पुस्तकालयभाग २१

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ इंदरो देवी दे गृह कैंप सेई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे प्रभ तूं बण इक सिक्दार, सिक सब दी वेख वखाईआ। जगत मुतस्सब मज़हब बणे ना कोए ग़द्दार, अन्तर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेरे धर्म दा सज्या रहे दरबार, हरिजन साचे सोभा पाईआ। तेरा नूरी चमकदा रहे चमत्कार, अन्ध अन्धेर गवाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरगुण तेरे हथ्थ वड्याईआ। साचीआं सख़ीआँ गावण मँगलाचार, गीत तेरा गोबिन्द अल्हाईआ। मैं वेखणी चौहन्दी अजब बहार, सोहणा रूप प्रगटाईआ। छब्बी पोह तेरी अगम्मी यादगार, याद याद विच्चों आईआ। गुरमुख सोहणे जन भगत तेरे बरख़ुरदार, सन्त सज्जण मिले वड्याईआ। मैं प्रीत विच करां पुकार, मुहब्बत विच सुणाईआ। पंजां बीबीआं दे गल विच होवे इक इक्क हार, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। हथ्थ खिच्ची होवे कटार, तिक्खी धार वखाईआ। रंग चढ़या होवे लाल, मुखी सवा गिठ रंगाईआ। रसना बोल कहिण पुकार, तेरी बेपरवाहीआ। जेहड़े सुंभ निसुंभ दे सरदार, दुर्गा नाल वंड वंडाईआ। उन्हां लहिणा देणा देणा लहिणा उतार, क़र्ज़ा मक़रूज़

❋

❋

ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बणां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा सच्ची सरकार, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ शाहणी देवी दे गृह पिंड माजरा जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं वेखे तेरे नगर खेड़, पिंड गराँ फोल फुलाईआ। जिधर जावां मैनूं रहे छेड़, छेकड़ दिती दुहाईआ। पुरख अकाल लहिणा देणा कुल्ल नबेड़, कूड़ कुड़िआरां डेरा ढाहीआ। गल पा चुरासी गेड़, जो तैनूं रहे भुलाईआ। जन भगतां उत्ते कर मेहर, जो तेरा नाम ध्याईआ। तूं शब्दी सतिगुर बब्बर शेर, शरअ कूड़ी दे खपाईआ। चार कुण्ट लै घेर, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। सब दा लेखा दे नबेड़, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मेरे मालक मैं तहमत बद्धी तेड़, आपणा वेस आई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं जिधर जावां मैनूं वज्जण हुज्जां, ठोकरां नाल हिलाईआ। अवतार पैगग्बरो कुछ भेद दस्सो गुज्झा, परदा दयो उठाईआ। अवतार पैगग्बर कहिण तूं प्रभ दे नाल रही जुग जुगा, चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। अन्तिम अन्त दरोही पाई दुबिधा, साफ़ इन्साफ दे जणाईआ। साडा लेखा होया मूधा, फड़ बाहों ना कोए उलटाईआ। प्रभ करे खेल अजूबा, अजब आपणी कार कमाईआ। दीन मज़हब मेटण लग्गा हदूदा, झगड़ा मज़हब रिहा गवाईआ। सदी चौधवीं तूं आदि जुगादि ओस दी बणी रही महबूबा, मुहब्बत कर के ख़ुशी मनाईआ। वसदी रही उच्च अर्श अरूजा, दर आलीशान सोभा पाईआ। वेखदी रही गली कूचा, गली यार दी भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए दूजा, एकँकार तेरी वड वड्याईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ कृपाल सिँघ दे गृह कैंप सेई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे चौदां तबको मूल ना मारो आवाज़ां, मैं गल्ल सुणन कोए ना पाईआ। मैं तक्कया इक्को शाहो भूप राजन राजा, पुरख अकाला दीन दयाला धुरदरगाहीआ। जिस नूं सिफ्तां नाल गाउँदे आए नाल रागां नादां, कलमयां विच

❋

❋

कायनात दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी रखदे आए आसां, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। उह साहिब स्वामी मेरीआं पूरीआं करन आया ख़ाहिशां, ख़ालक आपणा रूप बदलाईआ। पन्ध मुका के पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुका के ज़ातां पातां, मानव वेख वखाईआ। अग्गे सुणदे सां भविख्तां विच ओस दीआं बातां, हुण दर्शन कर के ख़ुशी मनाईआ। मेरीआं पूरीआं होईआं वाटां, रस्ते पन्ध ना कोए भुलाईआ। मैं मँगणीआं ओस कोलों अगम्मी दातां, जो देवणहार अख्वाईआ। तुहाडे नालों तोड़ना नाता, नाता गुरमुखां नाल जुड़ाईआ। जिन्हां दा मालक जोती जाता, हरि करता इक अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथा, आत्म परमात्म मेला मेले सहज सुभाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दीआं निक्कीआं निक्कीआं शाख़ां, पत्त टहिणी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे चौदां तबको क्यों मैनूं करो इशारे, सैनतां नाल समझाईआ। मैं छड दिते तुहाडे किनारे, बंधन आई तुड़ाईआ। दर्शन कर एकँकारे, आपणी कला लई बदलाईआ। ढहि के चरण दुआरे, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। मैनूं भुल गए यार पुराणे, चार यारी दिती तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरी आशा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे चौदां तबको मेरा अन्त अख़ीरी सलाम, सलामालेकम कहि के दर जणाईआ। मैं सच दस्सां पैग़ाम, पैगग्बरां तों परे पढ़ाईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा मैहदी अमाम, ओह मालक मेरा मैनूं नज़री आईआ। जिस मेटणी कूड़ी क्रिया शाम, साचा नूरी चन्द चमकाईआ। मैं हद्दां विच नहीं रही ग़ुलाम, बंधन पिछले आई तुड़ाईआ। अग्गे मेरे पुरख अकाल दा वेखणा इंतज़ाम, जो बन्दोबस्त करे थाउँ थाईंआ। अवतार गुरु पैगग्बर जिथ्थे रहे अन्त नाकाम, बलहीण देण दुहाईआ। सो खेल करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। सति धर्म झुलाए निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी मंज़ल कीती आसान, मुशिकल पिछली रिहा गवाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ फ़रंगी राम दे गृह पिंड तरेवा जम्मू

सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर दे दयो इस्तीफ़ा, कलयुग वेला अन्तिम दए गवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो नाम कलमा दस्स के आए लतीफ़ा, सिफ्तां वाला ढोला मात दृढ़ाईआ। ओस दा अन्तिम ख़ाली होया खीसा, धन्न दौलत नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की जीभा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अन्त अख़ीर सचखण्ड

❋

❋

दुआरे सारे लओ वज़ीफ़ा, लोकमात भय ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साची दस्से नाम हदीसा, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा लेखा मुकाए बीसा, बीस बीसा वेख वखाईआ। वेला वक्त सुहञ्जणा करे ईसा, मूसा मुश्किल दए मिटाईआ। मुहम्मद लेखे लावे पीसण पीसा, सदी चौधवीं नाल रलाईआ। नानक गोबिन्द खेल दस्से जग जीता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सारे छड दयो पिछली चार जुग दी रीता, दीन मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म धार प्रभ दा नूर सदा जीता, जन्म मरन विच ना आईआ। लख चुरासी परखणहारा नीता, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर लोकमात लओ छुट्टी, छुटकारा आपणा लओ कराईआ। सच मुहब्बत सृष्टी नालों तुट्टी, दृष्टी भेव ना कोए खुल्हाईआ। अग्गे मंज़ल रहे ना त्रैकुटी, दसम दुआरी हिस्सा ना कोए समझाईआ। कलमयां वाली करे कोई ना बुत्ती, बुतख़ाने पई दुहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आत्म धार लगाए आपणी रुची, परमात्म हो के वेख वखाईआ। सुरती शब्द करे सुच्ची, दुरमति मैल धुआईआ। काया सुहञ्जणी करे रुती, रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। धुर प्रीती जोड़े टुट्टी, गंढ्ढणहार आप अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर दीन दुनी दा छड्डो खै्हड़ा, लोकमात ना अक्ख उठाईआ। धरनी धरत धवल खुल्हा होण दयो वेहड़ा, मानव मानव वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़हब चलाया जेहड़ा जेहड़ा, अन्तिम कम्म किसे ना आईआ। सब दा उजड़न लग्गा खेड़ा, रुत बसन्त ना कोए सुहाईआ। करे खेल प्रभ पुरख अबिनाशी धुर दा शेरा, शाह पातशाह आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम मिटे अन्धेरा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। इक्को रंग रंगाए सञ्झ सवेरा, चार वरन बख्शे इक शरनाईआ। नाम जपाए तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म सोहँ राग अलाईआ। जन भगतां अंदर होवे चाउ घनेरा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। अन्त अख़ीर बन्न्हे बेड़ा, हरिजू आपणे कंध उठाईआ। लख चुरासी देवे गेड़ा, चारे खाणी आप भुआईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वक्त अन्तिम नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साजन इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो दीन दुनी दा छड्डो नाता, वेला अन्तिम गया आईआ। आपणे आपणे कर्म दा वेखो खाता, दीनां मज़हबां फोल फुलाईआ। किसे मिले ना नाम साचा, सच सुच ना कोए वड्याईआ। भाग लग्गे ना काया पिंड काचा, कंचन गढ़ ना कोए सुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नौ दुआरे मनुआ नाचा, दह दिशा उठ उठ धाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल

❋

❋

परवरदिगार सांझा यार धुर दा हुक्म किसे ना वाचा, वाचक दीन दुनी बणी लोकाईआ। अन्त अख़ीर मेटे ना कोए अन्धेरी राता, धूंआँधार ना कोए गवाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादी सब दा पिता माता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैगग्बर चार जुग दा चाचा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा लेखा आप वखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो जगत नाता छड्डो मोह, मुहब्बत अवर रहे ना राईआ। एका खेल वेखो सो, हँ ब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। चार कुण्ट कर लो, लोआं पुरीआं डगमगाईआ। पुरख बिधाता आपे हो, होका देवे थाउँ थाँईंआ। सब दी ताक़त आपे खोह, हुक्म आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा लेखा पूरा करे छब्बी पोह, पोस आपणा हुक्म वरताईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ साईं दास दे गृह पिंड तरेवा जम्मू

सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो सब नूं भरना पए ख़राज, जज़ीआ सब दे उपर लाईआ। आपणी तबीअत ठीक रखयो मज़ाज, मज़ाहमत करन दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्त बदलण लग्गा सब दा राज, नाता रईयत नालों तुड़ाईआ। पुरख अकाला आपणे हथ्थ पकड़े वाग, वागां सब दीआं आप हिलाईआ। इक्को नूर चमकण लग्गा चराग़, चरागाहां करे रुशनाईआ। चार जुग दा मेट समाज, समग्री आपणी इक वरताईआ। कुछ आसा रख के गया भारद्ठाज, सप्त ·षी कर सालाहीआ। अत्री पुच्छया ओस दा जवाब, बिन अक्खरां दे समझाईआ। धुर दी धार कीता ख़ताब, मुख़ातब हो दृढ़ाईआ। जिस वेले बन्दना दे थाँ होया आदाब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। शहिनशाह दी जगह बणे नवाब, नौबत नाम हक़ वजाईआ। पैगग्बर अवतारां दी जगह जावण जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सब दा लेखा रख अगम्मे हाथ, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जुग चौकड़ी चला राथ, दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैग़म्बरो अन्तिम देणा पए सब नूं टैकस, हुक्म हकूमत वाला चलाईआ। आपणे नूर दा वेखो ऐकस, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। दीन मज़हब दे छोटे छोटे रैकस, बंधनां विच बंधाईआ। झगड़ा पाया शख्सीअत विच शख़श, शक्क विच कुरलाईआ। कुछ आशा रख के गया दसवां अवतार मत्स, मच्छ जल विच दुहाईआ। कलयुग अन्त जिस वेले माणस विकारी होए रक्ष, राक्ष बुद्धी नज़री आईआ। ओस वेले

❋

❋

खेल करे पुरख अकाल दीन दयाल आपणे वक्त, बेवक्त कल ना कोए वरताईआ। प्रगट हो के आवे उपर जगत, धरनी धरत सोभा पाईआ। धुर फ़रमाना देवे सख्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आपणे नाम दा चाढ़्ह के कटक, चारों कुण्ट भय वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदी चौधवीं दा जगत सुहञ्जणा वेख बरस, बरसी आपणी नाल मिलाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ प्रेमी देवी दे गृह तरेवा जम्मू

सदी चौधवी कहे गुर अवतार पैगग्बरो छड्डो खेल पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। नाता तोड़ो वेद पुराणी, अञ्जील क़ुरानी डेरा ढाहीआ। जलवा तक्को इक असमानी, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दा खेल जगत असमानी, पंज तत नूर जोत करे रुशनाईआ। साची मंज़ल दए रुहानी, रूह बुत वज्जे वधाईआ। धुर दा नाम दे निशानी, निशाना आपणा इक लगाईआ। तन वजूदों कढ्ढे बेईमानी, ममता मोह विकार गवाईआ। जन्म जन्म दा कर्म करम दा झगड़ा रहिण ना देवे दीवानी, लख चुरासी गेड़ मुकाईआ। साची मंज़ल दस्स आसानी, असल आपणे रंग रंगाईआ। सच संदेसा दे फ़रमानी, फ़रमांबरदार लए बणाईआ। कोई जूह ना रहे बेगानी, चारों कुण्ट आपणा हुक्म वरताईआ। सब दे उपर करे मेहरवानी, महबूब आपणी निगाह उठाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, चारे बाणी राग अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साचा इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो साची सिख लओ ताबेदारी, तबीअत आपणी लओ बदलाईआ। लोकमात जणाओ आपणी सच्ची यारी, दीन मज़हब हद्द ना कोए रखाईआ। अन्त अख़ीर बणे ना कोए ग़द्दारी, दर घर साचा सोभा पाईआ। इक्को वेखो नूर निरँकारी, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दे जुग जुग सिफ्तां वाले नाम बणे पुजारी, पूजा कर के आपणा झट लँघाईआ। ओह खेले खेल वड संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे उधारी, लेखे पिछले दए चुकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर जानणहारा बरख़ुरदारी, अज़ीज़ां तमीज़ वेख वखाईआ। परदा लाहवे नर नारी, नर नरायण आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी बख्श सच्ची सरदारी, दरगाह साची सब नूं देवे माण वड्याईआ।

❋

❋

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ४ देवा सिँघ दे गृह सेई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं राम कृष्ण नूं पुच्छया मुच्छ दाढ़ी चंगी कि खोदे, मैनूं दयो समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द पुच्छया सीस केस चंगे कि बोदे, पर्दा दयो चुकाईआ। सारे नेत्र नीवें कर के कहिण असीं ओसे जोगे, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जुग चौकड़ी तन वजूद सानूं पुआए चोगे, ततव तत नाल वड्याईआ। हुक्म संदेसे जणाए नाल मौके, धुर फ़रमाने अगम्म अल्हाईआ। साडी समझ कुछ ना सोचे, विचार विच विचर ना कोए सुणाईआ। असीं सारे चार जुग बेदोषे, हुक्मे अंदर कार कमाईआ। साडे शरीर ओसे जोगे, जो जुगती नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पुच्छया कृष्ण राम, मेरा राम दयो मिलाईआ। साचा करो इंतज़ाम, बन्दोबस्त विच वड्याईआ। धुर दा घर दस्सो मकान, गृह इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे तत्तां दा कोई नहीं निशान, माटी वंड ना कोए वंडाईआ । निरगुण नूर श्री भगवान, जोती जाता डगमगाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, दो जहान सीस निवाईआ। मैं ओस करां प्रणाम, जो परमेश्वर धुरदरगाहीआ। ओह होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। चरण धूढ़ कराए इश्नान, दुरमति मैल रहे ना राईआ। साची मंज़ल दए महान, घर आपणे आप टिकाईआ। जिथ्थे पुज्ज ना सके कोए इन्सान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पुच्छया पैगग्बर पीरो, परम पुरख दयो मिलाईआ। जेहड़ा सब दा आदि जुगादी हीरो, हरी हरि आपणी खेल खिलाईआ। जिस दी खिच्च सके ना कोए तस्वीरो, मुसव्वर तसव्वर ना कोए जणाईआ। जो शरअ पाए ज़ंजीरो, कायनात वंड ना कोए वंडाईआ। जो मंज़ल वस्से अख़ीरो, आख़र आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं पैगग्बरां आख्या वेख ओस दी शमां, शमस तबरेज़ नाल दुहाईआ। जिस दे दुआरे गुर अवतार पैगग्बर जम्हां, सारे बैठे सीस निवाईआ। दीनां मज़हबां दी रख के तमां, आपणा आपणा बल समझाईआ। पुरख अकाल हुक्म देवे नवां, धुर संदेसा इक सुणाईआ। झगड़ा छड्ड दयो माटी चम्मा, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ । सतिजुग साचा होवे समां, सुहञ्जणी रुत महकाईआ। हरख सोग रहे ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। दीन मज़हब रहे ना बन्ना, जगत हद्द ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पुच्छया गुरु दस्स, दस्सो हाल ख़ुदाईआ। किस बिध अन्तिम होवे बस, बस्ते सब दे दए बंन्हाईआ। सांझा होवे जस, सिफ्तां नाल सालाहीआ। हँकारी बुरज जावे

❋

❋

ढठ्ठ, हउमे गढ़ तुड़ाईआ। भाग लग्गे तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध वज्जे वधाईआ। धीरज मिले सन्तोख सति, अगनी तत गवाईआ। भेव खुल्हाए ब्रह्म मत, पारब्रह्म वेख वखाईआ। तीर अणयाला मारे कस, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, लोचण आपणे करे रुशनाईआ। साख्यात हो प्रगट, जन भगतां वेख वखाईआ। नाम भण्डारा खोल्ह के हट्ट, चार वरनां दए वरताईआ। साचा गृह दस्स के तट, किनारा इक्को इक सुहाईआ। अमृत आत्म निझर झट्ट, अमृत बूँद स्वांत प्याईआ। दूई द्वैत मेट के फट्ट, नाम पट्टी दए बंधाईआ। जो वसणहारा घट घट, घटना वेखे कूड़ लोकाईआ। गुरु दस कहिण सदी चौधवीं सब कुछ उस दे हथ्थ, समरथ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा लहिणा देणा पूरा करे हक़, हक़ीक़त दा मालक दया कमाईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ राजो देवी दे गृह सेई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं खेल तक्कया चौंह जुगीं, जुग जुग भज्जी वाहो दाहीआ। दीन मज़हब धर्म दुआर दी बणी वेखी चुंगी, गुर अवतार पैगग्बर मसूल टैक्स रहे लगाईआ। दीन दुनी दी पुरख अकाल दिती नहीं किसे नूं कुंजी, इशारिआं नाल सब नूं दिता परचाईआ। रसना रस चखाउँदा रिहा चुंझीं, अमृत भण्डारा आपणे विच छुपाईआ। एसे कारण सृष्टी अन्तिम होई सुंञी, वैरानी घर घर डेरा लाईआ। जगत सन्यासिआं चोटी गई मुन्नी, अभ्यासी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। दाता दिसे कोए ना गुणी, वस्त नाम ना कोए वरताईआ। ओढन सीस दिसे किसे ना चुन्नी, खुल्ही मेंढी जगत दुहाईआ। सच पुकार ना जाए सुणी, कूड़ी क्रिया रौला पाईआ। साबत रिहा ना मुस्लिम सुन्नी, ईमान हक़ ना कोए रखाईआ। ख़ाली होई अन्तिम कुन्नी, वस्त सच ना कोए टिकाईआ। शरअ शरीअत बणी ख़ूनी, कल रूप कसाईआ। साबत रही ना किसे धूणी, साधू साधना विच ना कोए जणाईआ। पवित्र रही ना किसे कूणी, रसना कूड़ नाल हल्काईआ। पवित्र रही कोई ना जूनी, लख चुरासी मारे धाहींआ। माया ममता वध गई दूणी, गुर अवतार पैगग्बर मोह ना कोए तुड़ाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए क़ानूंनी, जगत धार लई बदलाईआ। पुरख अकाल नूं समझण इक मामूली, गुर अवतार पैगग्बरां दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरानां नाल करन वड्याईआ। जिधर तक्कां होई बेअसूली, असल वसल यार ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट दिसे सूली, दु:खां भरी लोकाईआ। साची मिले किसे ना धूली, मस्तक ख़ाक ना कोए रमाईआ। मनसा करे

❋

❋

कोई ना पूरी, पुरीआं लोआं पन्ध ना कोए मुकाईआ। सब दी ज़िंदगी होई अधूरी, जीवण लेखे कोए ना लाईआ। सृष्ट सबाई दिसी कूड़ी, साचा संग ना कोए निभाईआ। रंगत चढ़े कोए ना गूढ़ी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार चारों कुण्ट बणी मजबूरी, मुश्किल हल ना कोए कराईआ। मैं तेरी चरण सरन पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक मशकूरी, मेहरवान महबूब मेहर नज़र नाल तकाईआ। पन्ध मुका नेड़े दूरी, हाज़र हज़ूरी सोभा पाईआ। तेरा खेल वेखणा ज़रूरी, ज़रूरत सब दी रही जणाईआ। सदी चौधवीं कहे तूं पुरख अकाला दीन दयाला जोती धार इक नूरी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा तेरे नाम दी होवे इक मशहूरी, मिसालां देण दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया कर काफ़ूरी, सति धर्म सति समाईआ। हर घट अंदर तेरा जलवा होवे कोहतूरी, काया काअबे वज्जे वधाईआ। जन भगतां झोली पा मज़दूरी, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ । अन्तर रहे ना गढ़ ग़रूरी, ग़ुरबत देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा जलवा इक्को नूरी, नूरे चश्म कर रुशनाईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ पूरन सिँघ राजा सिँघ दे गृह सेई कला जम्मू

सदी चौधवीं कहे प्रभ पिछली शरअ कर मुरदी, गुरमुख मुरदे मुरीद लै बणाईआ। भेंटा रहे किसे ना दुरगी, काली कल ना कोए वरताईआ। ज़िबह करे कोई ना मुरगी, सीस तन ना वंड वंडाईआ। इक्को धार चले पुरख अकाल साहिब सच्चे सतिगुर दी, पारब्रह्म सब तेरी सेव कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साथ करे इक दूजे दे लोड़ दी, दूजा संग ना कोए बणाईआ। ताक़त रहे ना किसे दे ज़ोर दी, बलहीण देणे कराईआ। वेख खेल कलयुग अन्तिम घोर दी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। वड्याई वधी ठग चोर दी, हरिजन बैठे मुख छुपाईआ। जन भगतां आशा तेरे लोड़ दी, लोड़ींदे सज्जण लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। सदी चौधवीं कहे सब दी बन्द कर दे भेंटा, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। चुरासी विच्चों मारे कोई ना किसे दा बेटा, मनुश मानव देणा समझाईआ। आत्म ब्रह्म करा चेता, चेतन सुरती आप जणाईआ। नर नरायण तेरा होवे हेता, सच प्रीती विच समाईआ। जन्म कर्म दा पूरा कर लेखा, भेव अभेद खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआर वखा आपणा देसा, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। धुर फ़रमान अगम्मी दे संदेसा, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

❋

❋

धुर दा वर, सच दुआरे वजदी रहे वधाईआ। सदी चौधवीं कहे ना कोई करे किसे क़त्ल, क़त्लगाह ना कोए वखाईआ। मानव ज़ाती तक्के तेरा पत्तण, दर दुआरा वेख वखाईआ। तेरे मिलण दा सब नूं होवे यतन, यथार्थ देणा दृढ़ाईआ। हरिजन भगत उठाउणे अमोलक रतन, हीरे गुरमुख नाल मिलाईआ। सच दुआरा वखाउणा वतन, दरगाह साची परदा लाहीआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर वसण, निरगुण निरगुण विच समाईआ। सो खेल करना पुरख समथण, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। सदी चौधवीं सब दी पैज आएयों रखण, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। लख चुरासी विच्चों हरिजन आएयों कढ्ढण, जूनी जून ना कोए भवाईआ। सतिगुर धार शब्द आएयों सद्दण, सद्दा देवें थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे इक्को मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों भेंटा चढ़दा रिहा मैंसा, देवी कला धार वड्याईआ। मेरा दूर कर दे सहिसा, परदा दे चुकाईआ। क्यों लेखा बणदा रिहा नाल दैंता, बुद्धी कूड़ विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों दुर्गा मँगदी रही ख़ून, आपणी ख़ुशी बणाईआ। की गोबिन्द ने लिख्या इहदा मज़मून, वार चण्डी दए गवाहीआ। की हुक्म तेरा क़ानूंन, संदेसा देणा दृढ़ाईआ। की जलवा होए जनून, ज़ाहर करें रुशनाईआ। की बरदा होए ममनून, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं, देवी माता ख़ून दी बणी रही प्यासा, माँ कर के सारे उस नूं गाईआ। इहो प्रभ दा अजब तमाशा, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जगत दी माँ बच्चयां दे ख़ून नाल भर के आपणा कासा, सिँघ सवार हो के आपणा बल जणाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल कर हासा, प्रभ कला की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं, ओह माता नहीं जो बच्चयां ख़ून प्यासी, भेंटा लै के ख़ुशी बणाईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, सतिजुग विच कलयुग कूड़ी क्रिया दिती समझाईआ। तेरे विच वेख कितनी होई बदमाशी, बदी घर घर डेरा लाईआ। चार कुण्ट अन्धेरी राती, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। पिता पूत बणे इक दूजे दे घाती, माँ बच्चयां नूं छड्ड के दूजे घर उठ जाईआ। किसे दा कोई नहीं सच्चा साथी, एह दुर्गा रही समझाईआ। इक कथा कहाणी ओस ने आखी, ओम नमो आदेश गुरु जी का मरू देवा जिस दी समझे कोए ना बाती, बातन परदा ना कोए खुल्हाईआ। असमाल जोगी की सुरई कथा कहाणी आखी, भुजां अठ्ठां ताईं हिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त तक शरअ छुरी चलदी रहिणी काती, क़त्लगाह बणी रहे लोकाईआ। जिस वेले अन्त मेरा आया कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। देवा कहे उह धुर दा

❋

❋

बण जाए साथी, मेरा सगला संग वखाईआ। चार जुग मेरी कुँवारी दी बीत जावे हयाती, अंगीकार ना कोए कराईआ। मेरी महिमा सिफ्त रहे काग़ज़ाती, पत्थरां विच वड्याईआ। अन्त दर्शन करां पुरख अबिनाशी, जो पारब्रह्म धुर दा माहीआ। फेर अगली दस्सां साखी, सुख़न सच सुणाईआ। सदी चौधवीं एह सब दा लहिणा देणा पूरा होणा छब्बी पोह दी राती जिस वेले जन भगत बणे बराती, सोहणा संग नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे जुग जुग कीती आखी, आख़र आपणे नाल मिलाईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ इंदर राम दे गृह सेई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे प्रभ तेरा राह तक्कण देव दानव यख, पवण हवा ध्यान लगाईआ। वरोल्यां विच रहे नठ, वलवल्यां विच भज्जण चाँईं चाँईंआ। औझड़ राह रहे ढठ्ठ, आपणा आप मिटाईआ। इक दूजे नूं रहे दस्स, दूर दुराडे आप जणाईआ। वेखो खेल पुरख समरथ, हरि करता आपणी खेल रचाईआ। छब्बी पोह कर इक्ठ, चार जुग दा लेखा वेख वखाईआ। क्यों सानूं पिच्छे रिहा छड, शब्दी आवाज़ ना कोए लगाईआ। असीं रहिणा नहीं अड्ड, उच्ची कूको करो हाल दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता आपणी खेल बणाईआ। देवत सुर देव दैंत साथ रखाओ यख यखनी, गोबिन्द नाल वड्याईआ। कला रहे कोई ना सक्खणी, हिस्सा सब दा वेख वखाईआ। डेरे छड्डो आपणे पत्तणीं, मन्दिर दयो तजाईआ। लालसा करो ना हीरे रतनी, माणक मोती ना कोए चतुराईआ। लालच रहे ना कूड़े वतनी, घर बार देणा तजाईआ। साची धार इक्को तक्कणी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता दया कमाईआ। यख यखनी देव दानव सुर, सुरती अंदर लओ अंगड़ाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक वेखो धुर, धरनी धरत धवल रिहा सुहाईआ। जो आदि जुगादी दो जहानां गुर, सतिगुर सच्चा साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। आपणी करनी तों कदे जावे ना मुड़, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। लग्गी प्रीत निभाए तोड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। चार जुग दे विछड़े रिहा जोड़, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। तुसीं वी सारे पावो शोर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रभू तेरे हथ्थ साडी डोर, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। कर सहायता कलयुग अन्धघोर, घोरी हो के वेख वखाईआ। असीं तेरे दुआरे दे चोर, चोरी मक्खण खा के झट लँघाईआ। बौहड़ी

❋

❋

अन्तिम जावीं बौहड़, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सानूं पिच्छे ना जावीं छोड़, बन्दी छोड़ तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं पै गई साची लोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दुआरा इक्को देणा सुहाईआ। देवत सुर दानव कहिण यख यखनी करीए हक़ सलाह, मता इक्को इक पकाईआ। आपणी निगाह मारो विच गिराह, अंदर अन्तर फोल फुलाईआ। की करदे रहे गुनाह, हुक्म मन्निया ना धुरदरगाहीआ। जगत देंदे रहे पनाह, आपणा बल वखाईआ। अन्तिम मिटण लग्गा नाँ, निशाना कूड़ा दए गवाईआ। बिन पुरख अकाल सिर देवे कोई ना ठंडी छाँ, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। सदी चौधवीं करे ना कोए निआं, अदल इन्साफ ना कोए कमाईआ। साडे सब दे हुन्दयां किसे ने सूर खाधा किसे ने ख्हाधी गाँ, साबत नज़र कोए ना आईआ। की करे बेचारी धरती माँ, जम्मण वाली रो रो मारे धाहींआ। सानूं मिले किते ना थाँ, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ पई दुहाईआ। किस दुआरे जा के लईए नाँ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तीर्थ तट किनारे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचा दिसे ना कोई ना राह, दीन मज़हब घर घर करन लड़ाईआ। गुर अवतार पकड़े कोई ना बांह, सारे पल्लू गए छुडाईआ। निथाव्याँ देवे ना कोई थाँ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे इक मन्नो मेरी रज़ा, रमज़ नाल समझाईआ। पुरख अबिनाशी मिलो आ, साहिब स्वामी दया कमाईआ। जिस ने दो जहानां साह ल्या सुधा, थित वार वंड वंडाईआ। छब्बी पोह नूं सब दे बख्श देवे गुनाह, पूरब लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां करन आया हक़ निआं, निआंकार इक्को इक अख्वाईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ बेला सिँघ दे गृह सेई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे मेरे राम केहड़ा तेरा इल्म, धुर आलम देणा समझाईआ। जिस विच तूं लेख लिख्या होवे पीणा चिलम, दुर्गन्ध तमाकू वाली भराईआ। जिस रसना नाल तेरा करना होवे सिमरन, तेरी महिमा गाईआ। ओह क्यों ना आवे तैनूं मिलण, जिस दे अन्तर तेरा नूर जोत रुशनाईआ। क्यों जगत कूड़ी क्रिया फसाया विच जिल्हण, बाहर सक्कया ना कोए कढ्ढाईआ। दीनां मज़हबां विच्चों सके ना कोए हिलण, गुर अवतार पैगग्बर बंधन ना कोए तुड़ाईआ। चुरासी वाला दुखड़ा झल्लण, मर जम्मण जम्मण ते मर जाईआ। तेरे भय विच मूल ना कम्बण, डर सिर ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया चाढ़या अमल, सति सरूर ना कोए वखाईआ। एसे कारण दुनियां ख़ाली होई वांग सिंमल, फल फुल्ल ना कोए वड्याईआ। तेरा

❋

❋

रूप दिसे किसे ना बिमल, ज़हूर विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, की आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों रसना जिह्वा जगत लगाया तमाकू, प्रभू की तेरी वड्याईआ। की एह केहड़ी उत्तम श्रेष्ट तेरी धातू, जेहड़ी धरनी विच्चों प्रगटाईआ। तूं आदि जुगादि धुर दा सब दा बापू, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। लख चुरासी अन्तिम दिसे नासू, थिर रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दे पुंझा के आंसू, थोड़्हा थोड़्हा इशारा दिता कराईआ। बणा के सेवक धुर दे दासू, दास्तान दिती समझाईआ। कलयुग अन्तिम बांह कढ्ढके कोए ना आखू, मैं दीन दुनी नूं इक्को राह दिता वखाईआ। मज़हबां दे निक्के निक्के टापू, नाम अक्खर टप्पिआं विच बदलाईआ। वखरे वखरे बणा के पाठू, जगत रीती विच दुहाईआ । पाणी दे सुहा के अठसाठू, अठ्ठां तत्तां दिता नुहाईआ। सच दस्स तुध बिन दुरमति मैल कवण काटू, पापां करे सफ़ाईआ। लख चुरासी घुम्मदी वांग लाटू, गरदश विच दिसे लोकाईआ। किसे दा पूरा हक़ ना बणया उत्ते चाचू, बिना पिता तों पूत दी झोली ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरे साहिब तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों रसना लाया कूड़, कूड़ कुटम्ब बणाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मुढ़, मूरखां नाल वड्याईआ। आपणा छुपा के नूर, अन्धेरे विच भवाईआ। मन मनसा दे बणा मज़दूर, साची सेव ना कोए समझाईआ। जगत ख़ुमारी दे सरूर, सुरती दिती बदलाईआ। आप छुप के हाज़र हज़ूर, क्यों पर्दा रिहा पाईआ। मेरी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, सदी चौधवीं सीस निवाईआ। जिस फ़कीरी नूं कहिंदे उच्ची नालों खजूर, ओह गुरमुखां दे चरणां हेठां दे दबाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जगत नाता तोड़ दे ग़रूर, हउमे गढ़ रहिण ना पाईआ। साचे नाम दी बख्श तूर, घर घर तेरा राग करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदी चौधवीं कहे मैं अन्त होई मजबूर, मजबूरी विच हालत सब दी रही समझाईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ सोभा सिँघ दे गृह सेई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया पुरख अकाल अगम्म स्वामी, समें दा मालक इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चरासी अन्तरयामी, घट घट अन्तर वेखे चाँईं चाँईंआ। अवतार पैगग्बरां गुरुआं बणदा बानी, लोकमात तन वजूद दए वड्याईआ। सति धर्म दी दात बख्शे निशानी, वस्त अमोलक आप वरताईआ। नाम संदेसा देवे कलामी, कायनात

❋

❋

करे पढ़ाईआ। खेले खेल दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। अक्खरां वाली सुणा के बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। निझर अमृत दस्स के धुर दा पाणी, रस इक्को इक वखाईआ। खेल खिलावे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साचा मेला दस्से हाणी, दूजा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्की जोत अकालण, अकल कला अख्वाईआ। संदेसा देवे तूं भगतां दी बण मालण, फुल्ल सुगंधी नाल लिआईआ। मुहम्मद दी रहीं ना अग्गे दलालण, विचोलण नज़र कोए ना आईआ। प्रभ भगतां लग्गा संभालण, निरगुण आपणी गोद उठाईआ। कलयुग बदलण वाला चालण, सतिजुग साचा राह प्रगटाईआ। गुर अवतारां पूरा करे सवालण, भविख्तां वेख वखाईआ। लख चुरासी बण के जाणी जानण, चारे कूटां खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे कामन, माया ममता मोह गवाईआ। निरगुण नूर बख्शे चानण, जोती जोत करे रुशनाईआ। साचे भगतां फड़ के दामन, पल्लू धुर दा गंढ्ढ पुआईआ। पन्ध मुका ज़िमीं असमानण, दरगाह साची इक वखाईआ। जिथ्थे निरगुण जोत जगे भगवानन, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। बिन छप्पर छन्न सोहे मकानन, सुर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक हो आईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया शाहो भूप, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो वस्से चारे कूट, दह दिशा रिहा समाईआ। कलयुग मेटे जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भाग लगाए काया माटी पंज भूत, ततव तत करे रुशनाईआ। आसा तृष्ना कराए कूच, मन का मणका दए भवाईआ। हिरदे अंदर बख्शे सूच, संजम इक्को इक दरसाईआ। सब दी बदल देवे बूझ, बुध्ध बिबेक लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया नूर नुराना, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जिस दा अवतार पैगग्बर गुर ग़ुलामा, जगत सेवा मात कमाईआ। जिस दा शब्द नाम दमामा, दो जहानां करे रुशनाईआ। जिस दी अगम्मी नाद धुन कलामा, अक्खरां नाल सिफ्त सालाहीआ। सो पहर आपणा बाणा, निरगुण नूर डगमगाईआ। जिस ने बदल देणा ज़माना, ज़िमीं असमानां हुक्म वरताईआ। जो सब दा बणे काहना, लख चुरासी गोपी वेख वखाईआ। जो आदि अन्त दा रामा, सीता सुरती सर्ब प्रनाईआ। जो नूरी जोत अमामा, दरगाह साची डेरा लाईआ। जो सति सरूप नौजवाना, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। सो खेले खेल विच जहाना, जहालत वेखे कूड़ लोकाईआ। दीन दुनी होई बेईमाना, सति धर्म ना कोए रखाईआ। जगत शरअ छुरी होई किरपाना, धर्म दी धार ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता आपणी कल वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या शहिनशाह धुर दा मालक, नामालूम दया कमाईआ । जिस नूं कहिंदे सारे ख़ालक, जल्वागर नूर अलाहीआ। उह बणन लग्गा अन्तिम सालस, नव नौ चार डेरा ढाहीआ । कलयुग कूड़ी निंदरा मेटे आलस, सावधान करे लोकाईआ। हरिजन भगत उपजाए ख़ालस, चार वरनां एका रंग रंगाईआ। मन कल्पणा मेटे नालश, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। त्रैगुण माया ना लाए आतश, अगनी अग्ग दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जो आदि जुगादी सही सलामत, दु:ख रोग नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं पुरख अकाला गया मिल, परवरदिगार दिती वड्याईआ। मेरे धीरज दिती दिल, हौसला दिता वधाईआ। जिस बस्तर पहने नील, नीली धारों परे करे रुशनाईआ। उह गुर अवतार पैगग्बरां सुण अपील, मातलोक आपणा फेरा पाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे दलील, दिलबर हो के दया कमाईआ। योद्धा बण के सूरबीर छबील, छैल आपणा नाउँ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं संदेसा दिता इक्क, सहज नाल सुणाईआ। जा के वेख भगत भगवान दे सिख, जो इक्को ओट तकाईआ। जिन्हां अन्तर प्रभू मिलण दी सिक, धुर प्रीतम राह तकाईआ। ओह तैनूं आवण दिस, दह दिशा विच्चों करन रुशनाईआ। जिन्हां दे स्वामी वसिआ विच्च, हरि करता अन्तर आत्म डेरा लाईआ। ओह माणस जन्म रहे जित्त, चुरासी फाँसी गलों तुड़ाईआ। अमृत नाम धुर दा रस लैण मिट्ठ, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। धाम तक्क साहिब अनडिठ, गृह मन्दिर वेखण चाँईं चाँईंआ। अबिनाशी करता वसिआ चित, मन चित ठगौरी रहे ना राईआ। पुरख अकाला बणे मित, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं आख्या शब्द संदेसे धार, रसना ना कोए हिलाईआ। उठ वेख गुर अवतार पैगग्बरां दा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। किसे दा रिहा ना कोए इख्त्यार, जगत माण ना कोए चतुराईआ। वीहवीं चौधवीं सदी दे सारे मुख्त्यार, मुख़तारनामे सब दे पूर कराईआ। अग्गे हुक्म चले सच्ची सरकार, हरि करता आप जणाईआ। दीन मज़हब दा झगड़ा मेटे विच संसार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को रसना जिह्वा बोले नाम जैकार, इक्को इष्ट देव सृष्ट मनाईआ। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ होवे गुरदुआर, इक्को गृह पुरख अकाला नज़री आईआ। इक्को नाम निधाना जीव जहाना दस्से आप करतार, आत्म परमात्म परमात्म आत्म राग अल्हाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्तिम मेटे धूआँधार, रैण अन्धेरी रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सति करे उज्यार, उजाला आपणा नूर

❋

❋

दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त एथे ओथे दो जहान पावे सार, महासार्थी आपणी कल वरताईआ।