१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ तेज भान दे गृह सई कैंप जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैं बचन अगम्मे सुणे, बिन सरवण प्रभ ने दिते जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां तों लेखा मँगे हुणे, अनहोणी आपणी कार कमाईआ। जिस कारण सृष्टी दे पाए गुणे, हिस्सिआं विच वंड वंडाईआ । तुसां गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले सूफ़ी कितने चुणे, मैनूं लेखा दयो वखाईआ। चार वरन अठारां बरन क्यों अन्त अख़ीरी बणे बुरे, बुरयाई आपणे तन सुहाईआ। तुहाडे हुन्दयां माणस दिसदे क्यों निगुरे, गुरदेव स्वामी इष्ट ना कोए मनाईआ। चारों कुण्ट सति धर्म हुंदा दुरे, दुराचार करन लड़ाईआ। क्यों शरअ वाले चलदे छुरे, शरीअत करे लड़ाईआ। मन्त्र हक़ किसे ना फुरे, फ़ुरना मन ना कोए तजाईआ। वहिंदे वहिण जांदे रुढ़े, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। आत्म परमात्म किसे ना जुड़े, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। सच वस्त तों सारे दिसण थुड़े, अगम्म झोली ना कोए भराईआ। कूड़ी क्रिया करनों मूल ना मुड़े, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणी आवाज़ धीमी, धर्म धार जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो क्यों पाई नीवीं, सिर सके ना कोए उठाईआ। आत्म मुहब्बत विच रही किसे ना तीवीं, र्तीमत रंग ना कोए रंगाईआ। मस्ती विच ना होई खीवी, ख़ैरखाही नज़र कोए ना आईआ। वेखो आपणी सदी सदीवी, जो पैंडा रही मुकाईआ। परम पुरख दी सच धार दिसे कोए ना बीवी, ख़ावंद ख़ुद ख़ुदा ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं संदेसा दिता बिना ज़बान हौली, अगम्म आवाज़ सुणाईआ। चार कुण्ट पा रौली, दह दिशा दे सुणाईआ । अबिनाशी करता प्रगट उपर धौली, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। चार जुग दी बदलण आया बोली, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। सच प्यार मुहब्बत दी खेले होली,
❋
❋
धुर दा रंग आप चढ़ाईआ। जन भगतां चुक्कण आया डोली, आपणे कन्ध लए उठाईआ। साचा तोलण रिहा तोली, तराज़ू इक्को इक वखाईआ। जोती धार सब दे अंदर मौली, हरिजन आपणा मेल मिलाईआ। पूरा करे कीता इक़रार कौली, कँवल नैण नूर अलाहीआ । जिस दी रुत बसन्ती मौली, पत्त टाहणी गुल गुलशन गुरमुख आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया हुक्म असमानी, इस्म जिस्म बाहर जणाईआ। जलवा तक्कया अगम्म नुरानी, ततव तत ना कोए वखाईआ। शब्दी धार वेखी रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे बेईमानी, बेवा रहिण कोए ना पाईआ। अमृत रस देवे पाणी, आबेहयात प्याईआ। नाम सुणा अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सुरती शब्द बणा के हाणी, धुर दा मेला रिहा मिलाईआ। लेखा जाण जीव प्राणी, लख चुरासी खोज खुजाईआ। शाहो भूप बण सुल्तानी, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। करे खेल दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे तुग्यानी, सति सच लए उपजाईआ। शरअ रहे ना कोए शैतानी, शमां इक्को करे रुशनाईआ। साची मंज़ल दस्स आसानी, दरगाह साची मेल मिलाईआ। जन भगतां देणी ना पए क़ुरबानी, करबला रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं रातीं मूल ना सुत्ती, नेत्र अक्ख ना कोए लगाईआ। परवरदिगार दी कटदी रही बुत्ती, बुतखाने खोज खुजाईआ। मेरी घस के टुट्ट गई जुत्ती, चम्म दृष्टी लई बदलाईआ। मेरी औध अजे ना मुकी, बाकी हिस्सा सोभा पाईआ। मैं रोटी खा के सुक्की, आपणा झट लँघाईआ। मैं फिरां पर्बत टिल्ले पहाड़ उच्ची, जंगल जूहां खोज खुजाईआ। दीन दुनी वेखी दुखी, हाहाकार करे लोकाईआ। भाग लग्गा किसे ना कुख्खी, वड्याई मिले ना किसे जणेंदी माईआ। प्रभ दी धार अगम्मी लुकी, लुक़मान वेख नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आत्म कर के सुच्ची, सच सुच आपणा नाम समझाईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ गूढ़ा राम दे गृह सई कैंप जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैनूं प्रभ ने वखाया इक हरूफ़, जो मजमूआ हरफ़ां नज़री आईआ। जिस नाल पिछले हुक्म हुंदे मनसूख़, अगला हुक्म अगम्म वरताईआ। साचे नाम दा मिले रसूख़, रुसवा करे जगत लोकाईआ। झगड़ा मिटे हरख
❋
❋
दूख, दलिद्रां डेरा ढाहीआ। भाग लगाए पंज भूत, काया तत करे रुशनाईआ। वेख वखाए चारे कूट, दह दिशा फोल फुलाईआ। लहिणा मुका के जूठ झूठ, सच सुच लए प्रगटाईआ। सन्त सुहेले बणा के सुत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जगत सुहञ्जणी कर के रुत, पत्त टाहणी आप महकाईआ। निरगुण धार आपे उठ, दो जहानां वेख वखाईआ। जन भगतां उपर तुठ्ठ, जुग जन्म दे विछड़े लए जुड़ाईआ। चरण प्रीती दस्स के ओट, ओड़क आपणा घर वखाईआ। जिथ्थे प्रकाश निरगुण जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर सुहञ्जणा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं नज़र आया अगम्मा हरफ़, जिस दा हिस्सा ना कोए वंडाईआ। चारों कुण्ट वस्सया दह दिशा अगम्मी तरफ़, ज़िमीं असमानां सोभा पाईआ। निरगुण धार नज़र ना आया फ़र्क़, फ़िरक़ा वंड ना कोए वंडाईआ। दीनां मज़हबां कर के तरक, दर ठांडे सोभा पाईआ। जिथ्थे ना ज़िमीं ना फ़र्श, ख़ाकी फ़र्श ना कोए वखाईआ। ना कोई नार ना कोई मर्द, तत वजूद ना कोए वड्याईआ। ना कोई गुर अवतार पैगग्बर करे अर्ज़, विष्न ब्रह्मा शिव ना सीस निवाईआ। ना कोई रोग सोग चिन्ता ग़म मर्ज़, मरीज़ बिस्तर सेज ना कोए बिठाईआ। मैं वेख होई असचरज, प्रभ अचरज कल वरताईआ। जिस दे कोल पिछली सब दी फ़रद, लेखा रख्या चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दी आशा वेखे नावलद, वलदीयत भेव कोए ना आईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ नंदू शाह दे गृह सई कैंप जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैं कहिणा हस्स हस्स, बिन बुल्लां बुल्ल हिलाईआ। सचखण्ड दुआरे देणा दस्स, दह दिशा जगत तजाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो आउ नस्स, भज्जो चाँईं चाँईंआ। तुहानूं वखावां आत्म परमात्म दा हुंदा जस, राग सांझा बेपरवाहीआ। जेहड़े कदी ना हुंदे वक्ख, वखरा घर ना कोए बणाईआ। बाहर तक्कण कदे ना अक्ख, अंदर मिल के ख़ुशी वखाईआ। नाम निधाना रस चक्ख, जिह्वा रस गए गवाईआ। हिरदे मन्न के सच, प्रभ नूं सीस निवाईआ। चरणी रहे ढठ्ठ, निउँ निउँ लागण पाईंआ। भगतां होया इक्ठ, मिल के वज्जी वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला रहे रट, तुहाडी छड्डी पढ़ाईआ। सब दी उजल हो गई मति, बुध्ध बिबेक जणाईआ। जगत दुआर ना उबली रत, कूड़ी तृष्ना दिती गवाईआ। जद बोलण ते बोलण नाअरा हक़, हक़ीक़त दस्से थाउँ थाईंआ;। अमृत आत्म पी के रस, रस्ता पिछला गए भुलाईआ।
❋
❋
दुनियां नालों हो के वक्ख, सृष्टी आपणी लई वसाईआ। जिथ्थे वस्से पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी ठीक रही ना सुरती, की ठाकर खेल वखाईआ। मैं खलो गई तुरदी तुरदी, क़दम ना अग्गे वधाईआ। मैनूं खेल आ गई याद अनन्दपुर दी, जो गोबिन्द दिती समझाईआ। मैनूं विचार आ गई देवत सुर दी, सुर असुर दोवें वेख वखाईआ। मैनूं समझ आ गई सच्चे सतिगुर दी, कवण गुरु गुरदेव रूप बदलाईआ। जां खेल तक्कां ते सृष्टी वेखां रुड़्हदी, कलयुग कूड़ा वहिण वहाईआ। माया ममता विच मुरदी, ज़िदगी ज़िंदगानी ना कोए वखाईआ। निमक वांग जाए खुरदी, साबत सूरत नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां फेर संगत वेखी जुड़दी, गुरमुख मिल के वज्जे वधाईआ। जेहड़ी आपणी मंज़लों मूल ना मुड़दी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो भज्ज के आउ छेती, शरअ वाल्लयो दयो वखाईआ। तुहाडी शरअ वाड़ नूं खा गई खेती, ख़सम किरसाण ना कोए बणाईआ। शास्त्र सिमरत दा रिहा कोए ना भेती, पर्दा अंदरों ना कोए उठाईआ। सब नूं भुल्ल गई तुहाडी नेकी, बदीआं विच होई लोकाईआ। मैं खेल वेख्या लोकमात आपणे पेकीं, अग्गे सौहरा घर राह तकाईआ। मैं हुण नहीं रहिणा परदेसी, परदेसण हो के ना झट लँघाईआ। मैं प्रभ दे घर कन्या जम्मी पलेठी, जिस नूं जम्मण वाली इक्को माईआ। मैं ओस प्रभू दी बेटी, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। मेरी सब तों वखरी नेकी, चार जुग गुर अवतार पैगग्बर सक्कया ना कोए समझाईआ। मेरी दो जहान तों बाहर रेखी, जिस दी रेखा नज़र किसे ना आईआ। मैनूं लभदे गए सोढी वेदी, वेदां वाले ध्यान लगाईआ। पैगग्बर मुच्छ दाढ़ी ला के मैहन्दी, मेरा रंग गए रंगाईआ। काअबे बणा के दिशा लहिंदी, हिस्से गए वंडाईआ। मैं कूक कूक मम्बर मुनारिआं उत्ते कहिंदी, कलमा धुर दा हक़ सुणाईआ। बिना भगतां तों मेरी चुक्के कोए ना वहन्गी, चार कहार चार यारी ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो पर्दे खोल्ह के मारो झाकी, नापड़द दयां कराईआ। वेखो खेल पुरख अबिनाशी, हरि करता रिहा कराईआ। जिथ्थे चले ना कोए उस्तादी, शागिर्द शरअ ना कोए बणाईआ। साज़ वज्जे ना कोए रबाबी, तन्द सितार ना कोए हिलाईआ। मित्र दिसे ना कोए अहिबाबी, महबूब इक्को नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म सवाल ना कदे जवाबी, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। सारे सजदा करो आदाबी, नमस्तिआं विच सीस झुकाईआ। मैं चौहन्दी छब्बी पोह नूं गुरमुखां दे कोल रुमाल होण अनाभी,
❋
❋
मुहम्मद दी ख़ाहिश अन्तिम आस दयां समझाईआ। मैं बड़ी होई बेताबी, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। मैं खेल वेखणा अनादी, जो धुर दा मालक दए वखाईआ। झगड़ा मुकाउणा मुल्ला क़ाज़ी, क़ज़ा दा डेरा देणा ढाहीआ। मैं आदत छड्डणी माज़ी, मज़ाक़ पिछला देणा उडाईआ । भगतां नाल मिल के मेरी तबीअत होवे राज़ी, राज़क रहीम मिल के देवे माण वड्याईआ। जो मालक धुर दा आदी, अन्त आपणे विच रखाईआ। लेखा जाणे धर्म समाजी, धुर दरबारा इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो सच दुआरे दे सारे बण जाओ हाजी, हुजरा इक्को वेख सीस निवाईआ। अन्त अख़ीर रहे कोई ना बाग़ी, बग़ावत विच अदावत विच दीन दुनी देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दे हुक्म नाल सब नूं जाए साधी, साधना आपणा नाम इक वखाईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ रंगीला राम दे गृह सई कैंप जम्मू
सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर वेखो चटक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। दीन मज़हब सारे रहे भटक, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता चारों कुण्ट चढ़या कटक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ । बोध अगाधा रिहा कोई ना पंडत, पर्दा अंदरों ना कोए चुकाईआ। मुल्ला शेख़ होए मँगत, दर दरवेश रूप वटाईआ। धर्म दी दिसे कोई ना संगत, चार वरन करे लड़ाईआ। तुहाडी किधर गई हिम्मत, हौसला ना कोए रखाईआ। बेईमान दिसे चार सिम्मत, सिम्मल रूप लए वटाईआ। दीन दुनी बणी निन्दक, सिफ्ती जस ना कोए सुणाईआ। मनुआ मन करे इल्लत, जगत शरारत विच कुरलाईआ। अन्त अख़ीर दरगाह साची कर लओ मिन्नत, पुरख अकाल अग्गे अरज़ोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर मातलोक लिआउ तशरीफ़, दीन मज़हब दौलतख़ाना वेख वखाईआ । साची करे ना कोए तारीफ़, सिफ्त हक़ ना कोए सुणाईआ। प्रभ दा रिहा ना कोए अज़ीज़, बरख़ुरदार ना कोए अख्वाईआ। बुद्धी विच ना रही तमीज़, तमअ करे लड़ाईआ। जिस दी करदे गए उडीक, आसा इक रखाईआ । उस दी वेखो धुर दी तवारीख, जो तारीख रही बदलाईआ। जिस दवारिउँ मिलदी रही भीख, भिच्छया नाम झोली पाईआ। जो सच दुआरे दा वसनीक, लोकमात करे रुशनाईआ। तुहाडा भविख्त करे तसदीक़, शहादत धुर दी इक भुगताईआ। सो वक्त पहुंचया नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ख़ुदा वेखो लाशरीक, जो शिरकत दए गवाईआ।
❋
❋
जिस दे उत्ते हक़ उम्मीद, आशा पूर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी हुक्म करे ताईद, ताबेदारी सब दी वेख वखाईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ नानक चन्द दे गृह सई कैंप जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैं आकाश उत्ते सुणया इक धड़ूका, आवाज़ अगम्म दित्ती प्रगटाईआ। हुक्म होया दीन दुनी दा लेखा होणा मतरूका, वखरा राह ना कोए चलाईआ। हुक्म वरतणा शब्द गुरु का, सतिगुर इक्को सोभा पाईआ। सतिजुग वक्त सुहञ्जणा होवे शुरु का, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। गुरमुख विरला भगत जन साचे मार्ग तुरूगा, जिस तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। जगत वासना विच्चों मुड़ूगा, मन ममता डेरा ढाहीआ। साचा मन्त्र अन्तर फुरूगा, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। कूड़ी क्रिया बेड़ा शौह दरया रुढ़ूगा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। नाम भण्डारा चार वरनां कोल थुड़ूगा, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ । मानव मानव नाल लड़ूगा, सुलह सच ना कोए कराईआ । भगत भगवान नाल जुड़ूगा, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। कलयुग गुरु चेलयां दे हुक्म नाल तुरूगा, आपणी दस्से ना कोए वड्याईआ। डंका वज्जणा दुड़ू दुड़ू दा, दोहरी खेल खिलाईआ। कोई विरला गुरमुख जीवत मरूगा, जो सतिगुर चरण गोर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी करनी कार करूगा। सदी चौधवीं कहे धुरदरगाही वजदे दबके, भय रिहा वखाईआ। मैनूं लेख वखा सब के, सफ़ा सफ़े नाल बदलाईआ। जन भगत मिला लभ्भ के, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जेहड़े आशक हो गए धुर दे रब्ब दे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूंही तूंही करके सद्ददे, अन्तर आत्म ध्यान वधाईआ। नाते तोड़ के कूड़े जग दे, जागरत जोत वेख वखाईआ। सड़ने छड्डे कूड़ी अग्ग दे, तृष्ना दिती गवाईआ। गृह वेखे धुर हक़ दे, हक़ीक़त फोल फुलाईआ। भरम रहे ना अंदर शक्क दे, सहिसे लए मिटाईआ। ख़ुशीआं विच दिसण हस्सदे, हस्ती पा के बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट फिरन नस्सदे, भज्जण वाहो दाहीआ। इशारे करन अक्ख दे, नेत्र नैण हिलाईआ। दर्शन करने पुरख समरथ दे, जो दाता धुरदरगाहीआ। जो आवण जावण कट दए, चुरासी फंद कटाईआ। दरगाह साची रख दए, सचखण्ड दुआर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाए अकथनी अकथ दे, जिस नूं कथ सके कोए ना राईआ।
❋
❋
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ अमरो देवी दे गृह सई ख़ुर्द कैंप जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैं सोहल छैल छबील तेरी मलूकड़ी, मिलख जागीर दो जहान वेख वखाईआ। क्यों बन्द कीता चौदां तबक संदूकड़ी, चौदां सदीआं वंड वंडाईआ। मैं चारों कुण्ट फिरां कूकदी, उच्ची उच्ची दयां दुहाईआ। वेख्यो कोई प्रीत करयो ना आशक माशूक दी, जो जम्मण ते मर जाईआ। इक मुहब्बत रखयो महबूब दी, जो आदि अन्त अख्वाईआ। जिहदी खेल सदा जगत कलबूत दी, काया काअबे डेरा लाईआ। मंज़ल दस्स आपणे अरूज दी, गृह देणा समझाईआ। मैनूं लोड़ सदा तेरे मौजूद दी, विछोड़ा झल्ल सकां ना राईआ। खेल मुका दे दीन मज़हब हदूद दी, हद्द आपणी दे दरसाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह उखेड़ खेल कर नेसतो नाबूद दी, मेहरवान तेरी बेपरवाहीआ। तृष्ना रहे कोए ना दूज दी, दुतिया भाउ देणा मिटाईआ। हुण सुलखणी घड़ी ल्या दे कूच दी, कूचे गली कर सफ़ाईआ। तेरी पोह फुटे तेरी आशा वेखां चूकदी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ । निंदरा लाह दे दुनियां सुत्ती घूक दी, आलस दे मिटाईआ। तहिरीर कर दे भय हुक्म मनसूख़ दी, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। आदत पा दे धर्म रसूख़ दी, मानव मानव नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे निउँ निउँ लागां पाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तेरा नूर मेरी अल्ल्हड़ होवे जवानी, जोबनवन्ती नज़री आईआ। मेरी जूह ना रहे बेगानी, हद्द पिछली देणी गवाईआ। मेरी धर्म दी रहे निशानी, चारों कुण्ट गई बणाईआ। मैं ना किसे दी औरत तीवीं ना बणां जनानी, ज़ना विच कदे ना आईआ। तेरे नाम दी गावां बाणी, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। तेरा अमृत पीवां पाणी, दूसर तृखा ना कोए रखाईआ। तेरे दुआरे सुघड़ सुचज्जी बणां सवाणी, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। इक्को कन्त हंढ्ढावां धुर दा हाणी, जो जन्म मरन विच कदे ना आईआ। सदा बख्शीं चरण ध्यानी, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । तेरी मंज़ल रहे रुहानी, रहमत हक़ देणी कमाईआ। मिलदा रहीं नाल आसानी, अहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ । बौहड़ी मैथों दिती नहीं जाणी कोई क़ुरबानी, सीस धड़ ना वंड वंडाईआ। झगड़ा मेट दे पिछला दीवानी, चौदां सदीआं डेरा ढाहीआ । साची दस्स इक कलामी, कलमा कायनात पढ़ाईआ। मैथों झल्ली ना जाए तेरी बदनामी, बदीआं विच दिसी लोकाईआ। झगड़ा प्या चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। हर हिरदे अंदर दिसे बेईमानी, पतित पुनीत आपणा आप ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मैं जोबनवन्ती नूर नूरानी तेरी छैल, छैल छबीले दे वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे वसां तेरे अगम्मे महल, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड
❋
❋
पुरी लोअ अंदर आवां टहल, आकाश पातालां आपणा फेरा पाईआ। साचे भगतां मार्ग दस्सां शब्द संदेसे विच सहल, औझड़ राह ना कोए भवाईआ। सतिजुग अंदर सब दे नालों करां आपणी पहल, पहली वार धुर दी मँग मँगाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मेरी होवण ज़ैल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं हर हिरदा तेरे उत्ते करां काइल, कायरां अंदरों कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तेरी आदि जुगादी जोबनवन्ती, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। तूं साहिब स्वामी धुर दा एका कन्ती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। मेरी चोली रंग चाढ़्ह बसन्ती, छे रुत्तां डेरा ढाहीआ। मैं तेरे दर दी मँगती, भिखारन हो के झोली रही वखाईआ । तेरी खेल जुगा जुगन्ती, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तेरा संदेसा बोध अगाधा पंडती, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ । धार जणा दे आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। मैं अन्त अख़ीर कलयुग रही किसे ना कम्म दी, कोझी कमली रूप वटाईआ। मैं निज मुहम्मद दुआरे जम्मदी, मातलोक फेरा पाईआ। मैं आसा काहनूं रखी तारा चन्न दी, निरगुण नूर तेरा नज़र कोए ना आईआ। मैं आवाज़ सुणदी रही कन्न दी, तेरा कलमा गई भुलाईआ। अन्त अख़ीर दर तेरे दोवें हथ्थ बन्न्हदी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सच दुआरा तेरा मलदी, दर ठांडे डेरा लाईआ। दे वड्याई आपणे बल दी, बलधारी हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पदवी दे निहचल धाम अटल दी, अटल महल्ल देणा सुहाईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ राम चन्द दे गृह निकोवाल जम्मू
सदी चौधवीं कहे प्रभू मैं सदा सुहागण कदी नहीं होणा बेवा, ख़ावंद जगत ना कोए हंढ्ढाईआ। परवरदिगार तेरी करनी सेवा, सांझे यार तेरी सरनाईआ। अमृत फल खाणा मेवा, दूजी भुक्ख ना कोए वधाईआ। तेरी हक़ीक़त सुणनी बिना जिह्वा, कलमा धुर दा देणा दृढ़ाईआ। भेव खोल्हणा आपणा अलख अभेवा, पर्दा देणा उठाईआ। तूं ठाकर वड देवी देवा, देव आत्मा आपणा रंग रंगाईआ। मन्दिर वेखणा निहचल धाम तेरा निहकेवा, महल अटल सोभा पाईआ। मेरा कोई तत्तां वाला नहीं पहरावा, तन वजूद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नौजवान धुर दी नढ्ढी, नव जोबन रूप बदलाईआ। लोकमात करां कदी ना बदी, बदकारां कोलों पल्लू
❋
❋
लवां छुडाईआ। मैनूं जगत कहिंदा सदी, सैंकड़यां विच गिणाईआ। मैं पैगग्बरां गुर अवतारां मिलदी कदी कदी, क़ुदरत दे मालक सद तेरा संग निभाईआ। लोकमात फिरां पैर दब्बी, आहट सुणन कोए ना पाईआ। जिस वेले तेरी जोत जगी, निरगुण नूर कीता रुशनाईआ। मैं दूर दुराडी आई भज्जी, भजन बन्दगी दिती तजाईआ। तेरी सरन सरनाई लग्गी, लग मातर डेरा ढाहीआ। मेरे अंदर वधाई वज्जी, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। मेरा दुखड़ा गया हबी, सहिसा रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लैणा लगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आदि जुगादी नवीं नवीन, तेरे रंग समाईआ। तूं शहिनशाह किंग मैं अगम्मी कुईन, कायनात विच नज़र किसे ना आईआ। अति सुंदर जोबनवन्ती हुसीन, रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। तूं नरायण मैं तेरी धार मदीन, मुद्दत तों विछड़ी दयां दुहाईआ। सजदयां विच कहां आमीन, निउँ निउँ लागां पाईंआ। वेखीं फेर कदे ना करीं तक़सीम, हिस्सयां वाली वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दी उम्मत अन्त होवे यतीम, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। तूं ख़ालक आदि जुगादि क़दीम, क़ुदरत दा मालक नज़री आईआ। मैं सदा सदा तेरे अधीन, झुक झुक लागां पाईंआ। ख़िदमत करां बण मस्कीन, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। किरपा कर कलयुग अन्तिम कर तरमीम, सतिजुग सच राह वखाईआ। बेशक तेरा मार्ग बड़ा महीन, बिन तेरी किरपा चढ़न कोए ना पाईआ। अन्त अख़ीर दीन दुनी होई ग़मगीन, चिन्ता रोग ना कोए मिटाईआ। साचे कलमे दी कर तलकीन, ताक़त आपणी नाल समझाईआ। तूं क़ुदरत क़ादर करीम, रहमत कर नूर अलाहीआ। खेल वेख उत्ते ज़मीन, धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। मैनूं तेरे उत्ते यकीन, गुर अवतार पैगग्बर पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी धार दस्स नवीन, नव आपणा खेल खिलाईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ शांती देवी दे गृह सई ख़ुर्द कैंप जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैं तेरी धार चरण धूढ़ी, सरन इक तकाईआ। छड्डी दुनियां कूड़ी, कुटम्ब दिते तजाईआ। कीती सबर सबूरी, सिदक भरोसा इक रखाईआ। सद रहवां हाज़र हज़ूरी, दर ठांडे सेव कमाईआ। मेरी मनसा करनी पूरी, तृखा देणी बुझाईआ। लेखे लाउणी मज़दूरी, चाकर रही कुरलाईआ। कलयुग क्रिया मेटणी ग़रूरी, हंगता गढ़ तुड़ाईआ। साचे नाम दी करीं मशहूरी, मशवरा आपणे नाल रखाईआ। दीन दुनी रहे ना कोए मजबूरी, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ।
❋
❋
पन्ध मुका के नेड़ दूरी, घर इक्को देणा वखाईआ। बुद्धी रहे कोए ना मूढ़ी, चतुर सुघड़ देणे बणाईआ। मन ममता विछी रहे ना फूहड़ी, सफ़ा सब दी देणी बदलाईआ। वासना रहे किसे ना चूड़्ही, चण्डालका अंदरों देणी कढ्ढाईआ। साची रंगत चाढ़्ह गूढ़ी, निरगुण उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आसा मनसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर धूंआं धुखदा, धूआँधार जगत लोकाईआ। झगड़ा दिसे मानव मनुख दा, मानव ज़ाती ना कोए समझाईआ। सच चन्द्रमा गया छुपदा, अन्त अन्धेरा गया आईआ। झगड़ा प्या पिउ पुत्त दा, भैण भाई ना कोए समझाईआ। ठग चोर फिरे लुकदा, चारों कुण्ट कूड़ दुहाईआ। समां गया सुहञ्जणी रुत दा, कलयुग अगनी तत तपाईआ। पाठ भुल्लिआ सब नूं तेरी तुक दा, आत्म परमात्म राग ना कोए अल्हाईआ। दीन मज़हब इक दूजे कोलों पुछदा, कवण रस्ता सोभा पाईआ। की लहिणा देणा दाढ़ी मुच्छ दा, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। मैं वक्त वेख्या नहीं किसे ते सुख दा, गुर अवतार पैगग्बर गए नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हुण परदा उहला रहे ना लुक दा, भेव अभेदा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार वड गुसाईंआ। सदी चौधवी कहे मैं तक तक थक्की कलेश, तेरे कलमयां विच दुहाईआ। धीरज धरे ना कोए महेष, ब्रह्मा शिव ना सिर उठाईआ। छत्र झुल्ले ना किसे गणेश, विष्नूं बंस ना कोए सुहाईआ। संदेसा दे के गया दस दस्मेश, दो जहानां कर शनवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धारे भेख, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस दी नज़र ना आवे रेख, रूप रंग ना कोए दसाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। निरगुण निरवैर हो प्रवेश, प्रविष्टा आपणा लए बदलाईआ। माणे कोए ना बाशक सेज, सांगोपांग ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जलवा दे के तेज, तेज अप वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धुर दी करनी खेल करे विशेष, विषयां तों बाहर आपणी कार कमाईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ बंसो देवी दे गृह सई ख़ुर्द कैंप ज़िला जम्मू
सदी चौधवीं कहे सब दा लेखा कर मुसावी, मुसम्मम्म इक्को रंग रंगाईआ। दीन मज़हब रहे ना कोई हावी, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। लहिणा देणा वेख अर्जन कन्ढ्ढा रावी, रवाइत पिछली खोज खुजाईआ। सति धर्म दी तक्कड़ी कर दे सावीं, तराज़ू आपणा नाम रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भुल्ल ना जावीं, अभुल्ल तेरी सरनाईआ। दीन दुनी
❋
❋
होई नथावीं, साचा दर ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर चुक्के कोए ना बाहवीं, बाहमी नाता ना कोए जुड़ाईआ। दूसर मगर कदे ना लावीं, नित आपणा रंग रंगाईआ। मैं वेखां चावीं चावीं, चाउ घनेरा देणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्के जगत किनारे, तटां घाटां वेख वखाईआ। वेखे पैगग्बर गुर अवतारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरीआं गए पाईआ। तेरे नाम दे बोल जैकारे, सिफ्तां वाले राग अल्हाईआ। अगम्मी दस्सदे गए इशारे, शब्दी हुक्म शनवाईआ। कल कल्की लै अवतारे, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दर सारे होण भिखारे, मांगत हो के झोली डाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारे, देवत सुर लागण पाईंआ। धूढ़ी मँगण सूरज चन्द सतारे, मण्डल मण्डप ख़ाक रमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणन पनिहारे, दर ठांडे सेव कमाईआ। खेल करे विच संसारे, हरि आपणी कल धराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्त निवारे, सतिजुग साचा राह वखाईआ। चार वरन बहावे इक दुआरे, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म दस्स जैकारे, दीनां मज़हबां डेरा ढाहीआ। निरगुण जोत कर उज्यारे, जोती जाता करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दीन दुनी तेरे सहारे, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ लक्षमण सिँघ दे गृह कैंप सई कलां जम्मू
सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो कर लओ फुर्ती, फ़ुरना धुर दा दयो समझाईआ। परवरदिगारा छेड़ छेड़न लग्गा विच तुर्की, तुरकिस्तान नाल मिलाईआ। मुहम्मद दूर दुराडा बैठा वेखे नाल घुरकी, अक्खां लाल कढ्ढ दिखाईआ । सांझी रहिणी किसे नहीं बुरकी, सगला संग ना कोए निभाईआ। साबत दिसे कोई ना सुरती, सूरत हक़ ना कोए जणाईआ। मिटण लग्गी चालाकी चुस्ती, चोरां यारां ठग्गां डेरा ढाहीआ। विधान अंदर करन लग्गा दरुस्ती, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। झगड़ा करे ना कोए मुल्ला मुफ्ती, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां क़ायम रहे ना कुर्सी, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। अन्तिम मिटे अन्धेर बुरछी, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ । अगनी तत रहे ना तुरशी, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो कर लवो चारा, चारों कुण्ट मेरी दुहाईआ । मेरा आया अन्त किनारा, नईआ डोले थाउँ थाईंआ। मैनूं दिसे ना कोए सहारा,
❋
❋
सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । मैं फिर फिर थक्की जंगल पहाड़ां, उच्चे टिल्ले वाहो दाहीआ। मुहम्मद दे के गया लारा, इशारिआं नाल समझाईआ । अन्तिम आवे परवरदिगारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। वेखे खेल सर्ब संसारा, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलाईआ। जोती नूर करे चमतकारा, तन वजूद ना कोए वखाईआ। हुक्म संदेसा देवे अगम्म अपारा, कलमा कायनात पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणाए बरख़ुरदारा, बाले नन्हे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो सुणो हुक्म सच्चे सतिगुर का, कलमयां वाल्लयो दयां दृढ़ाईआ। मेरा मुर्शद मेरा लौहण वाला बुरका, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। लहिणा देणा देवण आया निरगुण धार धुर का, धुरदरगाही बेपरवाहीआ। लेखा पूरा करे गोबिन्द अनन्दपुर का, पुरीआं लोआं तों बाहर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो मैं दस्सां हक़ हक़ीक़ी, हुक्म इक जणाईआ। पिछली छड्ड दयो सारे रीती, हुक्म सुणो धुरदरगाहीआ। मेरी अन्तिम सदी बीती, वेला अवर रिहा ना राईआ। आपणी झोली पाओ आपणी कीती, दूसर संग ना कोए मिलाईआ। अग्गे खेल वेखो अनडीठी, जेहड़ी अजे तक तुहानूं ख़ुदा ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे सुणो पैगग्बर कुदज़ीला ज़ावल ज़ऊ, ज़ीना जगत ना कोए वड्याईआ । तुहाडा नाअरा रसना वाला अल्ला हू, हू अलाह कायनात दृढ़ाईआ। अन्त वेखो बेगानी सब दी जूह, जगत हद्द ना कोए रखाईआ। किधर गए तुहाडे मुरीदां दे रूह, मुर्शद बण के दयो समझाईआ। नूर दस्सो ज़हूर दस्सो इक्को हूबहू, जिस दी रेख ना कोए बदलाईआ। किस बिध तुहाडा अन्त ते सतिजुग होणा शुरु, शुरु दा क़ाइदा दयो दृढ़ाईआ। कवण मुर्शद कवण मुरीद कवण सिख अन्त कवण होवे गुरु, गुरदेव कवण अख्वाईआ। कवण साहिब कवण सुल्तान कवण जीवत कवण मरू, कवण मढ़ी गोर आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो कवण तुहाडा काइदा, कायनात दृढ़ाईआ। किस बिध होए अलाहिदा, वखरा घर वसाईआ। आपणे आप दा लै के दस्सो ज़ाइज़ा, की गुणवन्त वड्याईआ। की अख़ीरी होया मुआहिदा, ओह वी देणा समझाईआ। किते वक्त ऐवें ना जाए शायदा, शहादत सब दी देणी भुगताईआ। जन भगतां दीनां मज़हबां विच की मिल्या फ़ायदा, मानव मानव नाल लड़ाईआ। चारों कुण्ट नाअरा वेखो हाए हाए दा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ। सदी चौधवीं
❋
❋
कहे पैगग्बरो आपणा लेखा दस्सो हिसाब, अंकड़े नाल मिलाईआ। धुर दी वेखो ओह किताब, जिथ्थे लेख मिले ना क़लम शाहीआ । कवण पुन्न कवण सवाब, कवण रंग रंगाईआ। कवण सजदा कवण आदाब, कवण दुआ सलाम देणा समझाईआ । मेरे अन्त अख़ीर तुहाडा केहो जिहा मज़ाज, मेरे अन्तर वज्जे वधाईआ। जो उम्मत गए साज, नाता जगत विच बणाईआ। की ओस दा अन्त रिवाज, रहिबर हो के दयो दृढ़ाईआ। कवण दुआरे देंदे हयाते आब, धुर दा जाम इक प्याईआ। सारे उठ के करो ख़िताब, मुख़ातब हो के धुरदरगाहीआ। अन्तिम सब नूं मिलण लग्गा जवाब, जवाबतल्बी विच दुहाईआ। जिस अमाम दा लैंदे रहे ख्वाब, ओह आया ख़ैर ख़ाहीआ। जिस दा करदे आए वाअज, वहदत नाल जणाईआ। जिस दी पढ़दे रहे निमाज़, सजदयां सीस झुकाईआ। ओह खोल्हणहार राज़, परदा दए उठाईआ। ओसे नूं कहिंदे आदि जुगादि शहिनशाह जिस दे सीस दो जहानां ताज, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सब दा अहिबाब, दोसत इक्को नज़री आईआ।
१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ बचन सिँघ दे गृह कैंप सई कलां जम्मू
सदी चौधवीं कहे दीन दुनी दिसदी मिथ्या, गुर अवतार पैगग्बर रहिण कोए ना पाईआ। जुग जुग तेरी अक्खरां वाली सिख्या, अक्खरां वाली मात पढ़ाईआ। किरपा कर आपणा गृह वखा अनडिठिया, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरी मुहब्बत मिले हित्तया, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म होवे मित्तया, निरगुण निरगुण साचा जोड़ जुड़ाईआ। मेरी अन्त अख़ीरी इच्छया, आसा मनसा पूर वखाईआ। पिछला पिच्छे रिहा पिच्छआ, भेव अगला दे वखाईआ। झगड़ा रहे ना वड्डा निक्कया, एका रंग रंगाईआ। पुरख अकाल बण धुर दा पित्तया, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। मानस जन्म सब दा जावे जित्तया, जो तेरी ओट तकाईआ । अमृत जाम दे छिट्टया, मेघ अगम्म वरताईआ। हरिजन कदे ना जावे भिट्टया, दूशन नेड़ कोए ना आईआ। तेरा लेख कदे ना मिटया, मेटणहार ना कोए अख्वाईआ। मेरे अन्त अख़ीर दीन दुनी दा कढ्ढ सिट्टया, सिट्टेबाज़ी वेख जगत लोकाईआ। भविख्तां विच गुर अवतार पैगग्बर लिख के गए चिट्ठया, संदेसयां विच जगत सुणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ बणा के गए पत्थर इट्टया, जगत महल्ल वड्याईआ। तेरा नूर किते ना दिस्सया, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ । दीनां मज़हबां वेखे हिस्सया, ज़ात पात नज़री आईआ। तेरा तन्द किसे ना
❋
❋
खिच्चया, सच सितार ना कोए वजाईआ। किरपा कर साहिब समथया, साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ होवे भट्ठया, भव सागर दे रुढ़ाईआ। पिछला लेखा जावे ठप्पया, सतिजुग साचा राह चलाईआ। पूरा सब दा होवे पट्टया, पटने वाला रिहा सुणाईआ। लोकमात विच्चों नाम जाए कटया, लेख अवर रहे ना राईआ । इक्को तेरे नाम दा होवे टप्पया, दो जहानां कर शनवाईआ। सब दा चीथड़ पुराणा फट्टया, ओढ्ढन नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी खेल चूंकि चुनांचि अलबत्तया, पर्दा उहला ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट शोर मच्चया, दह दिशा पई दुहाईआ। मनुआ कलंदर बण के नच्चया, दह दिशा उठ उठ धाईआ। सति रिहा कोई ना सच्चया, माया ममता मोह हल्काईआ। दुहाई फिरी मदीना मक्कया, काअबा हक़ ना कोए वड्याईआ। भैण भाई ना रिहा सक्कया, पिता पूत ना जोड़ जुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मानव मानस थक्कया, बलहीण रिहा कुरलाईआ। तुध बिन सब नूं करे ना कोई इक्कट्ठया, एका रंग ना कोए रंगाईआ । गुर अवतार पैगग्बर अन्त तेरी सरन ढट्ठया, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं आएयों पंजां तत्तां दे वट्टया, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । तेरा सहारा सब ने रख्या, बैठे ध्यान लगाईआ। हुक्म संदेसा दे पक्किया, पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ । सन्त सुहेला तेरा जावे रत्तिया, गुरमुख आपणा रंग रंगाईआ। दो जहानां वस्सिआ, हर घट बैठा सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा तेरे अंदर दब्बिया, तुध बिन बाहर ना कोए समझाईआ। धुर दे नूर अलाही रब्बिया, यामबीन तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ा वहिण वेख नदीया, लहर लहर नाल टकराईआ। मेरी पूरी होण लग्गी सदीया, चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। तुध बिन रहे कोई ना गद्दीया, गदागर देणे बणाईआ। तेरा नाउँ निरँकारा आदि जुगादी वधीया, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट बदीया, बंधन ममता दे तुड़ाईआ। मैं सरन सरनाई तेरी लग्गिया, इक्को ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम मेट हद्दीया, हदूद आपणी दे वखाईआ।
१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ खेम कौर दे गृह कैंप सई कलां जम्मू
सदी चौधवीं कहे दुनियां सुत्ती वेखी घूक, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आपणे निशानिउँ गई चूक, रहिबर राह ना कोए दृढ़ाईआ। तन हँकारी वज्जी फूक, माया ममता रही जलाईआ। झगड़ा तक्कां चारे कूट, दह दिशा दिसे दुहाईआ। घर घर वधया जूठ झूठ, हउमे हंगता नाल लड़ाईआ। धर्म दा रिहा ना कोई पूत, सति सच ना कोए समझाईआ। मनुआ
❋
❋
मन बण के कलयुग दूत, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। सति धर्म कर गया कूच, कूचा गली कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी आपणी खेल खिलाईआ।
१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ कुलवन्त सिँघ दे गृह कैंप सई कलां जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैनूं कलयुग सूई चुभी, चोभ दिती लगाईआ। मैनूं याद आई पिछली चहुं जुगी, पूरब अक्ख उठाईआ। जिस विच मैं कदे ना होई बुढ्ढी, आपणा रूप बदलाईआ। धार रहिण ना दिती दूजी, दुतिया भउ बदलाईआ। हुण मेरी औध पुग्गी, वक्त रिहा ना राईआ। कलयुग जीवां मूर्ख होई बुद्धि, बिबेक ना कोए कराईआ। रस रिहा किसे ना दुध्धी, माता सीर ना कोए वड्याईआ। रमज़ लाए कोई ना गुज्झी, अन्तर पर्दा ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट पैंदी लुट्टी, माया ममता नाच नचाईआ। वसदी दिसे कोई ना झुग्गी, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन वाट किसे ना मुकी, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ।