पुस्तकालयभाग २१

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ थोड़ू राम दे गृह सेई जम्मू

सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल एका बण जा इष्टी, इष्ट आत्म परमात्म दे समझाईआ। दीन दुनी दी बदल दे दृष्टी, निरगुण धार आपणा रंग रंगाईआ। जगत कल्पणा विच्चों कढ्ढ सृष्टी, श्रेष्ट आपणा राह समझाईआ। झगड़ा मुका दे दोज़ख़ बहिश्ती, स्वर्ग सार किसे ना आईआ। चार जुग दे वेखे गृहस्ती, गुर अवतार पैगग्बर फेरीआं गए पाईआ। उन्हां तेरा नाम सालाहया लिख्ती, अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। भेव पाया ना टांक जिस्ती, इक दो वंड वंडाईआ। अन्त अख़ीर दुनियां फ़ानी दिसदी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। हक़ीक़ी मंज़ल लभ्भे किसे ना इक दी, जो एकँकार तेरी जोत विच समाईआ। दीन दुनी दी आशा फिरे पिटदी, ख्वाहिश रो रो दए दुहाईआ। मेरे साहिब सुल्तान कलेश मेट दे नित दी, नर नरायण आपणा परदा लाहीआ। तेरी दुनियां सिख्या लै लए साचे सिख दी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई नज़र कोए ना आईआ। चरण धूढ़ी मँगण इक्को पित दी, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। मैं आसा करदी कित दी, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे सब दा इक्को बण धुर दा साक, हरि सतिगुर नज़री आईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरा कर भविख्त वाक्, पेशीनगोईआं आपणे नाल मिलाईआ। झगड़ा मेट दीन दुनी ज़ात पात, मज़हब कौम ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दे धुर दा साथ, सगला संग आप हो जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म होवे तेरी गाथ, नाम संदेसा देणा सुणाईआ। शब्द स्वामी अन्तरजामी सच चढ़ाउणा आपणे राथ, दो जहानां पार कराईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा सृष्टी दी दृष्टी विच्चो कर नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। तेरा नाउँ उपजे हर घट अन्तर स्वास स्वास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। तेरा नूर चार वरन होवे प्रकाश, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर दरसाईआ। रूह बुत अबिनाशी अचुत पारब्रह्म कर पवित पाक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तूं सदा सदा सद आदि जुगादि, जुग चौकड़ी तेरा खेल नज़री आईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरा लेखा लिख के गए नाल क़लम दवात, काग़ज़ शाही वंड वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्त श्री भगवन्त दीन दुनी

❋

❋

दा बदल देवे समाज, चार वरन अठारां बरन इक्को घर वसाईआ। सो किरपा कर दो जहानां मालक आप, आपणा परदा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर तेरे धुर दी आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे कूड़ी क्रिया मेट कलेश, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। तूं मालक इक नरेश, नर नरायण तेरी सरनाईआ। फ़रमाना दे के गया दस दस्मेश, दह दिशा कर पढ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त प्रभ दाता आवे एक, एकँकार आपणी कल धराईआ। सृष्ट सबाई बख्शे टेक, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जन भगतां करे बुध्ध बिबेक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अगनी तत दए बुझाईआ। आत्म परमात्म करे हेत, निज नेत्र नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि जुगादी सचखण्ड सच दुआरा धुर दा देस, जिथ्थे परदेसी नज़र कोए ना आईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ अंग्रेज़ सिँघ दे गृह सई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं जगत समाज दी देवां रपट, हाल हालत दयां समझाईआ। जीन्दयां मरदयां सब नूं रहन्दा खटक, दक्ुखां विच दुहाईआ। कूड़ कल्पणा मारदी झपट, सब नूं आपणे विच छुपाईआ। भेख पखण्ड दा वध्या कटक, चारों कुण्ट बल धराईआ। सति धर्म गया लटक, सुरत सम्भल सके ना राईआ। गुरमति दिती झटक, झटका कीता जगत लोकाईआ। तेरा हुक्म रिहा ना सख्त, भय सिर ना कोए जणाईआ। सदी चौदवीं कहे मैनूं वेखदयां आ गया उह वक्त, जिस दा बैठी राह तकाईआ। दुर्गा रही कोए ना शक्त, अष्टभुज दए दुहाईआ। तेई अवतार छड्ड के गए फ़र्श, नाता तन वजूद तुड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेख अर्श, तेरे नूर विच समाईआ। नानक गोबिन्द दस्स के गए शर्त, धुर फ़रमान दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दीन दुनी दी देवां रपोट, दर तेरे दरज कराईआ। भेव खोल्ह निर्मल जोत, जोती जाते तेरी वड्याईआ। पिच्छे जुग बीत गए बहुत, आपणा पन्ध मुकाईआ। धुर दा दिता ना किसे सलोक, संदेसा सच ना कोए जणाईआ। जो उपज्या तिस नूं मारे मौत, बचया रहिण कोए ना पाईआ। किसे नूं साढ़या कोई होया फ़ौत, मक़बरिआं विच दबाईआ। मैं खोजदी रही खोज, की खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, प्रभ तेरी इक सरनाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कहे मेरे साहिब दीन दयाल, दयावान तेरी वड्याईआ। लख चुरासी तेरे लाल, बच्चे धुर दे सोभा पाईआ। चारे खाणी करें संभाल, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। एह खेल तेरा कमाल, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। मेरी बेनन्ती मेरा सवाल, मेरे मेरी झोली देणा पाईआ। मैं चौहन्दी सतिजुग साचे तेरी चले साची चाल, चार वरन इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ तेरी सतिजुग चले धारा, धर्म धार दृढ़ाईआ। मरन तों पिच्छे मारे कोई ना नाअरा, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। भावें कोई विआहिआ होवे भावें होवे कँवारा, बिरध बाल ना कोए वड्याईआ। सब दा इक्को जिहा होवे विहारा, सारे चलण हुक्म रज़ाईआ। बुढ्ढयां उत्तों कोई सुट्ठे ना बादाम छुहारा, मखाणा हथ्थ ना कोए रखाईआ। काग़ज़ां नाल करे ना कोए शंगारा, कोड़मा जगत ना कोए बुलाईआ। सारे लावण इक्को नाअरा, तेरे नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी मनसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं कहे मैं देण आई इतलाह, आम अवाम देणा जणाईआ। परवरदिगार मेरी सलाह, पुरख अकाल दिती दृढ़ाईआ। सतिजुग सति दा चले राह, रस्ता इक्को देणा वखाईआ । बुढ्ढे नढ्ढे मरयां सब नूं इक्को जिहा होवे चा, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। हाए उफ़ कहे ना माँ, पिता कूक ना कोए सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे पुरख अकाल तूं आपणी दया कमा, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। इक्की बीबीआं दे हथ्थ विच काने लईं फड़ा, साढे तिन्न फ़ुट होवे लम्बाईआ। पंज पंज काग़ज़ टुकड़े लईं जुड़ा, रंग रंग नालों बदलाईआ। छब्बी पोह नूं चलण नाल चा, हथ्थां विच हिलाईआ। मुखों कहिण साडा भावें मर जाए पिउ माँ, वड्डा करन कोए ना पाईआ। अन्त जैकारा देणा ला, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै कराईआ। छब्बी पोह नूं पुरख अकाल सब तों सौगंध लईं खुवा, घर आ के मुकर कोए ना जाईआ। तेरी संगत तेरी संगत दी बणे गवाह, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ । मेरी ग़रीबणी दी एहो दुआ, सदी चौधवीं सीस निवाईआ। वेखीं किते ऐंवे ना कर देईं हां, हां हां नाल मिलाईआ । मैं तैथों दस्ख़त लैणे करा, हरफ़ हरूफ़ लिखणे जेहड़ी नाल रखणी नीली लाल शाहीआ। चौदां सदीआं मैं आसा रही तका, सो अन्तिम गया आईआ। मैं ज़रूर बांह फड़ के प्रभू चेता दयां करा, चेतन हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे ढहि पई सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू तुध बिन कवण सहाई, सच दे समझाईआ। मैं कूक के दयां दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ । गुरमुखो नेत्र रोणा नहीं भावें सजरी धी विआही दा पती मरे जवाई, जोबनवन्ता नज़री आईआ। जिस भेज्या ओह सब दा मालक गोसाईं, ज़ुम्मेवार दूजा नज़र कोए ना आईआ।

❋

❋

जे भगत बणना ते बणयो चाँईं चाँईं, लोक लज्जया देणी तजाईआ। जे सन्त बणना ते खड़्हीआं करयो बाहीं, आप आपणा बल धराईआ। जे गुरमुख बणना ते हुक्म मन्नणा धुरदरगाही, दूजा भय ना कोए वखाईआ। जे सिख बणना आपणा आप निछावर देणा कराई, तन वजूद दी लोड़ रहे ना राईआ। जे मनमुख होणा छब्बी पोह नूं पल्ले आयो छुडाई, अग्गे मिलण दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडी जेब दी पर्ची तुहाडी देवण वाली गवाही, जो सब दे हथ्थ लैणी फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे वल्ल करो ख्याल, जन भगतो दयां सुणाईआ। मैनूं उडीकदी नूं तेरां सौ अठासी बीत गए साल, आसां विच आपणा झट लँघाईआ। तुसीं ते छोटे जिहे बाल, बच्चे नन्हे वेख वखाईआ। तुहाडे पिच्छे मैंं प्रभू नूं कह्वां एन्हां दी करीं आप संभाल, आपणी गोद उठाईआ। किरपा कर के कढ्ढीं विच्चों जगत जंजाल, मेहर नज़र नाल तराईआ। प्रभू जे अंदर वड़ जाएं फेर एह सारे मारन छाल, आपणा बल आप प्रगटाईआ। आपणे जन्म दा वक्त लैण संभाल, अगले जन्म दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल बड़ा विशाल, विशा समझ किसे ना आईआ ।

१५ पोह शहिनशाही सम्मत ४ मंगल सिँघ दे गृह सई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं वेख वेख थक्की अक्खर, अक्खरां विच जगत लड़ाईआ। मैं कठोर हो गई पत्थर, नरमी नज़र कोए ना आईआ। मेरे हन्झू सुक्क गए अथ्थर, नैण नीर ना कोए वहाईआ। बौहड़ी साचा रिहा कोई ना फ़क्कर, फ़कीर नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट विद्या दी टक्कर, हँकार नाल लड़ाईआ। साचा मिले किसे ना पत्तण, कन्ढ्ढा घाट ना कोए सुहाईआ। ब्यर्थ दिसे जीवण यतन, यथार्थ मिले ना धुर दा माहीआ। रसना जिह्वा सारे बकण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रभ दा दरस मूल ना तक्कण, निज नेत्र नैण कर रुशनाईआ। मन ममता मदिरा मास सारे छकण, हिन्दू मुस्लिम बचया नज़र कोए ना आईआ। चुरासी गेड़ मूल ना कटण, जून अजूनी डेरा लाईआ। आपणा हिरदा मूल ना फट्टण, नाम अणयाला तीर चलाईआ। साचा लाहा जगत ना खट्टण, मनमुख बैठे मुख भुआईआ। कूड़ी क्रिया अंदर टप्पण, भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा नाम मूल ना जपण, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। सृष्टी होई मन मत्तन, गुरमति गई भुलाईआ। कूड़ कुड़िआरियां अंदर वस्सण, वास्ता छड्डया बेपरवाहीआ। मैं सब नूं आई दस्सण, उच्ची कूक दयां जणाईआ। बिना

❋

❋

पुरख अकाल तों पत आवे कोई ना रखण, दो जहान ना कोए सहाईआ। साचा घर ना देवे वतन, बेवतनां घर पुचाईआ। इक्को साहिब सतिगुर सब दा सांझा कर हक़न, हक़ीक़त आपणी दे दृढ़ाईआ। तूं अल्ला वाहिगुरु राम ओम बण नशक्कण, शक्क सब दे दूर कराईआ। इक्को रूप दुनीदार तेरा तक्कण, इक्को जोत डगमगाईआ। खेल वखा पुरख समथन, हरि आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम चार वरन रटण, रट्टा जगत देणा मुकाईआ।

१५ पोह शहिनशाही सम्मत ४ वकील सिँघ दे गृह सई कलां जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं वेखी चार लख अस्सी, आसावंद ध्यान लगाईआ। सब दी जिह्वा पढ़ पढ़ घसी, तक्की थाउँ थाईंआ। दूर दुराडी फिरी नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। तेरी मंज़ल किसे ना दस्सी, पंडत पांधे पुच्छे चाँईं चाँईंआ। मुल्लां शेख़ां मिली जोत ना रब्बी, तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। विदवानां बुद्धिवानां तेरी समझी किसे ना गद्दी, मालक हक़ ना कोए जणाईआ। चार कुण्ट दह दिशा दीनां मज़हबां दी बन्द होया विच डब्बी, हिस्से छोटे छोटे बणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरे नाम दी वखाउँदे रहे नदी, समुंद सागर ना कोए समझाईआ। किसे ने सृष्ट समझाई नहीं चौथाई अध्धी, छोटीआं छोटीआं वंडां गए पाईआ। मैंं वी फिरदी पैर दब्बी, हौली हौली चलां चाँईं चाँईंआ। दीनां मज़हबां विच जावां कदी कदी, क़दीम दे मालक तेरी खेल वेख वखाईआ। जिधर वेखां ओधर बज्झी हद्दी, वंडां रहे पाईआ। तेरी नूर धार किते ना लभ्भी, सति चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं वास्ता पावां हथ्थीं बद्धी, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। साहिब सरनाई तेरी लग्गी, नाते दूजे दिते तुड़ाईआ। मैनूं बंधनां विच्चों कढ्ढीं, आपणे घर वसाईआ। टुट्टी प्रीत गंढ्ढीं, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। सदा सुहागण रखीं होण ना देवीं रंडी, जगत रंडेपा देणा चुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दी रहे ना कोए पाबन्दी, पाबन्द आपणे लैणे बणाईआ। मैं बन्द नहीं रहिणा ख़ाने बन्दी, बन्दीख़ाने देणे तुड़ाईआ। मैं गोबिन्द तकणा सूरबीर बहादर जंगी, योद्धा इक्को वेख वखाईआ। जिस ने वरभण्ड पाउणी भंडी, ब्रह्मण्ड लेखा दए मुकाईआ। तेरे नाम दी दए सुगंधी, वस्त अमोलक इक वरताईआ। मैं छड्ड देणी दीनां मज़हबां दी पुराणी मंजी, सिँघासण तेरा इक्को वेख वखाईआ। मैं सिरों नहीं रहिणा गंजी, सीस गुंद के आपणा रूप लैणा बदलाईआ। मैं कटणी नहीं कोई तंगी, सुख सागर विच समाईआ। मैं नहाउण नहीं जाणा जमना सुरस्ती गोदावरी गंगी, तेरा चरण धूढ़ इश्नान मेरी दुरमति मैल दए धुवाईआ। मैं मन्नणी नहीं कोई पिंडी, शिव शंकर

❋

❋

सीस ना कोए निवाईआ। मेरी मेंढी रहिणी नहीं खिण्डी, साचा रंग लैणा रंगाईआ। मैं भय नहीं रखणा सुरप्त राजे इंदी, इन्द इंदरासन आई तजाईआ। मैनूं पंज फुल्ल भेंटा करे ओह लड़की जो होवे सिन्धी, तोहफ़ा गुरमुखां हथ्थ घलाईआ। मेरी मिट जाए अगली चिन्दी, चिन्ता रहे ना राईआ। मैं सदा तेरे चरणां विच ज़िंदी, ज़िंदगी तेरी झोली पाईआ। हुण चलणा नहीं डंडी डिंगी, राह सिध्धा ल्या अपनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं अक्खर वेखे तेरे उत्ते सलेट, पत्थर पत्थरां नाल छुहाईआ। इक दूजे दे अग्गे पिच्छे रहे लेट, वारो वारी आपणा आप बदलाईआ। इक दूजे नूं आपा करदे रहे भेंट, नाता इक दूजे नाल जुड़ाईआ। इक दूजे नाल दस्सदे रहे हेत, हितकारी तेरी बेपरवाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा दस्स दे आपे भेत, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। मैं पढ़न नहीं जाणा चार वेद, पुराण अठारां वरका ना कोए उलटाईआ। छे शास्त्र चुकणी नहीं कतेब, अठारां अध्याय ना ढोला गाईआ। मैं सहँसर मुख नहीं बणौंणा वांग शेष, जिह्वा सहँसर दो हिलाईआ। मैं सिर नहीं बदलाउणा वांग गणेश, शंकर त्रसूल ना कोए वड्याईआ। मैं रिषीआं दे होणा नहीं पेश, जंगलां विच कुरलाईआ। मैं वसणा नहीं गुर अवतार पैगग्बरां दे देस, जो जम्मण ते मर जाईआ। मैं वेखणा नहीं दीन दुनी दा कलेश, कलमयां वाली ना करां पढ़ाईआ। जद वसां ते तेरे चरण हमेश, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जां तक्कां ते तेरा लाडला पुत दस्मेश, जोती जाता नज़री आईआ । सदी चौधवीं कहे मेरे खुल्ल्हे रहिण ना केस, मींढी सीस देणी गुंदाईआ। मैं छड्ड जावां परदेस, परदेसण हो के दयां दुहाईआ। दीन दुनी नूं कहां आउ मेरा माही लओ वेख, जो मालक धुरदरगाहीआ। जेहड़ा किसे हथ्थ ना आया मुल्ला शेख़, पंडत पांधा मिलण कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर्शन मँगां हमेश, दूसर अक्ख ना कोए मिलाईआ।

१५ पोह शहिनशाही सम्मत ४ दौलत सिँघ दे गृह कोटली जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं हरफ़ां दीआं पढ़ीआं कतारां, सतरां लाईनां वेख वखाईआ। काग़ज़ वेखे नाल इशतिहारां, पंने सफ़े लए बदलाईआ। दिवस रैण करदी रही विचारां, सोच आपणे अंदर रखाईआ। कवण धाम मिले मेरा दातारा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं कहिंदे परवरदिगारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दा खेल दीन दुनी तों बाहरा, जग

❋

❋

नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सो सुवामी अन्तरजामी घट निवासी निरगुण निरवैर देवे दीदारा, बिन दीद ईद चन्द करे रुशनाईआ। सर्ब स्वामी मैं वेखां सिरजणहारा, सचखण्ड निवासी परदा दए उठाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मैं फिर फिर थक्की वारो वारा, साल बसाला आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्त पुच्छया पैगग्बर गुर अवतारा, आपणी आशा दिती जणाईआ। मेरा मेलो साजन मीत मुरारा, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। जिस दा अगम्म अथाह महल अटल उच्च मुनारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दरगाह साची वस्से धाम निआरा, चार दीवारी वंड ना कोए कराईआ। रवि ससि सुर्या चन्द ना कोए उज्यारा, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। एका निरगुण जोत बिन वरन गोत होवे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। ओस दे चरण कँवल करां निमस्कारा, रो रो लागां पाईंआ। बेनन्ती करां किरपा कर वेख आपणा संसारा, लोकमात ध्यान लगाईआ। चार वरन दिसे अन्धयारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पढ़ पढ़ थक्की लेख, अक्खरां नाल वड्याईआ। चारों कुण्ट तक्कया भेख, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। दाढ़ी रत्ती मुल्ला शेख़, मुसायक नेत्र रोवन मारन धाईंआ। धुर दा दस्से कोई ना भेत, परदा सके ना कोए उठाईआ । दरस कराए ना कोई नेतन नेत, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। धरनी धरत धवल सब ने मन्नया आपणा देस, परदेसी बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, परदा उहला दे चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे पढ़ पढ़ वेखे हरफ़ अनेक, इल्मां विच वड्याईआ। बिना प्रभ तों मिले ना साची टेक, टिक्के धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। धुर दा दिसे कोई ना देस, घर सुहञ्जणा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगग्बर दे के गए संदेस, धुर फ़रमाने हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे नर नरेश, कल कल्की फेरा पाईआ। जिस दी महिमा करे कोई ना जिह्व, रसना सिफत ना कोए सालाहीआ। दाता दानी होवे अलख अभेव, अगम्म अथाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं हरफ़ां ल्या पुच्छ, सहज नाल सुणाईआ। तुसीं क्यों सारे रहन्दे चुप, काग़ज़ां उत्ते आसण लाईआ। वेखो कलयुग अन्धेरा घुप, तुहाडे पढ़यां समझ कोए ना पाईआ। क्यों नहीं अंदरों कूड़ कल्पणा देंदे टुक, खण्डा नाम वाला खड़काईआ। क्यों प्रभ दे नालों गए रुस्स, आपणा पल्लू जगत छुडाईआ। की जाम पीणा घुट, मैनूं दयो दृढ़ाईआ। जिस कारण साची सुरती गई टुट्ट, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। घर घर अंदर वड़या दु:ख, दर्दीआं दर्द ना कोए गवाईआ। की तुसीं सफ़ल कर नहीं सकदे माता कुख्ख, जननी जन

❋

❋

ना देवे कोए वड्याईआ। हरफ़ कहिण सदी चौधवीं साडी मंज़ल रही मुक, अन्तिम पैंडा नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणे भाणे अंदर सदा रहन्दा ख़ुश, जुग चौकड़ी आपणी करनी कार कमाईआ।

१५ पोह शहिनशाही सम्मत ४ देवी सिँघ दे गृह मघोवाली जम्मू

सदी चौधवीं कहे प्रभ तेरे नाम अक्खर लिखे काग़ज़ शाही, शहिनशाह सृष्टी दिती समझाईआ। चार जुग दे ग्रन्थ देण गवाही, शहादत धुर दी रहे भुगताईआ। मेरी तेरे अग्गे इक दुहाई, नेत्र रो रो दयां सुणाईआ। जिंनां चिर दीन दुनी दे हिरदे अंदर करें ना आप लिखाई, लेख धुर दा धुर बणाईआ। उनां चिर मिटे ना कदे जुदाई, विछोड़ा कट ना कोए वखाईआ। किरपा कर मेरे गोसाईं, मेहरवान तेरी आस तकाईआ। हर घट अन्तर कर रुशनाई, निरगुण नूर डगमगाईआ। निझर झिरना दे झिराई, अमृत बूँद स्वांती जाम प्याईआ । कूड़ी क्रिया मेट दे शाही, धुर दा साचा रंग रंगाईआ। आत्म दा परमात्म बण माही, महबूब तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं निउँ निउँ लागां पाईं, बिन क़दमा सीस झुकाईआ। तूं शहिनशाह धुरदरगाही, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा वेख वखाईआ । सदी चौधवीं कहे तेरे अक्खरां नाल लिखी तेरी सिफ्त सालाह, महिमा जुग जुग वड्याईआ। जगत मुहाणे दस्स के ग्यों बण मलाह, हुक्मे अंदर हुक्म चलाईआ। तेरा खेल बेपरवाह, जुग चौकड़ी तेरा नाम दुहाईआ। जिंनां चिर अन्तर आपणी दया ना दएं कमा, मेहर नज़र उठाईआ। उनां चिर तेरा दर्शन सके कोई ना पा, पूजा पाठ ना कोए वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बरी अंदरों दे कढ्ढाईआ। तेरा नूर तैथों होए ना कोए जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। सच दुआरा इक सुहा, सोभावन्त तेरी सरनाईआ। दीया बाती कमलापाती इक जगा, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। बंक दुआरा एकँकारा इक वडया, सच सिँघासण डेरा लाईआ। मेरी तेरे अग्गे दुआ, निउँ निउँ लागां पाईंआ। बिन तेरी किरपा मेहरवान महबूब तेरा दर्शन कोई ना सके पा, मंज़ल हक़ीक़ी चढ़न कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्का जगत जहां, पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक बग़ल क़ुरानां फिरन उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ। सदी चौधवीं कहे तेरे अक्खर देंदे रहे संदेसा पाती, ख़बरां ख़बरां नाल मिलाईआ। तूं लुक्या रिहों धुर दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा मुख

❋

❋

छुपाईआ। मैं झगड़ा तकदी रही काग़ज़ाती, कलमां कलमे नाल टकराईआ। लेखा वेखदी रही क़लम दवाती, काग़ज़ां उत्ते आपणी अक्ख टिकाईआ। बिन तेरी किरपा लोकमात बणया कोई ना तेरा साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। किरपा कर मेहरवान जीवण जुगत बदल दे हयाती, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां भविख्तां विच तेरी कथा कहाणी आखी, कहि के गए सुणाईआ। उस दा लहिणा देणा पूरा कर दे बाकी, बाक़ाइदा आपणा हुक्म वरताईआ। भेव खुल्हा दे श्री भगवान तन ख़ाकी, तन वजूद परदा दे उठाईआ। सदी चौधवीं कहे कलयुग वेख अन्धेरी राती, साहिब स्वामी आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे तेरे अक्खर की कुछ कहिंदे, कहि कहि कलमे नाम सुणाईआ। मैं फिर फिर वेखे चढ़दे लहिंदे, दक्खण पहाड़ भज्जी वाहो दाहीआ। चार वरन अठारां बरन ना मिल के बैहिन्दे, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंडां बैठे पाईआ। मुखों सारे अल्ला वाहिगुरु राम तैनूं कहिंदे, अंदर शरअ छुरी दिसे कसाईआ। बाहरों सजदयां विच बन्दना विच डंडावत विच सारे तैनूं ढहिंदे, अंदरों हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बिन तेरी किरपा भाणा कोए ना सहन्दे, भरम गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण जांदे वहिंदे, फड़ बाहों पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन तेरी किरपा सच दुआर मूल ना बैहिन्दे, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ।

१६ पोह शहिनशाही सम्मत ४ माया देवी दे गृह मघोवाली जम्मू

सदी चौधवीं कहे प्रभ कूड़ी क्रिया कलयुग दे रोढ़, शौह दरया वहिण वहाईआ। सति धर्म दा नाता अग्गे साचा जोड़, पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। चार कुण्ट रहे ना कोई अन्धेरा घोर, धुर दा नूर दे चमकाईआ। झगड़ा मुका दे ठग चोर, माया ममता डेरा ढाहीआ। आत्म प्रीती निभा तोड़, धुर दा मेला सच मिलाईआ। इक्को तेरा मन्त्र फुरे फ़ुरना फोर, फ़ुरना मन रहे ना राईआ। मनुआ पाए कोई ना शोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। हर हिरदे विच्चों तेरा नाम निकले स्वास स्वास, साह साह तेरी याद आईआ। सुरती शब्दी घर गोपी काहन पा रास, तन वजूद गृह मण्डल इक सुहाईआ। निरगुण नूर जोत कर परकाश, बिन तेल बाती दीपक जोत कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म

❋

❋

परमात्म आत्म मिलण दी पूरी कर ख़ाहिश, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। तेरा जलवा मिले पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर तेरा ज़हूर वेख वखाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, अमावस कूड़ रहिण ना पाईआ। सति सच दी दे धुर दी दात, दाते दानी आप वरताईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को दे नाम सौग़ात, सुगंधी सब दे अंदर इक भराईआ । तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दे अंदरों निकले आवाज़, सोहँ ढोला साचा राग अल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे राज़, राज़क़ रिज़क़ रहीम तेरे अग्गे मँग मँगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे दूर, नेरन नेर नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट नज़र आ हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे मालक आपणी कल धराईआ। तूं समरथ स्वामी सर्ब कला भरपूर, बेअन्त बेपरवाह तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरे सेवक मज़दूर, गुर अवतार पैगग्बर सेव कमाईआ। मेरी बेनन्ती अर्ज़ कर मन्ज़ूर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां जन्म कर्म दे मुआफ़ कर क़सूर, दुॅख दर्द दे गवाईआ। घर दर्शन दे ज़रूर, काया मन्दिर अंदर परदा आप उठाईआ। जोती दीपक बख्श नूर, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। नाम ख़ुमारी दे सरूर, मस्त प्याला जाम प्याईआ। जिधर वेखण ओधर दिसें हाज़र हज़ूर, हर घट बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण आदि जुगादि जुग चौकड़ी दरगाह साची तेरे दर होण मन्ज़ूर, सचखण्ड दुआरे मिल के धुर दी वज्जे हक़ वधाईआ।

१६ पोह शहिनशाही सम्मत ४ प्रकाश चन्द दे गृह मघोवाली जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं सुणी आवाज़ अगम्मी, अगम्म अगम्मड़े दिती जणाईआ। मेरी मिट गई हरख़ ग़मी, चिन्ता दु:ख रिहा ना राईआ। तृष्ना बुझी तमी, तामस दिती मिटाईआ। ख़ाहिश पैदा होई नवीं, नव जोबन लई अंगड़ाईआ। बिन अक्खरां तों वेखी वही, वायदे सब दे फोल फुलाईआ। जिथ्थे बिन अक्खरां तों लिख्या अवतार चवी, चौदां तबकां चले की चतुराईआ। गुर अवतार पैगग्बर सिफ्त कर ना सके धुर दी भाषा वाले कवी, नाम कलमयां नाल वड्याईआ। मैं दस्स ना सकां की खेल करे अनभवी, प्रभ आपणी कार कमाईआ। जिस दी तुक आदि अन्त सब ने इक्को गवी, धुर दा ढोला नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया अगम्मी नाद, अनादी दिता जणाईआ। मैनूं पिछली भुल्ल गई याद, अग्गे अग्गा नज़री आईआ।

❋

❋

कलयुग कूड़ा होणा बरबाद, सतिजुग साचा सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां उजड़नां बाग़, बाग़बान नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी बुझणा चिराग़, दीवा बत्ती ना कोए रुशनाईआ। दीन मज़हब बदलना समाज, ज़ात पात पन्ध मुकाईआ। सति धर्म चलणा रिवाज, मानव एका रंग वखाईआ। पुरख अकाल करना काज, हरि करता दया कमाईआ। नवीं साजणा देणी साज, धुर दी साची बणत समझाईआ। पैगग्बरां अन्त होणा जवाब, धुर दा हुक्म इक अलाहीआ। पुरख अकाले सब कुछ करना आप, आप आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सणा जाप, दो जहानां कर पढ़ाईआ। दीन दुनी दा बणना बाप, लख चुरासी गोद उठाईआ। खै्हड़ा चुकाउणा ज़िमीं सात, ज़िमीं असमानां पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया धुर दा नाम, नाम निधान दिता जणाईआ। मैनूं पिछला भुल्लिआ जहान, अग्गा वेख्या चाँईं चाँईंआ। दीन मज़हब दी रहिणा नहीं ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर देणा कटाईआ। प्रभ मिलणा इक अमाम, हरि करता धुरदरगाहीआ । जिस नूं कहिण श्री भगवान, जन भगतां होए सहाईआ। जुग चौकड़ी खेल खेले महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ । सो साहिब देवे पैग़ाम, धुर संदेसा इक सुणाईआ। खेल वेख ज़िमीं असमान, धरनी धरत धवल वड्याईआ। सब दा लेख चुकाए आण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं कहे ओस दे चरण करां ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं देवणहारा दान, दाता आदि अन्त अख्वाईआ।

१६ पोह शहिनशाही सम्मत ४ प्रीतो देवी दे गृह पिंड जिंदड़ मेलू जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं सुणया नाम अपारा, अपरम्पर स्वामी दिता सुणाईआ। मैनूं भुल्ल गया संसारा, दीन दुनी दिती तजाईआ। नज़र तक्कां परवरदिगारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दा पैगग्बरां दिता इशारा, सैनत नाल गए समझाईआ। निरगुण नूर होए उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। दो जहानां पावे सारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। कलयुग मेटे धुआँधारा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सतिजुग सच करे व्यपारा, वणजारा आपणा नाम प्रगटाईआ। चार वरनां दए सहारा, सब दा बण के पिता माईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खोल्ह के इक दुआरा, एका मार्ग लए प्रगटाईआ। एका इष्ट होवे दुबारा, सृष्ट सबाई आप समझाईआ। एका नाम होवे जैकारा, एका राग नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि निरगुण जोत इक अवतारा, सरगुण लेखा जाणे थाउँ थाईंआ।

१६ पोह शहिनशाही सम्मत ४ सरदार सिँघ दे गृह पिंड सीड़ जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या सृष्ट सबाई जग, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दह दिशा लग्गी अग्ग, अमृत मेघ धुर दी धार ना कोए बरसाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ। बिन मक्के काअबिउँ साचा मिले किसे ना हज्ज, काया हुजरा ना कोए सुहाईआ । फिर फिर थक्की मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ, तेरा नूर नुराना नज़र कोए ना आईआ। मैं पन्ध मुकाया वेखे तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा नाम भण्डारा मिल्या कोई ना हट्ट, सच वणजारा वणज ना कोए कराईआ। जिध्धर तक्कां ओधर काम क्रोध लोभ मोह हँकार लग्गी अग्ग, कूड़ी क्रिया दीन दुनी रही जलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा गावे कोए ना छन्द, सच स्वामी अन्तरजामी तैनूं मिलण कोए ना आईआ। अन्तर निरंतर निज आत्म साचा मिले ना किसे अनन्द, परमानंद ना कोए समाईआ। दीन दयाल साहिब किरपाल आदि जुगादि सदा बख्शंद, तेरी बख्शिश विच तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे दीन दुनी दी वेखी वधी तृष्ना, तृखा तृप्त ना कोए कराईआ। दूर दुराडे तक्कण शिव ब्रह्मा विष्ना, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। नाता तोड़ गए रामा कृष्णा, किशना पक्ख डेरा कोए ना ढाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद खेल वखा गए जितना, अग्गे परदा ना कोए चुकाईआ। नानक गोबिन्द लेख अगम्मी लिखणा, भविख्तां विच गए समझाईआ। जिस दी महिमा गा सके ना कोई रसना, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। उस दा खेल होणा अकथना, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादी धुर दा सज्जणा, मीत प्यारा इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चार कुण्ट वेख्या तन वजूद तपदा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। स्वास स्वास प्रभू तेरा नाम कोए ना जपदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मन कल्पणा जगत जहान नसदा, दिवस रैण भज्जे थाउँ थाईंआ। किसे नूर मिल्या ना निज नेत्र अक्ख दा, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ। मार्ग समझाए ना कोए सच दा, सति सच ना कोए वड्याईआ । तेरा खेल नज़र ना आया रूप परख दा, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। अन्त

❋

❋

खेल वखाउणा हक़ीक़त हक़ दा, लाशरीक तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरा राह तक्कदा, निरगुण बैठे निरगुण ध्यान लगाईआ। हुण वेला साहिब सुल्तान पुरख समरथ दा, परवरदिगार आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे दीन दुनी सारी वेखी दुखी, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। चार कुण्ट होई भुक्खी, भुॅख्यां भुक्ख ना कोए गवाईआ। सुफल दिसे किसे ना कुक्खी, मिले वड्याई ना जणेंदी माईआ। तैनूं गरदन कोए ना झुकी, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। मैं घर घर रही पुच्छी, गृह गृह वेस वटाईआ। दुनियांदारो मैनूं दस्सो तुसीं, किस मिल्या बेपरवाहीआ। तेरी रमज़ किसे ना बुॅझी, इशारे करन कोए ना पाईआ । सब दी दुरमति मैल भरी बुद्धि, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। खेल दस्से कोए ना गुज्झी, परदा अंदरों ना कोए उठाईआ। तेरी आत्मा तेरे नालों रुस्सी, साचा मेल ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साहिब स्वामी सदी चौधवीं कहे मैं तेरी करन आई बुत्ती, बुतखाने वेखां थाउँ थाईंआ। तेरा खेल अगम्मा अदुॅती, तुध बिन भेव ना कोए जणाईआ। सारी सृष्टी वेखी सुत्ती, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। सुहञ्जणी होए किसे ना रुती, रुतड़ी रुत ना कोए महकाईआ। अन्त औध सब दी पुग्गी, गुर अवतार पैगग्बर बैठे राह तकाईआ। जो खेल करे प्रभ जुगीं, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कदे ना उकीं, सच निशाना देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे दीन दुनी होई बदनीती, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। धुर दी करे ना कोए प्रीती, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। सारे वड़ गए मन्दिर मसीती, काया हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ । तेरी धार सदा अनडीठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। किरपा कर साहिब बख्शीशी, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। मेरी औध जांदी अन्त बीती, बीती कहाणी दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डे तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे दीन दुनी वध्या हराम, धर्म दी धार ना कोए बंधाईआ। कलमा सुणे ना कोए पैग़ाम, पैगग्बरां पल्लू गए तुड़ाईआ। साचा झुल्ले ना कोए निशान, निशाना नछावर ना कोए कराईआ। मन वासना होए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दे अमाम, अमल वेख जगत लोकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी शाम, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। साचा सजदा करे ना कोए सलाम, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। कूड़ी क्रिया कीता बेईमान, बेवा रूप होई लोकाईआ। किरपा कर मेरे भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। मेरा सजदा तैनूं सलाम, निउँ निउँ लागां पाईंआ। सदी चौधवीं

❋

❋

कहे तुध बिन दूजा अवर ना कोई मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त परवरदिगार सांझे यार आपणा सांभ आप इंतज़ाम, हुक्म धुर दा इक मनाईआ।

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ मान कौर दे गृह सीड़ जम्मू

सदी चौधवीं कहे मेरी पूरन होण लग्गी आखी, आख़र सब नूं दयां जणाईआ। किरपा कर परम पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जन भगत बणा दे मेरे साथी, सगला संग जणाईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे राती, छब्बी पोह वड्याईआ। सन्त सुहेले वेखणे इक जमाती, जो चार वरन इक्को करन पढ़ाईआ। मैं प्रभ दी होवां दासी, सेवक हो के आपणी सेव कमाईआ। भज्जी फिरां पृथ्मी आकाशी, ज़िमीं असमानां राह तकाईआ। संदेसे देंदी जावां पाती, सुनेहुड़यां विच दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मन्नो इक्को कमलापाती, जो जीवण मरन विच ना आईआ। जो नाम कथा कहाणी सुणाए साची, धुर फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी मनशा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर आउँदी मस्ती, ख़ुशी विच वज्जे वधाईआ। किरपा करे मालक अर्शी , अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ। खेल वखाए उपर धरती, धरनी धौल वज्जे वधाईआ। धार प्रगटी नरायण नर दी, नर हरि आपणी खेल खिलाईआ। बूझ बुझाए धुर दे घर दी, गृह मन्दिर इक दृढ़ाईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा वरदी, सुरत शब्द विच समाईआ। त्रैगुण अगनी जाए सड़दी, ततव तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर चाउ घनेरा, घर वजदी रहे वधाईआ। परम पुरख होवण लग्गा मेरा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। चौदां सदीआं जो कीता जेरा, हौसला हिम्मत नाल बणाईआ। ओह कटण लग्गा गेड़ा, आपणा हुक्म सुणाईआ। सच दुआरे रखे डेरा, सोभावन्त बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया डोबे बेड़ा, शौह दरया रिहा रुढ़ाईआ। जन भगतां तारे कर के मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां वास्ता पाया पुरख अकाल लोकमात आ इक वेरां, वेरवे नाल गए जणाईआ। लहिणा देणा चुका गुरु गुर चेरा, चेला गुरु वेख वखाईआ। भाग लगा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ खेड़ा, खिड़की अंदर दी दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर

❋

❋

आपणे दे वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर आवे हासी, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मैं छडणे पुराणे साथी, संग ना कोए रखाईआ। मैं तकणा पुरख अबिनाशी, जो करता रिहा वखाईआ। गुरमुख लभ्भणे जेहड़े होवण ना मदिरा मासी, रसना जिह्वा ना कोए हल्काईआ। जिन्हां दे अन्तर निरगुण नूर जोत प्रकाशी, अन्ध अन्धेरा गए मुकाईआ। अठ्ठे पहर बणी रहे प्रभाती, संध्या रूप ना कोए बदलाईआ। झगड़ा छड्ड के ज़ात पाती, इक्को आत्म ब्रह्म वेख वखाईआ। घर स्वामी दर्शन पावण कमलापाती, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। नेत्र लोचण दर्शन करन दिवस राती, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जीवण विच्चों बदल आपणी हयाती, जीवण जीवण रंग रंगाईआ। भाग लगा के तन ख़ाकी, माटी साची सच सुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जो धुर दी धार रहे आखी, आख़र मंज़ल चढ़ के दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कथा कहाणी दस्से साची, सच सति नाल प्रगटाईआ।