पुस्तकालयभाग २१

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ बंती देवी दे गृह पिंड खौड़ सलारीआं जम्मू

सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर वज्जी धुनी, प्रभ सच नाद सुणाईआ। मैथों छुट्टण लग्गी दुनी, मज़हबां करां जुदाईआ। हांडी ख़ाली कर के कुंनी, कुनबा पिछला देणा भुलाईआ। गुरमुख लभ्भके साचे गुणी, गुणवान वेख वखाईआ। जिन्हां इक्को तुक होवे सुणी, जो धुर मालक आप सुणाईआ। ओह जुगीशर धुर दे मुनी, मोन धारन दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं सीस निवावां उन्हीं, जो इक्को इष्ट रहे मनाईआ। मैं जन भगत दुआरे भगतां बणना परौहणी, आपणा पन्ध मुकाईआ। धुर दी ख़बर अगम्म सुणाउणी, जिस नूं अवर ना कोए सुणाईआ। कलाम अथाह गाउणी, जिस दी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे अन्तर करी रुशनाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा होणा हक़ मिलाप, जन भगतां नाल वड्याईआ। मैं पवित्र होणा पाक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। छड कुड़ावे साक, इक्को कन्त मनाईआ। जिस दे गृह जगे चराग़, दीपक नूर रुशनाईआ । करां वड वड भाग, भगतां मिल के वज्जे वधाईआ। मैं बदल लैणा समाज, सब नूं दयां समझाईआ। सृष्टी दरसाउणा मालक इक्को वाहिद, कायनात जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा हुक्म करे राइज, रईयत वेखे थाउँ थाईंआ।

❋

❋

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ लछमी देवी दे गृह सीड़ जम्मू

सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर आया ज्ञान, हरि करते दिता दृढ़ाईआ। संदेसा दे विच जहान, दीन दुनी मात समझाईआ। इष्ट मन्नणा सब ने श्री भगवान, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जो आदि जुगादी काहन, धुर दा राम बेपरवाहीआ। जिस नूं पैगग्बरां मन्नया अमाम, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड लागण पाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव मँगदे दान, करोड़ तेतीसा झोलीआं डाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण विच मैदान, जुग चौकड़ी आपणी कार कमाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा इक सुल्तान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर साचा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर आवाज़ आई अगम्मी सद, छन्द साहिब दिता सुणाईआ। दीन मज़हब दी छडणी पवे हद्द, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल दी सब नूं बणना पए यद, दूसर नज़र कोए ना आईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहे ना कोए अलग, वखरा राह ना कोए चलाईआ। मेहरवान महबूब खेल करे विच जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझा के अग्ग, अगनी तत दए गवाईआ। साचा हुजरा सुहा के हक़, हज्ज इक्को घर कराईआ । इक्को दस्स दुआर मन्दिर मठ, गुरुदुआर इक वखाईआ। जिथ्थे अमृत झिरना रस लैण चट्ट, चेटक दीन दुनी गवाईआ। निर्मल जोत जगे लट्ट लट्ट, अन्ध अज्ञान रहे ना राईआ। सो खेल करे पुरख समरथ, हरि करता शहिनशाहीआ। साचा मार्ग देवे दस्स, दह दिशा आप समझाईआ। सदी चौधवीं कहे कोई किसे ना वस्स, हुक्म मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा नूर इक चमकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर आया धुर पैग़ाम, पैगग्बरां दयां जणाईआ। वेखो खेल अगम्मड़े अमाम, जो अमलां तों बाहर रिहा कराईआ। सब दी बदल देवे कलाम, कायनात वेख वखाईआ। तुसीं पिछले दिसो ग़ुलाम, ग़ुलामी विच सेव कमाईआ। तुहाडे हुंदयां चारों कुण्ट वधया हराम, हिरदा साफ़ ना कोए बणाईआ। नेत्र खोल्हो सर्ब तमाम, लोचण नैण अक्ख उठाईआ। कायनात होए बदनाम, बदी घर घर नज़री आईआ। मैं करन लग्गा इंतज़ाम, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, निशाना धर्म देणा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अंदर वज्जी सतार, सुत्तयां ल्या उठाईआ । हुक्म देवे हरि निरँकार, हरि करता बेपरवाहीआ। फिर के वेख जगत संसार, चारों कुण्ट पन्ध मुकाईआ। आ के दस्स सर्ब इज़हार, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। कवण सजदा करे निमस्कार, कवण डंडावत विच सीस निवाईआ। कवण भरया विच

❋

❋

हँकार, कवण ग़द्दार नज़री आईआ। कवण बिरहों विच रोवे ज़ारो ज़ार, कवण बैठा मुख बदलाईआ। कवण नेत्र नैण रिहा उघाड़, कवण नैण मूंद अक्ख ना कोए उठाईआ। कवण कहे मुहब्बत वाला यार, कवण बेवफ़ा बण के झट लँघाईआ। कवण तक्के नूर उज्यार, कवण जगत अंध्यार बैठा आसण लाईआ । कवण कूक कूक करे पुकार, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ । सदी चौधवीं सब दा वेखणा हाल, घर घर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त हल करे सवाल, जवाब सहजे दए वखाईआ।

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ गुरनाम सिँघ दे गृह सीड़ जम्मू

सदी चौधवीं कहे मेरा ख़ुशीआं दा पोह छब्बी, जन भगतो दयां सुणाईआ। तकणा नूर अलाही रब्बी, मेहरवान ख़लक ख़ुदाईआ। चरण बन्दना करां हथ्थीं बद्धी, बन्दगी विच सीस निवाईआ। मेरी पूरी कर लईं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। नूह दे हथ्थ फड़ा के नदी, नईआ आपणी लै उठाईआ। परवरदिगार तेरा खेल कदे कदी, जुग चौकड़ी पिच्छों आईआ। मैं फिरी नठ्ठी भज्जी, भजन बन्दगी वाले वेख वखाईआ। कोटां विच्चों मैनूं थोड़्ही संगत लभ्भी, जो तेरे दुआरे सोभा पाईआ। मेरी कूक कूक के बहि गई घग्गी, आवाज़ अवर ना कोए जणाईआ । तेरी सरन बिन तेरी किरपा आत्म कदे ना लग्गी, तन वजूद छोहण कोए ना पाईआ। मेरी लाली हो गई बग्गी, रो के दयां दुहाईआ। कलयुग जीवां कुकर्मां भार बन्न्हया डग्गी, गठड़ीआं घर घर रहे टिकाईआ। खा खा सूर ते ढग्गी, अमृत रस गए गवाईआ। तेरी नूर जोत किसे ना लभ्भी, निरगुण दरस कोए ना पाईआ। दुनियांदारी चलदी कूड़ी गद्दी, सच अदल ना कोए कमाईआ। मैं वेख्या सुदी वदी, किशना शुक्ला पक्ख फोल फुलाईआ। सारी दुनियां दिसी अजनबी, घर दा मालक सोभा कोए ना पाईआ। त्रैगुण अगनी खूब मघी, चार कुण्ट रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, मेरी फिर फिर घस गई अड्डी, अग्गे हिम्मत रही ना राईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा दिहाढ़ा आउणा अच्छा, अच्छी मिले माण वड्याईआ। मैं सुनेहड़ा दे के आई कच्छां मच्छां, जलहोड़यां ताईं सुणाईआ। अवतारां पैगग्बरां गुरुआं कहि के आई अच्छा, संदेसा धुर दा इक अल्हाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल दा होवे बच्चा, ओह ज़रूर आवे चाँईं चाँईंआ। जेहड़ा कर्म कांड दा कच्चा, ओह कन्नी जाए कतराईआ। मेरे साहिब दीआं मैनूं सदा रखां, रखक हो के वेखे थाउँ थाईंआ। मैं बदल लैणीआं अक्खां, उम्मत

❋

❋

नालों मुख भवाईआ। छड्ड देणे साथी करोड़ां लखां, भगत सुहेले थोड़्हे लैणे अपणाईआ। अन्तिम मार दुहथ्थढ़ पिट्टां, पिटणे घर घर देणे पाईआ। गुरमुखां हिरदे फटां, प्रभ दा तीर नाम चलाईआ। बौहड़ी मैं वस्स पै जाणा हुण जट्टां, कमीनयां कोलों पल्लू लैणा छुडाईआ। मैं फिरना नहीं चौदां हट्टां, दर दर ना कुण्डा खड़काईआ। मैं सौणा नहीं बिस्तरे खट्टां, लेफ़ निहाली ना कोए हंढ्ढाईआ। मैं पढ़ना नहीं कोई टप्पा, हू हू ना कोए जणाईआ। मैं खाणा नहीं कोई वच्छा कट्टा, रसना रस ना कोए चखाईआ। मैं कोई पुटना नहीं हुक्के दा गट्टा, टोपी हथ्थ ना कोए रखाईआ। मैं कोई दीन मज़हब दा वेखणा नहीं रट्टा, रोटी गुल्ली हथ्थ ना कोए उठाईआ। मैं कोई पैगग्बरां कोलों मँगण नहीं जाणा फक्का, ख़ाली झोली अग्गे वखाईआ। मैं राह नहीं तकणा मक्का, मदीने अक्ख ना कोए रलाईआ। मैं साक नहीं बणाउणा बूरा कक्का, नाता काल्यां नालों तुड़ाईआ। मैं सब नूं दे के आई धक्का, धक्के नाल भज्जी चाँईं चाँईंआ। इक बचन सुणावां सच्चा, सच सुनेहड़ा इक अगम्म अथाहीआ। पुरख अकाल दा किसे नहीं पता, कलयुग पत्तन बैठी जगत लोकाईआ। जिस वेले मैं दुनियां तक्कां मैनूं पैंदी ग़शा, होश समझ रहे ना राईआ। हाए उफ़ अरबां विच्चों खरबां विच्चों असंखां विच्चों परम पुरख दा विरला कोई बच्चा, जन भगत नज़री आईआ। ओसे दा राह तक्के दूर दुराडा बैठा नानक तपा, तपीश्रां वेख वखाईआ। मैनूं सच पुच्छो मैं वेख्या ओह अगम्मी सफ़ा, जिस दी सिफ्त सारे रहे गाईआ। ओथे लिख्या बिना पुरख अकाल दीन दयाल तों ज़िंदगी दा होर किते नहीं होणा नफ़ा, नुकसान विच जगत लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जो कदे ना होवे ख़फ़ा, गुस्से विच कदे ना आईआ। जद मेहर करे कोट जन्म दे पाप कर दए रफ़ा, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नाता जोड़ना पक्का, पक्की तर्हां जणाईआ। जन भगतो तुसीं वी ऐवें उत्तों ना किहो अच्छा, हिरदिउँ हरि लैणा अपनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा ठेकेदारी दा पूरा करे पटा, अग्गे लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ ख़ज़ान सिँघ दे गृह रणबीर सिँघ पुरा जम्मू

सदी चौधवीं कहे मैनूं नज़र आई अगम्मी बस्ती, जिस दी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। निरगुण नूर निराकार वेखी हस्ती, रूप रंग रेख जगत ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बैठे अर्शी, जोत जोत विच समाईआ। जिन्हां उपर तक्की अनोखी पर्ची, जिस दा लेख अक्खर विच ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल साचा हरि, हरि साचा बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या निरअक्खर, जिस दी वंड ना कोए वंडाईआ। जो लिख्या जावे ना किसे उपर पत्थर, क़लम शाही ना जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी लाईण बणे कोए ना सतर, हरूफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। जगत नेत्र मूल ना तक्कण, निगाह अक्ख ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बर मूल ना दस्सण, समझ रमज़ ना कोए लगाईआ। ओह लेखा हथ्थ पुरख समथन, जो दाता धुरदरगाहीआ। जिस दे विच्चों जुग जुग निरगुण धार सरगुण देवे कथन, कथनी कथ कथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या अगम्मी लेख, जिस दी लिख्त लोकमात ना कोए समझाईआ। जिस विच्चों अवतार पैगग्बरां गुरुआं मिले संदेस, जुग जुग कलमा नाम समझाईआ। ओह सदा रहे हमेश, जुग चौकड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस विच्चों थोड़्हा हिस्सा नज़री आया दस दस्मेश, गोबिन्द शब्द गुर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द तक्कया लेख ओह, जो बिन अक्खरां नज़री आईआ। जिस नाल दीन दुनी तों होण निर्मोह, नाता निराकार नाल रखाईआ। इक्को नज़री आए पुरख अकाल सो, साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। जिस दी आदि अन्त जुगा जुगन्त लख चुरासी लो, घट अन्तर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवन मेहर नज़र उठाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द तक्की अगम्मी लिख्त, जिस दा लेख ना कोए दृढ़ाईआ। ओस विच परम पुरख दा भविख्त, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पुरख अकाल दा इष्ट, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। लहिणा देणा ख़तम होवे सृष्ट, तत वजूद ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बरां दी लिस्ट, तरतीब नाल दरसाईआ। जिस कारण भेज्या रामा वशिष्ट, कृष्ण भेव खुल्हाईआ। क्यों मूसा ईसा मुहम्मद खुल्हाई दृष्ट, आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या बिन हरफ़ां तों ओह पात्र, जिस दा पता ना कोए समझाईआ। जिस दे इशारे विच्चों चार जुग दे निकलदे वेद शास्त्र, अवतार पैगग्बरां वाली पढ़ाईआ। एह थोड़े्ह थोड़्हे निक्के निक्के लग मातर, अगला पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच दए सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द थोड़्ही वेखी अगम्मी हट्टी, पुरख अकाल दिती वखाईआ। जिथों निरगुण नानक पढ़ी पट्टी, बिन अक्खरां आपणे अन्तर लई टिकाईआ। ओह खेल अगम्मी समर्थी, हरि करता आप समझाईआ। जिस नूं वंड ना सके कोए हथ्थो हथ्थी, लोकमात झोली ना कोए भराईआ। जिस दी धार आदि अन्त सच्ची,

❋

❋

जुग जुग आपणी कार कमाईआ। ओह विद्या ओह सिख्या पुरख अकाल किसे ना दस्सी, हरफ़ हिफ्ज़ ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण आपणी धार जणाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द तक्कया अगम्म हरूफ़, हरफ़ हरफ़ नाल मिलाईआ। जिस विच लिख्या चार जुग दा लहिणा होणा मनसूख़, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुकणा काया माटी पंज भूत, भूत भविख्त काल दए गवाहीआ। धुर दा डंका वज्जणा चारे कूट, चौथे जुग रंग रंगाईआ। शब्द अगम्मी भज्जे दूत, दो जहानां वेख वखाईआ। नाम खण्डा अगम्मा सूत, सूत्रधारी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द तक्कया अगम्म नज़ारा, नज़र नज़र विच्चों बदलाईआ। देख खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर ख़ुशी बणाईआ। कलयुग अन्तिम दिस्सया किनारा, नईआ डोले थाउँ थाईंआ। चार जुग दा शास्त्र होया बेचारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। भट्ठ खेड़ा दिसे संसारा, सच मन्दिर ना कोए वड्याईआ। धुर दा लग्गे ना कोए जैकारा, सिफ्ती नाम सिफ्त वड्याईआ। चारों कुण्ट धूआँधारा, धुर दा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीनां मज़हबां लग्गा अखाड़ा, नाम कलमे नाल टकराईआ। पवित्र दिस्सया ना कोई मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ गुरुदुआरा, बुध्ध बिबेक ना कोए रखाईआ। मन कल्पणा सृष्टी दृष्टी अंदर वध्या हँकारा, हँकारी गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। चार वरन अठारां बरन होए विभचारा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जगत विद्या कूड़ कल्पणा दए हुलारा, आत्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए दुआरा, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। सति सन्तोख धीरज यति धर्म दा रहे ना कोए दुआरा, दीन दुनी होई हल्काईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दे चरणां तक निउँ कीती निमस्कारा, डंडावत विच सीस निवाईआ। तेरा खेल सच्ची सरकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। माण रहे ना गुरु अवतारा, पैगग्बरां भय ना कोए रखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होवे विभचारा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। किरपा करीं मेरे गिरवर गिरधारा, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादि शहिनशाह सच सच्ची सरकारा, तुध बिन अदल ना कोए कमाईआ। निरगुण नूर जोत करीं उज्यारा, शब्दी सतिगुर हो के डंक वजाईआ। तेरा नाउँ जगत जहान होवे कल कल्की अवतारा, अकल कलधारी आपणा फेरा पाईआ। चार वरन अठारां बरन धुर दा दस्सणा नाम जैकारा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझे यार दस्सणा इक दरबारा, जिस दर तेरी इक्को वज्जे वधाईआ। तेरा लेख अलेख तेरा भेख अनेक शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पावे कोए ना सारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के सारे तैनूं गए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

❋

❋

देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धयारा, सति धर्म सीत सच दा मार्ग देणा वखाईआ।

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ रणीआ राम दे गृह कलोए जम्मू

सदी चौधवीं कहे गोबिन्द तक्की ओह लकीर, जो लाईन नूर अलाहीआ। जिथों सिख्या मिलदी सन्त साध फ़कीर, भगत नाम वड्याईआ। शरअ दा तुटदा ज़ंजीर, दीन मज़हब बंधन रहे ना राईआ। झगड़ा मुकदा शाह हकीर, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। लेखा रहे ना ग़रीब अमीर, माया ममता ना कोए हल्काईआ। वंड रहे ना तन शरीर, वजूद वक्ख ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता सहज सुखदाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द तक्की ओह लाईन, जिस दी सिम्मत समझ कोए ना पाईआ। जो मेल मिलावे पुरख अकाल नाल ऐन, रस्ते विच ना कोए अटकाईआ। नाता तोड़े कूड़े साक सज्जण भाई भैण, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। नाम धन मिले रसाइन, दौलत धुर दी नज़री आईआ। काया मन्दिर अंदर उपजे गाइन, गीत गोबिन्द इक अलाहीआ। निरगुण नूर नज़र आए निज नैण, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। सच धार तक्की जिस उत्ते किसे दे नहीं साइन, सनद हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर दूर दुराडे कहिण, कहि कहि रहे जणाईआ। एसे धारों शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी निकले धुर रमायण, रामा कृष्णा एसे दा ढोला गाईआ। एहो खेल आदि जुगादी नर नरायण, हरि करता आप कराईआ। दीन दुनी जगत दिसे पराइन, साचा बंधन ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा आप अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द तक्की बिन शरअ ज़ंजीर, कड़ी कड़ी ना कोए जुड़ाईआ। जिथ्थे नाअरा हक़ बोले कबीर, क़बरां तों बाहर डेरा लाईआ। हक़ीक़ी नूर चमके तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए वखाईआ। लेखा जाण बेनज़ीर, नज़र आपणी विच छुपाईआ। जिस नाल बदल जाए सर्ब तदबीर, तरीका आपणा दए दृढ़ाईआ। जिस दे विच्चों चार जुग दी बाणी निकली तक़रीर, तहिरीर नाल वड्याईआ। सो खेल अगम्म अख़ीर, आख़र दिता जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वास्ता पा के किहा पीरन पीर, पीर पीरा तेरी सरनाईआ। मेरा साहिब बण दस्तगीर, दस्तबरदार करे लोकाईआ। मेरे अन्तिम पाटे चीथड़ वेख चीर, चीरे वाले धुर दे माहीआ। तूं क़ादर करता करीम, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। तेरा नूर नुराना सदा हुसीन, हुसीना दूजी नज़र कोए ना आईआ। तूं सर्ब कला प्रबीन, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम दी होवे ना कोए तक्सीम, तफ़रक़ा रहिण कोए ना पाईआ।

१७ पोह शहिनशाह सम्मत ४ प्यारे लाल दे गृह कलोए जम्मू

सदी चौधवीं कहे गोबिन्द वेख्या ओह नुक्ता, जिस दा निशान ना कोए जणाईआ। जिथ्थे जुग जुग पैंडा मुकदा, अग्गे पन्ध ना कोए समझाईआ। चार जुग दा तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद दस गुरु पुजदा, छत्ती जुग दा गेड़ चुकाईआ। अग्गे फेर कुछ नहीं सुझदा, नूर नूर विच समाईआ। पुरख अकाल आ के पुछदा, गुर अवतार पैगग्बरां आप उठाईआ। नाता वेखो अगम्मा पिता पुत दा, जणन वाली दिसे कोए ना माईआ। की खेल तुहाडी रुत्त दा, मौसम मैनूं दयो समझाईआ। किस बिध जीव जहान डंडावत बन्दना सजदयां विच मैनूं झुकदा, नाम कलामां विच ढोले रिहा गाईआ। की हाल विछोड़े वाले दु:ख दा, भेव अभेदा दयो खुल्हाईआ। किस बिध जाप हुंदा मेरी आत्म परमात्म तुक दा, सोहँ सति पढ़ाईआ। किस बिध माण हुंदा माणस मानुख दा, लख चुरासी विच्चों सोभा पाईआ। किस बिध शब्द अगम्मा अंदरों उठदा, नाद अनादी धुन सुणाईआ। किस बिध पुरख अकाल हर घट अंदर लुकदा, निरगुण हो के डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द वेख्या ओह कन्ना, जिस दा अग्गा पिच्छा नज़र किसे ना आईआ। उस तों अग्गे जाण तों गुर अवतार पैगग्बर कीते मन्हा, मंज़ल अग्गे ना कोए समझाईआ। जिथ्थे बहि के पुरख अकाल जोत शब्दी धार देंदा विच तनां, लोकमात वजूद दए वड्याईआ। राग सुणावे आपणा बिना कन्नां, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। करे प्रकाश निरगुण जोत चन्ना, चन्द चांदनी डगमगाईआ। लेख मुकावे हरख सोग ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। माया ममता मेट के तमां, तृष्ना कूड़ी दए बुझाईआ। जद देवे तद आपणा नाम नवां, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। जद बदले दीन दुनी दा समां, सहज सुखधारी आपणी कल वरताईआ। जां बणाए दीन दुनी दा बन्ना, दीनां मज़हबां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता हरिजन मेल मिलाईआ । सदी चौधवीं कहे गोबिन्द ओह तक्कया मुकता, जिथ्थे मुकम्मल नूर अलाहीआ। खेल अगम्मी धार सुच दा, संजम नज़र कोए ना आईआ। घराना सोहे सदा चुप दा, शोरो गुल ना कोए मचाईआ। भाव दिसे ना किसे मानुख दा, तत वजूद ना कोए वड्याईआ। शब्द सुणो ते इक्को तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला अलाहीआ।

❋

❋

गुर अवतार पैगग्बर जोती धार वेखो झुकदा, बिन सीस सीस निवाईआ। ओथे झगड़ा नहीं किसे दु:ख दा, चिन्ता रोग ना कोए सताईआ। जद वेखो नाता जोती शब्दी धार अगम्मे सुत दा, अपराधी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धारों आपे उठदा, जन भगतां उपर तुठ्ठदा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र आपणी इक उठाईआ।

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ सेवा राम दे गृह कलोए जम्मू

सदी चौधवीं कहे प्रभ दी करो पहचान, जो बेपहचान रूप वटाईआ। शब्द संदेसा सुणो नाल कान, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। नेत्र खोल्ह करो ध्यान, अनडिठड़ी खेल वखाईआ। निरगुण जोत श्री भगवान, आपणी कल वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बरां बोल वेख ज़बान, अक्खर अक्खर खोज खुजाईआ। सच दुआरे कर परवान, परवानगी विच आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दा बदल देवे विधान, वाहिद आपणा हुक्म चलाईआ। पुरख अकाला कदे ना होवे बेज़बान, ज़बानी कलामी कार ना कोए भुगताईआ। धुर संदेसा देवे बण के हुक्मरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो हथ्थ मारो उत्ते छाती, बल आपणे अन्तर प्रगटाईआ। प्रभ मिलणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सन्त सुहेले मिलणे साथी, गुरमुख गुर गुर जोड़ जुड़ाईआ। कथा कहाणी सुणनी साची, सच मार्ग लैणा अपनाईआ। लेखे लाउणी ज़िंदगी वाली राती, जीवण जीवण विच्चों प्रगटाईआ। खेल वेखणा आदि अन्त दा आदी, की आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो की मेरा मन्नोगे आखा, अक्खरां विच्च दयां सुणाईआ। की निरंतर तुहाडे भाखा, भाख्या दयो समझाईआ। जन भगत कहिण सानूं प्रभू ते भरवासा, दूजा भरम ना कोए भुलाईआ। ओह मालक धुर दा साचा, साहिब सुल्तान अख्वाईआ। असीं ओस दे दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। सदी चौधवीं आपे दे थाँ कर लै साडा साथा, मिल के चलीए चाँईं चाँईंआ। अग्गे तेरा सी मुहम्मद नाल नाता, चार यारी वेख वखाईआ। हुण वखाईए तैनूं ओह पुरख अकाल बिधाता, जो पारब्रह्म अख्वाईआ। असीं सारे ओसे दीआं शाखां, तूं वी ओसे दा नूर नज़री आईआ। ओस प्रभू दा खोल्ह के दस्स खुलासा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो ओह धुर दा इक्को दाता, देवणहार गुसाईंआ। जुग चौकड़ी सब दा राखा, रच्छया करे थाउँ

❋

❋

थाईंआ। जो ओस दी चरण धूढ़ी सच सरोवर न्हाता, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे सोभा पाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैनूं दयो छुट्टी, ख़ुशीआं नाल विदा कराईआ। मैं मस्ती विच्च क़दम जावां पुट्टी, चलां चाँईं चाँईंआ। तुसीं हथ्थ मिलाउणे आपणे गुट्टीं, ज़ोर नाल दबाईआ। मुखों कहिणा जगत नालों तुट्टी, नाता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। तुहाडी धार कदे ना जावे लुट्टी, लुटेरे अंदरों देणे कढ्ढाईआ। तुहाडे नाल दस दिन बड़ी सोहणी सुहाई रुत्ती, दसम दुआरी दा दर्शन दयां कराईआ। तुसां चल चल घसाई जुत्ती, रविदास चमारे तों गंढ्ढ दयां पुआईआ। जेहड़ा बस्तरां दा भार कंधिआं उत्ते फिरे चुक्की, ओस बदले तुहानूं चुक्क के सचखण्ड पुचाईआ। अन्त समें किसे नूं होण ना देवां दुखी, प्रगट हो के आपणा दरस कराईआ। उजल कर के मात कुक्खी, लेखे लावां जम्मण वाली माईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तुहाडे प्यार दी भुक्खी, तुसां भुक्ख तृष्ना दिती गवाईआ। जिस वेले तुसां गुंदी मेरी गुत्ती, मींढी मींढी नाल जुड़ाईआ। फिर भाग लगावां सब दे काया बुत्तीं, रंडेपा दो जहान दयां कटाईआ। एह खेल रहिणी नहीं छुपी, छप्पर छन्नां तों बाहर करां रुशनाईआ । सब दे भाग लगावां पुत्तीं, औंतरा रहिण कोए ना पाईआ। तुसां मेरे नाल कटी बुत्ती, भज्जे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद साची कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो बेशक तुसीं गए थक, तुहाडी थकावट वेख वखाईआ। ज़रूर इस मेहनत दा देवां हक़, सब दी झोली पाईआ। सच दुआरे लवां रख, रक्ख्या करां थाउँ थाईंआ। मार्ग धुर दा दस्स, दह दिशा तों पल्लू दयां छुडाईआ। अणयाला तीर मारां कस, तिक्खी मुक्खी धार बणाईआ। तुहाडा लहिणा हथ्थ पुरख समरथ, दूजा अवर ना कोए सहाईआ। इक वार एकँकार चरणी जाओ ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सदा तुहाडा सांझा बणया रहे इकक्ठ, भगतां ना होए जुदाईआ। नाम भगती दा खुल्हा रहे हट्ट, भण्डारा देवे धुरदरगाहीआ। अमृत धार बख्श के रस, अगनी तत दए बुझाईआ। तुसां घर जाणा हस्स हस्स, ख़ुशीआं विच्च वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा तुहाडा राह रिहा तक, रस्ते रस्ते धुर दा पन्ध मुकाईआ।

१७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ वकील सिघ दे गृह पिंड हँसा जम्मू

सदी चौधवीं कहे तुहाडे साफ़ दिसण हिरदे, हिरदे हरि वड्याईआ। जेहड़े इक सरनाई गिरदे, गिरह वंड ना कोए

❋

❋

वंडाईआ। प्यारे इक पिर दे, प्रीतम इक मनाईआ। विछड़े जुगां चिर दे, सहजे ल्या जुड़ाईआ। अग्गे खेल वेखणे निरवैर निर दे, निरँकार दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणे घर वसाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो तुहाडे अन्तर वेख्या नूर नुराना, जलवा इक अलाहीआ। सुणया अगम्म तराना, तूंही तूंही आवाज़ सुणाईआ। तक्कया सच याराना, यारी प्रभ दे नाल लगाईआ। छॅडया कूड़ जहाना, नाता ल्या तुड़ाईआ। गुरमुख दिसे ना कोए बेगाना, हरिजन मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नेहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग हिस्सा सब दी झोली पाईआ।

१८ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर चौथी मंज़ल जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे मैं छड्डे मुनारे मन्दिर, हुजरे दिते तजाईआ। चढ़ के प्रभू दे उपर अम्बर, अमन वेख्या चाँईं चाँईंआ। मेरा चौथी मंज़ल तों उत्ते होण लग्गा स्वयम्बर, मेल मिलणा धुरदरगाहीआ। जन भगतां गुलशन खिड़न लग्गा चमन, बग़ीचा लोकमात वड्याईआ। लहिणा मुक्कण लग्गा दुष्ट दमन, जो जलधारा मँग मँगाईआ। दो जहान लग्गा कम्बन, अर्श फ़र्श दए दुहाईआ। पुरख अकाला साचा मार्ग लग्गा बन्न्हण, हरि करता धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । सदी चौधवीं कहे दुष्ट दमन दा मज़मून, हेमकुण्ट लिखण कोए ना पाईआ। गोबिन्द शब्दी धार दस्स के गया क़ानूंन, क़ाइदा बक़ाइदा इक दृढ़ाईआ। मेरा लेखे लग्गे अन्तिम ख़ून, पुरख अकाल रंग रंगाईआ। जिथ्थे बच्चे दब्बे बाल मासूम, नीहां हेठ सुहाईआ। ओथे बन्न्हणा सच असूल, चार जुग दी वंड वंडाईआ। धुर फ़रमाना मिलणा माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सच धर्म दा दस्सणा रूल, करे खेल नूर अलाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरां मुक्के मसूल, चुंगीख़ाना दीन मज़हब रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे दुष्ट दमन ने वेखी धारा, धरनी तों उपर नज़री आईआ। जिथ्थे पुज्जे ना कोए गुर अवतारा, पैगग्बर नज़र कोए ना आईआ। शब्द नाम ना कोए जैकारा, कलमा नबी ना कोए सुणाईआ । इक्को पुरख अकाल एकँकारा, इक इकल्ला सोभा पाईआ। नव नौ चार दा लाहे उधारा, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ । मेला मेल के गोबिन्द सुत दुलारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कल कल्की लै अवतारा, सच दुआरा इक वखाईआ। जिथ्थे झुकण गुरु अवतारा, पीर पैगग्बर सीस निवाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया उह मुनारा, जिस दी मंज़ल नज़र किसे

❋

❋

ना आईआ। भगतां नाल होया विवहारा, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे दुष्ट दमन कर के गया आस, आसा इक वधाईआ। गोबिन्द मँगदा गया साथ, अन्त अख़ीर ध्यान लगाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस कलयुग अन्तिम करना नास, सतिजुग साचा रंग रंगाईआ। भगत सुहेले रखणे पास, पासा दीन दुनी उलटाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरी करनी ख़ाहिश, तृष्ना मेटे थाउँ थाईंआ। सदी चौधवीं कहे मेरा कारज होणा रास, रस्ता देवे नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साजन बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे क्यों दसां उँगलीआं लाया निशान, की खेल बेपरवाहीआ। एह आसा रख के गया राम, कृष्ण भगवान, त्रेता द्वापर जगत वड्याईआ । मूसा कूक सुणाए पैग़ाम, धुर दी धार जणाईआ। ईसा जिस वेले तख्ते चढ़या पढ़ी अगम्मी कलाम, नग़मा अन्तर अन्तर गाईआ। मुहम्मद किहा मेरा अमाम, आवे बेपरवाहीआ। जिस दी जगत मुनारिआं तों बाहर शान, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआरे बन्द ना कोए कराईआ। धुर दा सांझा देवे फ़रमान, फ़ुरने पिछले वेख वखाईआ। इक्को मन्दिर हक़ दस्से मुकाम, मुकामे हक़ दए जणाईआ। जिथ्थे जिस्म इस्म वंड होवे ना कोए इन्सान, ततव आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे सो मालक ख़ालक प्रितपालक मेरा साहिब होया मेहरवान, महबूब आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा लेखा मँगे बलीदान, बलधारी जग रहिण कोए ना पाईआ।

१८ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे सूफ़ीआं हक़ निमाज़, इज़ाज़ विच ख़ुद ख़ुदा झोली पाईआ। हक़ीक़ी कलमे नाल खोल्ह राज़, अंदर नूर ज़हूर कीता रुशनाईआ। भेव अभेदा खोल्ह आग़ाज़, पर्दा दिता चुकाईआ। रिहा ना कोए राज़, पोशीदा भेव ना कोए छुपाईआ। सदा लई इक्को वार दस्स के सच आदाब, अदब दिता दृढ़ाईआ। साचा मालक हक़ जनाब, सच दुआरे नज़री आईआ। जो पंज वक्त दी पूरी करे ख़ाहिश, तृष्ना आपणे विच मिलाईआ। सदा प्रकाश बख्शे काया माटी लाश, शमां नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा आपणा रंग रंगाईआ। सच निमाज़ हक़ हक़ीक़ी, हक़ीक़त इक जणाईआ। नाता मिले नाल लाशरीकी, जो वाहिद धुर दा माहीआ। जिस दे हथ्थ सच तौफीक़ी,

❋

❋

तोहफ़ा कलमा झोली पाईआ। बरख़ुरदारी दस्से अज़ीज़ी, निम्रता इक दृढ़ाईआ। सच जणाए तमीज़ी, भरमां दूर कराईआ। अगम्म दस्स हदीसी, हज़रत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे जिस हिरदे अंदर महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। दिवस रैण मौजूद, विछड़ कदे ना जाईआ। सुहाए उच्च अरूज, आलीशान दए वड्याईआ। मंज़ल हक़ मक़सूद, सहजे दए पुचाईआ। जिथ्थे खेल हज़ारा दरूद, बसरी इस्म रमज़ शनवाईआ। सूफ़ीआं रखे महिफ़ूज़, नज़रे कर्म दृढ़ाईआ। पाक कर तन वजूद, रूह बुत करे सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया कर नेसतो नाबूद, सति सच विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग दए रंगाईआ। सच निमाज़ सदा सच कलाम, कलमा कायनात दए वड्याईआ। जो वेख वखाणे आलम आलमीन उल्मान, उल्फत विच फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेखे सब हिन्दू मुस्लमान, मुसम्मम्म आपणा खेल कराईआ। सति सच नाल सदा क़ाइम ईमान, ख़ुदी तक्ब्बर डेरा ढाहीआ। जिस दे अंदर वस्सया हज़रतां दा हज़रत इमाम, अमलां तों रहत दए कराईआ। मेट अन्धेरी शाम, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ । बिन रसना तों दे पैग़ाम, अगम्म आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि परवरदिगार नूर अलाहीआ। सच निमाज़ पढ़ो बशीर, बशर्ते इक्को रंग वखाईआ। अंदर नज़ारा तक्को बेनज़ीर, जो नज़रीआ दए बदलाईआ। जिस दी सिफ्तां विच सारे तक़रीर नाल कर के गए तहिरीर, लेखा लिख्त नाल वड्याईआ। ओह शहिनशाह शाह पातशाह वेखणहार हकीर, पीरां दा पीर नज़रीं आईआ। सूफ़ीआं होण ना देवे कदे दिलगीर, दिलदार दिलबर आपणा मेल मिलाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक बदल दए तासीर, तहिज़ीब इक दृढ़ाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त करे क़ुरान मजीद, धुर दा भेव खुल्हाईआ। सो आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान इक अख्वाईआ। सदा करे ख़ुदावंद मेहरवानी, महबूब धुरदरगाहीआ। जिस दा आदि जुगादि ना कोए सानी, लाशरीक नूर अलाहीआ। शाहो भूप धुर सुल्तानी, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा फ़रमान पैगग्बर देंदे गए पैग़ामी, सुनेहड़ा हक़ सुणाईआ। ओसे दी सिफ्त ओसे दी महिमा ओसे दी सलामी, सलामालैकम कहि के आपणा रंग रंगाईआ। चार कुण्ट दह दिशा दीन दुनी जगत नादानी, आलम इल्म ना कोए वड्याईआ। जिंनां चिर हक़ ख़ुदा ख़ुद मालक करे ना आप मेहरबानी, महबूब मिलण कोए ना पाईआ । मेहर अंदर मुहब्बत अंदर अंदरों कढ्ढ देवे बेईमानी, शरअ शैतानी ना कोए जणाईआ। मालक मिले ओह असमानी, जो जिस्मानी परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार परवरदिगार सांझा यार जल्वागर वाहिद लाशरीक निरगुण धार निराकार निरवैर इक अख्वाईआ।