पुस्तकालयभाग २१

६ पोह शहिनशाही सम्मत ४ ठेकेदार ठाकर सिँघ दे गृह पिंड जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे कुछ आसा रखी अष्टभुज ज्वाला, पूरब भेव अभेद खुल्हाईआ। पंजां गुरमुखां दे हथ्थ विच होण मसालां, मिसल महबूब वाली समझाईआ। वंड नहीं कोई शाह कंगाला, हरिजन साचे सोभा पाईआ। गल विच इक्कीआं मणक्यां दी होवे माला, मन के मणके नाल सालाहीआ। जगत खेल करे निराला, निरवैर निराकार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या जगत अहमक़, मूर्ख मुगध कूड़ लोकाईआ। मुरीद मुर्शद होया कोई ना सहिमत, साचा संग ना कोए बणाईआ। मोह विकार लग्गी ज़हिमत, हँकार गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। परवरदिगार करे ना रहमत, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। लेखे लग्गे कोए ना मेहनत, मज़दूरी हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं फोलण लग्गी आपणा बस्ता, बस्ती वेख जगत लोकाईआ। दीन दुनी दा बदलण लग्गी रस्ता, रहिबर मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस दा नाम भण्डारा सस्ता, क़ीमत जगत ना कोए लगाईआ। जिस नूं तकदी उपर अर्शां, बिन नैणां नैण उठाईआ। उस दा खेल वेखां उपर फ़र्शा, फ़रमांबरदार हो के सेव कमाईआ। चरण धूढ़ी नूं तरसां, निउँ निउँ लागां पाईआ। पंजां बीबीआं हथ्थ विच बणा लिआउणा गुलदस्ता, गुल गुलशन विच्चों महकाईआ।

❋

❋

प्रेम प्याला देणा अगम्मी रस दा, बिन रसना रस चखाईआ। ढोला गाउणा धुर दे जस दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, परदा उहला दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां अजब कहाणी, कहावत नज़र किसे ना आईआ। किसे ने मँगणा आब किसे ने मँगणा पाणी, आब बेताब विच दुहाईआ। पैगग्बरां होए परेशानी, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ। भेव खोल्हणा जगत जिस्मानी, जिस्म ज़मीर सब दे फोल फुलाईआ। मंज़ल निरंतर तकणी रुहानी, अन्तर आपणा पन्ध मुकाईआ। लेखा जाण दो जहानी, ब्रह्मण्डां खण्डां धुर संदेसा देणा सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगारा सांझा यारा सब दा जाण जाणी, अनबोलत अनदृष्ट आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां विच्चों झरोखे, चौदां तबकां ध्यान लगाईआ । जिस दी सोच कोई ना सोचे, बुद्धी विच ना कोए वड्याईआ। जिस नूं लोचण कोई ना लोचे, नैण अक्ख ना राह तकाईआ। मैं खेल तकणा ओथे, जिथ्थे वसिआ बेपरवाहीआ। जीव जंत कलयुग जगत जहान खावे गोते, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मन्दिर वेखणा अगम्म अथाह, परवरदिगार दए जणाईआ। जिथ्थे वस्से निरगुण नूर जोत शहिनशाह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। बिन तेल बाती जोती जोत होवे रुशना, आदि निरँजण डगमगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बिना तत वजूद बैठे होण सीस झुका, नमस्ते डंडावत सजदा कर के शुकर मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा ढोला लैवण गा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। जिस नूं वाहिद वहदत विच सब ने किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक नज़री आईआ। निरगुण धार ना होवे जुदा, सरगुण मेला मेले सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां रुत सुहञ्जणी, सोभनीक अतिअन्त। जगे जोत आदि निरँजणी, किरपा करे श्री भगवन्त। सब दे नेत्र पाए अंजणी, नाम निधाना दस्से मणीआ मंत। दीन दुनी जगत जहान कूड़े विच्चों वञ्झणी, कोई गुरमुख विरला रहसी सन्त। धूढ़ मिले किसे ना मजनी, होए विछोड़ा नार कन्त। भगत सुहेला सूफ़ी धुर दा सजणी, होए मिलावा आदि अन्त। झगड़ा रहे ना काया बदनी, गढ़ तोड़े हउमे हंगत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल जुगा जुगन्त। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणा जुग करता करतार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतार, पैगग्बर सीस निवाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे वार, अञ्जील क़ुरान सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ करदे निमस्कार,

❋

❋

संसारी भण्डारी सँघारी भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा लख चुरासी आत्म परमात्म नूर उज्यार, दीआ बाती कमलापाती घट घट करे रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेखणहार, निरवैर निराकार निरँकार आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सब नूं करना ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। ग़फ्लत विच्चों होवो बेदार, आलस निंदरा देणी तजाईआ। हक़ीक़त दा मालक ख़लक दा ख़ालक इक्को तक्को हक़ीक़ी यार, जो याराने कूड़े दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा एकँकारा इक इकल्ला दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सच संदेसा देणा लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेटे अन्धेरी रात, चार कुण्ट दह दिशा भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। लेखा रहिण ना देवे ज़ात पात, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। नाम निधाना नौजवाना देवे अगम्मी दात, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। सति धर्म दी साची बख्श सौग़ात, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म भेव दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा आदि जुगादी अल्ला, आलमीन बेपरवाहीआ। जिस वसाया सच महल्ला, महबूब हो के वेख वखाईआ। नबी रसूलां फड़ाया पल्ला, नबीआं नाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण धार अछल अछल्ला, वल छल आपणी कार कमाईआ। अन्तिम सब नूं कर के झल्ला, झलक आपणी आए दृढ़ाईआ। अरशों फ़र्श ज़मीन ख़ाकी वेखे थला, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। बिन तेल बाती आपणे नूर बला, बलधारी वड वड्याईआ। करे खेल इक इकल्ला, अकल कल आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक इक्क, एकँकार अख्वाईआ। जिस दा लेखा सारे गए लिख, नाता जोड़ क़लम शाहीआ। ओस पूरा करना भविख, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। इशारा कीता जिस जिस, जिस्म ज़मीर तों बाहर दए वखाईआ। जग नेत्र किसे ना आवे दिस, दह दिशा आपणा हुक्म सुणाईआ। जो सदा रहे हमेशां नित, नवित्त आपणी कार कमाईआ। ओह बण परमेश्वर पित, पतवन्ता वेस वटाईआ। लख चुरासी आशा लए जित्त, मनसा सब दी आपणे विच छुपाईआ। सब दी नंगी कर के पिट्ठ, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। खेल करे अनडिठ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक नवलज़ू ज़लाकाल, कुल ज़मां बेपरवाहीआ। जिस दा महल्ल आलीशान, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। पैगग्बरां लै के बलीदान, शहादत शरअ वाली भुगताईआ।

❋

❋

जोत जगा के उपर असमान, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। सिफ्तां विच बण के रहीम रहमान, अलिफ़ ये अक्खरां विच वड्याईआ। पोशीदा रख के धुर कलाम, कलमा कायनात सिफ्तां वाला समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मनज़ऊ मेरा मुहब्बत वाला अमाम, मज़हबां वाला मज़मून ना कोए दृढ़ाईआ। मेरा इस्म दा इस्लाम, जिस दा बदले ना कोए नज़ाम, नौबत हक़ हक़ सुणाईआ। चौथे जुग लै इक दाम, झगड़ा मेटे दुनी तमाम, तमअ दा लेखा दए गवाईआ। धुर दा दे सच पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों अग्गे करे पढ़ाईआ। जिथ्थे बुद्धी समझे ना कोए इन्सान, अक़ल चले ना कोए चतुराईआ। सो खेल करे भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे शैतान, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी होणी सुहञ्जणी रुती, रुतड़ी प्रभ महकाईआ। मैं पिछली पूरी कीती बुत्ती, बुतख़ाने वेख वखाईआ। जगत लालस विच रही सुत्ती, अन्त लई अंगड़ाईआ। भगतां नाल मिलाउणी रुची, रचना वेखणी धुरदरगाहीआ। सच दुआरे बण के सुच्ची, संजम लैणा बदलाईआ। आसण ला के साची कुटी, चारे कुण्ट देणी तजाईआ। मुहम्मद कोलों लै के छुट्टी, आपणा लेखा लैणा मुकाईआ। गाना बन्न्ह के भगतां गुट्टीं, साचा सगन देणा वखाईआ। जिस रविदास चमारे दी जुत्ती टुट्टी, टुट्टयां गंढ्ढ पुआईआ। ओस फिरना अड्डी उच्ची, उच्च अगम्म दए वड्याईआ। जन भगतो खेल वेखणा तुसीं, तुरिया तों परे देणा समझाईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा नालों कदे ना रुसी, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। एह खेल सदा अदुती, अनभव परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वड्डा मालक, मेहरवान नज़री आईआ। जिस नूं कहिंदे ख़लक ख़ालक, मख़लूक नूर करे रुशनाईआ। अन्त मेरा बणे सालस, साहिब स्वामी दया कमाईआ। चार वरन दे गुरमुख वेखे ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा आप प्रगटाईआ। जिन्हां दे अंदरों बदले हालत, जहालत कूड़ी दए कढ्ढाईआ। नाम निधाना दे निआमत, रस अगम्मा दए चखाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों रख सही सलामत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग दी गुरमुख वेख अमानत, अमन नाल दामन आपणे विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।

❋

❋

७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द महिमा अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। जुग जुग हुक्म संदेसा देवे पुरख समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जणावे साचा जस, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्हे अक्ख, दूई द्वैती परदा दए चुकाईआ। भेव अभेद जणाए हक़ीक़त हक़, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। मन कल्पणा कर के वस, माया ममता मोह गवाईआ। अमृत झिरना दे के रस, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी धुर दा दाता, दयावान दया कमाईआ। जन भगतां बण के पिता माता, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नित नवित्त वेखे खेल तमाशा, निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। कलयुग चारों कुण्ट अन्धेरी राता, साचा नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। शाह पातशाह सब दा हारदा दिसे पासा, पेशीनगोई समझ किसे ना आईआ। जो साहिब सतिगुर गोबिन्द चरण दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। तिस दी निरंतर अन्तर पूरी होवे आसा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे पुरख समराथा, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे आदि जुगादी इक मेहरवान, महबूब बेपरवाहीआ। जिस दा सति धर्म निशान, दो जहानां रिहा झुलाईआ। गुर अवतार पैगग्बर मन्नण आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। हुक्म संदेसा देवे नौजवान, मर्द मर्दाना अगम्म अथाहीआ। सो लहिणा देणा लेखा वेखे जीव जहान, तन वजूद काया माटी फोल फुलाईआ। जो गोबिन्द चरण सरन करे ध्यान, दोए लोचण राह तकाईआ। उस दा होए मात कल्याण, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर गोबिन्द इक भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। दर आयां पूरी होवे आसा, निरासा नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी दा जगत बिवहारी खेल तमाशा, नित नवित्त वेख वखाईआ। जिस दे हिरदे अन्तर सुच्च संजम होवे साचा, सति नाल वड्याईआ। तिस भाग लग्गे काया माटी काचा, कंचन गढ़ सोभा पाईआ। प्रभ दुआर दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। तिस दा कर्म होवे रासा, जन्म मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा खेल वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे जे आसा लोक राज, रईयत नाल वड्याईआ। फेर वेखो ओह गोबिन्द जिस सीस कल्गी ते कल्गी वाला ताज, तख्त निवासी सोभा पाईआ। घर बैठयां माण वड्याई देवे दात, दाता दानी होए सहाईआ। अंदर बाहर चार कुण्ट

❋

❋

दह दिशा देवे साथ, सगला संग निभाईआ। पंज वार गोबिन्द गुर नूं ज़रूर करना याद, अमृत वेले उठ के नाम ध्याईआ। आपे उजड़िआ खेड़ा करे आबाद, वसदयां नाल वसाईआ। प्रेमीआं दी प्रेम विच पूरी होवे इमदाद, आमद ख़ुशामद इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, जगत दा कर्म जगत विच बदलाईआ।

८ पोह शहिनशाही सम्मत ४ चेला सिँघ दे गृह वज़ारत रोड जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं कर कर थक्की बन्दगी, बंधन बंधनां विच दुहाईआ। सरगुण धार करदी रही मशंदगी, मुश्किल विच भज्जी वाहो दाहीआ। खेल वेखदी रही तारा चन्द दी, सुर्या नूर जोत रुशनाईआ। परवरदिगार रही मन्नदी, जल्वागर नूर अलाहीआ। खेल तकदी रही उम्मत वाले तन दी, वजूदां विच ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं होई मँगती, प्रभ देवणहार वड्याईआ। मैं खेल जणाउणी हँ ब्रह्म दी, पारब्रह्म परदा रहे ना राईआ । जोत प्रकाश करनी अगम्मे चन्न दी, जो दो जहानां डगमगाईआ। खेल वखाउणी अगम्मे भगवन दी, जो भाग सब दा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं अन्तिम करना सजदा, बिन सीस सीस झुकाईआ। परम पुरख तेरा दिसे कोई ना बरदा, बन्दगी विच बंधन ना कोए कटाईआ। झगड़ा मेट चौदां तबक आपणे घर दा, गृह इक्को इक दृढ़ाईआ। जिथ्थे दीपक नूर अलाही होवे जगदा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तूं ही तूं ही होवे जपदा, रसना वाली ना कोए पढ़ाईआ। जैकारा होवे इक अलख दा, अलख अगोचर तेरी वड्याईआ। मार्ग मिले धुर दे सच दा, सति सच विच्चों प्रगटाईआ । झगड़ा मिटा दे काया माटी कच्च दा, कंचन गढ़ दे सुहाईआ । हर घट अन्तर निरंतर हो के वसदा, वसल देणा यार ख़ुदाईआ। नज़ारा दे अगम्मी अक्ख दा, निज नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। जगत जहान वेख तपदा, त्रैगुण अगन ना कोए मिटाईआ। झगड़ा प्या मनमति दा, बुद्धी अक़ल ना कोए वखाईआ। उबाला आया बहत्तर नाड़ी रत दा, सांतक सति ना कोए कराईआ। सन्तोख रिहा किसे ना हट्ठ दा, धीरज यति ना कोए जणाईआ। माण रिहा ना अठ्ठ सट्ठ दा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। मक्का काअबा वेख ढठ्ठदा, मसीत मसला हल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआर तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां जगत जवानी, जोबनवन्त ध्यान लगाईआ। मुहम्मद दे के गया इक निशानी, निशाना अवर

❋

❋

ना कोए समझाईआ। जिस वेले मुल्ला शेख़ मुसायकां अंदर आई बेईमानी, बेवा रूप होवे लोकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ चढ़े तुग्यानी, तरफ़ दो तरफ़ ना कोए बचाईआ। मेरे कलमे होवे बदनामी, बदी घर घर डेरा लाईआ। आबेहयात मिले ना पाणी, रूह बुत ना कोए सफ़ाईआ। कलमा हक़ ना समझे कलामी, कायनात दए दुहाईआ। झगड़ा पैणा चारे खाणी, चारे बाणी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं याद आई कहावत, हज़रत सहजे गया जणाईआ। मेरे नाम होवे बग़ावत, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट दिसे अदावत, अदल इन्साफ ना कोए कमाईआ। साचा कलमा मिले ना नाम निआमत, नाअरा हक़ ना कोए सुणाईआ। महबूब दिसे ना सही सलामत, सति सति ना कोए दृढ़ाईआ। माया ममता मोह लग्गे अलामत, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। पैगग्बर देवे ना कोए ज़मानत, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे जहालत, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। कूड़ी उम्मत रहे बनावट, हक़ हक़ीक़त समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कीती हक़ क़दमबोसी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर आपणे अन्तर कीती ख़ामोशी, जगत बोल ना कोए सुणाईआ। मुहब्बत विच होई मदहोशी, आपणा आप भुलाईआ । अन्त अख़ीर सोच अगम्मी सोची, सच साहिब दिती समझाईआ। साचे नाम दी रहे कोई ना रोज़ी, कलमा रस ना कोए चखाईआ। मन वासना सृष्टी होवे भोगी, कल्पणा तन वजूद हल्काईआ। साबत रहे ना कोए जञ्ञू बोदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दस्स के गया सहज नाल इशारे, बिन नेत्र नैण अक्ख हिलाईआ। खेल वेखणा आपणे अन्त किनारे, जगत नईआ डोले थाउँ थाईंआ। पीर पैगग्बरां रहे ना कोए सहारे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। निरगुण धार आवे मेरा परवरदिगारे, महबूब बेपरवाह नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत करे उज्यारे, कूड़ अन्धेरा दए गवाईआ। धुर दा कलमा इक उच्चारे, कायनात सच पढ़ाईआ। दीन मज़हब कर गिरफ्तारे, बंधन आपणा देवे पाईआ। धुर दा बोल इक जैकारे, चार वरनां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद किहा साडा हक़ मौरूसी, परवरदिगार दिता बणाईआ। सदी चौधवीं तूं उम्मत अंदर करनी जासूसी, तन वजूद वेख वखाईआ। सब दी असलीअत दस्सणी ख़सूसी, ख़सूसीअत देणी जणाईआ। अन्त खेल तकणी रूसी, रहिबर हो के दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं

❋

❋

कहे संदेसा देवे श्री भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। पंजां बीबीआं मस्तक होवे निशान, काला पीला सूहा रंग सुहाईआ। आयू वीह तीह साल दे होवे दरम्यान, वड्डा छोटा ना नाल रलाईआ। तन तिक्खी होवे किरपान, वजूद महबूब वेख वखाईआ। सज्जे हथ्थ विच होण रुमाल, लाल रंग नाल रंगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला एको गाण, रसना जिह्वा नाल वड्याईआ। कदी वेखण उपर असमान, नेत्र नैणां निगाह बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे हुक्म देवे धुर दरबारी, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दी खेल अजब निआरी, रचना आपणी रिहा रचाईआ। जिस दा नूर जोत उज्यारी, निरगुण निरवैर करे रुशनाईआ। लेखा जाणे वड संसारी, संसारी भण्डारी परदा दए उठाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलकारी, शब्दी धार लए अंगड़ाईआ। जिस दे गुर अवतार पैगग्बर रहे पुजारी, बिना सीस सीस जगदीश झुकाईआ। सो लेखा जाणे धुर दी धारी, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साचा बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे पंज गुरमुख होण छोटे बच्चे, बचपन अगला दयां समझाईआ। जिन्हां दी रसना तूं मेरा मैं तेरा नाम जपे, ढोला सोहँ वाला गाईआ । इक दूजे मोढ्ढयां उत्ते हथ्थ होण रखे, प्यार मुहब्बत विच वड्याईआ। ख़ुशीआं नाल जावण नस्से, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेड़ होवण निक्के निक्के कच्छे, तहमत अवर ना कोए बंधाईआ। हथ्थ विच फड़े होण लिख के पप्पे, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ । सदी चौधवीं कहे पंजां बीबीआं बद्धा होवे कर्म कांड दा बस्ता, नीली टाकी विच बंधाईआ। कपड़ा होवे सब तों सस्ता, क़ीमत वद्ध ना कोए लगाईआ। नाल चिट्टे काग़ज़ दा होवे पर्चा, लाईन लकीर ना कोए बणाईआ। जिस दा दूजा होवे दरजा, पहली वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट फिरां भज्जी, भजन बन्दगी वेख वखाईआ । दह दिशा फिरां अज्जी पज्जी, निरगुण आपणा रूप बदलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर जावां पैर दब्बी, आहट सुणन कोए ना पाईआ। साध सन्त वेखां किस दे अंदर नूर रब्बी, जलवा जोत करे रुशनाईआ। केहड़ा नाम दारू देवे बण के तबी, तबीअत अंदरों दए बदलाईआ। जां तक्कया माया ममता दे रोगी सभी, हउमे हंगता विच लड़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे बदी, बदन पवित्त पुनीत ना कोए रखाईआ। मन वासना किसे ना कढ्ढी, कूड़ क्रिया घर घर डेरा लाईआ। बिन गुरमुखां भगतां प्रभ दी जोत किते ना जगी, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। हज़रत नूह वेखे अगम्मी नदी, किनारे बैठा डेरा लाईआ। अन्त बीतदी जावे चौधवीं सदी, सदमा

❋

❋

सब नूं दए वखाईआ। पैगग्बरां रहे कोई ना गद्दी, गदागर करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साजण इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या दूर नेड़ा, निरगुण हो के दया कमाईआ। सरगुण तत्तां वाला झेड़ा, झगड़े विच जगत दुहाईआ। धर्म दुआर बन्न्हे कोई ना बेड़ा, भार कन्ध ना कोए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उजड़दा दिसे खेड़ा, बस्ती हक़ ना कोए वसाईआ। परवरदिगार देवणहारा गेड़ा, कलयुग उलटी लठ भवाईआ। अदन अदल नाल छेड़े छेड़ां, इन्साफ धुर दा हक़ समझाईआ। धुर फ़रमाना मेटे केहड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट भुलाए दृष्ट अंदर कर कर हेरा फेरा, फेरे विच अन्धेरा वेखे जगत लोकाईआ।

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरभजन सिँघ ईशर सिँघ दे गृह ऊधम पुर

सदी चौधवीं कहे मैं संदेसा सुणया अगम्म कलामी, बिन रसना जिह्वा दिता सुणाईआ। जिस ने नाता जोड़ना दीन दुनी बाहमी, वरन बरन डेरा ढाहीआ। कलयुग मेटे अन्धेरी शामी, शमां निरगुण जोत करे रुशनाईआ। दीन मज़हब दी रहे ना कोए ग़ुलामी, ग़ुरबत अंदरों दए कढ्ढाईआ। साची मंज़ल दस्से आसानी, रहमत आपणी हक़ कमाईआ। ममता मोह मेटे बदइंतज़ामी, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। लख चुरासी होवे जाण जाणी, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। जन भगतां भगती दी पूरी करे क़ुरबानी, काया करबला कर सफ़ाईआ। हउमे हंगता गढ़ ना रहे तुग्यानी, अमृत धार इक वहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे आप आपणी मेहरवानी, महबूब मुहब्बत विच आपणा रंग रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखे चार कुण्ट नादानी, निगाह आपणी इक उठाईआ। जो झगड़ा प्या शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, काया काअबे करे सफ़ाईआ। साची मंज़ल दस्स इक रुहानी, रूह बुत मेला मेले सहज सुभाईआ। तत विछोड़ा कट जिस्मानी, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक इक अहिबाब, हरि करता नज़री आईआ। तन वजूद वजाए रबाब, अनहद नादी नाद सुणाईआ। झगड़ा लग्गा पुन्न सवाब, सुहबत आपणी दए दृढ़ाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर होवण लाजवाब, मंज़ल हक़ीक़ी दए चढ़ाईआ। चरण प्रीती दे ख़ताब, ख़ता भुल्ल मुआफ़ कराईआ। सजदा सीस दस्स अदाब, जगदीश चरण धूढ़ी टिक्का मस्तक दए छुहाईआ। शाहो भूप बण नवाब, नौबत नाम हक़ सुणाईआ। जिथ्थे पढ़नी ना पए कोए किताब, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। साचा

❋

❋

हुजरा सुहाए महिराब, महबूब आपणा परदा दए उठाईआ। दुरमति मैल रहे ना दाग़, पतित पुनीत आप कराईआ। घर शमां जगाए चराग़, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। निरगुण धार देवे साथ, सरगुण मेला सहज सुभाईआ। सोई सुरती जावे जाग, आलस निंदरा दए मिटाईआ। मन ममता मेट वाद विवाद, विख कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। साचा शब्द करे अहलाद, धुन अगम्मी नाद सुणाईआ। ततव तत खोल्हे राज़, भेव अभेदा आप समझाईआ। झगड़ा रहे ना उज़ू निमाज़, बन्दगी बन्दना इक प्रगटाईआ। धुर दा कलमा करे वाअज़, वज़ाहत नाल दए समझाईआ। धर्म दुआरे रहे ना कोए नराज़, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ । साचे धर्म दा करे आग़ाज़, दो जहानां दए वड्याईआ । लहिणा देणा मुक्के इश्क हक़ीक़ी जगत मजाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर आया सनाटा, सुन्न समाध विच समाईआ । चौदां तबक वेख्या हाटा, हटवाणे बैठे मुख छुपाईआ। मेरा चीथड़ होया पाटा, बस्तर तन ना कोए दरसाईआ। कूड़ विकारा चुभे कांटा, दिवस रैण होया दुखदाईआ। कलयुग खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। पवित्र रिहा ना तीर्थ ताटा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदवाले माठा, गुरुदुआर नैणां नीर वहाईआ। जोत जगे ना देवी लाटां, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। चार वरन प्या घाटा, चार कुण्ट समझ किसे ना आईआ। अमृत मिले किसे ना बाटा, गोबिन्द रस ना कोए चखाईआ । आत्म परमात्म जुड़े कोई ना नाता, नातवां होई लोकाईआ । सब दा धर्म राए वेखे खाता, चित्रगुप्त रिहा जणाईआ। अन्त अख़ीर अठाई कुण्ड दस्सदे अहाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं लाउणा इक्को नाअरा, हक़ हक़ देणा जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणा मज़ाहरा, मज़हबां वाले लैणे उठाईआ। आपणा करना अन्त किनारा, अगला पन्ध ना कोए समझाईआ। मुहम्मद पूरा करना इशारा, जो इशाअत नाल गया दृढ़ाईआ। जिस निरगुण धार आउणा दुबारा, नर नरायण वेस वटाईआ। निरगुण नूर करे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतां बण सच्चा बख्शणहारा, मुरीद मुर्शद लए मनाईआ। चार वरन सुहाए इक दुआरा, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल आदि अन्त बेशुमारा, शुमार विच कथण कोए ना पाईआ।

❋

❋

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ चेला सिँघ दे गृह वज़ारत रोड जम्मू

सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर आई चुस्ती, चलाकी दीन दुनी वेख वखाईआ। पुरख अकाल करनी दरुस्ती, परवरदिगार अंकड़े दए बदलाईआ। झगड़ा पैणा उपर ख़ुशकी, तरी वाले रहे कुरलाईआ। मुल्ला शेख़ वेखणे मुफ्ती, मुसायकां परदा देणा उठाईआ। कलयुग लट्ठ गेड़नी उलटी, वहिंदे वहिण दए वहाईआ। खेल होणी सच्चे सतिगुर दी, शब्दी धार आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणी जगत चलाकी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। पंज तत माया ख़ाकी, पंचम पंचां मेल मिलाईआ। गुर अवतार पैगग्बर वेखणे साथी, कवण सगला संग निभाईआ। कवण मेटे धुर दी आखी, इष्ट देव वेख वखाईआ। किस दी होई अन्तिम जाती, जगत जाती डेरा ढाहीआ। कवण महिमा लिखे काग़ज़ क़लम दवाती, सिफ्तां विच वड्याईआ। कवण ब्रह्म धार रिहा अराधी, पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। कवण जिस्म ज़मीर रिहा साधी, सिदक सबूरी विच झट लँघाईआ। कवण कलयुग कूड़ी क्रिया कीता दाग़ी, माया ममता मोह हल्काईआ। कवण खेल करे कन्त सुहागी, नार सुहञ्जणी रूप वटाईआ। कवण सुरती सोई कवण जागी, कवण आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण बणया धर्म तिआगी, प्रीतम इक्को रिहा मनाईआ । कवण पुरख अकाल तों होया बाग़ी, माया ममता विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे कराए आदी, जुग चौकड़ी सद आपणा हुक्म वरताईआ।

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ गुरचरण सिँघ दे गृह जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैनूं नज़र आया रविदास दा कसीरा, क़सम खा के दयां जणाईआ। जिस दे अन्तर निरगुण धार जोती जोत दी तस्वीरा, जिस नूं मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराईआ। जिस नूं नूर चमकदा दिसे कबीरा, जो क़बरां तों बाहर डेरा लाईआ। ओस दे विच लिखी अगम्मी तदबीरा, जिस दा तरीका ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा खेल वेख्या बेनज़ीरा, जो नज़रीआ रिहा बदलाईआ। जिस दे विच दीन दुनी दी तक़दीरा, तक्ब्बरी दा रूप दरसाईआ। नज़र आया जिस वेले सदी चौधवीं दीन दुनी दा रस होया ख़मीरा, सति रहिण कोए ना पाईआ । भराता तक्के जगत हमशीरा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जगत हल्काईआ। धर्म कर्म दी बदल जाणी तासीरा, तसबी माला कम्म कोए ना आईआ। सूफ़ी सन्त होणे दिलगीरा,

❋

❋

धीरज धीर ना कोए धराईआ। झगड़ा पैणा पातशाह वजीरा, जनो मर्द ना कोए शनवाईआ। चार वरन भृष्ट होणा वतीरा, दृष्टी सच ना कोए खुल्हाईआ । शरअ दा बज्झ जाणा ज़ंजीरा, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। फिरे दुहाई अमीरा, ग़रीबां गृह ना कोए सुहाईआ । ओस वेले खेल होणा तक़दीरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच देवे वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे रविदास कसीरे नूं कहिंदे कौडी, कौडी जगत ना कोए रखाईआ। ओस विच्चों मैनूं दिसी गुलाब दी डोडी, जिस दा पत्त टहिणी नज़र कोए ना आईआ। विच्चों नज़र आया अगम्मा जोगी, जो जुगीशरां करे पढ़ाईआ। ठाकर तक्कया मौजी, जो बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां रोज़ी, राज़क रहीम इक अख्वाईआ। लख चुरासी जीव जंत आत्म ब्रह्म दा खोजी, पारब्रह्म आपणा नाउँ समझाईआ। जुग चौकड़ी धुर संदेसा देवे अगाध बोधी, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। नाम सुणाए अगम्म सलोकी, सोहला सच जणाईआ। वेखणहारा लोक परलोकी, परदा दीन दुनी उठाईआ। मंज़ल दस्स सौखी, दर घर साचा इक वखाईआ। जिथ्थे पढ़नी पए कोई ना पोथी, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। बुद्धी रहे कोए ना थोथी, मन मनसा ना कोए हल्काईआ। आत्म दी आवे सोझी, समझ विच्चों समझ बदलाईआ। रमज़ इशारा दे के गोझी, परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं जन भगतां हथ्थ लगावां गोडीं, घुटने टेक के आपणा सीस निवाईआ।

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ अजीत सिँघ दे गृह जम्मू

सदी चौधवीं कहे दीन दुनियां बज्झी दीन वाली रस्सी, रस्ता हक़ गई भुलाईआ। छप्पर छन्नां विच वसी, वसल यार ना कोए कराईआ। जूनी गिणदे लख चार अस्सी, हिस्सयां वाली वंड ना कोए समझाईआ। रसना कहिंदी पुरख अकाल सब दा कमलापती, पतिपरमेश्वर जगत ना कोए हंढ्ढाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा कोए ना यती, यथार्थ प्रभ दी सेव ना कोए कमाईआ। सच वस्त रही ना रती, रतन अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ । तीर्थ तटां उत्ते जा के कराउँदे गति, प्रभ दी सार कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन पत लथ्थी, मेहरवान महबूब सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सृष्टी दृष्टी फिरदी नठ्ठी, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जम की फ़ासी किसे ना कटी, कटाकश नाम तीर ना कोए लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी चार वरन दी हट्टी, जगत परचून वाला

❋

❋

हट्ट दिता खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव अभेदा जाणे तत अठ्ठी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो सति आपणे नाल बदलाईआ।

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू

सदी चौधवीं कहे जगत विद्या दीन दुनी कीती आलम, इल्म वाला सच अमल ना कोए कमाईआ। शाह सुल्तान चार कुण्ट होए ज़ालम, प्यार मुहब्बत नाता सच ना कोए जुड़ाईआ। सति धर्म दी ख़ाली दिसे कालम, कलमयां वाले रोवण मारन धाहींआ। मन ममता विच सृष्टी फसी सालम, गिरहा पल्लू सके ना कोए छुडाईआ । सच दुआरा किसे ना मालम, नामालूम नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साहिब धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे जगत विद्या बणया जगत नसीब, निस्बत सच ना कोए कढ्ढाईआ। दीन दुनी वेखी ग़रीब, नाम धन पल्ले गंढ्ढ ना कोए बन्हाईआ। मन मनसा वेखी अजीब, ममता मोह विच हल्काईआ। गुर अवतार पैगग्बर जो दे के गए तरतीब, सिलसलेवार समें समें समझाईआ । ओस मंज़ल दे पुज्या ना कोए क़रीब, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। सदी चौधवीं कहे नेत्र रो के किहा फ़रीद, फिरका प्रभ दे नाल बणाईआ। परवरदिगार तेरी विगड़ जाणी तरतीब, तरीका ढंग तेरा अनोखा नज़री आईआ। उह वेला दूर दुराडा आवे नज़दीक, नेरन नेरा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़हब बणन शरीक, गुर अवतार पैगग्बरां होवे लड़ाईआ। हथ्थ आवे किसे ना जीत, हार विच हारदी दिसे लोकाईआ। बिन तेरी किरपा आसा मनसा पूरी होवे ना किसे उम्मीद, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ । तेरा हुक्म फ़रमाना शब्द संदेसा इक जदीद, यदी आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा लेखा जाए बीत, भीतर हो ना कोए अटकाईआ। ख़ाली दिसे मनारा मसीत, मिसरा सच ना कोए सुणाईआ। सब दी टुट्टदी दिसे प्रीत, प्रीतम प्रेम ना कोए रखाईआ। बिन तेरी किरपा रहे ना कोए अतीत, त्रैगुण लेखा सके ना कोए चुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल रहमत विच करनी बख्शीश, मेहरवान महबूब मुहब्बत धुर दी देणी वरताईआ। तेरा नाम कलमा इक्को होवे हदीस, हज़रतां तों परे देणा समझाईआ। तूं मालक ख़ालक साहिब प्रितपालक इक जगदीश, जगदीशर मेला लैणा मिलाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। धुर दा चाढ़्हना रंग मजीठ, बसीठ आपणा प्रेम रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग दी पिछली मेट लीक, सतिजुग सति धर्म सच निशान देणा वखाईआ।

❋

❋

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ लाल चन्द दे गृह जम्मू

सदी चौधवीं कहे दीन दुनी भरी नाल गुनाह, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मुल्ला शेख़ करन जनाह, हदीस हक़ ना कोए सालाहीआ। कलमा करे कोई ना मन्हां, मनफ़ी वाला सारे रूप वटाईआ। कूड़ी अगनी लग्गी तनां, वजूद रही जलाईआ। सच प्रकाश मिले ना शमां, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। मार्ग दस्से कोए ना नवां, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। दीन मज़हब दी वध गई तमां, लालच मज़हब वाला रखाईआ। मैं धुर संदेसा कहवां, कहि के रही दृढ़ाईआ। सचखण्ड दुआर गुर अवतार पैगग्बर होए जम्हा, इक्ठे हो के सीस निवाईआ। पुरख अकाल लख चुरासी लेखा वेख दमा, दामनगीर हो के फोल फुलाईआ। धुर दा मार्ग दस्स नवां, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। निउँ निउँ तेरे चरणां ढह्वां, जगत रहे ना माण वड्याईआ। इक्को ढोला धुर दा गवां, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। तेरी सेज सुहञ्जणी सवां, जिथों सुत्तयां ना कोए जगाईआ। सचखण्ड दुआरे तेरे बहवां, चरण सरन मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हर हिरदा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी सीतल होवे छाती, छहबर आपणी दए लगाईआ। तेरा खेल कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। कलयुग मेट अन्धरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। तूं वसणहारा इक इक्कांती, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। धुर संदेसा दे दे क़लम दवाती, काग़ज़ शाही नाल वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणा इक जमाती, इक्को सिख्या दे समझाईआ। साचा नूर प्रकाश कर बाती, बातन भेव रहे ना राईआ। जन भगत सुहेले उठा दासन दासी, दास्तान पिछली दे समझाईआ। तेरा नाउँ पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करते दे वड्याईआ। तूं साहिब सतिगुर नाथ अनाथी, दीनन दीनां हो सहाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा नूर इक्को ज़ाती, ज़ात पात दा झगड़ा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा लिख ना सके कोई लफ़ज़ लुगाती, अलिफ़ ये दी विद्या कम्म किसे ना आईआ।