२० पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सदी चौधवीं कहे सति धर्म होण लग्गा तलूह, आफ्ताब इक रुशनाईआ। सब दा प्रगट होण लग्गा शब्द गुरु, गुरदेव बेपरवाहीआ। जिस ने आदि कीता शुरु, अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी करनी करने तों कदे ना मुड़ू, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। आपणे हुक्मे अंदर आपे तुरू, तुरत आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या खेल अपार, अपरम्पर सुआमी रिहा वखाईआ। जिस दी मैं ख़िदमतगार, ओह ख़िदमत सब दी रिहा कमाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, साचा मेला रिहा मिलाईआ। मैं निव निव करां निमस्कार, निउँ निउँ लागां पाईंआ। तेरा खेल अपर अपार, अगम्म तेरी वड्याईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, हरि करते धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सच करां इज़हार, इशतिहारी दयां जणाईआ। लोआं पुरीआं कर के ख़बरदार, ब्रह्मण्डां दयां उठाईआ । मेरी आई ख़ुशी बहार, रुतड़ी सच महकाईआ। हुक्म दस्सां धुर सरकार, की करता रिहा जणाईआ। छब्बी पोह वक्त विचार, बारां वजे नाल मिलाईआ। दस गुरमुख सोहणे लिआउण हार, अन्तर चाउ बणाईआ। दस बीबीआं नाल होण त्यार, हथ्थां विच उठाईआ। जो सदी चौधवीं दी गोली होवे सेवादार, सेवकन रूप बणाईआ। इक इक्क फड़ के गल विच दए डाल, दस दस बीस सोभा पाईआ। गुरमुख खड़काउण तलवार नाल तलवार, सोहणी आवाज़ बणाईआ। इक वार बोल जैकार, जै जैकार देण कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद साची कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे चौदां होण पहरेदार, ख़बरदारी नाल जणाईआ। एह हुक्म सच्ची सरकार, धुर दी धार विच्चों प्रगटाईआ। सब नूं करदे रहिण ख़बरदार, आलस निंदरा विच कोए ना आईआ। ख़ुशीआं नाल फिरन अंदर बाहर, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। चौदां फुट साहमणे कोई ना बहे पैर पसार, ख़ाली जगह नज़री आईआ। जिथ्थे मैं नच्चां टप्पां ख़ुशीआं करां इज़हार, सोहणा वेस बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक होणा अदली, मेरा संग बणाईआ। चौदां पहरेदारां दी तिन्न वार होवे बदली, पोह छब्बी सोभा पाईआ। गुरमुख
❋
❋
खड़्हा होवे कोई ना नकली, जो अंदर विकार बणाईआ। हरिसंगत विच भगत रहिणा जो असली, असल दा असल देणा समझाईआ। यार मिले महबूब वसली, नाता आपणे नाल रखाईआ। भगवन मिलण दी धार बड़ी पतली, बारीक नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां अंदर रमज़ लग्ग गई, इशारे नाल जणाईआ। ओह कदे ना जावण जंगलीं, जूहां विच ना फेरा पाईआ। चढ़ हक़ीक़ी मंज़ली, प्रभ दे विच समाईआ। सेज सुहञ्जणी वेखण रंगली, हरि करता आप रंगाईआ। ओथे वस्त पए कोए ना मँगणी, तृष्ना भुक्ख ना कोए रखाईआ। इक्को नूर जोत अगम्मी जगणी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां रमज़ डूँघी, ख़ालक विच्चों फोल फुलाईआ। इक धूणी ताउणी धूं दी, इक्की पाथीआं नाल रखाईआ। उत्ते पोटली साड़नी सवा पा रूं दी, जो मुहम्मद संग रखाईआ। इक बेड़ी उत्ते रखणी नूह दी, मुहम्मद क़बर दए गवाहीआ। इक बेरी टहिणी रखणी जूह दी, जूएबाज़ वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे पुष्पा लै के आए पुष्प, पोशाक फूलन सोभा पाईआ। पंज मेवे लिआउणे ख़ुशक, पंज छुहारे नाल सुहाईआ । पंज बदाम रखणे दरुस्त, पंचम मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे तिन्न बार करनी पुष्प बरखा, पंज प्यारे सेव कमाईआ। तिन्न वार बीबीआं उच्चा करन बरछा, जो तिक्खे मुख रखाईआ। फेर सब ने आपणी जेब विच्चों कढ्ढणा चिट्टा पर्चा, पर्ची हथ्थ विच उठाईआ। हर इक ने हिरदे अंदर भगत दुआरे भरती होण दी करनी चर्चा, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नाम भण्डारा देण लग्गा अग्गे करे कोई ना सरफा, मेहर नज़र नाल तराईआ। धुर दा देवे अगम्मी खर्चा, राह विच ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरी आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे पंज गुरमुख मेरे पैरां हेठां हथ्थ धरन, क़दम वारी वारी टिकाईआ। मुखों कहिण असीं धर्म दा चौहन्दे मरन, जीवण सतिगुर झोली पाईआ। फेर कन्नी घुट्ट के फड़न, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। फेर सोहँ ढोला पढ़न, साडी कट जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जो मेरी होवे बांदी, बन्दना कर के सीस निवाईआ। सिर काले रंग दी होवे परांदी, सवा हथ्थ लम्मी सोभा पाईआ। भरी होवे चाअ दी, चिन्ता ग़म चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुख सुण लै इक बात, रविदास दयां जणाईआ। तिन्नां रंगां दी तेरे कोल होवे दवात, स्याही वक्ख वक्ख वंडाईआ। नौ कोरे रखणे काग़ज़ात,
❋
❋
आपणे कोल छुपाईआ। इक जलकाज़ू लिख के रखणा पास, जेब विच छुपाईआ। अगला खेल पुरख अबिनाश, हरि करता दए दृढ़ाईआ। जेहड़ी सेवा बाकी करनी ख़ास, ओह भेव दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं करनी इक निमस्कारी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। प्रभू नूं कहिणा गुरमुख दे नाल चार होर होण लिखारी, जो लेखा लेखे नाल बणाईआ। सतिगुर शब्द साची वेखण धारी, धरनी धरत धवल ना कोए वड्याईआ । रविदास वांगण पक्की लावण यारी, नाता मात पित तुड़ाईआ। भैण भ्रा दा दु:ख ना लग्गे भारी, नार कन्त करे जुदाईआ। मंज़ूर करे साहिब दी बरख़ुरदारी, आजज़ हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे धुर फ़रमाना रिहा भेज, हरि करता आप जणाईआ। मेरी फुल्लां दी होवे सेज, सिँघासण सोहणा लैणा सजाईआ। उत्ते ख़ाली रखी होवे इक कतेब, काग़ज़ चिट्टे नज़री आईआ। गुरमुख सतिगुर नाल कदे ना करे फ़रेब, धोखा झूठ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सच दए दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे छब्बी पोह साढे नौं, रैण ख़ुशीआं वाली आईआ। हरिभगत कोई ना जाए सौं, सुत्तयां लैणा उठाईआ। तिन्न वार पुरख अकाल दीन दयाल हरि संगत गिर्द लए भौं, चक्र चाकरां वाला लाईआ। हरिजन उठाए फड़ के बाहों, सहजे लए मिलाईआ। आप भगतां दे लागे पाउँ, निउँ के सीस निवाईआ। मुखों कहे जन भगतो तुसां मैनूं नथावें नूं दिता थाउँ, भगत दुआरा मात बणाईआ। बेशक मैं तुहाडा पिता माउँ, तुसीं सोहणे बच्चे जो बच्चे हो के सेव कमाईआ। जिस धार विच गोबिन्द किहा वाहो वाहो, वाह वहिगुरु तेरी वड्याईआ। उस दा लेखा चुकावां चाउ चाउ, चाउ घनेरा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे पुशपा तिन्न साल तरेठ दिन रुकमणी दी रही दासी, चोरी छुपे सेव कमाईआ। ख़ुशीआं नाल करदी हासी, हस्स के दिता जणाईआ। सख़ी तेरा काहन साडा पुरख अबिनाशी, किस दी वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रुकमणी तक्कया आ गया काहन, घनईआ बंसरी हथ्थ उठाईआ। हस्स के लग्गा सुणान, की बातां रहीआं पाईआ। रुकमणी नक्क चढ़ा के किहा दासी कहे नी तेरा काहन ते मेरा भगवान, किस विच वड्याईआ। कृष्ण हथ्थ उत्ते हथ्थ मार के किहा मेरा तत्तां वाला निशान, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। रुकमणी सरीर दा नहीं माण, अन्त संग ना कोए निभाईआ। दासी दा भगवान सदा नौजवान, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जिस वेले फेर आवां विच जहान, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ।
❋
❋
ओस वेले मेला मेलां हो के दयावान, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ । सदी चौधवीं कहे एह खेल अपार, अपरम्पर दयां जणाईआ। ओस दिन दासी लै के आई सी हार, रुकमणी गल ना कोए छुहाईआ। उस ल्या के कृष्ण अग्गे बांह दिती पसार, ख़ुशीआं नाल वधाईआ। कृष्ण किहा नहीं रुकमणी जिस वेले बण के आवां भगतां दा भगवान, भगवन हो के फेरा पाईआ। फेर करां परवान, परवाना धुर दा नाम जणाईआ। सदी चौधवीं कहे सो वक्त पहुंचया आण, लेखा लेखे विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लहिणा गुरमुखां रिहा चुकाईआ।
२२ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सति पुरख निरँजण दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन रूप वटाईआ। हरि पुरख निरँजण दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन विच समाईआ। आदि निरँजण दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन जोत जोत रुशनाईआ। एकँकार दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन पूर रिहा सर्ब थाईंआ। अबिनाशी करते दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन रिहा प्रगटाईआ। श्री भगवान दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन खेल वखाईआ। पारब्रह्म दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन परम पुरख वड्याईआ। शब्द सुत दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन सतिगुर इक अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सरकार पूरन, पूरन पूरन पूरन हुक्म इक वरताईआ। त्रैगुण माया पंज तत दा अधार पूरन, पूरन पूरन पूरन खेल खिलाईआ। चार खाणी चार बाणी दा विहार पूरन, पूरन पूरन पूरन कल वरताईआ। लख चुरासी दा उज्यार पूरन, पूरन पूरन पूरन हर घट नूर जोत रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन साची वंड वंडाईआ। अवतार पैगग्बर गुरु प्यार पूरन, पूरन पूरन पूरन सब दा पिता माईआ। निरगुण सरगुण अगम्म अथाह पूरन, पूरन पूरन पूरन निरवैर निराकार निरँकार अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी धार पूरन, पूरन पूरन पूरन धर्म दी धार मीत मुरार बेपरवाहीआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान पूरन, खाणी बाणी दो जहानी खेल अपार दृढ़ाईआ। आदि अन्त कन्त भगवन्त पूरन, पूरन पूरन पूरन आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक हो जाईआ। सो पुरख निरँजण सति धार पूरन, हरि पुरख निरँजण पूरन आप अख्वाईआ। आदि निरँजण नूर उज्यार पूरन, पूरन एकँकार अकल कल वड्याईआ। अबिनाशी करता निराकार पूरन, । श्री भगवान पूरन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ।
❋
❋
पारब्रह्म सर्ब पसार पूरन, लाए दीबान पूरन हुक्म वरताईआ। निमस्कार गुरदेव स्वामी पूरन, सीस जगदीश पूरन सर्ब झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। रवि ससि नूर प्रकाश पूरन, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पूरन सीस निवाईआ। देवत सुर गण गंधर्ब पूरन, किन्नर यच्छप पूरन नाच नचाईआ। देव मवक्कल धार पूरन, दैंत दानव पूरन वंड वंडाईआ। कच्छ मच्छ जलहोड़े सागर संसार पूरन, जल थल महीअल बालू टिल्ले पूरन रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे प्रभ पूरन पूरा, परम पुरख वड्याईआ। प्रगट होवे योद्धा सूरा, महाबली अख्वाईआ। सब दा कौल करे पूरा, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। जोती जोत चमका के नूरा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझ के कूड़ा, सति सच लए उपजाईआ। लहिणा देणा पूरा कराए जो सूली चढ़या मनसूरा, मुश्किल हल कराईआ। भगत वछल बण हाज़र हज़ूरा, हर हिरदा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। हाए, सदी चौधवीं कहे मैनूं वज्जी हुज्झ, हुजरे वाले दिती लगाईआ। कमलिए कमलापति बुज्झ, कँवल नैण वेख वखाईआ। जिस ने तेरे पिच्छे बदलणा जुग, जुगां पन्ध मुकाईआ। तूं वी कर लै कुझ, आपणा बल धराईआ। सदी चौधवीं छेती गई झुक, निउँ के सीस निवाईआ। मेरा पिछला याराना गया मुक, अग्गे तेरा राह तकाईआ। मैनूं ख़ुशी होई सुण के तेरी तुक, दो अक्खर दिती वड्याईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां ल्या चुक, गोदी विच टिकाईआ। मैं बोलणों हो गई चुप, रसना ना कोए हिलाईआ। पिता वेखे आपणे पुत्त, सपूते गोद टिकाईआ। मैं चलणों गई रुक, अग्गे क़दम ना कोए उठाईआ। फेर हथ्थ मारया आपणी कुख, उम्मत विच्चों नज़र कोए ना आईआ। मैनूं एहो वड्डा दु:ख, दुखड़े नाल सुणाईआ। प्रभू वेख मेरी खुल्ही गुत्त, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। आह पई हुॅक, की हुक्म तेरा बेपरवाहीआ। हाए एथे कुझ गया ठुक्क, धौल दिती लगाईआ। मैनूं मार के दिता सुट्ठ, तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं रोंदी नूं कौण करावे चुप, मुहम्मद संग ना कोए निभाईआ। सारे गए रुठ, संग ना कोए बणाईआ। खाण नूं देंदा नहीं कोई टुक, टुकड़े मँगदी तेरे दर ते आईआ। सच पुच्छें दुनियां नूं सर्दी ते मैनूं लग्गे धुप्प, अग्ग विछोड़े वाली जलाईआ। चौदां तबकां भार कीता रुख़, पासा आई बदलाईआ। धन्न भाग जे तूं कोझी कमली नूं ल्या पुच्छ, पिच्छा ना फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू तूं बख्शी सत रंग दी टोपी, सोहणी सीस सुहाईआ। मैं राम कृष्ण दी बणी नहीं अग्गे गोपी, सख़ीआँ विच मिल ना मँगल गाईआ। तेड़ बद्धी नहीं कोई धोती, अंगी साड़्ही अंग ना कोए
❋
❋
छुहाईआ। गुर पैगग्बरां प्यार नाल दित्ती नहीं भूपी, भूपां दे भूप दिते तजाईआ। मैं सारयां नाल रही करोपी, अक्ख ना कोए मिलाईआ। जेहड़े तेरे नाम दी पढ़दे पोथी, नित उठ के सीस निवाईआ। जगदे तेरी धार जोती, तन वजूद रुशनाईआ। नाम माला लभ्भदे माणक मोती, भज्जण वाहो दाहीआ। मैं चार जुग पई रही सोची, मता आपणे अंदर पकाईआ । जेहड़े प्रभ तों भिच्छया मँगदे रोटी, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। इन्हां दी आपणी पूरी नहीं हुंदी रोज़ी, की अग्गे देण वरताईआ। मैं किहा जद मिलणा ते मिलणा प्रीतम चोजी, जो चार जुग दा वखरा होवे माहीआ। ओस दी बहवां गोदी, जो गोदावरी वाले नूं गोद बहाईआ। फेर छड्ड जाए बेदी सोढी, सुधासर ना कोए नहाईआ। जे कोई जन्म कर्म दा दुआरे आ जाए रोगी, कर्मां दा गेड़ मुकाईआ। मैं होवां ओसे जोगी, जगत जुगीशरां नालों पल्लू लवां छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। सदी चौधवीं कहे सति दी चलणी धार, धरनी धवल वड्याईआ। पूरन ने पूरा करना विहार, पूरन आपणा हुक्म वरताईआ। बण के ख़ुद मुख्त्यार, फ़ैसले धुर दे दए जणाईआ। धर्म दी बणा के सरकार, वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं होका दे के कहिणा पूरन सतिगुर पूरा, परम पुरख वड्याईआ। जिस लेखे लाउणा चार खाणी दा तोता घुग्गी कतूरा, मोर कऊआ नाल मिलाईआ। जन भगतां दे के मस्तक धूढ़ा, टिक्के ख़ाक रमाईआ। आपणी हथ्थीं पहन के रंगला चूड़ा, गुरमुख सुहागी दए बणाईआ। सब दा लेखा सब दा कर्म सब दा जन्म जाण ना देवे अधूरा, भुलेखे विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। टोपी कहे हिलणे शुरु हो गए टोप, शाह सुल्तान देणे हिलाईआ। खेल करे धुर दा पोप, आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल ने सब कुछ पूरन नूं दिता सौंप, बाकी अवर ना कोए रखाईआ। नाम दी दात बख्श के ओह अगम्मी तोप, जो तोप तुख्म ताअसीर दुनी दी दए बदलाईआ। छब्बी पोह रात दे डेढ वजे गुरमुख सिहां छेती नाल गल विच पवा देवीं हाफ़ कोट, कोटां वाल्यां वेख वखाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं दी गोली दे सिर विच लग्गी चोट, चार कुण्ट हिलाईआ। पंजां गुरसिखां ने खोटे रुपईए कढ्ढ के उत्तों दी सुटणी सोट, मुखों कहिणा खोटयां खरे दे बणाईआ। फेर सतिगुर कहे भगतो तुहाडे नालों नहीं होणी छोट, छुट्टे जगत लोकाईआ। तुसीं थोड़्हे प्रभ नूं दो जहान नालों बहुत, जो मैदान विच समाज गए तजाईआ। तुहाडा इष्ट इक निर्मल जोत, दूजे सिर ना कदे निवाईआ। जेहड़ा मालक तुहाडा कदे ना होवे फ़ौत, मर के आपणा आप गवाईआ। सतिगुर पूरन दर्शन मँगो रोज़, बिना रोज़े निमाज़ तों घर घर दर्शन दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे हुण पूरन बन्दयां वरगा नहीं रहिणा बन्दा, बन्दगी वाल्लयो दयां जणाईआ। एहदा मनुशां वाला नहीं रहिणा धन्दा, वेस जाणा बदलाईआ। किसे नहीं समझणा चंगा कि मंदा, चंगा मंदा आपणे विच छुपाईआ। याद रखयो छब्बी पोह नूं गुरसिख सीस उत्ते वारी वारी झलाउँदे रहिण सत्त रंग दा झण्डा, उपर उपर घुंमाईआ। सेवादार अंदर याद करदा रहे बिना दन्दां, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। इक गल्ल याद रखयो पलँघ दे उत्ते ज़रूर इक नवां रखणा कंघा, ख़ुशी नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं बण जाणा मुशटंडी, शरारतन रूप वटाईआ। फिरना विंगी टेडी डंडी, भज्जां चाँईं चाँईंआ। तुहाडे बैठयां विच पावां भंडी, सारे दयां हिलाईआ। जिन्हां दे कोल छापी होवे जंडी, ओह खलो के अग्गे देण वखाईआ। मुखों कहिण कमलिए तूं सुहागण कि रंडी, सानूं दे दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कहां जन भगतो प्रभ दे मिलण तों बिना हो गई अन्धी, राह खै्हड़ा नज़र ना आईआ। तुसीं किहओ असीं तेरे संगी, चल सहजे दईए मिलाईआ। ओथे कोई नहीं पाबन्दी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद हौली हौली देवे इशारे, चारे कन्नीआं रिहा हिलाईआ। नईआ पहुंची ओस किनारे, जिस दी आसा गई तकाईआ। मेरे पूरे होए दिहाढ़े, ख़िदमत लई कमाईआ। हुण प्रभ दे अग्गे हाढ़े, मिन्नतां विच सीस निवाईआ। जिस नूं चाहे ओसे नूं बेड़े चाढ़्हे, साडे हथ्थ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए आपणी कारे, करनी कर कर वेख वखाईआ।
२४ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सदी चौधवीं कहे मैं अज्ज नहीं सौणा, सुत्तयां लवां जगाईआ। दो जहानां धुर दा राग सुणाउणा, शब्द अगम्म अथाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर हिलाउणा, सावधान देणा कराईआ। अगम्म इशारे नाल दृढ़ाउणा, सहज सहज जणाईआ। उठो पुरख अकाल जिस दर्शन पाउणा, सचखण्ड निवासी दयां मिलाईआ। जिस ने सब दा लेख मुकाउणा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। सब दा बस्ता फोल वखाउणा, वरका वरका लए उलटाईआ। धुर दा हुक्म इक जणाउणा, महीना जनवरी दए गवाहीआ। यसू तेरा लेख वखाउणा, जो अन्त वार आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करता
❋
❋
वेस वटाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छड्डी आलस निंदरा, ग़फ्लत दिती गवाईआ। जगत धार मार के जिंदरा, बन्द कवाड़ कराईआ। ख़बर देणी जा के इंदरा, सुरप्त लैणा हिलाईआ। डंक वजाउणा किंगरा किंगरा, मृदँग नाम सुणाईआ। फिर कहिणा काहना वेख आपणी बिन्दरा, मथरा अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छड्ड देणा जगत दलिद्र आलस, असल दयां जणाईआ। जन भगतां मार्ग दस्सणा ख़ालस, जो ख़ालस गोबिन्द विच प्रगटाईआ। जिस दी सारे कर के गए लालस, लालन राह तकाईआ। ओह सब दी अन्तिम लाहवे कालख, टिक्के मज़हबां दूर कराईआ। जन भगतां बणा आपणे बालक, हरिजन गोद टिकाईआ। मेहरवान हो वड ख़ालक, मख़लूक खोज खुजाईआ। दीन दुनी दी वेखे हालत, घट अंदर फोल फुलाईआ। धर्म दुआर दी करे अदालत, इन्साफ इक्को इक समझाईआ। मन कल्पणा कूड़ मेट जहालत, सति धर्म इक समझाईआ। प्रभ दा नाम अगम्म निआमत, बाहरों हथ्थ किसे ना आईआ। मालक ओह जो रहे सही सलामत, जन्म मरन विच ना आईआ। जिस दी याद विच मुहम्मद मँगी क्यामत, क्यामगाह वल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे इक फ़ातमा लाया नाअरा, ज़ाए ज़ाए ज़ाए कर सुणाईआ। अंदर ख़िज़ां होई बहारा, बसन्त रुत बदलाईआ। जूह दिसी उजाड़ा, बालू रेत तपाईआ। लग्गी अग्ग नाड़ा, अगनी रही जलाईआ। फेर कढ्ढया हाढ़ा, रो के दिता सुणाईआ। तेरा खेल अपारा, तेरी बेपरवाहीआ। तेरा नूर मुहम्मदी दुलारा, चार यारां नाल वड्याईआ। तेरा वेख्या अगम्म चमत्कारा, जलवा डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे फ़ातमा नेत्र वगिआ नीर, नैण नैण छलकाईआ। हथ्थ नाल खिच्चदी गई लकीर, ज़मीन उत्तों असमान वल उठाईआ। मथ्थे कोल उँगल ल्या के कहे बदल दे तक़दीर, तदबीर तेरे हथ्थ नज़री आईआ। अग्गों हुक्म मिल्या अख़ीर, आख़र दिता सुणाईआ। जद आवां तां शरअ दी तोड़ां ज़ंजीर, शरीअत डेरा ढाहीआ। फ़ातमा मेरा फ़ातिहा पढ़न वाला ना होवे सरीर, मुर्दा गोर ना कोए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। सदी चौधवीं कहे फ़ातमा हथ्थ रख्या उत्ते मथ्थे, सहज नाल दबाईआ। परवरदिगार केहड़ी धार वस्सें, सच दे जणाईआ। कवण गृह हस्सें, हस्ती इक प्रगटाईआ। कवण कूटे नस्सें, भज्जे चाँईं चाँईंआ। कवण रंग रत्तें, आपणा रंग रंगाईआ। केहड़े वतन वत्तें, आपणा फेरा पाईआ। परवरदिगार किहा जिथ्थे खाणे पैण ना भत्ते, निआज़ां लोड़ रहे ना राईआ। ओह गृह मेरे अच्छे, जिथ्थे आपणा डेरा लाईआ। जा उठ वखावां तेरे अक्खे, अक्ख इक खुल्हाईआ। जां तक्कया वेख्या खेल
❋
❋
समर्थे, हरि करता कार कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे कहिण ज्यों भावे त्यों रखे, साडी चले ना कोए चतुराईआ। बिन तेरी किरपा मूल ना होईए सच्चे, सच नज़र कोए ना आईआ। असीं गुर अवतार पैगग्बर माटी दे भाण्डे कच्चे, तन वजूद आए तजाईआ। हुण तेरे दुआरे वस्से, दरगाह बहि के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे फ़ातमा खेल अगम्मी दिखी, दीद होई रुशनाईआ। अंदर पई खिच्ची, ध्यान ल्या लगाईआ। हुक्म मिल्या परवरदिगार दी वेख सिक्खी, पुरख अकाल आप बणाईआ। जिस दी धार सब तों तिक्खी, खण्डा खड़ग ना कोए वड्याईआ। फ़ातमा तेरे नालों वड्याई मिलणी उन्हां बीबीआं इक्की, जो इक्की इक्को नाल पाईआ। उन्हां दे कोल तूं मेरा मैं तेरा सोहँ धार दी लिखी होवे चिठ्ठी, चिठ्ठी रसैण हक़ ना कोए वखाईआ। पहलों रविदास चमारे होवे डिट्ठी, दूजा नेत्र ना कोए तकाईआ। हाहे उत्ते टिप्पी, उत्ते होर लगाउणी टिप्पी, दोहरी धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे इक्कीआं इक्को मन्नणा पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। भावें तजणा पए घर बार गोदी दा लाल, जगत माण वड्याईआ। भावें रहिणा पवे ग़रीबी विच कंगाल, भुक्खयां झट लँघाईआ। भावें सतिगुर पिच्छे होणा पए बेहाल, लोक लज्जया जगत मिटाईआ। फ़ातमा हस्स के कीता सवाल, सहज नाल सुणाईआ। की इहो जेही घालण लैण घाल, आपणा बल प्रगटाईआ। शब्द अगम्मी किहा तैनूं सहज दयां वखाल, एह मेरी वड्याईआ। फ़ातमा किहा किस बिध लवां भाल, भेव देणा खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द किहा जिस वेले सदी चौधवीं सब दा होण लग्गा ज़वाल, ज़ावीआ मज़हब रहिण ना पाईआ। दीन दुनी प्रभ करन आवे बहाल, बंधन शरअ वाले तुड़ाईआ। ओस वेले किरपा करे दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। जन भगत सुहेले लए उठाल, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। ओह धुर दे होवण लाल, गुरमुख गुर गुर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहजे तैनूं दए वखाल, अनडिठ हो के आपणी खेल खिलाईआ। मुहम्मद ने किहा प्रभू ख़ुदा तेरा किथे क्याम, क्यामगाह दे जणाईआ। ख़ुदा ने किहा फ़रज़ंद किथ्थे तेरा इस्लाम, इस्म दे समझाईआ। मुहम्मद ने किहा मैं तेरा ग़ुलाम, फ़रमाबरदार अख्वाईआ। ख़ुदा ने किहा जिस वेले अवतार पैगग्बरां दा लेखा मुकावां तमाम, तमअ तमन्ना मज़हबां वाली मिटाईआ। जगत दी मेटां अन्धेरी शाम, आपणा साचा चन्द चढ़ाईआ। इन्सानां नाल लड़ा के इन्सान, हैवानां नाल हैवान दयां बणाईआ। किसे दा रहे ना जगत निशान, गुर अवतार पैगग्बर मिट जाए आण, सजदा करे ना कोए सलाम, डंडावत बन्दना ना कोई नाम, इक्को हुक्म चले श्री भगवान, ओस नूं मुहम्मदा क्यामत कहिंदा जहान,
❋
❋
जो पिछली नूं अगली ते अगली तों पिछली दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। शब्दी कलमे किहा मुहम्मदे क्यामत, क्यामते कुल ज़ू ज़ाबते विच रखाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैग़म्बरां दी आवे शामत, शाम्याने मज़हबां वाले उखड़ाईआ। इक दूजे दी देवे ना कोए ज़मानत, साथी संग जाण तजाईआ। नाम रहे ना नाम निआमत, रस रसना ना कोए चखाईआ। कलमा नाम दी करे मज़ाहमत, ते नाम कलमे नाल टकराईआ। किसे दी चले ना कोए स्याणप, बुद्धी करे लड़ाईआ। मन दी मनसा कायनात होवे ग़ुलामत, ग़ुलामी विच आपणा आप पवाईआ। मुहम्मदा ओस नूं कहिंदे ख़ुदा दी क्यामत, जो सब दी ख़ुदी दए मिटाईआ। गुर अवतार पैगग्बर लख चुरासी जीव जंत सारी सृष्टी धरती असमान मेरी आरज़ी इक दूजे कोल अमानत, ते ज़मीन आसमान साथी किसे दा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद किहा क्यामत विच होवे की हशर, हाशम दे जणाईआ। परवरदिगार ने पैगग्बरां आपणी धार विच इक नुक्ता ला के किहा कसर, कसर इशारीए नाल सारे दिते उडाईआ। जेहड़े तुसीं मेरे सहारे मातलोक विच तत जीवन कर के आए बसर, बिस्तरिआं उत्ते आसण लाईआ। रंग रलीआं माण के करदे आए जशन, ते मातलोक गुर अवतार पैगग्बर अख्वाईआ। मानव मेरे ते तुसीं चलाया आपणा मिशन, मिशनरी मेरा नाम बणाईआ। सच पुच्छो गुर अवतार पैगग्बरो मैं आपणे नाम विच्चों मज़हबां दा थोड़्हा जिहा तुहानूं दिता कमिशन, असल हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैं इक ते पूजा होवे ब्रह्म शिव विष्न, जेहड़े चरणां थल्ले रगड़ रगड़ के रगड़यां विच रखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो तुहानूं मैं मनुशां नूं इक दूजे वल्लों घल्लया खिच्चण, साथी आपणे आपणे बणाईआ। जितने मेरे नाम ते उतनी बाज़ी तिलकण, पैर सम्भल ना कोए टिकाईआ। वेखो जिन्ने मुरीद ते जिन्ने सिख सारे तरसण, प्रभ दा दर्शन कोए ना पाईआ। जिन्हां नूं इष्ट आपणा देवां उन्हां दी मेटां भटकण, एह जुग जुग दी रीती चली आईआ। भगत भगवान विच कोई पा नहीं सकदा अटकण, किसे दी चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पैगग्बरो जदों वेखो मैं तुसां दी पैज आवां रखण, निरगुण तों सरगुण आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बरो मेरे भगतां दी तुसां गाई बाणी, सिफ्तां विच सालाहीआ। किसे अवतार पैगग्बर गुरु दा सिख बणया नहीं उन्हां दा सानी, भगतां नाल मिल के मेरा दरस कोए ना पाईआ। किसे ने राम किसे ने कृष्ण किसे ने ईसा मूसा मुहम्मद किसे ने नानक दी पढ़ लई बाणी, रसना जिह्वा गा के आपणा झट लँघाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो भगतां नूं देवां पद निरबाणी, दर ठांडा इक वखाईआ। जिथ्थे जोत नूर नुरानी, तत्तां वाला नज़र
❋
❋
कोए ना आईआ। जे तुसीं आप वड़ गए गोर ते मसाणी, तन वजूद तजाईआ। की करनगे तुहाडे प्राणी, जिन्हां दा प्राणपत नज़र किसे ना आईआ। तुहाथों मैं निक्कीआं निक्कीआं बातां ते छोटी छोटी कहाणी, कहावत ग्रन्थां वाली बणाईआ। किसे नूं पैसा किसे नूं टका किसे नूं दे के दवानी, मातलोक दिता परचाईआ। कदी अंदर ते कदी बाहर दे के झलक नुरानी, ख़लक विच दिता वड्याईआ। फिर हुक्म दी लै क़ुरबानी, करबलियां विच भवाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो सच दस्सो मेरा केहड़ा रूप ते केहड़ी जवानी, किस सिँघासण सोभा पाईआ। तुहाडे वास्ते मेरा सचखण्ड वड्डा महानी, मेरे वास्ते मेरे चरणां दी धूढ़ छार नज़री आईआ। तुहाडे वास्ते मेरा नाम मेरा कलमा वड्डी उच्ची मंज़ल रुहानी, मेरे वास्ते मेरा छोटा जिहा शब्द सुत तुहानूं गल्लां रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्यामत दा सिर्फ़ दस्सया नाम क्यामत, क्यामत दी समझ किसे ना आईआ।
२६ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल
सदी चौधवीं कहे मिल्या धुर दा अमाम, मेरी मनसा पूर कराईआ। चौदां तबक सांभ इंतज़ाम, हज़रत मुहम्मद दिता जणाईआ। तेरी सेवा पूरी होवे काम, कामना अवर रहे ना राईआ। तारा चन्द वेख निशान, निशाना ज़िमीं असमान समझाईआ। मैं निउँ निउँ करां सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मैं रहिणा बण के ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर देणा कटाईआ। किसे दा झलणा नहीं अहसान, अहसानमंद ना कोए बणाईआ। मेरा मालक ख़ालक परवरदिगार इक भगवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा सति धर्म निशान, सचखण्ड साचे रिहा झुलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरी कीती आप पहचान, बेपहचान ल्या मिलाईआ। मैं वेख के होई हैरान, हैरानी मेरे अंदर छाईआ। चार जुग दे विछड़े सन्त सुहेले जन भगत सूफ़ी फ़कीर इक्ठे कीते आण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखी भगतां धार, धरनी धरत धवल वज्जी वधाईआ। जिन्हां दे अंदर इक प्रभू दा प्यार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस दी सिफ्त करदे गए गुरु अवतार, पैगग्बर ढोले गाईआ। उह साहिब सच्ची सरकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं कुल्ल कहिंदे कल्की अवतार, अमाम अमामां वेस वटाईआ। सो खेल करे अपार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतो तुहाथों जावां बलिहार, सदके वारी घोल घुमाईआ। तुसीं पन्ध आए
❋
❋
मार, चल के चाँईं चाँईंआ। मैं तुहाडी ख़िदमतग़ार, ख़ुदी तक्ब्बर डेरा ढाहीआ। चुरासी विच्चों थोड़यां उत्ते आया एतबार, जो परवरदिगार सीस निवाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ छड्डे गुरुदुआर, ग्रन्थ शास्त्र रंग ना कोए रंगाईआ। एका मन्न सच्ची सरकार, सीस जगदीश रहे निवाईआ। मैं वेख के खिड़ी गुलज़ार, साची महक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, । सदी चौधवीं कहे मेरे मन आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं विच जणाईआ। जन भगतो तुहाडा रहे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा मेल होया नाल ओस जल्वागर नूर नुरानी, जो निरवैर निराकार अख्वाईआ। अज्ज सारे बणयों इक दे सवाली, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। पिच्छे चुरासी भोग लई बाहली, चारे खाणी फेरा पाईआ। कलयुग तेरी मंज़ल लैणी इक रुहानी, दूजा राह ना कोए तकाईआ। जे प्रभ मंनिउँ ते मेला करना उपर ज़िमीं असमानी, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। तेरा भगत देवे ना कोए क़ुरबानी, सीस तन ना कोए कटाईआ। जिस ने तेरा रसना जिह्वा जपया नाम ज़बानी, ज़ेर ज़बर दिती मिटाईआ। उहदी मंज़ल करीं आसानी, एह धुर दी मँग मँगाईआ। तूं दिलबर मेरा जानी, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। एह दुनियां दिसदी फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। हरि संगत वेखी मस्तानी, अन्त कल आपणी कार कमाईआ। राह तकदे दो जहानी, चौदां तबक नैण शरमाईआ। जन भगतो अज्ज तुसीं मेरे प्यार दी खाइओ महिमानी, दूजी हरस ना कोए वधाईआ। अग्गे तों सब दा होणा इक्को बानी, मालक शहिनशाहीआ। एह हुक्म होया ऐलानी, दाअवे नाल सुणाईआ। झगड़ा मुकाउणा चारे खाणी, चारे बाणी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आ गई भगतो तुहाडे दर, आपणा दर्द देणा सुणाईआ। चौदां सदीआं दा छड्डया झेड़ा घर, बेगाना कर के आई तजाईआ। पैगग्बरां दा लाह के डर, पासा ल्या बदलाईआ। इक्को मिलणा धुर दे हरि, जो हरि मन्दिर सोभा पाईआ। जेहड़ा ना जन्में ना जाए मर, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जो चाहे सो करनी दा करता लए कर, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सब तों सोहणा सुहावणा देवां दर, प्रेम नाल समझाईआ। जन भगतो अज्ज दी रात ज़रा उन्नीदरी ल्यो जर, ज़रा ज़रा सब दा दुखड़ा दयां गवाईआ। सब दे अंदर जावां वड़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। इक्को वार ते इक्को वक्त सब नूं नहौंणा धुर दे सर, जगत सरोवर दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं विच जणाईआ। सब दा बन्न्हणा बेड़ा, बनी नौअ दा बेड़ा डुबाईआ। वसणा इक्को खेड़ा, जो पुरख अकाल सुहाईआ। जुग चौकड़ी तुसीं करदे रहे जेरा, हौसला हिम्मत नाल बणाईआ। कवण वेले
❋
❋
प्रभ करे मेहरा, मेहर नज़र नाल तराईआ। सो आ गया नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों वेला, वक्त आपणा नाल मिलाईआ। इक्को रंग रंगणा गुरु चेला, चेला गुर भेव रहे ना राईआ। जन भगतो एह तुहाडा नहीं दो जहान दा मेला, लख चुरासी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो छेती खाइओ फुलके, फुल फुल ख़ुशी मनाईआ। मैं चौदां तबकां आई रुल के, भज्जी वाहो दाहीआ। दो जहानां आई सुण के, अणडिट्ठड़ी आवाज़ सुणाईआ। जो भगत सुहेले पूरे तोल तुल गए, जगत तराज़ू तक्कड़ डेरा ढाहीआ। ओह प्यारे हो गए ओस प्रभू दी कुल दे, जो कुल मालक धुरदरगाहीआ। तुहाडे लहिणे देणे सुल्हकुल दे, साहिब सुल्तान झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ।