पुस्तकालयभाग २१

१० पोह शहिनशाही सम्मत ४ सूबेदार तेजभान दे गृह बख्शी नगर जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची हो उज्यार, सचखण्ड दुआर लवां अंगड़ाईआ। नेत्र लोचण नैण वेखां अक्ख उघाड़, बिन तत्तां तत प्रगटाईआ। निउँ के प्रभ दे चरण कँवल कर निमस्कार, डंडावत विच सीस झुकाईआ। हुक्म दे सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी सरनाईआ। तूं तख्त निवासी निरवैर निराकार, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरा खेल तक्कया विच संसार, नव नौ चार फोल फुलाईआ। कलयुग अन्त धूढ़ी दे छार, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। तेरा खेल तक्कणा अगम्म अपार, अलख अगोचर परदा देणा उठाईआ। धुर संदेसा देवे आप निरँकार, हरि करता हक़ जणाईआ। सदी चौधवीं सब नूं करना ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया धुर फ़रमाना, धुर दी धार विच्चों प्रगटाईआ। देवणहारा नौजवाना, मर्द मर्दाना सोभा पाईआ। जो वस्से सचखण्ड मकाना, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। जिस ने बदल देणा ज़माना, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। शब्द संदेसा दे फ़रमाना, फ़ुरने कूड़े बन्द कराईआ। मानव रहिण देवे ना कोए बेगाना, हरिजन आपणे नाल जुड़ाईआ। शब्दी दे के राग तराना, तुरिया तों परे दए समझाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत महाना, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं संदेसा देणा विष्नूं धार, विश्व विच जणाईआ । ब्रह्मा वेता करना ख़बरदार, पूरब

❋

❋

परदा आप उठाईआ। शंकर आपणा बल धार, निरगुण धार लए अंगड़ाईआ। सुरप्त इन्द कर प्यार, प्रेम प्रीती देणा समझाईआ। करोड़ तेतीसा लैणा नाल, बचया रहिण कोए ना पाईआ । छब्बी पोह दिवस लैणा विचार, विच्चर के सब नूं दयां समझाईआ। सब ने आउणा पन्ध मार, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। वेखणा खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप कराईआ। भाग लगाउणा भगत दुआर, भगवन मिल के वज्जी वधाईआ। जुग बीत गए नौ सौ चुरानवे चौकड़ी विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कहिणा सन्त कुमार, सच सच सुणाईआ। ब्राह उठ के हो त्यार, आपणा पन्ध मुकाईआ। हाव गरीव चलणा नाल, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। यज्ञे पुरुष तेरा खेल कमाल, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। नर नरायण मेरे दातार, लोकमात लै अंगड़ाईआ। दत्ता त्रै वेख विवहार, विवहारी हो के दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सब नूं कहिणा पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । उठो जगत दयो अवतार, आपणा रूप बदलाईआ। रिखभ देव ख़बरदार, पृथू साचा संग समझाईआ। मत्स करनी ना पए विचार, कच्छप भज्जणा वाहो दाहीआ। धनंतर नैण लैणा उघाड़, बावन आपणा राह तकाईआ। हँस होणा तूं हुश्यिार, मन मति बुद्धी तों परे दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गृह तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नर सिँघ नूं कहिणा नाल ज़ोर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हरी हरि नूं लैणा तोर, लेखा मुक्के चाँईं चाँईंआ। नर नरायण पकड़नी डोर, तन्द सितार लैणी जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लैणी उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कहिणा दसरथ बेटे रामचन्द, चन्द चांदना वेख वखाईआ। जो तूं गाया अगम्मी छन्द, ढोला राग अलाहीआ । अन्तिम वेख परमानंद, निजानंद दा डेरा ढाहीआ। परस राम लैणा संग, सोहणा संग वखाईआ। जिस कारण कीता जंग, युद्धां विच लड़ाईआ। सो वेखणा साहिब सूरा सरबंग, निरगुण धार नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुनेहड़ा देणा वेद व्यास, बिना विद्या तों देणा समझाईआ। उठ कलयुग वेख आई प्रभास, प्रभाती आपणा रूप बदलाईआ। काहना कृष्णा लैणा साथ, त्रैलोकी नंदन नाल जुड़ाईआ। जो भविख्तां विच गया आख, संदेसा लोकमात समझाईआ । सो लहिणा देणा पूरा करे पुरख समराथ, हरि दाता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कहिणा जा के मूसा, मुसलसल देणा जणाईआ। बस्तर पहन लै काला सूसा, सोहणा आपणा रंग बणाईआ। वेख खेल बिना पंज भूता, तत वजूद नज़र

❋

❋

ना आईआ। निगाह फेर चारे कूटा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। तेरा बचन होवे ना झूठा, परवरदिगारा सच कराईआ। दीन दुनी दा वेख ठूठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। मैं संदेसा देणा ईसा, ईसुलसलाम दयां जणाईआ। उठ तक लै आपणा बीसा, दूआ ज़ीरो नाल वड्याईआ। सब दा ख़ाली होया ख़ीसा, कलमा हक़ ना कोए रखाईआ। दीन दुनी बदली नीता, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। तेरे वास्ते साढे तिन्न हथ्थ दा फीता, साढे तिन्न इंच रूप बदलाईआ। भेव खोल्हणा जीव जी का, चुरासी परदा देणा उठाईआ। जिस दे नाल ला के गए प्रीता, सो प्रीतम वेख वखाईआ । पिछला समां सब दा बीता, कलयुग अन्त दए गवाहीआ। अग्गे बदल जाणी रीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़ा मुकाए मन्दिर मसीता, मसला इक्को इक समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कहिणा मुहम्मद यार, याराना धुर दा वेख वखाईआ। करे खेल परवरदिगार, बेऐब नूर अलाहीआ। जिस नूं सजदे कीते वारो वार, बिन क़दमां सीस निवाईआ। सो खेल करे करतार, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। अन्त अख़ीरी पावे सार, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। मेरे दिन थोड़्हे रह गए विच संसार, लेखा अवर ना कोए वधाईआ। नेत्र रोवां धाहां मार, नैणां हन्झूआं धार बणाईआ। तेरा भविख्त रही विचार, अक़ल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ । चारों कुण्ट धूआँधार, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। साचा दिसे ना कोए ख़िदमतगार, ख़ादम रूप ना कोए बणाईआ। मैं कर कर थक्की इंतज़ार, नेत्र नैण रही उठाईआ। किस वेले प्रगट होवे सांझा यार, लाशरीक नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हर दाता बेपरवाहीआ । सदी चौधवीं कहे मैं कहिणा नानक गोबिन्द, धुर दा हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाल खेल करे गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। भाग लगाए भारत हिन्द, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, गहर गम्भीर दया कमाईआ। जन भगत बणाए आपणी बिन्द, गुरमुख साचे लए प्रगटाईआ। जन्म कर्म दी मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे सुणो अवतार पैगग्बर गुर, गुरदेव दयां जणाईआ। पूरब नाता वेखो धुर, धुर मस्तक फोल फुलाईआ। जिस दी सब नूं पई लोड़, हरि करता नूर अलाहीआ। उस दे अग्गे नहीं ज़ोर, जोरू ज़र सीस निवाईआ। सो चार कुण्ट वेखणहारा कर के ग़ौर, दीन दुनी फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी वेखे करदी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं संदेसा देवां सुंहञ्जणी रात, भिन्नड़ी

❋

❋

नाल रलाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां धर्म धार दी लै के आउणा सौग़ात, सच संदेसा रही सुणाईआ। निरअक्खर पढ़ के आउणा प्रभू दी अगम्मी विच्चों लुग़ात, जिथ्थे अक्खर भेव कोए ना पाईआ। सब दी सांझी होए जमात, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणी गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ । लोकमात इक बणाउणी जमात, दूजा हिस्सा ना कोए वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो पुरख अकाल दीन दयाल नाल जोड़ना नात, परवरदिगार सांझा यार इक समझाईआ। फेर दस्सां अनोखी बात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मण्डल पावे आपणी रास, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान दो जहान मर्द मर्दान श्री भगवान आपणा नाच नचाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ४ अजमेर सिँघ दे गृह गांधी नगर जम्मू

सदी चौधवीं कहे परवरदिगार मैथों रिहा पुच्छी, दीन दुनी लोकमात जगत की वड्याईआ। मैं निरमाणता विच चरणां उत्ते झुकी, डंडावत बन्दना सजदा कर के सीस झुकाईआ। नेत्र रो के किहा चार वरन अठारां बरन वेखे दुखी, सांतक सति ना कोए कराईआ। धर्म दी धार औध दिसे मुकी, कूड़ी क्रिया चार कुण्ट नज़री आईआ। गुर अवतार पैगग्बर कर के आए छुट्टी, लोकमात वेखण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म सब दी प्रीत टुट्टी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सच सुहञ्जणी सोहे कोए ना रुती, रुतड़ी नाम ना कोए महकाईआ। दुनियां ग़फ्लत अंदर सुत्ती, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। जो भेज्या सो कर के आया बुत्ती, बुतख़ान्यां आया तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार पैगग्बरां वंडण वंड वंडी जुस्सीं, तन वजूद हिस्से आए पाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं पवरदिगार लाया अग्गे, शब्द इशारा इक दृढ़ाईआ। सच दस्स जोत कवण दुआरे जगे, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। मैं रो के किहा परम पुरख कलयुग जीव माया ममता अगनी तपे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। किसे नूं तेरा दरस ना होए उपर शाह रगे, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। मन वासना विच चार वरन बद्धे, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश पल्लू ना कोए छुडाईआ। काम क्रोध लोभ मोह अंदर बज्झे, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। अमृत नाम मिले ना किसे रसे, रस्ता रहिबर ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट फिरदे नठ्ठे, ममता मोह फिरी दुहाईआ। तन वजूद काया चीथड़ सब दे फट्टे, मजीठी रंग ना कोए चढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठे, गुरदुआर गुरदेव नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त सूफ़ी फ़कीर कलयुग अन्त

❋

❋

घर घर मँगदे फिरदे टके, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरे हो गए पटे, उत्ते मुद्ददत ना कोए वधाईआ। किरपा कर साहिब स्वामी झटे, झटका खा खा थक्की जगत लोकाईआ। तेरे नाम दी थाँ खांदी कट्टे वच्छे, शरअ छुरी जगत विच कसाईआ। मैनूं चौदां सदीआं दिन गिण गिण टप्पे, टापूआं विच भज्जी थाउँ थाईंआ। कवण वेला साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी लभ्भे, परवरदिगार सांझा यार जल्वागर नज़री आईआ। चार जुग जो आया सो कर के गया दग़े, फ़रेबां विच सब नूं गया फसाईआ। दीन मज़हब दे भार लद्दे वांग गधे, गदागर कीती लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच दुआर एकँकार तेरा किसे ना लभ्भे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी अक्खरां विच संदेसा रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ख़ुदा ने सद्दिया उपर अम्बर, रहमत हक़ कमाईआ। की खेल हुंदा मुनारे मम्बर, परदा देणा चुकाईआ। की लहिणा देणा मुहम्मद उम्मत टब्बर, रसूल लिल्ला कर समझाईआ। मैं रो के किहा तेरां सौ अठासी साल बैठी रही कर के सबर, सिदक सबूरी तेरा नाम रखाईआ। हुण जिधर वेखां चारों कुण्ट प्या ग़दर, धूंआँधार ना कोए मिटाईआ। शाह पातशाह राज राजान करे कोई ना अदल, कूड़ी क्रिया घर घर होई हल्काईआ। किरपा कर मेरे साहिब स्वामी कलयुग विच सतिजुग दे बदल, धर्म दुआरा अन्त प्रगटाईआ। चार वरन अठारां बरन खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश तेरी सरन लगण, एकँकार तेरा इक्को इष्ट मनाईआ। काया मन्दिर अंदर आत्म परमात्म पावे सगन, नाता धुर दा बाहमी लै जुड़ाईआ। जिधर वेखां तेरे दीपक जोती जगण, जगत अन्धेरा दे गवाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुर गुर हरिजन भगत सुहेले तेरे प्रेम अंदर होवण मग्न, नाम ख़ुमारी आपणी दे चढ़ाईआ। काया माटी तन वजूद पंज तत अंदरों पवित्र कर बदन, दुरमति मैल दुराचारी दे गवाईआ। मन कल्पणा नाम खण्डे कर क़त्ल, क़ातल मक़तूल आपणा हुक्म वरताईआ। चौथे जुग गुर अवतार पैगग्बरां चले कोई ना यतन, यथार्थ तेरा दरस कोए ना पाईआ। सारी दुनियां दृष्टी अंदर होई बेवतन, सचखण्ड दुआर एकँकार नज़र किसे ना आईआ। मेरा अन्त अख़ीरी इक्को घाट ते इक्को पतण, इक्को तट सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं पुच्छे पुरख अगम्म, हरि करता धुरदरगाहीआ। की गुर अवतार पैगग्बरां कीता कम्म, मैनूं दे समझाईआ। मैं नेत्र रो के छम्म छम्म, मैं हन्झू दिते वहाईआ। चारों कुण्ट प्या ग़म, चिन्ता चिखा रही जलाईआ। घर घर वधे तृष्ना तम, माया ममता मोह हल्काईआ। पवण स्वास तेरा नाम लए कोए ना दम, वरन गोत पल्लू ना कोए फड़ाईआ। तेरे गुर अवतार पैगग्बर

❋

❋

तन वजूद माटी ख़ाक वंड के आए चम्म, दीन मज़हब जगत नाम धराईआ। जिधर तक्कां चार कुण्ट अन्धेरा साचा दिसे कोए ना चन्द, नूरी नूर ना कोए डगमगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दोए लोचन हुन्दयां सृष्ट सबाई होई अन्न्ह, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। किरपा कर परम पुरख श्री भगवन, दर तेरे सीस झुकाईआ । दीन दुनी दा बेड़ा बन्न्ह, नाम भण्डारा दे धन, शब्द अगम्मी नाद सुणा बिना कन्न, जोत प्रकाश कर बिना छप्परी छन्न, परदा रहे ना हँ ब्रह्म, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणे रंग रंगाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ४ केसरी देवी सतवारी जम्मू

सदी चौधवीं कहे मुहम्मद पुच्छे मैनूं दस्स दीन दुनी दा अक़ीदा, अक़ीदत विच कवण वड्याईआ। कवण दुआर वेखी धुर दी साची ईदा, आदत इबादत विच बदलाईआ। की उम्मत ख्वाहिश अन्त उम्मीदा, पर्दा उहला दे चुकाईआ। की कलमा सिफ्त करे तमहीदा, कायनात दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या ला के नीझा, लोचन नैण नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। अन्त अख़ीर खेल होया पेचीदा, परदा सके ना कोए खुल्हाईआ। दुनियां सुत्ती ग़फ्लत वाली नींदा, बेदार ना कोए कराईआ। मुर्दा मुरीद बणे कोई ना जींदा, मर जीवत रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साजण खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं की उम्मत वेख्या हाल, हालत सब दी दे समझाईआ। की घालण आई घाल, चार कुण्ट आपणा पन्ध मुकाईआ। की हक़ीक़त वाला वज्जे ताल, हक़ हक़ देणा समझाईआ। की जो मैं सिख्या आया सिखाल, क़ाइदे क़ानूंन विच दृढ़ाईआ। की सारे झुक के करन सलाम, सजदयां विच सीस निवाईआ। की राह तक्कण अगम्मी अमाम, जो जल्वागर नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद विगड़ गया निज़ाम, भय भउ ना कोए रखाईआ। अन्तर वस्से ना किसे कलाम, कायनात पई दुहाईआ। आबेहयात पीवे कोए ना जाम, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मन कल्पना सारे कीते ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। तेरा नाउँ करन बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ। हक़ीक़ी सुणे ना कोए पैग़ाम, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। हुजरा हक़ मिले ना कोए निशान, महबूब मिलण कोए ना पाईआ। मैं वेख होई हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, मुल्ला शेख़ मुसायक रहे कुरलाईआ। फिरी दरोही ज़िमीं असमान, चौदां तबक रोवे मारे धाईंआ। परवरदिगार वेखणहारा दो जहान, निरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं उम्मत वेखे केहड़ा काअबा, अमलां विच देणा दृढ़ाईआ। केहड़ा तक्कण शहिनशाह नवाबा, जो नौबत नाम हक़ सुणाईआ। केहड़ा अमृत पीवण दो दोआबा, जो जीवण ज़िंदगी दए बदलाईआ। कवण अक्खर पढ़न उत्ते किताबा, अलिफ़ ये समझ किसे ना आईआ। कवण सीस निवाए विच महिराबा, हुजरे बहि के ख़ुशी बणाईआ। कवण सजदा करे आदाबा, क़दमबोसी विच वड्याईआ। कवण छड्ड के बैठा इश्क हक़ीक़ी नाल मजाज़ा, दोहां तों परे नूर जोत रुशनाईआ। कवण साचा रोज़ा रखे पढ़े निमाज़ा, वेला वक्त पंज पंज शनवाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद एह तेरा पूरा होवे ना ख्वाबा, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। उच्ची कूक सुणाए माई हव्वा प्रभ बुढ्ढा आदम बाबा, बौहड़ी बौहड़ी कर जणाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लेखा जाणे दो दो आबा, शाह सुल्ताना नूर अलाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा फिरे भाजा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं दस्स बख्शणा केहड़ा हुजरा, हुज्जत नज़र कोए ना आईआ। कवण ख़ुशीआं वाला मुजरा, मुहब्बत विच नाच नचाईआ। किथ्थे लेखा चार यारी उमरा, बैठा सोभा पाईआ। किथे खेल मुहम्मद अहमद हमरा, हर हिरदे देणा दृढ़ाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी होई गुमराह, सिर भय ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मदा तेरी उम्मत भुल्ली राह, रहिबर वेखण कोए ना पाईआ। तूं दस्स के आया मन्नणा इक ख़ुदा, नूर ज़हूर नूर रुशनाईआ। सारे मक़बरिआं सीस रहे झुका, क़बरां विच बेसबर डेरा लाईआ। किसे दी क़बूल ना होवे दुआ, दरगाह साची वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं की मेरा हुक्म माअक़ूल, चार कुण्ट देणा समझाईआ। दीन दुनी मन्ने सच असूल, असलीअत भेव देणा खुल्हाईआ। क़दमबोसी धूढ़ी टिक्का लावे धूल, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सदी चौधवीं किहा सब दा माणस जामा दिसे फ़ज़ूल, फ़ज़ल रहमत ना कोए कमाईआ। तेरा कलमा कायनात गई भूल, अभुल्ल समझ कोए ना पाईआ। असल रिहा किसे कोल ना मूल, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मैंथों की रिहा पुच्छ, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। उम्मत उम्मती गई रुस्स, रुस्सयां मेल ना कोए मिलाईआ। मैं निमाणी मेरी बुद्धी तुछ, वरनण कर ना कुछ सुणाईआ। उठ वेख आपणी धार रहु ना लुक, परदा उहला आप चुकाईआ। धुरदरगाही रिहा कोई ना झुक, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। सारे भुल्ल गए आत्म परमात्म दी तुक, तूं मेरा मैं तेरा धुर दा राग ना कोए सुणाईआ । एसे कारण सब दा पैंडा रिहा मुक, अन्त अख़ीर वेला नज़री आईआ। मैनूं चार कुण्ट

❋

❋

वेख होवे दु:ख, दहि दिशा हैरानी अंदर आईआ। सच धर्म दा रिहा कोई ना सुत, अपराधी कूड़ होई लोकाईआ। जिस कारण कटाई मुच्छ, लबां दुनी वंड वंडाईआ। ओह बूटा रिहा सुक्क, आबेहयात जाम ना कोए प्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार बदल के आपणा रुख़, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी कल वरताईआ । जोती जाता पुरख बिधाता सचखण्ड दवारिउँ आपे उठ, दरगाह साची लए अंगड़ाईआ। जगत इछिआ मन कामना वेखे जूठ झूठ, तन वजूद माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद वेख आपणी कुल्ली, कायनात ध्यान लगाईआ । चौदां तबक तेरी धार रहे ना भुल्ली, अभुल्ल परदा देणा उठाईआ। सति धार दी दिसे कोई ना गुल्ली, अनरस हथ्थ किसे ना आईआ। सारे कलमा पढ़दे बुल्लीं, अन्तर निरंतर ना कोए वसाईआ। बेशक तेरी फुलवाड़ी फली फुली, प्रफ़ुल्लत नज़री आईआ। अन्त माटी ख़ाक मिलणी जुल्ली, ओढ्ढन अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी वेखे रुली, चार कुण्ट दह दिशा निरगुण हो के सरगुण वेख वखाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ४ जसवन्त कौर दे गृह कोठा निहालपुर सिम्बल जम्मू

सदी चौधवीं कहे मुहम्मद वेखे उत्ते बसुधा, ज़मीन धरती ख़ाक ध्यान लगाईआ। ज़ईफ़ उलउमर होया अन्तिम बुढ्ढा, बलहीण रिहा सुणाईआ। मेरा तन वजूद होया कुब्बा, काअबे वाला हुजरा दए गवाहीआ। परवरदिगार दा समझया कोई ना मुद्दा, मुद्दत तों बैठा ध्यान लगाईआ। की लहिणा देणा लेखा नाल बुधा, परदा सक्कया ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद धरती उत्ते मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सति सच दा दिसे ना कोए निशान, निशाना जगत गया बदलाईआ। धुर दा कलमा पढ़े ना कोए कलाम, कायनात रही कुरलाईआ। सजदा सीस ना कोए सलाम, सही सलामत नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा प्या जगत अवाम, नेकी बदी रही कुरलाईआ। शरअ ज़ंजीर कीता ग़ुलाम, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। नज़र आए ना निगाहबान, निज लोइण ना कोए रुशनाईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान, वैरी घर घर डेरा लाईआ। असल वसल मिले ना किसे मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण दाता निरवैर वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद धरती वल रिहा तक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उम्मत उत्ते प्या शक्क, शिकवा सके ना कोए गवाईआ। हक़ीक़त मिले किसे ना हक़, सति सच ना कोए वड्याईआ । अन्तिम खेड़ा हुंदा दिसे भठ, कलयुग अगनी रिहा डाहीआ। चौदां तबकां वेख्या नठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। सच नगार लग्गे कोई ना सट्ट, हुजरा हक़ ना कोए वड्याईआ। अन्त जोड़ के दोवें हथ्थ, बरदा हो के सीस निवाईआ। तूं साहिब सर्ब कला समरथ, बेअन्त तेरी सरनाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, ढहि ढहि लागे पाईंआ। चार दीवार रिहा ना हट्ट, साची वस्त ना कोए वरताईआ। मेरा वेला रिहा टप, अन्त अख़ीरी सोभा पाईआ। तूं निरगुण धार रखणी पत, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ । तेरा खेल अलखणा अलख, अलख अगोचर कहिण कोइ ना पाईआ। मैं जगत मसले बिना मसले सारे देणे ठप्प, बन्दगी तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद कहे मैं धरती उत्ते मारी झाकी, अनडिठी अक्ख खुल्हाईआ। तन वजूद तक्कया दीन दुनी ख़ाकी, रूह बुत वेख वखाईआ। लहिणा देणा लेखा किसे ना बाकी, हिसाब हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। दीन मज़हब विच आई गुस्ताख़ी, गुस्से भरी लोकाईआ। अन्त अख़ीर करे कोई ना राखी, रखक हो के सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। झगड़ा मुके ना ज़ात पाती, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। बिन शब्दी धार साचा रिहा कोई ना साकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद कहे क्यों धरनी पाई वंडा, कलमयां विच शनवाईआ। जां तक्कां दो जहानां शब्दी धार दिसे खण्डा, गोबिन्द गुर गहर गम्भीर रिहा चमकाईआ। जिस ने छड्डया पुरी अनन्दा, अनन्द प्रभ दे विच समाईआ। अन्त वेखणहार दृष्टी इष्टी विच वरभण्डा, नव सत्त फोल फुलाईआ। जिहनूं झुकदे तारा चन्दा, सुर्या बैठा सीस निवाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल बण बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब दा सीस होणा नंगा, ओढ्ढन नाम नज़र कोए ना आईआ। लेखा मुकणा जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, तीर्थ तट देण दुहाईआ। भेव खुल्हाए सूरा सरबंगा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मुहम्मद कहे मैं जिधर तक्कां मैनूं दिसे दंगा, सति सति ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजी धार नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद वेखे मेरी पूरी होई शर्त, शरअ शरीअत रहिण ना पाईआ। परवरदिगार आवे परत, जल्वागर नूर अलाहीआ। कूड़ी क्रिया मेटे गरद, क़ज़ा कसाई दए उठाईआ। चार वरनां वंडे दरद, दीन दुखी गोद टिकाईआ। माया ममता मेट

❋

❋

के मर्ज़, मज़ा आपणा नाम दए चखाईआ। धुर दा खेल करे असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। चार जुग दी पिछली कढ्ढके फ़रद, तेई अवतारां लहिणा झोली पाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद होए कोए ना हरज, हरजाने सब दे वेख वखाईआ। नानक गोबिन्द जो कर के गया अर्ज़, बेनन्ती सच सुणाईआ। सो खेल करे अर्शां दा मालक उपर धरत, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण मर्द, शब्दी डंका इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त हुक्मे अंदर एथे ओथे दो जहान पैण ना देवे फर्क, फ़िरकेदारी कूड़ी मेट मिटाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ४ भगत सिँघ दे गृह पिंड कीर जम्मू

सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल मेटिआ मेरा संसा, चिन्ता अंदरों दिती गवाईआ। चार वरन अठारां बरन बणावां साचा बंसा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश मेल मिलाईआ। सति धर्म दी प्रगट कर के अंसा, सन्त सुहेले मात वड्याईआ। माया ममता मोह विकार हँकार करां अन्ता, सृष्टी दृष्टी अन्तश्करन दयां बदलाईआ। बोध अगाधा हो के पंडता, नाम संदेसा धुर दा कलमा दयां दृढ़ाईआ। हरिजन बणा के साचा हँसा, काग बुद्धी डेरा ढाहीआ। सतिजुग सच बणा के बणता, धर्म दुआरा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता इक रघुराईआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल किरपा करदा, करनहार वड्डी वड्याईआ। सब दा साफ़ करे हिरदा, दीन दुनी खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार रहे फिरदा, गुर अवतार पैगग्बर नाउँ धराईआ। भेव खोल्हे आपणे घर गृह निरवैर निर दा, निरँकार आपणी कार कमाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गेड़ा रिहा गिड़दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल मैनूं देवे हक़ प्यार, मुहब्बत विच जणाईआ। कूड़ी क्रिया करां ख़ुआर, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा होए उज्यार, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। सब दा इष्ट होवे पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच दुआरा इक्को होवे धर्मसाल, चार वरन बहि के आपणा एका इष्ट मनाईआ। किरपा करे सतिगुर शब्द कृरपाल, किरपन वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा चुकाए दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल, ज़िमीं असमान डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल मेरे अंदर

❋

❋

खोल्ह जाग, जागरत जोत कीती रुशनाईआ। सच मुहब्बत दा दे वैराग, बिरहों चोट इक लगाईआ। दीन मज़हब दा कर तिआग, उम्मत झगड़ा रहे ना राईआ। सति धर्म जगा चराग़, कलयुग अन्धेरा देणा मिटाईआ। हँस बुद्धी बणाउणी काग, काग हँस रूप बदलाईआ। सतिजुग साची साजण साज, सति दुआरा इक खुल्हाईआ। चार वरन बणे इक समाज, आत्म ब्रह्म परदा देणा उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझी होए आवाज़, रसना रस देणा चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल आपणा भेव रिहा खोल्ह, पर्दा उहला हक़ चुकाईआ। साचे नाम दा वज्जे ढोल, दो जहानां करे शनवाईआ। भगत भण्डारा देवे खोल्ह, निरगुण सरगुण आप वरताईआ। वस्त अगम्म अनमोल, अनडिठी झोली पाईआ। सदा सदा सद वसां भगतां कोल, निज घर बैठा डेरा लाईआ। परमात्म हो के जावां मौल, आत्म आपणा रंग वखाईआ। खेलां खेल उपर धौल, धरनी धरत आसा मनसा पूर कराईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरा करां बोल, भविख्तां दा लेखा लिख्तां विच दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण बैठा रहे अडोल, सचखण्ड दुआर एकँकार इक इकल्ला सच महल्ला आपणा आप सुहाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ४ सेवा सिँघ दे गृह पिंड कीर जम्मू

सदी चौधवीं कहे पुरख अकाला धुर दा राही, रहिबर आदि अन्त अखवाइंदा। जिस नूं सारे कहिंदे माही, महबूब मुहब्बत विच समाइंदा। मालक बण के धुरदरगाही, दो जहानां वेख वखाइंदा। जुग जुग बदलणहारा शाही, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप उलटाइंदा। शास्त्र सिमरत जिस दी देण गवाही, गुर अवतार पैगग्बर सिफ्त सालाहइंदा। जिस दे चार जुग नाम दुहाई, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। सद वस्से निहचल धाम अगम्म अथाही, दरगाह साची सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच सच वड्याइंदा। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल मेरा दर्दी, दरदवंद इक अखवाइंदा। मैं गोली ओसे घर दी, जो गोलक नाम भराइंदा। सद भय विच रहां डरदी, जो भय भउ सर्ब वखाइंदा। ओसे दी याद रहां करदी, जो नित नित वेस वटाइंदा। ओसे दी पट्टी रहां पढ़दी, जो पारब्रह्म अखवाइंदा। ओसे दी चोटी रहां चढ़दी, जो सच दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल साचा हरि, हरि करता इक अखवाइंदा। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक धुर दा पूजनीक, पतित पावन नज़री आईआ। आदि जुगादि लाशरीक, शरकत वंड ना कोए वंडाईआ। सब दी मनसा पूरी करे उम्मीद, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। दीन दुनी दी ग़फ्लत विच्चों खोल्हे नींद, नेत्र लोचण नैण इक चमकाईआ। जिस दी सदी जांदी बीत, बीती आपणी कहाणी रही सुणाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग लावे रीत, मार्ग धुर दा इक उपजाईआ। आत्म परमात्म दस्स के प्रीत, नाता धुर दा लए जुड़ाईआ। कर के काया ठांडी सीत, अगनी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर मेरा मालक वजावे ताड़ी, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। प्रकाश कर के नाड़ी नाड़ी, अन्ध अज्ञान दिता गवाईआ। मैं भुल्ल गई वरन बरन मज़हबां वाली अखाड़ी, गृह इक्को वेख वखाईआ। जिथ्थे जगे जोत निरँकारी, निरवैर सोभा पाईआ। उस दे चरण कँवल बलिहारी, निउँ निउँ लागां पाईंआ। कलयुग अन्तिम ओसे दी वारी, वारता पिछली वेख वखाईआ। लेखा जाणे जगत जुआरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद चरण कँवल बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ४ शिव सिँघ दे गृह सई कैंप जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं पुरख अकाल अग्गे कीती अर्ज़, आरज़ू तमन्ना आपणी दिती दृढ़ाईआ। परवरदिगार सांझे यार, गुर अवतार पैगग्बरां वेख गर्ज़, गर्ज़े कि सारे तेरी ओट तकाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरा जुग चौकड़ी खेल असचरज, अचरज लीला आपणी दए वरताईआ । क्यों दीन मज़हब ज़ात पात मानव पाया फ़र्क, फ़िरक्यां विच वंड वंडाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर कूड़ी क्रिया करदे तरक, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। मेरी दुहाई उत्ते अर्श, फ़र्श निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अमृत अगम्मा मेघ बरस, अगनी तत देणा गवाईआ। तुध बिन करे कोई ना तरस, रहमत रहीम ना कोए जणाईआ । सब दा पूरा कर पिछला क़र्ज़, मक़रूज़ आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मालक नौजवाने, हरि करते तेरी शरनाईआ। दीन दुनी दे वेख ख़ाने, मुख़ातब हो के दे दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर भविख्तां दा दे के गए बयाने, भेव अभेदा अगला दे जणाईआ। चार कुण्ट दह दिशा कलयुग कूड़े मेट दे निशाने,

❋

❋

धर्म निशाना इक वखाईआ। जुग चौकड़ी बदलदे वेखे बेअन्त ज़माने, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा फेरा पाईआ। तुध बिन अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर ना कोई पहचाने, नेत्रहीण होई लोकाईआ। किरपा कर शहिनशाह सुल्ताने, हरि सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। जनभगत सुहेले लोकमात ना रहिण बेगाने, सच दुआरे मेला लैणा मिलाईआ। निरंतर हो के दस्सणे ब्रह्म तराने, तुरिया तों अग्गे करनी पढ़ाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत जगे महाने, चारों कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे खेल आपणा दस्स फ़रमान, फ़रमांबरदार हो के सीस निवाईआ। की लेखा जीव जहान, चार कुण्ट परदा दे उठाईआ। पुरख अकाल कहे संदेसा देवां धुर फ़रमान, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर दे के गए बिआन, लहिणा देणा सब दा झोली पाईआ । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त काया काअबा वेख मकान, मक़बरे दीन दुनी फोल फुलाईआ। नेत्र नैण तक्कां फ़लक ख़लक उपर असमान, ज़िमीं ज़मां वेख वखाईआ। मेरा लहिणा देणा निरगुण सरगुण आदि जुगादी दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार कराईआ। नित नवित्त धर्म दी धार देंदा रहवां दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट चार वरन लवां छाण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत सुहेले लोकमात पहचान, पर्दा अंदरों दयां उठाईआ। घर स्वामी मिल के राम, सीता सुरत लवां प्रनाईआ। नज़री आ के धुर दा काहन, घनईआ नईआ इक वखाईआ। सच संदेसा दे पैग़ाम, पैगग्बरां वेखां थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाला दीन दयाला धर्म धार दा दिसे जोगी, जोगीशरां दए वड्याईआ। आत्म परमात्म निरगुण धार दा दिसे भोगी, जगत वासना सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। आत्म परमात्म बण के धुर संजोगी, जुग चौकड़ी विछड़े मेल मिलाईआ। नाम संदेसा दे के अगाध बोधी, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। भेव चुका के लोक परलोकी, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ । साचा कलमा दस्स सलोकी, धुर दा ढोला इक सुणाईआ। पुरख अकाला ठाकर बण के मौजी, मौजूदा आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां हिरदा रिहा सोधी, सुध विच बुद्धी उजल दए कराईआ।

❋

❋

भगतां दी माता दा इक्को मता, दूजी सलाह ना कोए वखाईआ। नाता छड्ड के पंज तत्तां, जगत जहान करे जुदाईआ। पुरख अकाल चुक्के हथ्थां, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। जिस हिरदिउँ इक वार टेक ल्या मथ्था, चुरासी विच फेर कदे ना आईआ। सदा चरण कँवल दुआरे रखां, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां भगतां नूं सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै जपाया टप्पा, ब्रह्मण्ड खण्ड टापूआं तों परे आपणे घर वसाईआ।