पुस्तकालयभाग २१

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ लीलावती दे गृह जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं बणना जोबनवन्ती, निरगुण नूर जोत चमकाईआ। सच दुआरे होणा सोभावन्ती, साहिब सुल्तान लागां सरनाईआ। पुरख अकाल मनाउणा धुर दा कन्ती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। गढ़ तोड़ के हउमे हंगती, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के पंगती, सोहँ नाद करां शनवाईआ। कला वेखणी प्रभ अनन्ती, अकल कलधारी

❋

❋

दए वखाईआ। जन भगत दुआरे बण के मँगती, दरवेश हो के अलख जगाईआ। शत्तर्री ब्राह्मण शूद्र वैश बण जाओ इक संगती, वरन बरन झगड़ा रहे ना राईआ। लेखा मुक जाए मुल्ला शेख़ मुसायक पंडती, ग्रन्थी गृह कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां धुर दी पूजा, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाईआ। इष्ट रहे कोई ना दूजा, दुतिया भाओ देणा चुकाईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह तीजा, निज लोइण करां रुशनाईआ। धुर दा मार्ग दस्स के सीधा, रस्ता इक्को दयां वखाईआ। जिथ्थे नूर राम सीता, राधा कृष्ण सोभा पाईआ। पुरख अकाल इक अतीता, त्रैभवण धनी डेरा लाईआ। परवरदिगार ठांडा सीता, जल्वागर सोभा पाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करां उम्मीदा, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। गुरमुखो सब दा पूरा होवे अक़ीदा, अक़ीदत विच क़ाइदा इक दृढ़ाईआ। जो लेखा लिख्या मुहम्मद विच क़ुरान मजीदा, मुफ़लिस हो के ध्यान लगाईआ। जिस दी आयत करे तमहीदा, सिफ्तां विच सालाहीआ। उस दा लेख ज़लू वज़ीदा, वज़ित ज़ूह दृढ़ाईआ। सो खेल वेखणा चश्मदीदा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस नूं कहिंदे मेहरवान महिबान बीदा, बीख़ैर या अलाह तेरी सरनाईआ । उस दा हुक्म अगम्म पेचीदा, परदा सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेरी आसा मनसा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर अगम्म आवाज़, बिन रसना दयां सुणाईआ। दीन दुनी खोल्हे राज़, परदा निरंतर रहे ना राईआ। जिस कारण पढ़ी निमाज़, रोज़ा रख के झट लँघाईआ। उस दा मिलण लग्गा इहज़ाज़, परवरदिगार झोली पाईआ। चारों कुण्ट करे साज बाज, अछल अछल्ल आपणी खेल खिलाईआ। सोई सुरत किसे ना गई जाग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। हँस बुद्धी होई काग, दिवस रैण रही कुरलाईआ। साचे काअबे जगे ना कोए चराग़, महिराब हक़ ना कोए सुहाईआ । मंज़ल महबूब ना कोई आबाद, सच सिँघासण नज़र कोए ना आईआ। सजदा सीस ना कोए आदाब, नमों नमों ना कोए दृढ़ाईआ। मिल्या मेल ना एका वाहिद, वाहवा वज्जी ना कोए वधाईआ। जो मुहम्मद कलमा कीता आइद, आयतां विच सुणाईआ। धुर फ़रमाने कर के गया हदाइत, हदीसां विच वंड वंडाईआ। मुहब्बत विच कर के गया इनाइत, आहला अदना जगत समझाईआ। जगत शरअ दस्स शरायत, शरीअत दिती वड्याईआ। अन्त सारे हुक्म होए जाइज़, जाइज़ा लैण कोए ना आईआ। माया ममता होई राइज, रईयत मोह विकार ल्या बणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्त अख़ीर सब दा निकलण वाला नताइज, नतीजा सब नूं दए वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरा होया फ़राइज़, फ़र्ज़ आपणा गए निभाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर वेखणहारा नालायक लायक, उम्मत उम्मती फोल फुलाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो करे कराए सदा जाइज़, नाजाइज़ वंड ना कोए वंडाईआ।

९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ गुरदित सिँघ दे गृह छम्ब ज़िला जम्मू

सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरां बदलणी गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। मेरी अन्त अख़ीर अनहोणी होणी सदी, सदमा घर घर रही वखाईआ। हज़रत नूह दी वहिणी नदी, जगत नईआ नौका कम्म किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बरां ख़ाहिश रहे ना दब्बी, परदयां विच्चों परदा दए चुकाईआ। पुरख अकाल खेल कराउणा यदी, यदप आपणा खेल कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी बदी, बदला देवे थाउँ थाईंआ। साचे नाम दा बण के तबी, तबीअत सब दी दए बदलाईआ। निरगुण जोत जगा के रब्बी, रब्बुलआलमीन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख अन्धेरा घुप, हैरानी अंदर ध्यान लगाईआ। सति धर्म गया छुप, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ । भाग लग्गे किसे ना बुत, काया काअबा ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट दिसे दु:ख, दर्दां भरी लोकाईआ। उजल करे कोई ना मुख, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जननी लेखे लग्गे कोई ना कुक्ख, भगत रूप ना कोए धराईआ। भरमे भुल्ला मानव मानुख, मन मनसा विच हल्काईआ। सीस जगदीश किसे ना जावे झुक, डंडावत बन्दना ना कोए दृढ़ाईआ। मैं चार कुण्ट वेख्या उठ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। दस्त रिहा नाम ना मुट्ठ, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाईआ। आत्म परमात्म नाता गया तुट्ट, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। सब दे भाग गए निखुट, कर्म कांड रिहा कुरलाईआ। अमृत जाम मिले ना घुट, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। कलयुग जीव अपराधी होए सुत, साहिब सतिगुर मिलण कोए ना जाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरी सुहञ्जणी करे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, मेहरवान धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे चार कुण्ट दिसे ना कोई सज्जण, सैण मीत ना कोए अख्वाईआ। सच प्रीती होए कोई ना मग्न, परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मैं चढ़ के वेख्या उपर गगन, निरंतर हो के अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे मँगण, दरगाह साची ख़ाली झोलीआं डाहीआ। त्रैगुण माया चार कुण्ट दह दिशा लगाई अगन, सदी चौधवीं सके ना कोए बुझाईआ। दीन मज़हब असीं सारे लग्गे छड्डण, बौहड़ी तेरा नाम ख़ुदाईआ। तेरा दरस दीदार लग्गे मँगण, इक्को नूर चश्म रुशनाईआ। पंचम मीते

❋

❋

पा दे सगन, समग्री आपणी दे वड्याईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी बदन, बदली करनी थाउँ थाईंआ। तेरे हथ्थ इन्साफ अदल, अदालत आपणी देणी दृढ़ाईआ । मन कल्पणा करनी क़तल, क़ातल मक़तूल आपणी खेल वखाईआ । साडा पूरा ना होया यतन, यथार्थ सारे रहे सुणाईआ। नईआ लग्गी किसे ना पत्तण, अद्धवाटे घुम्मण घेरी विच घुंमाईआ। लोकमात वेख आपणा वतन, बेवतनां लै मिलाईआ। निरगुण धार तैनूं सारे सद्दण, सरगुण बैठा सीस निवाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदवारिआं विच्चों लभ्भण, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां उपर अर्शां, अर्शी प्रीतम ध्यान लगाईआ। की वेस वटाए उपर फ़र्शा, फ़र्ज़ आपणा की समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरीआं करे गरज़ां, गर्ज़े कि सब नूं वेखे थाउँ थाईंआ। बेनन्तीआं लेखे लावे अरज़ां, आरज़ू सब दी झोली पाईआ। जो सिफ्तां विच आपणे नाम कलमे दीआं दस्सीआं तरज़ां, तर्हां तर्हां दृढ़ाईआ। अन्तिम सब दीआं पुठ्ठीआं कर के नरदां, नर नरायण वेखे थाउँ थाईंआ। दीन मज़हब शरअ छुरी बण गई करदां, क़तल होवे अन्त लोकाईआ। साचा रिहा कोई ना बरदा, बन्दगी विच ना सीस निवाईआ। जगत जहान जाए हरदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भेव खुल्ल्हे ना किसे घर दा, गृह मन्दिर मंज़ल पन्ध ना कोए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोला कोई ना पढ़दा, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। तेरी मंज़ल रुहानी असमानी जिस्मानी पौड़ी डण्डा कोए ना चढ़दा, मंज़ल पन्ध ना कोए चुकाईआ। तेरा खेल अगम्मे हरि दा, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच चुक्क दे परदा, परवरदिगार आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त एथे ओथे दो जहान सच दुआरे जोती धार खड़्हदा, हुक्म संदेसा शब्दी शब्द जणाईआ।

१० पोह शहिनशाही सम्मत ४ संसार सिँघ दे गृह पिंड छम्ब ज़िला जम्मू

सदी चौधवीं कहे हज़रत मुहम्मद किहा अलाह, अल्ला आलमीन वड्याईआ। जोती नूर सदा मलाह, लोक परलोक इक अख्वाईआ। नाम कलमा दए सलाह, सिफ्ती सिफ्त विच वड्याईआ। रसूल लिल्लाह बणे ख़ुदा, असूल आपणा इक प्रगटाईआ। सजदा करना दस्से दुआ, लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। मुहब्बत प्यार विच बणे दिलरुबा, दिलदार इक

❋

❋

अख्वाईआ। धुर दी दस्से हक़ सदा, सद ढोला इक सुणाईआ। दरगाह साची जणाए राह, रहिबर हो के आप समझाईआ। सूफ़ीआं बख्शणहार गुनाह, रहमत आपणी विच रखाईआ। दीन दुनी करनहार फ़नाह, बिस्मिल आपणी खेल खिलाईआ। धुर फ़रमाना देवणहार नवां, नौजवाना आप सुणाईआ। हरख सोग मेट के ग़मां, चिन्ता चिखा दए गवाईआ। लहिणा वेखणहारा दम दमां, दामनगीर इक हो आईआ। फोल फुलाए माटी चम्मां, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर वेखे समां, समाप्त हुंदी दिसे लोकाईआ। निरगुण धार करे आपणा कम्मा, कमतरीन गुर अवतार पैगग्बर वेख वखाईआ। सच प्रकाश कर के शमां, दीपक जोत करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के तमां, तृष्ना दए गवाईआ। साचा मार्ग कर के रवां, कूड़ क्रिया रवानगी दए कराईआ। लेखा वेखे बावा आदम हव्वा, हरि करता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद नौ वार रंगे होंट, अठत्ती साल दी आयू सोभा पाईआ। आपणे तन लगाई चोट, डंक नगारे नाल छुहाईआ। एकँकारा रख एका ओट, इक ध्यान जणाईआ। नज़ारा मिल्या निर्मल जोत, जोती जोत रुशनाईआ। अन्तर निरंतर खुल्ल्हे सोत, सुरती शब्द विच समाईआ। आपणी धार वेखी धुर दी गोत, गौतम बुध दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे सच सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे जिस वेले मुहम्मद होया ज्ञान, वक्त पंज पंज सोभा पाईआ। आफ्ताब ग़रूब होण लग्गा सी शाम, किरन किरन विच्चों चमकाईआ। परवरदिगार देण लग्गा हक़ीक़ी जाम, रस अगम्मा आप चखाईआ। पहली आयत आई कलाम, अल्ला हू हू अल्ला दिता समझाईआ। फिर परदा खोल्ह तमाम, तमां दिती चुकाईआ। नफ़र बणा ग़ुलाम, सेवा सच समझाईआ। कलमा दस्सणा कलाम, चार कुण्ट शनवाईआ। फिर गुस्ल कर हमाम, बाहर कीती सफ़ाईआ। फिर आया पैग़ाम, नाद धुन वड्याईआ। फिर वखाया निशान, तारा चन्द वड्याईआ। फिर कराया ध्यान, सुरती सुरत बदलाईआ । फिर नज़र आया अमाम, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। फिर कलमा दस्स अमाम, क़ाइदा बक़ाइदा दिता पढ़ाईआ। फिर हुक्मी दस्स इंतज़ाम, बन्दोबस्त समझाईआ । फिर नूर दस्स जवान, बिरध बाल पन्ध मुकाईआ। फिर मन्दिर खोल्ह मकान, दरगाह साची दिती वखाईआ। फिर तख़त निवासी बण राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। फिर चौदां तबकां वंड महान, हिस्सा झोली दिता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद इशारा होया वेख्या अम्बर, लोचन नैण नाल मिलाईआ। फिर दरसाया धुर दा मम्बर, मुनारिआं विच वड्याईआ। उह महीना सी सतम्बर, यसू दए गवाहीआ। नूर चमक्या नूरी

❋

❋

अंदर, नूर जोत रुशनाईआ। खुल्हिआ जीवण जंदर, परदा दिता उठाईआ। प्रकाश होया कंदर, नूर जोत रुशनाईआ। तक्कण लग्गा उपर गगन, गहर गम्भीर राह तकाईआ । मुहब्बत विच होया मग्न, मस्ती विच लई अंगड़ाईआ। सुरत रही ना तन वजूद बदन, माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। सच दुआर दरवाज़ा लग्गा लँघण, बिना क़दम तों क़दम उठाईआ। दरवेश हो के लग्गा मँगण, ख़ाली झोली अग्गे रखाईआ। अग्गों हुक्म सुण सूरा सरबंगण, जो संदेसे रिहा दृढ़ाईआ। मैं वेखां खेल विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। शब्दी धार लै प्रचण्डण, चण्ड प्रचण्ड दयां चमकाईआ। चार जुग दी करनी कर के खण्डण, खण्डा खड़ग इक्को इक सुहाईआ। हुण मुहम्मद कुछ दात आया वंडण, तेरी झोली देवां पाईआ । जिस वेले चौदां सदीआं लँघन, आपणा पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई दिसे अन्धन, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ । मस्तक दिसे किसे ना चन्दन, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। माण रहे ना किसे पंडण, पंकज लेखा दए मुकाईआ । सच सुणाए कोई ना छन्दण, संसा भरम ना कोए मिटाईआ। चुरासी तोड़े कोई ना बंधन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच अनन्दन, अनन्द परमानंद विच समाईआ।

जे गुरमुखो तुसां आसरा रख्या इक्क, इक एक एकँकार हो के लवां मिलाईआ। तुहानूं बणा के सचखण्ड दुआरे दे सिख, सिख्या धुर दी नाल पढ़ाईआ। अग्गे सदा वसां तुहाडे विच्च, हर घट काया अंदर डेरा लाईआ। सौन्दयां जागदयां तुरदयां फिरदयां नूं लाई रखां खिच्च, प्रेम प्रीती विच बंधाईआ। तुहाडा मात पित भाई भैण साक सज्जण बण के करां हित, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। लोकमात तुहाडी लग्गण ना देवां पिट्ठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडे जन्म कर्म दा लहिणा देणा देवां नजिट्ठ , आवण जावण झगड़ा दयां मुकाईआ। प्रेम प्रीती दी तुहाडे अंदर पैदा करां सिक, दिवस रैण इक्को रंग रंगाईआ। क़लम शाही नाल तुहाडा लेखा जावां लिख, जिस नूं चार जुग ना कोए मिटाईआ। भगत भगवान विच रहे कोई ना विथ, फ़िरका फ़िरक्यां वाला गुआईआ। अज्ज दी सुहञ्जणी होई थित, पोह दस दए गवाहीआ। बाल्मीक एथे आ के काग़ज़ लिख्या सी सवा गिठ, कलयुग दा अन्त राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतो तुसां रख्या इक सहारा, सहायक हो के दयां वड्याईआ। वखावां ओह दरबारा, जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर सीस निवाईआ। चमकावां ओह सतारा, जिस नूं सुर्या चन्द सीस निवाईआ। प्रगटावां ओह नज़ारा,

❋

❋

जो जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जन भगतो जिस कारण तुहानूं एथे वसाया फेर दुबारा, बावन दा लहिणा झोली पाईआ। तुहाडे पिच्छे धरती दा लग्गे अखाड़ा, हाहाकार कुरलाईआ। गुरमुखां रंग चढ़े गाढ़ा, प्रेम प्रीती विच रंगाईआ। चार कुण्ट होवे हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वेखो खेल पुरख करतारा, हरि करता आपणी खेल वरताईआ। तुहाडा पूरब क़र्ज़ देणा उधारा, लहिणा सब दी झोली पाईआ। जो रसना नाल लाया जैकारा, जै जै कार देणा कराईआ। प्रभ दा लेख छपदा नहीं विच अख़बारां, जगत संदेसा ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार चरण कँवल सहारा, दूसर ओट ना कोए समझाईआ। जन भगतो तुसां आसरा ल्या तक्क, तकवा इक्को उत्ते रखाईआ। तुहाडा ज़रूर पूरा करां हक़, कमी रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के शक्क, सहिँसा अंदरों दयां कढ्ढाईआ। तुहाडे हिरदे अंदर वस, रस आपणा दयां चखाईआ। तुसीं मेरे मैं तुहाडा दोहां दा सांझा जस, सिफ्तां विच जगत सालाहीआ। मार्ग अगला अगम्मा दस्स, दह दिशा दा डेरा ढाहीआ। जिस कारण तुसीं आए नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे लए मिलाईआ। जन भगतो तुसां इक दी रखी आस, आसा विच वड्याईआ। तुहाडी जन्म जन्म दी मुक्की प्यास, तृखा अगली दिती गवाईआ। तुसां वसणा उत्ते आकाश, जिथ्थे बैठा धुरदरगाहीआ। तुसां मिलणा ओस विच प्रकाश, जिस दी महिमा गुर अवतार पैगग्बर गए गाईआ। तुहाडा लेखे लाउणा स्वास स्वास, साह आपणे विच रलाईआ। सेवक बण के दास, जन भगतो तुहाडी सेवा लैणी कमाईआ। बख्श अगम्मी दात, नाम भण्डारा देणा भराईआ। तुसीं वड्डयां छोटयाँ दी सोहणी लग्गो जमात, वरन बरन ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडी सच प्रीती ते प्रभू दा सच्चा नात, सति सच विच समाईआ। जो कुछ रसना दयोगे आख, सो पूरा कर वखाईआ। हर हिरदे दी सुणन आया बात, आशा सब दी पूर कराईआ। तुसीं कदी कदी वेखदे ते मैं सदा तुहाडे अंदर रिहा झाक, अठ्ठे पहर तुहाडा राह तकाईआ। तुसीं मेरे सज्जण सुहेले तुहाडा धुर दा साथ, बिना भगतां तों सचखण्ड चढ़न कोए ना पाईआ। तुसीं मंज़ल ते मैं तुहाडा घाट, किनारा दोहां दा इक्को देणा बणाईआ । सृष्टी सुत्ती ते तुसीं गए जाग, सतिगुर शब्द ल्या जगाईआ। तुहाडी जीउदयां दी आपणे हथ्थ विच फड़ के वाग, दीन दुनी वलों मुख दिता भवाईआ। तुसीं हँस बण गए काग, काग हँस रूप बदलाईआ। तुहाडी शमां दा पुरख अकाल चराग़, चरागाहां विच होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे अंदर आपणे नाम रस दा देवे स्वाद, विख अंदरों बाहर कढ्ढाईआ।

❋

❋

१० पोह शहिनशाही सम्मत ४ ज्ञान चन्द फुम्मण सिँघ भाग सिँघ पूरन चन्द शंकर दास
ज्ञान सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया उपर फ़लक, आसमानां परे ध्यान लगाईआ। नूर नुराने दिती चमक, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। शब्द इशारे मारी रमज़, संदेसा इक सुणाईआ। अन्त अख़ीर जाह समझ, सिख्या इक दृढ़ाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक वेख विच ख़लक, हरि करता धुरदरगाहीआ। झमक के तक आपणी पलक, पर्दा उहला अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया मैनूं अगम्मी आई झलक, झल्ली रिहा बणाईआ। मेरे नेत्र नैणां नीर आया छलक, हन्झूआं धार वहाईआ। की खेल होणा भलक, परदा सके ना कोए चुकाईआ। बड़े बड़े सूरबीर बहादर योद्धे बैठे मलक, बलधारी नज़री आईआ। सच मार्ग तों सारे गए तिलक, सम्भल क़दम ना कोए उठाईआ। मनुआ चारों कुण्ट करे इल्लत, कूड़ी तृष्ना जगत वधाईआ। शाह सुल्तानां होई ज़िल्लत, ख़ुआरी सके ना कोए मिटाईआ । सति धर्म दी देवे कोई ना खिल्लत, तन पुशाक ना कोए सुहाईआ। जिधर तक्कां सारे दिसण निन्दक, प्रभ दी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले दिती हिम्मत, जो प्रभ नूं सीस निवाईआ। जिन्हां दा इक निशाना इक्को सिम्मत, इक्को बणे पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया उपर असमान, आसा होर वधाईआ । सुणया धुर फ़रमान, अगम्म दिता जणाईआ। तेरा मालक निगाहबान, निरवैर नूर अलाहीआ। धरनी उत्ते करे कल्याण, धवल धौल वेख वखाईआ। ओस दे चरण कर प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। देवे साचा नाम, कलमा इक वड्याईआ। वेख वखाए चौदां तबक तेरा ग्राम, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। सजदे विच ओस महबूब नूं कर सलाम, जो सुल्हकुल अख्वाईआ। पैगग्बर बरदे तक्क गुलाम, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो देवणहारा हक़ीक़ी जाम, अनडिठा रस प्याईआ। जिस ने बदल दिती धुर दी कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। सो खेल करे अमाम, दरगाह साची दा मालक नूर अलाहीआ। कल मेट अन्धेरी शाम, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। झगड़ा कूड़ मेट अवाम, कामल मुर्शद होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी धार चलाए इक निशान, नौजवान मर्द मर्दाना इक्को इक वखाईआ।

❋

❋

जन भगतो मैं सदा तुहाडे नाल, इकल्ला नज़र कोए ना आईआ। तुसीं मेरे शाह मैं तुहाडा कंगाल, प्रेम प्रीती तुहाडी मँगण आईआ। नाम विचोले बणा दलाल, वणज धुर दा दए कराईआ। जिस गोबिन्द ने वार के आपणे लाल, बच्चे गुरमुख आपणे लए अपनाईआ। उह तुहाडी सदा करे संभाल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । ज़रा वेखदे जावो किस तर्हां दीन दुनी दी बदल देवे चाल, आपणी चाल ना किसे समझाईआ। सब दे पूरे करे सवाल, आसा मनसा दी तृखा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा साथी इक अख्वाईआ। जन भगतो तुसीं कदे नहीं इकल्ले, इकल्ला भगत ना कोए अख्वाईआ। तुसीं वसो उस प्रभू दे महल्ले, जिथ्थे भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। तुहाडे अन्तर दीपक उह बले, जिस दा नूर होवे रुशनाईआ । तुहाडी सहायता करे जले थले, हर थाँ वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस प्यार मुहब्बत विच तुसीं पले, पलक होण ना देवे जुदाईआ। पूरब जन्म दे कीते कर्म कुछ हुण फले, अग्गे फलीभूत दए कराईआ। कितनी ख़ुशी मनावे जेहड़ी धरनी तुहाडे चरणां थल्ले, धूढ़ी चुम्म के ख़ुशी बणाईआ। धन्न भाग जो प्रभ जोत विच रले, नाता जगत कूड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर दए वड्याईआ। गुरमुखो कदे ना इकल्लिआं देणा आख, इकल्ला नज़र कोए ना आईआ। जदों तुसीं अंदर करो याद, हाज़र हो के दरस दिखाईआ। तुसीं उजड़ के होए आबाद, अबादी भगतां दयां वधाईआ। तुहाडा लेखा लिख्या विच ओस किताब, जेहड़ी गुर अवतार पैगग्बरां हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। जदों चाहां भगतां दा करां आप हिसाब, लेखा लिखां बिन क़लम शाहीआ। झगड़ा मुका के पुन्न सवाब, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। तुहाडा लेखे लाया आउणा जाणा आज, अज्ज दी घड़ी सुलखणी दिती बणाईआ। तुसीं प्रभू दा बग़ीचा सोहणा सुहञ्जणा बाग़, प्रेम सुगंधी तुहाडे विच्चों नज़री आईआ। जन भगतो तुहाडे तों वड्डा होर नहीं कोई साध, समाजां विच पई दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद तुहाडी रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

१० पोह शहिनशाही सम्मत ४ बलवन्त कौर दे गृह छम्ब ज़िला जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं ख़ुशी वेखी अलल्ल सुबह, सुबहान अल्ला तेरी वड्याईआ। मेहरवान होया वेख्या ख़ुदा, ख़ुद मालक दया कमाईआ। सूफ़ीआं दा बण के दिल रुबा, दिलदार दया कमाईआ। साचे नाम दी दस्स सदा, आवाज़ इक्को

❋

❋

इक उपजाईआ। आपणे मिलण दी बणा अदा, आदत पिछली दिती गवाईआ। सन्त सुहेले मात जगा, जागरत जोत करी रुशनाईआ। शब्दी हुक्म लए उठा, ग़फ्लत निंदरा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा रंग रिहा रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर आई बहु ख़ुशहाली, ख़ुशी विच दयां जणाईआ। प्रभ दे भगत प्रभ दे वेखे सवाली, दर ठांडे मँग मँगाईआ। मुहब्बत प्यार दी गाउँदे ओह कव्वाली, जो कायल कर के ज़ख़म धायल वाला लगाईआ। निरंतर उपजे धार निराली, निराकार नाल वड्याईआ। मिल के जोत अकाली, अकल कल आपणी रहे बणाईआ। जेहड़ी वस्त चौदां सदीआं मैनूं हथ्थ ना आई भाली, भज्जी नठ्ठी वाहो दाहीआ। सो गुरमुखां सहज सुभाउ पा लई, करता क़ीमत ना कोए लगाईआ। मैं खेल वेख्या हाली, माज़ी झगड़ा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या सच सवेरा, धुँदूकार नज़र ना आईआ। जन भगत गाउँदे तूं मेरा मैं तेरा, साचा ढोला धुरदरगाहीआ। पुरख अकाल कर के मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। दूर दुराडा पैंडा दस्से नेरन नेरा, नेड़ा आपणा घर समझाईआ। जिथ्थे वस्से गुरु गुर चेरा, चेला गुर इक्को जोत रुशनाईआ। भाग लग्गे धर्म दुआरे खेड़ा, काया मन्दिर अंदर खिड़की दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा अन्तिम वेखणा गेड़ा, चार जुग दी कथा कहाणी फोल फुलाईआ। दीन मज़हब दा मेरे साहिब मेटणा झेड़ा, झगड़ा दुनी विच्चों गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सज्जण इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे सुबह होया उजाला, उजल गुरमुख वेखे चाँईं चाँईंआ। जेहड़े वसदे इक सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरे साचे सोभा पाईआ। सोहँ जप के नाम सुखाला, सुख सागर विच डेरा लाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, पंच विकारा डेरा ढाहीआ। दर्शन कर पुरख अकाला, अकल कलधारी विच समाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगग्बर देंदे गए अहिवाला, रागां नादां विच सालाहीआ। सो खेले खेल पुरख अकाला, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेला बण दलाला, धर्म दुआरे देवे माण वड्याईआ।

१० पोह शहिनशाही सम्मत ४ प्रताप सिँघ दे गृह पिंड दड़ ज़िला जम्मू

सदी चौधवीं कहे ईसा मूसा मुहम्मद रहे सोच, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। परवरदिगार साडी आसा मनसा पूरी करे

❋

❋

लोच, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार लोचण दए वखाईआ। की खेल करना पुष्कर विच करौच, हुक्म फरमाना इक सुणाईआ। जिथ्थे साडी नहीं कोई पहुंच, सो स्वामी आपणी कल वरताईआ। असां खेल वेख्या बहुत, सदी चौधवीं बीसवीं नाल वड्याईआ। अन्त अन्धेरा होया मातलोक, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । धुर दा कलमा भुल्लिया सलोक, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गृह गृह वध्या हरख सोग, चिन्ता ग़म ना कोए मिटाईआ। सति धर्म दा रिहा कोई ना जोग, जुगीशर बैठे मुख भवाईआ। पुरख अकाल दी रखे कोई ना ओट, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। दरस मिले किसे ना निर्मल जोत, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ बैठे राह तकाईआ। चर्चां विच रोवण पोप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मूसा ईसा मुहम्मद रहे आख, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। बौहड़ी साडी उम्मत होई गुस्ताख़, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। मन कल्पणा कीता बदमाश, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ कल्पणा वधी ख़ाहिश, धीरज धीर ना कोए धराईआ । सच मुहब्बत करे ना कोए तलाश, माया ममता मोह हल्काईआ। निगाह मारे ना कोई उपर आकाश, ज़िमीं असमानां पन्ध मुकाईआ। रूह बुत करे कोई ना पाक, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, सच नूर ना कोए चमकाईआ। जो भविख्तां विच आए आख, पेशीनगोईआं विच कर शनवाईआ। सो करे खेल पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडी करनी होणी नास, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट उडणी ख़ाक, ख़ाकसार दिसे लोकाईआ। वक्त सुहंञ्जणा सानूं याद, वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर साचा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मूसा कहे सुण ईसा साजण मीत, सच दयां समझाईआ। परवरदिगार बदलण वाला रीत, रहमत आपणी हक़ कमाईआ । मुहम्मद दी चौधवीं सदी रही बीत, अन्त किनारा नेड़े आईआ। झगड़ा मुकणा जगत मसीत, काया काअबे होए रुशनाईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। असीं बरदे ओहदे नाचीज़, सरगुण आए सेव कमाईआ। कलमयां विच दस्स के आए तमीज़, तहिज़ीब नाल सिखाईआ। सारे हक़ ख़ुदा दे बणो अज़ीज़, आहला अदना इक्को रंग रंगाईआ। धर्म दी धार दस्स के आए हदीस, सिफ्तां विच सालाहीआ। सो खेल करे जगदीश, हरि करता बेपरवाहीआ। लहिणा देणा चुकाए बीस बीस, सरगुण लेखा आपणी झोली पाईआ। सदी चौधवीं आसा मनसा पूरी करे उडीक, तृष्ना तृखा देवे गवाईआ। कलयुग अन्तिम बदल देवे तवारीख, तरीका आपणा इक प्रगटाईआ। शाह सुल्तानां मँगावे भीख, राउ रंकां खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया कर शहीद, शहादत धर्म धार उपजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तिन्नां आसा मनसा पूरी कर

❋

❋

उम्मीद, आमद वेखे थाउँ थाईंआ। धुर दा हुक्म देवे शदीद, धुर फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी खेले खेल अजब अजीब, निराली आपणी कार कमाईआ।

१० पोह शहिनशाही सम्मत ४ ईशर सिँघ दे गृह पिंड दड़ ज़िला जम्मू

सदी चौधवीं कहे ईसा मूसा मुहम्मद छड्डण लग्गे तसबी, मणके माला वाले तजाईआ। अक्खर बदलण लग्गे अरबी, लेख लेख विच्चों समझाईआ। परवरदिगार सब दा सांझा बणया दर्दी, दीनां दा झगड़ा रिहा चुकाईआ । खेल वखा आपणे घर दी, घराने सारे वेख वखाईआ। कर प्रकाश जोत नरायण नर दी, आपणा नूर रिहा चमकाईआ। संदेशा देवण वाला जल्दी, जल थल महीअल फोल फुलाईआ। जेहड़ी धार संदेसे रही घलदी, कलमे कायनात सुणाईआ। ओह खेल करे अछल अछल्ल दी, वल छलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। सानूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, की करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे ईसा मूसा मुहम्मद कहे हाए रब्बा, ख़ुदा ख़ुद तेरी सरनाईआ । क्यों साथों जीव कराए ज़िबह, बेज़बान दिते मरवाईआ। तूं सारयां दा इक्को सांझा अब्बा, पिता पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। साडी उम्मत लग्गा धब्बा, अग्गे हो ना कोए मिटाईआ। तेरा नूर किसे ना लभ्भा, जगत अन्धेरे विच दुहाईआ। किसे दी अंदरों बदले ना तबा, तबीब तबीअत ना कोए उलटाईआ। असीं संदेसा दे के आए तेरा सद्दा, हुक्म हुक्मरान इक जणाईआ। अन्त अख़ीर सानूं समझ ना आई कोई वजह, भेव अभेव ना कोए खुल्हाईआ। किस बिध साडा मेटे अग्गा, अगली खेल ना कोए वखाईआ। भेद दस्सया नहीं प्रगट होवां केहड़ी जगह, ज़िमीं असमान ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भय विच सारे मन्नदे तेरा दब्बा, सिर सके ना कोए उठाईआ।

१० पोह शहिनशाह सम्मत ४ प्रकाश सिँघ दे गृह पिंड दड़ जम्मू

सदी चौधवीं कहे पैग़म्बरो मेरा ख़ुदा सदा क़दीमी, क़ुदरत दा क़ादर नज़री आईआ। तुहानूं दे के विद्या अक्खरां वाली तालीमी, तमअ विच ल्या फसाईआ। माण दे के फ़र्श उत्ते ज़मीनी, ज़िमनी आपणी दिती दृढ़ाईआ । तन वजूद बख्श के

❋

❋

जीणी, जीवण जुगत दिती समझाईआ। आपणी धार दस्स महीनी, रस्तयां उत्ते भवाईआ। शरअ दस्स कमीनी, तत्तां नाल लड़ाईआ। जुग जुग करन वाला तरमीमी, बदला सब दा दए चुकाईआ। आपणी दस्सी नहीं किसे हलीमी, निम्रता विच निरवैर ना किसे बणाईआ। अन्त सब नूं होए ग़मगीनी, चिन्ता वेखो थाउँ थाईंआ। झगड़ा पैणा मक्का मदीनी, योरोशलम ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनहार इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे पैग़म्बरो मेरा मालक एका आदी, अन्त इक अख्वाईआ। जेहड़ा सदा करे आबादी, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। अवतारां पैगग्बरां कोलों कराए बरबादी, मानव मानव नाल लड़ाईआ। तुहानूं बणा के आपणे हाजी, दरगाह साची दिती वखाईआ। कायनात बणा फ़सादी, हुजरा काअबे वाला सुहाईआ। शरीअत विच लड़ा गवांढ्ढी, असलीअत परदा ल्या छुपाईआ। पैगग्बरो राम कृष्ण नालों तुहाडी वखरी कर के हांडी, अगनी तत दिता तपाईआ। उन्हां तों चरवाउँदा रिहा ढांडी, तुहानूं छुरीआं फड़ा के बणा दिता कसाईआ। हुण वेखो सब दी औध बीतदी जांदी, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। तुसां बदली कीती हुक्मे अंदर प्रभ दे नाँ दी, सिफ्तां वाला ढोला गाईआ। एह खेल अगम्म अथाह दी, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। एह ख़लकत खेल अन्त फ़नाह दी, फ़िलहाल हालत ना कोए दृढ़ाईआ। जिस्म ज़मीर तक्को ते उम्मत भरी गुनाह दी, पवित्त पाक ना कोए वखाईआ। तुहाडी रमज़ नहीं कोई सुलह दी, सुल्हकुल वेख वखाईआ। तुहाडी शरअ चली मुल्ला दी, फ़तव्याँ विच दुहाईआ। तुहाडी निमाज़ चली बुल्लां दी, हिरदे हरि ना कोए टिकाईआ। अन्त खेल मुकणी छोटीआं छोटीआं कुलां दी, जो कुल्ल मालक दए बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे बरखा बरसावे फुल्लां दी, फुल्ल पत्ती आपणे विच्चों प्रगटाईआ।

१० पोह शहिनशाही सम्मत ४ झण्डू राम दे गृह पिंड जिउड़ीआं जम्मू

सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो वेखो प्रभ दी मर्ज़ी, मरीज सब नूं दिता बणाईआ। तुहानूं समझ ना दिती तुहाडे घर दी, आदि अन्त ना कोए समझाईआ। मैं चार कुण्ट फिरदी रही डरदी डरदी, भय विच आपणा पन्ध मुकाईआ । शरीअत विच दुनियां वेखी लड़दी, मज़हबां विच कुरलाईआ। सति दा मिल्या कोए ना दर्दी, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। जगत अन्धेरी वेखी कलयुग कल दी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। माया ममता फिरे छलदी, वेसवा घर घर फेरा पाईआ। मैनूं याद

❋

❋

आई राजे बलि दी, जो बावन गया सुणाईआ। जिस वेले खेल होणी भगतां दे दल दी, सच दरबार वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मुहब्बत विच समाईआ। सदी चौधवीं कहे बावन दे के गया दलासा, बलधारी आप समझाईआ। प्रभ दे उत्ते रखो भरवासा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम जिस ने सब दा फोलणा खाता, अक्खर अक्खर वेख वखाईआ। चौदां लोकां टोहे अहाता, चौदां तबकां परदा लाहीआ। झगड़ा मुकाए ज़िमीं साता, सत्त असमानां पन्ध मुकाईआ। वेस वटाए जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। भगतां संग जोड़ के नाता, नर नरायण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक खुल्हाईआ। सदी चौधवीं किहा की संदेसा दिता बावन, बलधारी आप जणाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरी होवे शामण, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। मात पूत सेज रावण, भैण भईआ ना कोए वड्याईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गावण, प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। अवतार पैगग्बर रहे ना कोए ज़ामन, गुरु गुरदेव पल्लू जाण छुडाईआ। निरगुण मिले कितों ना चान्नण, अन्ध गुबार ना कोए गवाईआ। मन ममता रंग सारे मानण, हिँसा विच दुहाईआ। साची करे कोए ना वातन, तमअ कूड़ फिरे लोकाईआ। धर्म रहे किसे ना बाहमण, ब्राह्मण ब्रह्म ना कोए दरसाईआ। जगत जीव होण ना दानण, निज नैण ना कोए खुल्हाईआ। मदिरा मास करे पानण, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सदी चौधवीं कहे बावन बलि नूं मारी मुक्की, पिट्ठ उत्ते लगाईआ। हथ्थ रोटी वखा के सुक्की, सहज नाल समझाईआ। दो धारी कढ्ढके दुक्की, सहज दिती वखाईआ। कलयुग आसा प्रगटा के भुक्खी, परदा दिता उठाईआ। भाग लग्गा किसे ना कुखी, जननी जन दिता समझाईआ। चारों कुण्ट सृष्टी दुखी, दर्दां विच कुरलाईआ। नाम वस्त मिले किते ना मुट्ठी, भण्डारे ख़ाली रोवण मारन धाहींआ। सब दी मति होई पुठ्ठी, अक़ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। बावन किहा बलि पुरख अकाल वेस वटाए जुग जुगी, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जिस वेले कलयुग औध पुग्गी, वेला वक्त गया आईआ। सति धर्म जोत बुझी, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे बावन बलि दी पिट्ठ ते रख चार उँगल , निशान दिता लगाईआ। चौथे जुग दी वेख गुंझल, गंढ्ढ सके ना कोए खुल्हाईआ। प्रभ दा नाम बाहरों सारे लँघण, अंदर टिकण किसे ना पाईआ। रसना वाला रस चुंघण, प्रेम रस ना कोए चखाईआ। नज़र आए ना नैण मूंदन, नेत्र लोचण ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

❋

❋

हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। बावन किहा बलि आह वेख मेरे पोटे, पुनह पुनह दयां जणाईआ। मेरी जान होई टोटे टोटे, मज़हबां वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां प्रभ दे नाम करने खोटे, खरे आपणे नाम समझाईआ। दूई द्वैत विच कसणे लंगोटे, पहलवान बण के करन लड़ाईआ। जगत जहान मारे गोते, डूँघी धार वेख वखाईआ। आत्म ब्रह्म कोई ना सोचे, पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ। अन्तिम सारे वेखे रोते, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग अन्त गुर अवतार पैगग्बर हो जाणे चोखे, पुरख अकाल आपणा हुक्म सुणाईआ। साचा वज़न कोई ना जोखे, तराज़ू हक़ ना कोए उठाईआ। आपो आपणे लिख के पोथे, पुस्तक जगत विच वड्याईआ। अन्त सारे होए थोथे, करता क़ीमत दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपे पहुंचे, लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ।