, क़लम शाही नाल वड्याईआ। मेरे साहमणे होवे मुख़ातब, परदा

❋

❋

रहे ना राईआ। मैं जावां ओस दी जानब, रस्ता राह तकाईआ। उह मेरा करे तुआक़ब, वेखे चाँईं चाँईंआ। मेरी बदल जावे आदत, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वी कहां सांझी होवे इक इबादत, मालक इक अख्वाईआ। मिले अगम्म निआमत, वस्त धुरदरगाहीआ। रहीए सही सलामत, दु:ख ना लागे राईआ। तूं मेरी मैं तेरी देवां ज़मानत, ज़ामन अवर ना कोए जणाईआ। अलिफ़ कहे मैनूं दिसदा ज़रूर आवे क़िआमत, कामल मुर्शद हुक्म मनाईआ। ऊड़ा कहे एसे कर के पंजां ने करा के आउणा हजामत, चोटी सब दी दए मुनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा परदा लाहीआ। अलिफ़ कहे सुण भईआ ऊड़ा, ऊड़ी दे कोल दुहाईआ। पंजां बीबीआं गिच्ची तों थल्ले चार उँगल करना जूड़ा, वद्व घट्ट ना कोए बणाईआ। मथ्थे लग्गी होवे धूढ़ा, छार छार शंकर वाली छुहाईआ। बुल्लां नूं नीला रंग चढ़या होवे गूढ़ा, दूसर रंग ना कोए बदलाईआ। ऊच्ची ऊच्ची मारदीआं आउण खंगूरा, ख़बरदार हो के अक्ख लओ खुल्हाईआ। हथ्थ विच फड़या होवे इक इक्क मूहड़ा, कदी कदी सिर उत्ते लैण टिकाईआ। पाउँदीआं आउण फ़तूरा, ढोला ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। पुरख अकाल करन मशहूरा, निहकलंक तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुकावे बहिश्तां वालीआं हूरां, पैगग्बरां दे हुजरिआं विच्चों करे सफ़ाईआ।