पुस्तकालयभाग २१

२६ पोह शहिनशाही सम्मत ४ इश्नान करन समें

चौकी कहे मैं लक्कड़ी चन्नण, चन्न वेखां धुर दा माहीआ। जिस दा हुक्म आई मन्नण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। धर्म दा बेड़ा आई बन्न्हण, साची सेव कमाईआ। चार वरनां प्रीती आई रखण, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। सन्त सुहेले वेखण आई सज्जण, हरिजन दीन दुनी फोल फुलाईआ। चरण धूढ़ करन आई मजन, दुरमति मैल धवाईआ। पंज प्यारे सेवा करन पाणी पावण उपर बदन, बदला गोबिन्द दए चुकाईआ। पुरख अकाल आई सद्दण, दीन दयाल राह तकाईआ। जिस दे भगत सुहेले दीपक जगण, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ । त्रैगुण बुझे अगन, नाता तत गवाईआ। सोहणा सदी चौधवीं लग्गे सगन, अन्त अख़ीर वज्जे वधाईआ। हक़ प्रीती विच होवे मग्न, सुरती अन्तर निरंतर बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा तोले वज़न, ब्रह्मण्ड खण्ड नाम कंडे आप तुलाईआ।

सदी चौधवीं कहे मेरा सजदा, अमाम धुर दे सीस निवाईआ। मुहम्मद जिस दा बणया बरदा, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। मालक वेख्या चौदां तबक घर दा, चौदस चन्द नूर रुशनाईआ। दरगाह साची सरनी वेख्या परदा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अन्तिम परवरदिगार सांझे यार राह तकदा, तरफ़ दोतरफ़ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद धुर दे यारा, यामुबीन दयां दृढ़ाईआ। अलाही नूर

❋

❋

तेरा चमत्कारा, जोती डगमगाईआ। अन्तिम तेरा आया किनारा, नईआ डोले थाउँ थाईंआ। करे खेल धुर दा हरि सांझा यारा, परवरदिगार बेपरवाहीआ। जेहड़ा कलमा दिन्दा रिहा अगम्म अपारा, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। सो अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार होवण लग्गा ज़ाहरा, पर्दा पर्दानशीं आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद पंजां प्यारयां ल्यांदा गुड़, मिट्ठत नाल वड्याईआ। तेरी मेरी लग्गी प्रीती तुड़, अन्तिम दिती निभाईआ। हुण प्रभ दे नाल नाता रिहा जुड़, पिछला लेख मुकाईआ। धुर दे कलमे दिती सुर, मेरी समझ दिती बदलाईआ। जो गोबिन्द कहि के गया अनन्दपुर, धुर फ़रमाना चारों कुण्ट सुणाईआ। अन्त अख़ीर सब दा चिराग़ होणा गुल, गुलशन मात ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी चौथे जुग दे नाल टक्कर, टाकरा आप जणाईआ। वेखे साध फ़कीर फ़क्कर, जो फ़िकरे धुर दे गाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला शब्दी धार भगतां गिर्द मारे तिन्न चक्र, त्रैलोक चरणां हेठ दबाईआ। मैं वेख्या चार जुग दा सफ़ा उलटा के पत्र पत्र, अक्खर अक्खर खोज खुजाईआ। मेरे नेत्र वहांदे अथ्थर, नैण रहे कुरलाईआ। मैं चौदां तबकां वेख्या सथ्थर, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। अन्त बेअरथ जाण लग्गा मेरा यतन, यथार्थ खेल ना कोए वखाईआ। साचा दिसे ना कोए हीरा रतन, अणमुल नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखां चौदां पत्थर, जिन्हां दा लेखा ना कोए समझाईआ। अन्त लहिणा दिसे अकथण, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी ज़ानज़ू नवा, बहरे हका कबू तामीले ख़ुदा, स्कूले तहि दिल ज़ाहरे नवा आसीन कुज़ू ज़बूतो ज़वा, रसूले मुहम्मद मदीने मुहद्दल मुहम्मदे नज़हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं जोबनवन्ती, नूर नुरानी नज़री आईआ। मैं छड्ड दिते मुल्ला शेख़ मुसायक नाता तोड़िआ पंडती, अक्खरां वाली छड्डां पढ़ाईआ। मैं प्रभ दे दर दी हो गई मँगती, झोली इक्को अग्गे डाहीआ। गढ़ टुट्ट गया हउमे हंगती, हँ ब्रह्म रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नूर नुरानी, सूरबीर अख्वाईआ। मेरी मस्ती मस्त जवानी, सोभावन्त सुहाईआ। हुण तक्कां नूर नुरानी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जेहड़ा कदे ना होवे फ़ानी, मढ़ी गोर ना डेरा लाईआ। जिस नूं कहिंदे मालक असमानी, दरगाह साची सोभा पाईआ। मेरी मुहब्बत ओस दे नाल पुराणी, जुग चौकड़ी ना कोए समझाईआ। जिस दे विच शरअ नहीं कोई बेगानी, मज़हबां वंड ना कोए वंडाईआ। सद वस्से आलमे जावदानी, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे महबूब, तेरा राह तकाईआ। तूं वाली अर्श अरूज, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तेरी मंज़ल हक़ मक़सूद, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं जिधर तक्कां ओधर मौजूद, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर रखीं महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा भेव अगम्मा गूझ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान कहिण कुछ ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरी वंञण वाले हदूद, मज़हबां वाला बंधन पाईआ। मानव दी मानव नाल कराउँदे दूज, एका रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरी आस रखाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं मस्त दीवानी, तेरे रंग समाईआ। मेरा तत वजूद नहीं जिस्मानी, कलमा ढोला ना कोए गाईआ। मेरी मंज़ल नहीं रुहानी, जगत रजवाड़यां वंड वंडाईआ। मेरे कोल शरअ दी नहीं प्रधानी, ज़ंजीरां बंधन पाईआ। मैं जगत दी नहीं महाराणी, सिँघासणां उत्ते डेरा लाईआ। मैं आत्मा जीव नहीं प्रानी, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। मैं तेरा नूर ज़हूर तूं मेरा शाह सुल्तानी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जद वज्जे तेरे नाम शब्द दी कानी, कलमा महबूब मेरे अंदरों देणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे ज़ाना मज़ुल मुज़रे ज़वा तोहफ़े तशदद मकज़े नवा, ज़ूते ज़ामन मूसे मदा, ईसे जलल्ल नूरे ख़ुदा, ख़ाकी बन्दा तौहीने ज़हा, ज़मीं असमां क़दमे रवा, मेरी दुआ मेरे महबूब रुशना, तूं शहिनशाह वाली दो जहां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आ गई धुरदरगाही, मेरे महबूब दिती वड्याईआ। मुहम्मद दी बदल जाणी शाही, तोबा तोबा मेरी दुहाईआ। मैं चौदां तबक दी बण गई राही, मंज़ल मंज़ल भज्जी वाहो दाहीआ। किसे नूं डर नहीं ख़ुदा दी ख़ुदाई, ख़ुद मालक दीन दुनी नज़री आईआ। मैं कायनात अंदर पई वेखी दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी कर के सारे रहे कुरलाईआ। जां तक्कया बिना भगतां तों प्रभ दे नालों सब दे नालों सब दी होई जुदाई, साचा संग ना कोए निभाईआ। मैं लड़दे वेखे मुलां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर भाई भाई, साचा संग ना कोई निभाईआ। हज़रत मुहम्मद दी सुक्क गई क़लम नालों स्याही, तकरीर तहिरीर ना कोए बणाईआ। इक दूजे नाल होण लग्गी जुदाई, जुज़ वखरे वखरे हिस्से दिते वखाईआ। मैनूं याद आ गई गोबिन्द ने बूटा पुटया काही, जड़्ह उम्मत गया उखड़ाईआ। मैं वास्ता पावां तेरा नाम दुहाई, बहुड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मेरे ख़ुदा बेपरवाह लाशरीक लामहिदूद, तेरी कवण हदूद, तेरा उच्च मुनार महिराब शाहनवाब शहिनशाह इक अख्वाईआ। पैगग्बर तैनूं करन आदाब, सजदयां विच लभ्भण पुन्न सुआब, तूं पैगग्बरां देवें ख़ताब,

❋

❋

ख़ता सब दे विच रखाईआ। तेरी लिख जाण अक्खरां वाली किताब, हिस्सयां वाले बाब सिफ्तां नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे अन्त मुहम्मद आ जा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। वेख ला उम्मत वाले झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। उजड़न लग्गे खेड़े, मेरी ख़ुद ख़ुदा दे अग्गे दुहाईआ। हक़ हक़ीक़त कवण नबेड़े, पर्दा दए उठाईआ। एका ओस प्रभू नूं भुल्ल गए बथेरे, मिलणवाला नज़र कोए ना आईआ। कोटां गुरु अणगिणत हो गए चेरे, शब्द गुरु समझ किसे ना पाईआ। सच चढ़ावे कोई ना बेड़े, नूह दी नईआ डोले थाउँ थाईंआ। मैं चारों कुण्ट मारे फेरे, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण भज्जी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरी अन्त अख़ीर आवाज़ यामुबीन अल्ला तज़गुले आजज़े बोलो कुले मसलसल ज़ीवेजज़ा तेरी रज़ा, तेरी बांग तेरी दुआ, मेरे ख़ुदा ख़ुद मालक तेरी इक वड्याईआ। पीर पैगग्बर तेरे उत्तों हुंदे गए फ़िदा, फ़ैसला तेरे हथ्थ रखाईआ। अन्त अख़ीर लोकमात मार निगाह, बिना नैण अक्ख उठाईआ। मार्ग रहिणा कोए ना सिध्धा, औझड़ राह दिसे लोकाईआ। तेरा मम्बरे मनारा डिग्गा, अम्बर रिहा कुरलाईआ। सूफ़ीआं मिले कोई ना जगह, जहालत विच दुहाईआ। मुलां शेख़ां अंदर दी विगड़ गई तबअ, तबीअत ठीक करन वाला तबीब नज़र कोए ना आईआ। मेरे अंदर हो गई चिन्ता, दु:ख रिहा सताईआ। मैं प्रभ दे अग्गे कढ्ढां मिन्नता, रो रो दयां दुहाईआ। प्रभू सदी चौधवीं मेरे परवरदिगार कायनात सारी करे इल्लतां, धुर दे इल्म दी समझ किसे ना पाईआ। माण वड्याई चौहन्दे खिलता, आबरू जगत वाली समझाईआ। मैं फिर फिर वेख्या घर घर डेरा लग्गा निन्दकां, सूफ़ी सन्त फ़कीर अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। झगड़ा वेख्या तत वजूद सरीर पंज तत पिंड का, दीनां मज़हबां विच दुहाईआ। पता नहीं की हाल होणा एह भारत वासी हिन्द का, हिन्दसा तेरे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मुहम्मद कहे मेरा अन्त अख़ीरी रस्ता, रहिबर हो के दयां जणाईआ। बज्झण वाला बस्ता, तीस बत्तीस ना वंड वंडाईआ। मैं वेख्या मेरा ख़ुदा छड्ड के अर्शां, फ़र्शां उत्ते डेरा लाईआ। मुहम्मद दीआं पूरीआं करन आया शर्तां, भविख्त गुर अवतारां दा नाल मिलाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्दा, बलधारी जलवा नूर करे रुशनाईआ। एह खेल मेरे हरि दा, जो हर हिरदे रिहा समाईआ। जिस कोलों आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बर रिहा डरदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नाम कलमे रिहा पढ़दा, वेदां शास्त्रां पुराण अञ्जीलां करे लिखाईआ। जां तक्कया गुर अवतार पैगग्बर सारा वेख्या मरदा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल नरायण नर दा, जिस नानक

❋

❋

गोबिन्द दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मुज़लज़द वज़ीदे नवल, ज़ग़ुसे ज़गे ज़ीना दुआ, मेरे दिल रुबा, सारी कायनात दुनियां होई बेवफ़ा, आपणी हक़ीक़त दा लाशरीक बदल दे सफ़ा धुरदरगाहीआ। बिना अक्खरां तों हिन्दसिआं तों सब दे उपर ला दे आपणी दफ़ा, जिस दी तरमीम ना कोए कराईआ। मेरी दुहाई दरोही ख़ुदा दी, ख़ुदा दे नबी दी, दरोही चौंह यारां दी, दरोही हज़रत पीर दस्तगीर दी, दरोही जीव लोचअल नेक कमच खेल दी, सौंह ख़ुदा ते ख़ुदा दे नबी दी, नबी रसूलां पई दुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की जाणा पैगग्बरां वाली गद्दी नूं, गदागर वेखी लोकाईआ। मैं इक्को जाणदी पुरख अकाल दी जोत रब्बी नूं, जो हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खेल सच दा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे कानूसे कवां ज़नूसे मर्दां मनहूसे सवां चौदां तबकां दुआ सिर क़दमां निवा वेखां अरबां दा राह मुहब्बते नज़ाअ सुहबते ख़ुदा जाज़ीने अदा मदीने रुदा मक्के कुदा सूखो सुबा चार यारी मुबा, नबीओ नवा सदीओ ग़ज़ा वहिनज़े नमिल ज़कूने ज़लिल शावीदे सबो मोज़ीदे नमो कुन कुज़ीदे ख़मो, ख़ानाए ख़ुदा मेरी दुआ, दर तेरे अलख जगाईआ। रसूले रज़ल्ल, कज़ूले कमन, माज़ूले चल्लिल, पोजिसता अलिल्ल, नविस्ता खलिल, दोगीना गुदम, मुहम्मदे ज़गुम, ज़ाहरे ज़मम्म, शाहे कमन, मेरे महन माही नूर ज़हूर तेरी रुशनाईआ। आसा वज़ू, कासा कज़ू, भरवासाए रूह, मुतलाशे हू, खुलासाए नूह, जुबली ज़ासाए अबू, तेरा नाम तूंही तूं नज़री आईआ। मुहम्मद कहे मैं वारी सदका, सद सद घोल घुमाईआ। राह तक्कां पुराणा कद का, क़दीम दा वेख वखाईआ। खेल वेखणा पुरख समरथ दा, जो दाता धुरदरगाहीआ। जुग जुग पैज जो भगतां रखदा, सूफ़ीआं होए सहाईआ। प्रकाश देवे निज नेत्र अक्ख दा, लोचण नैण खुल्हाईआ। लहिणा चुकाए करोड़ी लख दा, ख़ाकी ख़ाक नाल उडाईआ। भेव खुल्हाए हक़ीक़त हक़ दा, पर्दा दूई गवाईआ। मैनूं ऐं जापदा हुण वेला आ गया शक्क दा, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। कलयुग कूड़ा फिरे टप्पदा, घर घर आपणा बल प्रगटाईआ। माया रूप धरया सप्प दा, नागनी डंगे चाँईं चाँईंआ। हिरदिउँ मेरे ख़ुदा नूं प्रभू परमात्मा नूं कोई नहीं जपदा, रोम रोम ना कोए समाईआ। नज़ारा तक्क लओ मेरे ख़ाली हथ्थ दा, मुहम्मद कूक के रिहा सुणाईआ। एह झूठा खेल संसार जग दा, अन्त नज़र कोए ना आईआ। अवतार गुरु पैगग्बर वेखो खपदा, जो जम्मया सो मर जाईआ। चार कुण्ट अगनी भठयारा वेखो तपदा, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी धार समझाईआ। मुहम्मद कहे मेरा दे दयो उनाभी रंग दा दुपट्टा, मैं पिछली मँग मँगाईआ। मेरा चौदां सदीआं दा पूरा होण लग्गा पट्टा, पटने वाला शहादत

❋

❋

रिहा भुगताईआ। मेरा अल्ला हू अकबर दा पूरा होण लग्गा टप्पा, टीका टिप्पणी रहिण कोए ना पाईआ। प्रकाश होणा इक्को पप्पा, पारब्रह्म चारों कुण्ट नज़री आईआ। जेहड़ा उम्मत मज़हब कौम उपर पाया शरअ दा छप्पा, उह छुपण वाला सुर्या ग़रूब हुंदा नज़री आईआ। मेरे कोल नहीं कुछ खप्पा, मैं बचन सुणावां हक़ा, मेरा मुरीद धर्म दी सूई विच दी लध्घया नहीं कोई नक्का, नानक बग़दाद विच बोल के गया सुणाईआ। मैं जिधर तक्कां उधर उडदा घट्टा, मिट्टी ख़ाक रुलाईआ। फ़कीर फ़कीरां नूं करदे ठट्ठा, मुल्ला मुल्ला नाल लड़ाईआ। मैं समझया एदूं चंगा यराना नाल जट्टा, जिस दा भेत ना कोए समझाईआ। जिस दीन दुनी दा मेटणा रट्टा, किसे नूं खाण नहीं देणा कट्टा वच्छा, गाँ सूर खाण वाला रहिण कोए ना पाईआ। मुहम्मद कहे मेरी दुहाई मेरया अब्बा, मैं चलां उपर पब्बां, तूं तबीअत बदल दे सॅभा, कोई रहे ना मात हल्काईआ। मैनूं सुक्का टुक्कर मिलणा अध्धा, दो तिन्न दिन दा नज़री आईआ। असीं सुण ल्या अर्शां तों उत्ते वजदा डग्गा, डुगडुगी दए दुहाईआ। जिस तार दिते पशू पंछी चोपाए कग्गा, कागों हँस बणाईआ। जां मैं हथ्थ मारया मज़हब दा कोई नहीं दिस्सया तग्गा, मौली तन्द ना कोए रखाईआ। मेरे पीड़ होई हड्डा, दु:ख दिता सताईआ। सोच्चया समझया जाणया बुज्झया किस तर्हां उम्मत नूं सुन्नत वाली नूं क़बरां विच्चों कढ्ढां, मक़बरे देण दुहाईआ। मेरा कोई ना दिस्सया सज्जण मीत मुरारा सका, सारे नाते गए तुड़ाईआ। मैं फेर चुक्क लईआं असमान तों ज़िमीं वल्ल अक्खां, बिन अक्खां वेख वखाईआ । जिन्हां नूं कहिंदा सां अल्ला दीआं रखां, उन्हां नूं रखण कोए ना पाईआ। मैं जिधर जावां मैनूं ओधर वजदीआं सट्टां, ठोकरां नाल सारे रहे ठुकराईआ। फेर मैं कदी ओधर कदी एधर चौदां तबकां नठ्ठां, दुहाई मेरी ख़ुदाई ख़ुद मालक नज़र किसे ना आईआ। ओ सदी चौधवीं, जा के प्रभू दे प्यारयां दे आ सद्दा, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। जिन्हां दे मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक वसदा उपर शाह रगा, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। उन्हां नूं मेरे महबूब दा मेरा साचा दे दे सद्दा, छड्ड दे दीन मज़हब दीआं हद्दां, सब दा ख़ाली वेखो डब्बा, डौरु सारे रहे वजाईआ। मैं वेख्या मुकामे हक़ दरगाह साची सचखण्ड दुआरे किसे नूं मिलदी नहीं जगह, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। उह पैगग्बर काहदा ओह पीर काहदा ओह प्यो काहदा ओह पुत काहदा जिस दा धर्म दा ना वधे अग्गा, सच विच सुच ना कोए समाईआ। हज़रत मुहम्मद कहे मैनूं तुरे जांदे नूं सट्ट लग्गी लत्त सज्जा, मेरी टंग दिती तुड़ाईआ। मेरे दर्द होण लग्गी हड्डा, पसलीआं नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ । सदी चौधवीं कहे मैं वेखे भगत चढ़दे उपर राकी, दुलदुलां उपर आसण लाईआ। दरगाह दी खुल्ही वेखी ताकी, तकवा इक जणाईआ। जेहड़ी पैगग्बरां दी पिट्ठ

❋

❋

ते काली लग्गी रही टाकी, मज़हबां दा धब्बा दिता लाहीआ। ओह गोबिन्द दी अज्ज सद्द लई पाथी, जिस नाल अंगीठा गया तपाईआ। जन भगतां दी पवित्र होणी काया काची, कंचन गढ़ सुहाईआ। गुरमुखो तुहाडे प्यार दी लेखे लग्ग जाए इक इक्क इलाची, लाची जेहड़ा प्रशाद राम वशिष्ट नूं गया वरताईआ। एह बिन बन्दगी तों बाहर दी भाजी, तुहानूं माला मणक्यां तों लैणा छुडाईआ। तुहाडे शरीर वाली उबलण नहीं देणी हांडी, हांडीआं दा लेखा दिता वखाईआ। सदी चौधवीं कहे सब नालों वडा गुण उहदा जेहड़ा मेरे पिच्छे फेरे कांडी, हथ्थां दी करे सफ़ाईआ। मेरी तोबा मेरी दुहाई वेख्यो कोई गाँ ना खाइओ ढांडी, कट्टा वच्छा खाण वाला दरगाह पुज्जण कोए ना पाईआ। मेरी बड़ी ख़ुशी मैं भगत दुआरे आ गई सुखी सांदी, सुक्खणा सुक्खदयां तेरां सौ अठासी साल दिते लँघाईआ। मैं कदे किसे तीर्थ नहीं नहांदी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणा पैर ना कदे लगाईआ। मैं कोई पंडत नहीं जगत वाली पाँधी, मैं कोई दीनां मज़हबां दी नहीं बांदी, मैं कोई गुर अवतार पैगग्बरां तों भुल्ल नहीं बख्शांदी, मैं जद चाहवां परवरदिगार सांझे यार दे राह नूं बिन अक्खां तों जांदी, जगत अक्खां नज़र कदे ना आईआ। मुहम्मद दी ख़ाहिश ते मेरी गुत दी परांदी, ते गौतम दी धार लेखा देणा मुकाईआ। दुर्गा दी चांदी ते जगत माया दी आंधी, जेहड़ी सारे साधां ते सन्तां नूं खांदी, भजन बन्दगी वाल्यां दा बेड़ा दए डुबाईआ। मैं इक मालक दे सोहणे गीत गांदी, गा गा शुकर मनाईआ। जन भगतां वेख के मेरी अक्ख शरमांदी, क्यों मैं पैगग्बरां दी साथण, ओह प्रभ दा ढोला वाचण, मिल के साहिब नूं आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर किसे दा बणया नहीं साथण, भगतां दा भगवान सदा नज़री आईआ। मैं एधर एधर एधर एधर चारों कुण्ट आई आखण, आख़र दयां जणाईआ। मैं सचखण्ड दी वासण, दरगाह साची सोभा पाईआ। जन भगतो तुहानूं दवावां ओह आसण, जिथ्थे पुरख अबिनाशण सोभा पाईआ। तुहानूं पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आकाशां पातालां ज़िमीं असमानां मढ़ी गोरां विच कदे ना देवे गुआचण, चुरासी विच्चों कढ्ढके प्रभ दी गोद बहाईआ। तुहानूं पता नहीं, तुहानूं गुर अवतार पैगग्बर गए छड्ड के, लोकमात विच्चों गए लद के, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कद के, क़दीम दे विछड़यां ना कोए मिलाईआ। अज्ज मौका दर्शन कर लओ रज्ज के, दह दिशा होए रुशनाईआ। तुहाडी मन कल्पणा जावां बध्ध के, अंदरों करां सफ़ाईआ। पिछली कीती जावां रद्द के, कुकर्मां दा डेरा ढाहीआ। तुहाडे अंदर आत्मा परमात्मा जावां रख के, प्रतख हो के नज़री आईआ। एह बचन धुरदरगाही सच दे, सच नाल वड्याईआ। मूरखां नूं नहीं पचदे, गुरमुख ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे वी लेख जांदे वध्धदे, तुहानूं वेख के चलां चाँईं चाँईंआ। सारे आपणा सीना वेखो तग के, तुहाडे अंदर केहड़ा डेरा लाईआ। तुहाडा

❋

❋

धर्म दा निशाना जाणा गड्ड के, गड्डे वाल्यां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच बख्शणहार सरनाईआ । सदी चौधवीं कहे मैनूं डागां सोटे दिस पए बरछे, बौहड़ी बौहड़ी मेरी दुहाईआ। मेरे कोल नहीं रैह गए खरचे, खच्चरां वाले व्यपारी मुहम्मद दे गए तजाईआ। हुण जगत वाले रहिणे चर्चे, चर्चां वाले सारे कुरलाईआ । सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं वेखण चली कर्म कांड दे परचे, प्राचीन दा पर्दा दयां उठाईआ। तुसीं बणे रिहो इक प्रभू दे बरदे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण धार जोत निरँकार तुहाडे अंदर जाए वड़ के, घर घर आपणा फेरा पाईआ। गुरमुखो तुसीं शब्द पंज पढ़ के, फिर ख़ुशी लैणी मनाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चली हां कोल आपणे वर दे, जो पीआ प्रीतम इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मेरी सलाम, सलामालेकम नाल मिलाईआ। मेरा तक्को अगम्मी अमाम, जो अमन देवे ख़ुदाईआ। दीन मज़हब झगड़े मेटे तमाम, शरअ दए बदलाईआ। लेखा पूरा करे इस्लाम, इस्म आज़म इक दृढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को रंग रंगाए इन्सान, हैवान रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला सारे गाण, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। माया ममता मोह विकार जूठ झूठ दा मेटे निशान, निशाना धुर दा नाम समझाईआ। सब दा सांझा होवे पीण खाण, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां नाम कलमे दा देंदा रिहा दान, दाता दानी धुरदरगाहीआ। जिस दी हज़रत मुहम्मद मन्नी आन, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। ओह साहिब सतिगुर पुरख अकाल परवरदिगार नौजवान, पहलवानां नाल मिलाईआ। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबान, दो जहानां फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं कहे तुसीं उस दे महमान, जो मेहर नज़र उठाईआ। सब दी करन आया कल्याण, कलमा धुर दा इक जणाईआ। तुहानूं रखणा पए ना रोज़ा विच कोए रमज़ान, रमज़ आपणा नाम लगाईआ। सतिजुग भूमिका सोहे अस्थान, जो हरिजन डेरा लाईआ। वेख्यो कोई ना रिहो अंदरों बेईमान, बेवा रूप ना कोए वटाईआ । तुसीं प्रभू दा ख़ानदान, खत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना आईआ। इक ख़ुदा वाहिद दी गाॅड दी करो पहिचाण, जो बेपहिचाण नूर अलाहीआ। जिस दी गुर अवतार पैगग्बरां उपर धर्म दी कमान, हुक्मरान इक अख्वाईआ। अल्ला राम वाहिगुरु ओसे दा ढोला गाण, ओसे दी सिफ्त सालाहीआ। सो खेल करे भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिन कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ मेटणा निशान, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। सच पुच्छो दो जहानां दी लाउण आया मीज़ान, चार जुग दा लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे भगतो वेखो पा आई बुरका, बुरिआं तों मुख छुपाईआ। मैं फेरा मारना विच तुरकां, तुरत आपणा पन्ध मुकाईआ। सब नूं याद कराउणा शब्द गोबिन्द इक गुर का, जो पुरख अकाल दस्स के गया सब दा पिता माईआ। नानक ने किहा जाप कराउणा इक्को तुक दा, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जिथ्थे पैगग्बरां गुरुआं अवतारां दा पैंडा मुकदा, मंज़ल अग्गे ना कोए वखाईआ। ओह सचखण्ड दुआरा भगत राह विच कोए ना रुकदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तुहाडा लहिणा देणा पूरा कराया माता वाली कुख दा, जननी लेखे पाईआ। हुण वेख्यो की वेला जगत जहान ढुकदा, तुहाडे ढोले चार जुग दे प्रभ आपणे नाल मिलाईआ। शेर हो शब्द गुरु दो जहानां बुकदा, बुकल विच्चों सारे लए कढ्ढाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड सत्त दीप ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाश पातालां गगन गगनंतर आपे पुछदा, भज्जे चाँईं चाँईंआ। हुण वेला नहीं रहिणा चुप दा, परछावां ढलदा वेखो धुप्प दा, जगत अन्धेरा मेटणा घुप्प दा, नाता जुड़ना पुरख अकाल गोबिन्द सुत दा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। ओहो उम्मत दा बूटा जाणा सुक्कदा, अगला साल होणा बड़ा दु:ख दा, दुखी रोवण मार मार धाईआ। बेगुनाहां कलयुग वेखो कुट्टदा, ग़रीब निमाणा भुक्खा टुक्क दा, पेट भर ना कोए रजाईआ। मैं दुनियां वेखी सृष्टी वेखी कायनात तक्की पुरख अकाल कोई नहीं झुकदा, गुर अवतार पैगग्बरां दे अग्गे वास्ते रहे पाईआ। एसे कर के किसे नूं वेला नहीं मिलदा सुख दा, साचा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं दे दयो सवा सेर पाणी, मैं आबेहयात वेख वखाईआ। मैं तक्कणी चारे खाणी, ख़ानाबदोश वेखां लोकाईआ । मैं पढ़नी चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी फोल फुलाईआ। मैं वेखणी धुर दी राणी, जो निर्मल नूर जोत रुशनाईआ। मैं वेखणी मुहम्मद दी ओह सवाणी, जिस नूं सुत्ती ना कोए उठाईआ। मैं तकणे जीव जंत प्राणी, जो लख चुरासी वंड वंडाईआ। सारे फिर फिर आई थक्की, जां तक्के, जन भगत सुहेले जेहड़े परम पुरख दे हाणी, आत्म परमात्म खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं आबेहयात दा देवां छिट्टा, जन भगतां शांत कराईआ। ओ गुरमुखो तुसीं तां लाउँदे मेरीआं इट्टां, मैं तुहानूं इट्टां पत्थरां तों लैणा छुडाईआ। तुहाडे बदले मैं जगत जहान पिट्टां, पिट्ट के दयां दुहाईआ। तुहाडे कोल धुर दी चिटां, जेहड़ा गोबिन्द माछूवाड़े गया समझाईआ। पुरख अकाल सब दा पिता, जणेंदी ओहो इक्को माईआ। गुरसिख ना वड्डा ते ना निक्का, सदा इक्को रंग रंगाईआ । मैनूं जापदा हुण बदल जाणा दीन दुनी दा सिक्का, सिक्कम दे उत्ते पैणी लड़ाईआ। मेरे कोल चार जुग दा चिठ्ठा, गुर अवतार पैगग्बर जिस दीआं पेशीनगोईआं गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखो भगतो बौहड़ी सारी दीन दुनियां नूं दे दिता पिच्छा, पिच्छे बैठा नज़र किसे ना आईआ। मैं जां वेख्या जन भगतां वल्ल इक्का, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दी करदा रच्छा, रच्छक हो के वेख वखाईआ। जग नेत्र दीन दुनी किसे ना दिसा, जन भगतो तुहाडे नाल पा के हिस्सा, लेखे लावे लहिणा देणा सवा गिट्ठा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस ने मानस जन्म दिता, उह तुहाडा पिता, सब नाल करे हिता, दर्शन देवे नित निता, अगला पिछला बदल देवे किस्सा, करे खेल इक अनडिट्ठा, सब ने भाणा मन्नणा मिट्ठा, मेहरवान महबूब आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची देवे सब नूं सिखा, सिख्या इक समझाईआ।

सदी चौधवीं कहे सुहञ्जणी रुती, रुतड़ी इक महकाईआ। मैं कट के आई बुत्ती, बुतख़ाने वेख वखाईआ। कायनात वेखी सुत्ती, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ओ मेरी फिरदी फिरदी दी घस गई जुत्ती, नंगे पैर बालू रेत छाल्यां दिते तपाईआ। मैं मुहम्मद नाल बड़ी हो गई दुखी, रोज़े रख के रही भुक्खी, बौहड़ी तेरां सौ अठासी साल दी हो गई बुढ्ढी, बुढापे विच लत्तों लंङी पैरां तों डुॅडी, मेरी समझ ना करे बुद्धि, मैं भज्जी चौंह जुगी, मेरी अन्तिम औध पुग्गी, मैनूं पता नहीं वदी सुदी, गुरमुखो मेरे सीर नहीं रिहा दुध्धी, उम्मत किस तर्हां झट लँघाईआ । जेहड़ी मार के ल्यांदी घुग्गी, एह मुहम्मद दी माँ दे कोलों सी उडी, ओह रो पई भुब्बी, घुग्गी हाए हाए कर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवणहार वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे किसे कोल डांगां किसे कोल तलवारां किसे फड़े बरछे, बरछिआं वाले रहे डराईआ। किड्डे किड्डे सूरबीर बहादर पठाण ख़ान जरगे, कुल्लयां वाले सोभा पाईआ। नी हाए मैं तक्कया तेरे दुआरे उत्ते ब्राह्मण पंडत मुल्ला शेख़ ग्रन्थी डाकू चोर बदमाश गुंडे टुंडे मुंडे गुंगे पुट्ठे सिध्धे सारे तर गए, तारनवाला इक्को नज़री आईआ। मेरे भाणे सारे मर गए, गुर अवतार पैगग्बर ना कोए सहाईआ। ओह मैं तक्कण चली ·षी मुनी, मैं चोरी अक्ख चुराईआ। मैं लभ्भण चल्ली सन्त जिन्हां दे अंदर नाम दी धुनी, धुन आत्मक राग सुणाईआ। मैं वेखण चली नौ खण्ड पृथ्मी दे गुणी, गुणवन्त वेख वखाईआ। मैं एधर मैं ओधर सृष्टी छाणी पुणी, वेखी थाउँ थाईंआ। सब दी चोटी गई मुंनी, बोदी वाला नज़र कोए ना आईआ। की हो गया कृष्ण ने ग़रक़ करा दिती अठारां खूणी, यादव वंश हो के पांडवां कौरवां कराई लड़ाईआ। हुण ते सृष्टी अग्गे नालों चाउणी ते दूणी, अणगिणत सोभा पाईआ। मैं वेख्या

❋

❋

एधर अल्ला एधर राम एधर वाहिगुरु एधर कृष्ण एथे ओम एथे तत सति एथे हरी ओम पढ़दे बाणी, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। वे गुरमुखो नी भैणों मैं अक्खों हो गई काणी, मैनूं नज़र कुछ ना आईआ। जे मैनूं मेरे पुरख अकाल दी दस्से कोई निशानी, निछावर आपणा आप कराईआ। जिस दे पिच्छे देणी ना पए कोए क़ुरबानी, रीत बकरीद ना कोए वखाईआ। जो आदि जुगादि दा दानी, भगत वछल इक्को नूर ख़ुदाईआ। उस दी जूह कदे नहीं हुंदी बेगानी, नित नवित्त आपणा वेस वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं काला पा ल्या सूसा, सोहणा रंग रंगाईआ। मैं चढ़ के वेखण लग्गी किथ्थे ईसा ते किथ्थे मूसा, मुसलसल आपणा डेरा लाईआ। कुझ मैं संदेस दे आवां जा के मूसा, रुस्तम आपणे लैणे उठाईआ। सब दा ठूठा करना मूधा, लुटिआ देणी रुढ़ाईआ। चौदां सदीआं दा मुहम्मद दा लग्गा अंगूठा, अग्गे मुनिआद ना कोए वधाईआ। दुनियां वाल्लयो जगत जहान झूठा, बिना भगत भगवान तों रहिण कोए ना पाईआ। एह कलयुग शैतान दा टूटा, सिर दीआं टोपीआं वाले सारे रिहा हिलाईआ। धर्म दा रहिण नहीं दिता कोई बूटा, बूटी पीण वल्यां दा निशाना ना कोए वखाईआ। जेहड़े विच मारदे झूटा, हुलारे विच लैण अंगड़ाईआ। मेरे वास्ते सदी चौधवीं कहे आ गया इक जरमनी दा जूता, जुत्तीआं सारयां दीआं दयां लुहाईआ। कोई साधू फ़कीर मल के आ गए भबूता, पंज भूत वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे वेख्यो किते भुल्ल ना जाइओ मेरा वेख के काला सूटा, चमक झूठी नज़री आईआ। जेहड़े आ गए बण जमदूता, राकश आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं वेख लैण दयो चोरी, ठग्गां चोरां खोज खुजाईआ। मैनूं वेख लैण दयो साध घोरी, जो अंदर वड़ के खोज खुजाईआ। मैनूं वेख लैण दयो दीनां मज़हबां दे मोहरी, जो वितकरे गए पाईआ। मैनूं वेख लैण दयो भगत भगवान दी जोड़ी, दोहां मिल के वज्जी वधाईआ। मैनूं वेख लैण दयो आपणी धार बांकी छोहरी, जेहड़ी शौहर इक हंढ्ढाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा नवीं नकोरी, जोबनवन्ती नज़री आईआ। जे उहदा दरस करो ते देवे दरस भोरी, भोरिआं विच्चों मैनूं लए उठाईआ। भगतो प्रभ दे हथ्थ फड़ा दयो डोरी, आपणा लेखा लओ मुकाईआ। तुहाडी इक्को वार गोबिन्द दे घर वंडी जाए लोड़्ही, लोहड़े करवाण कोए ना पाईआ। मालवे वाल्लयो याद रखणा तुहाडी मसाणां वाली फौहड़ी, गुरमुख दा मसाण फेर फोलण कोए ना जाईआ। किथे मुहम्मद दा चकोरी, चकोर दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। वाह मेरे मुहम्मद दिआ चकोरा, सोहणा नज़री आईआ। एह किड्डा पैणा लोहड़ा, लोहड़े पैणा गया आईआ। उम्मत दे ढिढ्ढ

❋

❋

विच पैणा मरोड़ा, तुरकी विच पए दुहाईआ। सज्जणां मित्रां दा होणा विछोड़ा, विछड़यां ना कोए जुड़ाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद विच रड़काणा रोड़ा, भविख्त भाख्या विच सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा भाग होणा मथोरा, मिथ्या वेखणी जगत लोकाईआ। तुहाडे कोल काग़ज़ नवां नकोरा, आपणे चकोर नूं गया सुणाईआ। जिस दिन मुहम्मद ने चकोर फड़या ओस दिन उहदे सज्जे पट्ट ते निकलया फोड़ा, रान दे अंदर नज़री आईआ। उस ने गाया इक वेरां अल्ला हू अन्ना हू दोहरा, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोरा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक दुलदुल ते इक घोड़ा, हरी दा नाल रलाईआ। एह कहे सच चकोरा, मुहम्मद ख़ुशी नाल आह चांदी दी ज़ंजीरी गल विच मेरे पाईआ। किथ्थे कटार किथ्थे तलवार किथ्थे परवरदिगार किथ्थे सची सरकार, जो निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चकोर कहे मैनूं दे रख, गुरमुखां दे चरणां विच टिकाईआ। तलवार फड़ लै हथ्थ, कटार मुख विच टिकाईआ। मैनूं याद गोबिन्द दा सथ्थर सथ, माछूवाड़े दयां दुहाईआ। मुहम्मद दी उच्ची नहीं हुंदी अक्ख, नीवीं नज़र नज़री आईआ। हाए चौदां तबक जाणे ढठ्ठ, किंगरा किंगरा दए दुहाईआ। झगड़ा पैणा तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध्ध करे लड़ाईआ। जेहड़े इक दूजे नूं कुटदे रहे ठप ठप, इक दूजे नूं धक्का पिच्छों लाईआ। जेहड़ा मरया ल्यांदा सप्प, मुहम्मद यराना इहदे नाल गया लगाईआ। एह करदा सी वड्डा तप, छुरी पेट विच दबाईआ। इक दिन रख के उपर शाह रग, मुठी दिती घुटाईआ। फिर किहा दरोही हाए अजे नहीं मिल्या रब्ब, जल्वागर नूर अलाहीआ। अगम्मी अवाज़ आई, जिस वेले अमाम आए पैग़ाम सुणाए जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी रहिण ना देवे अड्ड, हड्ड मास नाड़ी दा झगड़ा दए मुकाईआ। धर्म दा निशाना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना शाह सुल्ताना लोकमात देवे गड्ड, ख़ुद गाॅड गाईड हो के सब नूं दए वखाईआ। जिस नूं मुहम्मद ने किहा वाहिद, समझो हुण आ गया उहो शायद, शादियाने गुरमुखां नाल वजाईआ। जन भगतो दीन मज़हब दी शरअ दी ज़ात पात दी अज्ज तों कोई नहीं रहिणा विच हद्द, शरअ दा संगल देणा तुड़ाईआ। संगलां वाल्लयो उठ के कहो मेरे साहिब दा हुक्म जाइज़, जाइज़ा लै के आया ख़लक ख़ुदाईआ। आपणा हुक्म करे राइज, चारों कुण्ट वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दे नाइब, जुग जुग मात सेव कमाईआ। सब दा पूरा होया अहद, सदी चौधवीं दए समझाईआ। जिस ख़ुदा नूं कहिंदे हो गया ग़ाइब, ओह वेखो ख़ाहमख़ाह आपणा रूप बदलाईआ। ओस ने जन भगत सुहेले कढ्ढे विच्चों लायक, लाउ आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं तकणे गिरजिआं वाले पोप, जिन्हां नूं फ़ादर कहे जगत लोकाईआ।

❋

❋

उत्ते करास वाला टोप, टोप करास नाल मिलाईआ। परवरदिगार वेख्या करोप, मेहर नज़र बदलाईआ। उस झगड़ा मुकाउणा काया माटी पोश, पुश्त पनाह सूफ़ी सन्त फ़कीरां हथ्थ टिकाईआ। जेहड़ा सदा होया रूपोश, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। उस ने सब करने ख़ामोश, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या मेरा अन्तिम होया स्यापा, भगतां दिता कराईआ। जगत दा तक्कया पापा, जिस पापां भरी लोकाईआ। धुर दा सुणया पाठा, सोहँ ढोला गाईआ । धर्म दा वेख्या हाटा, चार वरन सोभा पाईआ। जेहड़ा जुगिंदर सिँघ शीशा लिआया विच्चों टाटा, ओह गुरमुखो सब नूं देणा वखाईआ। तुहाडा पिछला पूरा कीता घाटा, अग्गे धुरदरगाही दे नाल मिलाईआ। जेहड़ा गोबिन्द दा अमृत रस पीता बाटा, चार वरनां गंढ्ढ पवाईआ। उह पतासा हर इक कोल मारे ठाठा, पंजां दा रूप नज़री आईआ। जो राम कृष्ण दा पहन आए लिबासा, सीता राधा रूप वटाईआ। जो अष्टभुज दा खेल करे तमाशा, सुंभ निसुंभ दुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं तक लैण दयो उपर अकाशा, आकाशां तों परे मेरा नूर अलाहीआ । जिस दीआं पैगग्बर आयतां विच शरायतां विच हदाइतां विच अलाइतां विच करदे गए बातां, गुफ्त शनीद सुणाईआ। उस ने सब दा कढ्ढ ल्या खाता, कलयुग वेख अन्धेरी राता, चारों तरफ जूठ झूठ जुड़िआ नाता, सच धर्म ना कोए वखाईआ। झगड़ा प्या पुत्त माता, नार कन्त ना देवे साथा, भैण भाई ना रिहा भराता, सन्त साध ना रिहा दाता, ग्रन्थी पन्थी सुणाए कोई ना गाथा, मुल्ला शेख़ मुसायक कलमा हक़ किसे ना वाचा, पंडत पांधा भेव ना खोल्हे बिधना माता, पीर पैगग्बर धर्म स्वयम्बर विच नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मैं जिंने मज़हब तक्के गुर अवतार पैगग्बर तक्के एह प्रभू दीआं निक्कीआं निक्कीआं शाख़ां, शनाख़त वाले इशारे गए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। छुरी कटार कहे मैनूं आउँदा डर, डरपोक दिता बणाईआ। किते मिले ना धुर दा हरि, जो हर हिरदे विच समाईआ। सच धर्म दी ला के जड़्ह, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। हर हिरदे अंदर जावे वड़, तन वजूद करे सफ़ाईआ। करे प्रकाश साढे तिन्न हथ्थ घर, घर घराना देणा बदलाईआ। जिस नूं कहिंदे नरायण नर, हरि करता शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पहुंच गई बग़दाद, बग़लीआं वाला दए गवाहीआ। मैनूं नानक दी आ गई याद, जो कलमा आया सुणाईआ। उस दी रब्बीउल आवाज़, नबीआं तों परे पढ़ाईआ। पंज सौ साल कोई दे ना सक्कया जवाब, इशारा करन कोए ना पाईआ। पुरख अकाल पूरा करन लग्गा हिसाब, खाते सब दे फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं शाह पातशाह शहिनशाह सतिगुर

❋

❋

नूं कर लैण दयो आदाब, निउँ के सीस झुकाईआ। गुरमुखो दुनियां सुत्ती ते तुसीं जाओ जाग, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तुहाडा इक्को मालक कन्त सुहाग, जिस नालों होवे ना कदे जुदाईआ। जेहड़ा शमांदान जलाया चिराग़, पहरा तलवार वाला लगाईआ। नाल फड़ा के क़लम दवात, चालान फ़ारम दिता वखाईआ। ओए भगतो तुहाडे अज्ज तों साफ़ कर दिते काग़ज़ात, जेहड़ा धर्म राए बणया तुहाडे विच बैठा निउँ निउँ सीस झुकाईआ। चित्रगुप्त दा लेखा भगतां दे हथ्थ किताब, अग्गे हो के पुच्छण कोए ना पाईआ। याद रखो नानक ने चौदां वार बगदाद विच वजाई रबाब, रब्बीउलसानी जमादुलसानी दा जुम्मला मजमूआ इक समझाईआ। उस ने इक आवाज़ कही बोली विच ईरानी, नाल थोड़्ही जही रखी तुरानी, कुछ रखी असमानी, कुछ रखी बेगानी जो प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो मैनूं ना मारो अक्खां, अक्खां वाल्लयो दयां समझाईआ। मैं छड्ड के आई करोड़ां लखां, किसे नाल ना अक्ख मिलाईआ। मैं पिटदी दोहथ्थड़ मार के उत्ते पट्टां, पाटल दा राह तकाईआ। जेहड़ा होवे सूरबीर हट्टा कट्टा, मेहरबान जल्वागर ख़ुदाईआ। ओस दे चरण कँवल नीवीं हो के चट्टां, चेटक आपणा होर वधाईआ। एसे कर के तुहाडा बस्तर रहिण नहीं दिता फटा, अज्ज तों तुहाडा जन्म सतिगुर दे घर दिता बणाईआ। भावें सारी दुनियां मारे गप्पां, इहो जिहा ख़ुदा नज़र किसे ना आईआ। जो जन्म जन्म दा कर्म करम दा धोवे धब्बा, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। नहीं ओह बड़ा कब्बा, जिस गुर अवतार पैगग्बर बन्द कीते विच डब्बा, सचखण्ड विच लए टिकाईआ। दीनां मज़हबां दीआं वंड के हद्दां, मनुश मनुशां नाल लड़ाईआ। इक्को नाम ते बदलदा रिहा टप्पा, अक्खरां वाली पढ़ाईआ। ते सारे कहिंदे रहे ओम राम कृष्ण अल्ला सतिनाम वाहिगुरु अच्छा, ते बुरा केहड़ा नज़री आईआ। जितने नाम ते उतने हट्टा, चारों तरफ़ हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई प्रभ दे नाम तों करन लड़ाईआ। सच कर के इक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मन्नो पक्का, जिस दा याराना ना कोए तुड़ाईआ। जो आदि जुगादि सच्चा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। फ़र्क पैण ना देवे रता, रतन अमोलक हीरे गुरमुख लए बणाईआ। जेहड़े लड़दे आए इक दूजे नूं मार के धक्का, छोटे बच्चे तीर कमान उठाईआ। जेहड़े गतके नाल मारदे आए सट्टां, नीले रंग निशाने नाल झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं कर लैण दयो फुरती, फ़ुरने सब दे वेख वखाईआ। किसे सन्त दी अंदर चढ़े ना सुरती, कलयुग ने पर्दा दिता पाईआ। बिना पुरख अकाल तों अग्गे देवे कोई ना गुड़्हती, जम्मण वाली नज़र ना आवे कोई धुर दी माईआ। वे भगतो, मैं तुहाडे साहमणे बहि गई उत्ते कुरसी, कुरसी दीन दुनी देणी हिलाईआ। एह धार सच्चे सतिगुर

❋

❋

दी, जो शब्द रूप बदलाईआ। वेखो खेल सवा सेर गुड़ दी, जो पंज प्यारे भेंट चढ़ाईआ। चार कुंट दिसे रुढ़दी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जिन्हां खेल कीता नाल दुरगी, तीर कमान मोढ्ढयां उत्ते छुहाईआ। हुण लाटां वाली दीवे जगा के आ गई तुरदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। खेल मुकणी देवत सुर दी, सुत्तयां लए उठाईआ। दुनियां वेखो रुढ़दी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। कथा कहाणी याद करो अनन्दपुर दी, की सरसा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखी लाटां वाली, लिटां खुल्हीआं नज़री आईआ। जिस दी प्रभ दे घर दीवाली, गुरमुखां रही वखाईआ। जन भगतो इक्को मन्नणा जोत अकाली, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, छब्बी पोह वक्त रात बारां, जन भगतो खड़का दयो तलवारां। सदी चौधवीं कहे मेरे पास आ जाए मेरी गोली, हौली हौली क़दम टिकाईआ। उस नूं समझावां धुर दी बोली, अनबोलत राग जणाईआ। जिस दी धार सब दे नाल मौली, मौला रूप सोभा पाईआ। जन भगतो तुसां कहार बण के चुक्की डोली, धुर दा भार उठाईआ। तुहानूं सचखण्ड दुआरे खड़न दी कर लई बौहणी, धुर दा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो जेहड़ा तुसां कीता हासा, हस्स हस्स दिता वखाईआ। एह दुनियां दा तमाशा, प्रभ दी बेपरवाहीआ। चार गुरसिख उठो जिन्हां खेडणा सार पाशा, बाज़ी चौपट वाली लगाईआ। चार गुरसिख उठो जिन्हां पलँघ उठाउणा उपर अकाशा, धरनी धरत तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैनूं कर लैण दयो पर्दा, आपणा मुख छुपाईआ। मेरा हिरदा अंदरों सड़दा, दुखी हो के दए दुहाईआ। वेखो प्रभ दी मंज़ल कोई ना चढ़दा, सचखण्ड दुआरे मिलण कोए ना जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला कोई ना पढ़दा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो आ गए देवत देवा, आपणा पन्ध मुकाईआ। नाल मैं वी करां सेवा, फिरां चाँईं चाँईंआ। अमृत रस देवां मेवा, धुर दा फल खुआईआ। धाम वखावां इक निहकेवा, निहचल दयां वड्याईआ। जिस दी महिमा करदी जिह्वा, ओह मालक दयां मिलाईआ। जिस नूं कहिंदे अलख अभेवा, पारब्रह्म नूर ख़ुदाईआ। ओह तुहाडे मस्तक लाउण आया थेवा, आपणा रंग रंगाईआ । वेख्यो दुहागण हो के किसे साध सन्त दा करयो ना करेवा, बिना ख़ुदावंद करीम मालक महबूब मुहब्बत खावंद ख़सम पती परमेश्वर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म

❋

❋

दुआरा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी तोबा, तोबा मेरे ख़ुदाईआ। मैं सुण के आई सोभा, भज्जी वाहो दाहीआ। छड्ड के चौदां लोकां, तबकां पन्ध मुकाईआ। सुणया इक सलोका, तूं मेरा मैं तेरा नज़री आईआ। जिस ने कुज्जी विच बन्द कराई जोका, एह मुहम्मद दा ख़ैरखाहीआ। जिन्हां डांग नूं लवाया टोका, एह दुर्गा संग रखाईआ। जिन्हां ने खब्बे हथ्थ दा रंग ल्या पोटा, एह गोबिन्द दे मेली सोभा पाईआ। ना कोई वड्डा ते ना कोई छोटा, इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं वेख लैण दयो दिशा लहिंदी, मग़रब ध्यान लगाईआ। वैसट वाली धार की कहिंदी, ईसा मूसा मुहम्मद देणा टकराईआ। जिन्हां बीबीआं ने सज्जे हथ्थ नूं ला लई मैहन्दी, एह अमाम मैहन्दी दा दर्शन लओ पाईआ। बेशक भगतो जन्म जन्म तुहाडी आत्मा चुरासी दा दु:ख रही सहन्दी, अग्गे दुखड़ा देणा कटाईआ। गिरधारा सिँघ जेहड़ी चाटी रखी दही दी, ओह गुरमुखां दा अज्ज इश्नान देणा कराईआ। जन भगतो जेहड़ी जोड़ी महीं दी, ओह भगतां नूं दए रजाईआ। जेहड़ी संगत आई कैंप सई दी, एह बावन दे साथी सोभा पाईआ। तुहाडी तक़दीर मुकी शरअ ज़ंजीर मुकी लकीर मुकी धर्म राए वही दी, अग्गे खाता ना कोए खुल्हाईआ। जिन्हां ने सेवा कीती कही दी, करमां दा डेरा जाणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। गुरमुख साचे पलँघ चुक्कण, चुकन्ने दयां कराईआ। कलयुग पैंडा आया मुक्कण, लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल आया पुच्छण, गुर अवतार पैगग्बरां रिहा उठाईआ। सन्त फ़कीर देवे ना लुकण, जंगल जूह खोज खुजाईआ। माया ममता जड़्ह आया पुट्टण, पटनाधार नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया आया लुट्टण, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। पलँघ कहे मैं होया उच्चा, उच्ची कूक सुणाईआ। भगत दुआरा धुर दा सुच्चा, भगवन ल्या प्रगटाईआ। ओह गुरमुखो सारे बाहर कढ्ढ लओ चिट्टा रुक्का, हथ्थां विच उठाईआ। भाग सिआं तूं वी चुक्क लै हुक्का, अग्गे तों हुक्का पीण कोए ना पाईआ। जिन्हां वट चाढ़्हे मुच्छां, नाअरा दयो लगाईआ। जिन्हां नूं थोड़ पुत्तां, घाटे पूर कराईआ। जिन्हां सोहँ पढ़ी तुका, तुख्म तासीर दयां बदलाईआ। जिन्हां पैरीं नहीं पाया जुत्ता, चले वाहो दाहीआ। जिन्हां काला रंग कीता पिट्ठा, ठोडीआं उत्ते निशान लगाईआ। उन्हां दा अन्त अख़ीरी दरगाह निकले सिट्टा, सचखण्ड मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे जेहड़े इक इक्क वंडे वंड, अकल्ला अकल्ला दिते कराईआ। उन्हां दी धर्म दी बद्धी गंढ्ढ, नाता इक जुड़ाईआ। अन्तिम पवे ठंड, अगनी तत ना कोए तपाईआ। जेहड़ी बीबी रंडी ने पकड़ी चण्ड, दुर्गा

❋

❋

दी पिछली सेवकन नज़री आईआ। जिन्हां बुरकी ख्हाधी खण्ड, घृत नाल रलाईआ। जिन्हां फड़ी हथ्थ विच चण्डी चण्ड, सोहणा रूप सुहाईआ। जिन्हां दे अन्तर आया अनन्द, निगह प्रभ दे विच मिलाईआ। जिस ने फड़या तारा चन्द, चन्द सतार दा लेख चुकाईआ। जेहड़ा पाउँदा आया डंड, रौले नाल दुहाईआ। जिन्हां वधा के लाए दन्द, आपणा भेस बदलाईआ। जेहड़े करदे आए जंग, मुक्कीयां नाल लड़ाईआ। जेहड़े आपणे आप नूं कर पाबन्द, दीनां बंधू नाउँ दिता जणाईआ। जिस ने मुसल्ला उठाया हथ्थ, लोटे खल्ल नाल वड्याईआ। जिन्हां पुठ्ठी ऐनक लगाई अक्ख, छुरे फड़ के हू हू बोल सुणाईआ। जेहड़े तूंही तूंही आए जप, धुर दा राग अल्हाईआ। जेहड़े चलदे आए उत्ते पब्ब, पग्गां सीस उत्ते सुहाईआ। ओह कहिण हुण पलँघ थल्ले दयो रख, सहज नाल टिकाईआ। जेहड़ा तुल्हा ल्यांदा कख्ख, तुलसी बूटे नाल वड्याईआ। जिस ने पाटी पाई कच्छ, वच्छा हथ्थ रखाईआ। जिस ने फड़ के ल्यांदी मच्छ, मीना रंग रंगाईआ। जेहड़े इक्को नाम आए जप, इक्को मन्नण पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे जेहड़े आए बण के जोटे, धुर दा संग बणाईआ। जिन्हां हथ्थ विच फड़े लोटे, संखां नाल दिता जणाईआ। मस्तक लेख लिख्या खोते, गधे रंग रंगाईआ। जेहड़े चढ़े उत्ते बोते, जगत ग़रीबी डेरा ढाहीआ। जिन्हां नाल ल्यांदे पोते, उन्हां पीढ़ी लई बणाईआ। जेहड़े करदे आए रोसे, रुस्सयां लए मनाईआ। जिन्हां उत्तों सिर घोटे, बोदीआं वाल्यां नाल जुड़ाईआ। जिन्हां हथ्थ विच फड़े डांग सोटे, मुतहरे लए उठाईआ। जिन्हां तेड़ बन्ने्ह लंगोटे, सोहणा रंग रंगाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल करे कौण धोखे, शरेआम रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं कम्म इक ज़रूरी, ज़रूरत आपणी दयां समझाईआ। बिशन कौर हथ्थ फड़ा देवे कस्तूरी, ग्लासी बसन्त कौर नाल मिलाईआ। सब दी लेखे लावां मज़दूरी, मुशिकल हल कराईआ। रंगण चाढ़्हां गूढ़ी, धुर दा रंग रंगाईआ। तोड़ के गढ़ ग़रूरी, हंगता दयां मिटाईआ। भगतो तुसीं घर वसो मैं तुहाडी दो जहान करां मशहूरी, मशवरा इक्को नाल मिलाईआ। प्रभ नूं समझो ना कोई दूरी, दूर दुराडा ना कोए वखाईआ। एह दुनियां वेखो कूड़ी, नाता कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जन भगतो एह कस्तूरी दी वेखो डब्बी, डब्बे कुत्ते वाले नाल मिलाईआ। तुहाडा मेल होया रब्बी, आलमीन जोड़ जुड़ाईआ। एह मेरी अख़ीरी सदी, सदमे विच दुहाईआ। मैं फिरां पैरीं नंगी, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। जिस ने मोढे उपर चुक्की डग्गी, होका दे के रिहा सुणाईआ। जिन्हां अनारां लाई अग्गी, सृष्ट विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं

❋

❋

कहे गुरमुखो वेखो इक ग्लासी, ग्लास शीशा नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले ईसा चढ़या सी फाँसी, सलीब गल विच लटकाईआ। उस ने इक कथा कहाणी आखी, हक़ आवाज़ सुणाईआ। जिस वेले वीहवीं सदी आवे अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मुरीद रहे ना कोए जमाती, मुर्शद पल्लू जाण छुडाईआ। सच दिसे कोई ना हाटी, धुर दा वणज ना कोए कराईआ। मेरी याद रखयों बाती, बातन दयां सुणाईआ। खेल होणा बहुभाती, हरि करता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे ईसा अन्त हथ्थ लाया सलीब आपणी ढाई, उँगलां नाल छुहाईआ। किहा मेरा तन वजूद जेहड़ा नाम दी बणया सी डाई, अणघड़त घाड़ घड़ाईआ। ओह डैड्ड होया मेरी दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। ओस वेले नाता तुटना भैण भाई, साचा संग ना कोए वखाईआ। ओह ईसा दे साथी जेहड़े पंज बणे शुदाई, भज्जे वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं क्यों चूड़ा पाया नाल कलाई, कलमे वाल्यां दयां सुणाईआ। जिस वेले खेल करे बेपरवाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। सदी चौधवीं कहे किथ्थे ने लाउण वाले मुजरा, बुल्ले दे साथी वेख वखाईआ। किथ्थे जे हुजरा, उपर लओ उठाईआ। वेख्यो कोई ना बणयो नाशुकरा, शुकरगुज़ार सारे सीस लओ निवाईआ। जेहड़ा परवरदिगार आपणी धारों उतरा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। कोई पिता कहे ना पुत्तरा, गोद ना कोए उठाईआ। ओह भगतो तुहाथों मँगदा टुकड़ा, पंजे बीबीआं घर दे फुलके दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणी जगत दी घटना, घाटे विच लोकाईआ। मैनूं इक वेरां ला दे वटणा, सगन लैणा मनाईआ। ज़रा दईए वाल्यां नच्चणा, थईआ कर के देणा सुणाईआ । एह पीरां दा सुफ़ना, दर हरि रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी टोपी सत्त रंगी, सत्त रंग रहे वखाईआ । जिस खेल वखाउणा मुहम्मदी ते फ़रंगी, फ़राख़ दिली नाल समझाईआ। चारों कुट होणी तंगी, तंगदस्त लोकाईआ । तुट्टी किसे ना जावे गंढ्ढी, गंढ्ढणहार आपणी दया कमाईआ। मन कल्पणा सृष्टी होई रंडी, परमात्म कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। फिरे दुहाई विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी भेव ना कोए खुल्हाईआ। जगत सुआणी रही ना कोई चंगी, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। नेत्र हुन्दयां होई अन्धी, प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। जगत बन्दना पाई बन्दी, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। धुर दे नाम दी किसे कोल नहीं सन्धी, सनद हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जगत वासना होई गन्दी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सत्त रंग दा वेखो क़मीज़, सोहणा नज़री आईआ। सब नूं सांझी दए तमीज़, मिल के

❋

❋

चलो भाई भाईआ। इक प्रभू दे होवो अधीन, इक्को परवरदिगार मनाईआ। आपणी पूरी करो रीझ, आत्म परमात्म पर्दा लाहीआ। सति दुआरे जाओ पतीज, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। आसा मनसा पूरी करो उम्मीद, तमन्ना अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो आपणी कढ्ढो पर्ची, परम पुरख समझाईआ। भगत दुआरे होणा भरती, भरत राम दए दुहाईआ। किरपा करे प्रीतम अर्शी , अर्शां दा मालक नूर अलाहीआ। तुहानूं देवे नाम दी खरची, अग्गे तोट रहे ना राईआ। किसे ने मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर जाणा नहीं चरचीं, चरागाहां दा डेरा दिता ढाहीआ। पुरख अकाल परवरदिगार तुहाडा दर्दी, दुखियां दर्द मिटाईआ। सब दी मन्ज़ूर करे अर्ज़ी, आजज़ां वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां बण के गर्ज़ी, गर्ज़ सब दी पूर कराईआ। जिन्हां पुलीस दी पाई वरदी, गुरमुख धुर दे नज़री आईआ। जेहड़े फौजी आए कला चढ़दी, एह धर्म दी धार वड्याईआ। जिन्हां सीख फड़ी तत्ती सड़दी, कुंडयां वाली हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा रंग अनोखा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां नाल कदे ना करे धोखा, सृष्टी भरम विच भुलाईआ। जो जगा के लिआए जोतां, अष्टभुज सखी सहेली सोभा पाईआ। जिन्हां बनाउटी वाल वधाए इन्हां कृष्ण दुआरे मिले सोभा, गरवरधन धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वेख लओ चूड़ा, चूड़े वालीआं दयां जणाईआ। सतिगुर नाल प्यार पाइओ गूढ़ा, गूढ़ै वांग रंग रंगाईआ । जगत नाता समझो कूड़ा, कुकरमां विच फसाईआ। मस्तक लाउणी इक्को धूढ़ा, जो दुरमति मैल धवाईआ। पुरख अकाल सतिगुर पूरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा बाटी विच ल्यांदा चूरा, खद्दर टाकी नाल ढकाईआ । सो लेखा जाणे साहिब सूरा, सब दी सुरती खोल्ह खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे सब कुछ मेरे प्रभू दे हथ्थ, हथेलीआं रही वखाईआ। जिस बीबी ने पाई नथ्थ, तिन्नां बलाकां नाल वड्याईआ। ओह उठ के गावे विच सथ्थ, धुर दा राग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे गल विच वेखो तवीत, सब नूं दयां वखाईआ। सांझे प्रभू दी करयो प्रीत, प्रीतम इक्को वेख वखाईआ। माणस जन्म जाणा जीत, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। एथे ओथे रखे अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म करे ठांडी सीत, अगनी तत दए बुझाईआ। जन भगतो कलयुग दी बदल देणी रीत, सतिजुग साचा राह वखाईआ। जेहड़ा गुरमुख मँगदा आया भीख, भिक्खया सब नूं धुर दी देणी पाईआ। साचे नाम दी

❋

❋

कर बख्शीश, रहमत हक़ कमाईआ। जिन्हां ने मुकट बद्धे सीस, सोहणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे जिन्हां गल विच पाई फाँसी, रस्सीआं रहे लटकाईआ। ओह नहावण जाण कदे ना कांशी, त्रबैणी चरण ना कोए टिकाईआ। जिन्हां टोपी पाई गांधी, गंधरव पिछला नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी ज़ंजीर वेखो चांदी, सब नूं दयां वखाईआ। मेरे कोल आ जाए मेरी बांदी, बन्दना कर के सीस निवाईआ। जेहड़ी संगत सोहँ ढोले आई गांदी, घर सच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो वेखो आपणा छल्ला, माझा मालवा दुआबा जम्मू दयां वखाईआ । नाले तक्को मेरा अल्ला, आलमीन अख्वाईआ। मक्के वल्ल रह गया मुहम्मद इकल्ला, कलमे नाल दुहाईआ। मैं केहदा फड़ां पल्ला, कवण गंढ्ढ रखाईआ। जगत जहान हो गया झल्ला, मैनूं पगली दिता बणाईआ । बीबीआं आपणा खड़्हा कर लओ भल्ला, जो बरछे रहीआं उठाईआ। सारे वेखो ज़मीन ते थल्ला, निगाह लओ बदलाईआ । जैकारयां नाल बुला दयो हल्ला, हौल पवे जगत लोकाईआ। आपणी करनी दा सब नूं मिले फला, कर्म कांड वेखे थाउँ थाईंआ। जन भगतो सतिजुग अंदर ज़ात पात दा रहिण नहीं देणा रला, इक्को आत्म ब्रह्म दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी उँगल दी वेख लओ पोटी, पोटा पोटा हो गई लोकाईआ। मेरी सोहणी बणनी टोपी, टोपां वाले देणे हिलाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी जगत वाली गोपी, गोपा रूप ना कोए वखाईआ। जेहड़ा फुल्ल सिर ते बन्न्ह के लिआया धोबी, यादव पिछला नज़री आईआ। जिन्हां रंग चढ़ाया उत्ते ठोडी, लेखा आपणा रहे मुकाईआ। जिन्हां काले कराया गोडीं, गुड मालक लै के जाईआ। गुरनाम सिँघ वेरके वाला दे दए डोडी, फुल्ल गुलाब हथ्थ फड़ाईआ। जेहड़े पंजे बैठे दोधी, डोहणे उपर दयो उठाईआ। जेहड़ा बण के आया जोगी, वहन्गी दए हिलाईआ। जेहड़ा सब तों वड्डा रोगी, ओस दा चुरासी गेड़ा दए कटाईआ। गुरमुखो तुहानूं ताअने देवण लोकी, इशारे रहे कराईआ। एह किथ्थे फिरदे ते केहड़ी इन्हां दी जोती, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जेहड़ा दुआबे वाल्यां ल्यांदा तोता दुनियां दी बोलणी तोती, तूं मैं करे लड़ाईआ। सब दी नीअत होणी खोटी, खोटे खरे ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । सदी चौधवीं कहे मेरे वेखो पाउँटे, खड़क खड़क के रहे सुणाईआ । गोबिन्द ढईए वाल्या वखा दे ढईए दे लाए ढौंके, आपणी लै अंगड़ाईआ। जिस ने साफ़ करने सब दे काया चौंके, दुरमति मैल धवाईआ। जन भगत काया

❋

❋

मन्दिर दुआरे पहुंचे, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख हो के कोई ना जाइओ सौं के, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं सारे कहिंदे बुड्ढी ते चिट्टा झाटा, टिक्का मथ्थे विच लगाईआ। मैं दीन दुनी दी बदलण आई कांटा, लाईन पिछली देणी ठुकराईआ। खेल करना तत आठा, तन माटी फोल फुलाईआ। जेहड़ा गोबिन्द वाला बाटा, अमृत देणा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे वेखो मेरी गुत्त, सब नूं दयां वखाईआ। जन भगतो सतिजुग विच माता पिता ख़ाली रहे कोई ना बिना पुत्त, औंतरा मरन कोए ना पाईआ। मैनूं फेर इक वेरां मुहम्मद नूं लैण दयो पुच्छ, कुछ मैनूं दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा रस्ता केहड़ा वाईड, नैरो दिता तजाईआ। दरगाह साची दा केहड़ा गाईड, गाॅड दए मिलाईआ। पैगग्बर हो गए डाईड, डू डिड ना कोए जणाईआ। मैं वेख्या ते मेरे मालक दी बड़ी उच्ची हाईट, उस ने हैट पैंट ना कोए लगाईआ । जां तक्कया ते नूर अलाही वाईट, वाहिद इक ख़ुदाईआ। मैं विडो ना होवां मैं आपणे मालक दी चलां राईट, लैफ़ट साईड बिहान्ड उस दी आस रखाईआ। ईसा कहे कुआईट, मूसा कहे राईट, मैं कहां मेरा गाॅड फिट फ़ार फ़ाईट, फ़राँग मेंडक डडू दए बणाईआ। मुहम्मद आ गई अन्धेरी नाईट, जगत नूर ना कोए चमकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मुहम्मद कहे ईसुलशमस्स ज़ीना ज़कूले खज़मे ज़हूले ज़ावीज़ो ख़ुदाई मशगूले दुनियांदारो दुनी विच भूले, भरम विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखो किते डेड़्ह दा वक्त ना हो जाए पंदरां मिन्ट बाकी, वाच कलाईआं उत्ते नज़री आईआ। तुहाडी अग्गे ते प्रभ दी तुहाडे विच ताकी, जिथ्थे बणना प्रेम दा साकी, जाम धुर दा दए पिलाईआ। की एह बन्दा ख़ाकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा वेस वटाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या सत्त रंगा, रंग आपणा बदलाईआ। मैं सब नूं कर देवां नंगा, पर्दा देवां उठाईआ। बिना पुरख अकाल तों कोई अमृत ना देवे ठंडा, बिना गोबिन्द तों रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे इधर कोई फिरदा ते नहीं गुस्से, अंदरे अंदर रोस बणाईआ। मैं वेखणे सब दे जुस्से, काया माटी फोल फुलाईआ। जेहड़े मात गर्भ विच नौ महीने अठारां दिन रहे पुठ्ठे, अगनी तन तपाईआ। ओह हुण ना रहिण सुत्ते, अक्खां लैणीआं खुल्हाईआ। फिर सब दे पैंडे मुक्के, फेर जन्म विच कोए ना आईआ। आवण जावण दे रहे कोई ना दुक्खे, दु:ख दर्द दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं कर लैण दयो बदली, आपणा रूप बदलाईआ। मालक इक अदली, इन्साफ विच दुहाईआ। मंज़ल मँगो इक पद लई, पिछला लेखा रहे ना राईआ। नाता जोड़ो भगत भगवान दी यद लई, दूजा राह ना कोए तकाईआ। जिस कारण हरि संगत सद लई, सदमे देणे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक जणाईआ। सदी चौधवीं कहे नक्थ वाली बीबी अजे नहीं गाया काव, मैं भुल्ल कदे ना जाईआ। गुरमुख सिँघ कोट ल्या दे हाफ़, प्रेम नाल पहनाईआ। सब दा कुकर्म करां मुआफ़, मुफ्त दया कमाईआ। हरिजन रहे ना कोए गुस्ताख़, गिला देवां चुकाईआ। जो ईसा मूसा मुहम्मद गए आख, उहो कार भुगताईआ। जो संदेसा देवे गोबिन्द दी राख, प्रेम धार दृढ़ाईआ। सब दा पूरा करां हिसाब, साहिब हो समझाईआ । बिना अक्खरां तों दे दयो किताब, चिट्टा रंग वखाईआ। जिस ने रचना रची आदि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ । भेव जणाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड पर्दा लाहीआ। जेहड़े संख वजाए नाद, नाद धुन शनवाईआ। जेहड़ा कीता धुर दा पाठ, सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या चिट्टा वरका, सफ़ैद नज़री आईआ। जो गोबिन्द लेखा सरसा, बाकी गया दृढ़ाईआ। जिस कारण मुड़ के परता, पतिपरमेश्वर नाल रलाईआ। बण के धुर दा भरता, भरम दए चुकाईआ। वेख के खेल अर्शा, असमानी रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे एह कापी नहीं पुस्तक, अक्खरां वाली ना कोए लिखाईआ। इस दे विच नहीं कोई उस्तत, सिफ्तां नाल सालाहीआ। एह कोई पैगग्बर नहीं मुर्शद, गुर अवतार पैगग्बर नाउँ धराईआ। कोई महिमा नहीं उल्फ़त, सिफ्त नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे कोट ने बड़ी दिती गर्मी, मैनूं दिता तपाईआ। मेरे अग्ग लग्गी चरणी, अन्तर दए दुहाईआ। मैं हुण नहीं वरतणी नरमी, नर मादा देणे लड़ाईआ। मैं प्रभ दे घर जन्मी, जन्म सब दा देणा बदलाईआ। कोए रहिण नहीं देणा भरमी, भाण्डा भरम भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा दए उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गर्मी तों बड़ी अक्की, बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। मैनूं पक्खा झल्लयो ओह सख़ी, जेहड़ी इक्को पुरख अकाल मनाईआ। मक्के वलों वा आई तत्ती, मेरा सीना रही तपाईआ। जे मैनूं मिल जाए मेरा धुर दा कमलापती, मेरी अगनी दए बुझाईआ। मैं उहदा दर्शन करां अक्खीं, अक्ख आं वाल्लयो दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो कोट लगदा अच्छा, सच देणा समझाईआ। मेरी बग़ल

❋

❋

विच मच्छ कच्छा, ब्राहा लए दबाईआ। जेहड़ा शरअ विच फसा, ज़ंजीर दयां कटाईआ। सारे इधर कर लओ अक्खां, दर्शन लवो पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी भुक्खी दी भरी ना पोट, तृष्ना रही सताईआ। मेरी गोली अग्गे आवे उहदी पिठ ते लग्गे चोट, चोटीआं वाले दयां हिलाईआ। खोटे रुपए वाल्लयो कर दयो उत्तों सोट, मुट्ठां लओ खुल्हाईआ। एह वक्त फेर नहीं लभ्भणा रोज़, रोज्जयां वाले देण दुहाईआ। सब दा पूरा होया जोग, जोगी रहे कुरलाईआ। मैं किसे दा रहिण नहीं देणा बोझ, भार सब दा लैणा उठाईआ। गुरमुख चुकणा आपणी गोद, गोदावरी वाला नाल मिलाईआ। सब नूं लैणा सोध, सावधान कर के देणा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे पाल सिँघा किथ्थे तेरा चाकू, सहजे दे वखाईआ। जन भगतो कोई ना पीओ तमाकू, कूड़ी तमअ देणी मिटाईआ। सब ने मन्नणा इक्को बापू, पुरख अकाल धुरदरगाहीआ। जिस दे कोल नाम दा जादू, मज़हबां विच्चों कढ्ढके तुहानूं आपणे फंदे विच ल्या फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा भगतां नाल रिश्ता, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। पिछला लेखा मुकाया आहिस्ता आहिस्ता, पूरब पन्ध चुकाईआ। अग्गे पक्का कीता निसचा, नीअत लई बदलाईआ। पुरख अकाल दा मन्नणा इष्टा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। जिस ने रचन रचाई सृष्टा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। लख चुरासी भोगे गृहस्ता, आत्म परमात्म सेज हंढ्ढाईआ। खेल खिलाया दोज़ख़ बहिश्ता, नरक स्वर्ग वंड वंडाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी कराए लिख्तां, अक्खर अक्खरां नाल वड्याईआ। कोटां विच्चों किसे विरले रूप देवे सच्चे गुरसिख दा, गुरमुख आप बणाईआ। अन्तर नाता जोड़े हित दा, हितकारी वेख वखाईआ। झगड़ा रहे ना मनुए चित दा, ठगौरी नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मेटे पत्थर इट्ट दा, एका नूर नूर चमकाईआ। सदी चौधवीं कहे एह चाकू तिक्खा, सोहणी धार वखाईआ। उठ वेख प्रभू दिआ सिखा, तैनूं दयां समझाईआ। गोबिन्द दा नज़री आवे चिठ्ठा, मुहम्मद दी लिख्त दए गवाहीआ। सब दी नंगी होई पिट्ठा, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर दा हुक्म सुणो इक एक, एकँकार दृढ़ाईआ। जिस दी सब ने रखी टेक, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। उह वस्से सचखण्ड साचे देस, दिशा आपणी सोभा पाईआ। आदि अन्त रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। कलयुग अन्त मेटे कलेश, कल आपणी इक प्रगटाईआ। भाग लगा के माझे देस, मजलस गुरमुखां नाल बणाईआ। एह खेल साहिब दस्मेश, राम कृष्ण वज्जे वधाईआ।

❋

❋

ईसा मूसा मुहम्मद होए पेश, पेशीनगोई आपणी नाल लिआईआ। जेहड़ा सम्मत बदलणा चेत, चेतन करे लोकाईआ। रण भूमी होणा खेत, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। कलयुग दी क्रिया होणा भेंट, बलीदान लए थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे पंचम साल होणा चालू, चालाकी सब दी वेख वखाईआ। लहिंदी दिशा तपणी बालू, अगनी तत तपाईआ। जो संदेसा दे के आया पुत्त कालू, नानक निरगुण नाद वजाईआ। उह वेला वक्त कवण संभालू, समझ कौण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे नानक किहा इक नरायणे, नर निरँकार नज़री आईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बर लोकमात नहीं रहिणे, तन वजूद ना कोए वखाईआ। सब नूं भाणे पैणे सहणे, सिर सके ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं मुकाउणे लहिणे देणे, खाते आपणे फोल फुलाईआ। पुरख अकाल नज़र ना आउणा किसे नैणे, नेत्रहीण होए लोकाईआ । गुरमुखां वजाउणे ढोलक छैणे, सोहणा राग अल्हाईआ। कज्जल पाउणे नैणे, नेत्र अक्ख चमकाईआ। जोटे बणने भाई भैणे, भाण्डा भरम भन्नाईआ। जगत विछोड़े सहणे, प्रभ मिले सरनाईआ। सोहँ ढोले कहिणे, धुर दा राग अल्हाईआ। बस्तर भूषन बदलणे गहिणे, तन वजूद वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए चुकाईआ। सदी चौधवीं किहा नानक बोलिआ की बग़दाद, बग़ली बग़लां विच लटकाईआ। पुरख अकाल सुणे फ़रयाद, महबूब धुरदरगाहीआ। जेहड़ा मुहम्मद खेड़ा कीता आबाद, अन्तिम ओसे करे सफ़ाईआ। एह खेल होणा बड़े शुकराने विच आदाब, माण नाल वड्याईआ। लेखा चुकाए विच पंजाब, पंचम शरअ दए गवाईआ। धुर दे नाम वजाए रबाब, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। झगड़ा रहे ना झटका कबाब, काअबा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द उँगल तों उडाया बाज़, बाजां वाले दिता सुणाईआ। पुरख अकाल ने बदलणा रिवाज, लेखा दीन दुनी चुकाईआ। धुर दा पहन अगम्मी ताज, ताजां वाल्यां करे सफ़ाईआ। नाम दस्स के बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। गुरमुख बणा के साचे साध, साधना इक्को वार दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा आराध, दूजी करनी ना पए पढ़ाईआ। सोई सुरती खुल्हावे जाग, आलस निंदरा दए गवाईआ। आत्म जोत जगाए चिराग़, चरागाहां डेरा ढाहीआ। तन वजूद कराए आबाद, मेहर नज़र उठाईआ। लाल सिँघ अग्गे आवे जिस तन बस्तर पहने साज, काला सूसा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे नेड़े आ जाए गोली बांदी, बन्दना सीस निवाईआ। जिस कंगण पाया चांदी, बांह कढ्ढ के दए छणकाईआ। सारी संगत कहे

❋

❋

पुरख अकाल बिना पत जांदी, अन्त होए ना कोए सहाईआ। कलयुग अन्धेर झुलणी आंधी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो गोली बणो ग़ुलाम, नफ़रां वाला रूप वटाईआ। तुहाडा इक्को सजदा इक्को सलाम, सीस जगदीश इक निवाईआ। इक्को कलमा इक कलाम, इक्को हक़ पढ़ाईआ। वेख्यो किते आपणे प्रभ नूं ना करयो बदनाम, बचन भुल्ल के आपणा आप भुलाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी शाम, बिना गुरमुखां तों शमांदान ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए मुकाईआ। सदी चौधवीं कहे कीड़ी तों बणया लाल, लाल तों लाल वड्याईआ। कलयुग विच्चों ल्या भाल, वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। गोदी लए सवाल, आपणे अंग लगाईआ। अग्गे चल के वखा चाल, किस बिध चलें चाँईं चाँईंआ। एह पिछला कोई अहिवाल, लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कालीए कमलिए आजा, कलयुग वेस वटाईआ। तैनूं पता नहीं प्रभ आ गया देस माझा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। ओथे तेरा कोई नहीं ताया चाचा, भैण भाई ना कोए वखाईआ। कूड़ा नहीं कोई साथा, गुरमुख सारे सोभा पाईआ। इक शब्द दी पढ़दे गाथा, सोहणा राग अल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरां मेरा सुधाया साह, चार जुग दा खेल वखाईआ। मैनूं प्रभ ने बचाई रख्या कोलों गुनाह, अंगीकार ना कोए कराईआ। अंदरे अंदर करदी रही दुआ, वास्ता धुर दा पाईआ। जद होवे तेरे नाल नकाह, दूजा संग ना कोए बणाईआ। गुरमुखो तुसां सोहणा रचाया विआह, आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैं वी छड्ड के आई पिछले राह, रहिबरां आई तजाईआ। जिस तर्हां तुहाडा इक ख़ुदा, मैं वी इक्के नूं सीस निवाईआ। तुसां मेरा ते मैं तुहाडा समझणा मुद्दा, मुद्दत तों विछड़ी वेख वखाईआ। की संदेसा दे के गया बुधा, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा होया मिलाप, मिलणी जगदीश कराईआ । मैं तुहाथों सुण के जाप, आपणा आप ल्या बदलाईआ। जेहड़ा कोट पहनया हाफ़, एह हरफ़ां दी करे सफ़ाईआ । जिस दा कोई समझे ना काफ़ीआ काव, नुक़ता ना कोए दृढ़ाईआ। मैं ओस दी कराउण आई याद, सब नूं रही समझाईआ। सब दा उजड़न वाला बाग़, पत टाहणी रही कुमलाईआ। सोए उठो जाग, आपणी लओ अंगड़ाईआ । पुरख अकाल बदलण वाला समाज, समग्री नाम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद लेखा दए चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा होया अगम्मी मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। जन भगतां सुहाया वेला, सोहणी मिली वड्याईआ। इक्को रंग गुरु गुर चेला, चेला गुर विच समाईआ। पुरख अकाल सब दे नालों

❋

❋

हो के वेहला, नाता गुरमुखां नाल रखाईआ। मैं तक्के जंगल बेला, जूहां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी भगतां कीती शादी, शादिआने दिते वजाईआ। दीन दुनी होई बरबादी, घर घर पई दुहाईआ। भगतां दी वधनी आबादी, पुरख अकाल दए वड्याईआ। जेहड़ी मेरी बणी बांदी, बारां साल संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सोहणा जोड़िआ जोड़, सच दिती वड्याईआ। पिछला नाता आई तोड़, अग्गे प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। जेहड़े गुरमुख जांञी चढ़े घोड़, राकीआं आए भजाईआ। जिन्हां मोढे धरी पौड़, पौड़ी डंडे गए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो कलयुग रहिण नहीं देणा गोरख धन्दा, गुर पीरां होवे सफ़ाईआ। मानव मानव नूं समझे बन्दा, बन्दगी इक्को प्रभ दी नज़री आईआ। इक्को पतण इक्को घाट दस्सणा कन्ढ्ढा, इक्को दुआरा देणा वखाईआ। इक्को भय रखाए सत्त रंग दा डंडा, डंडावत धुर दी दए जणाईआ। आत्म अन्तर दए अनन्दा, रस इक्को इक वखाईआ। सारे बादाम पतासे लाची दीआं खोल्ह देवो गंढ्ढा, हथ्थां उत्ते टिकाईआ। कहो प्रभ दा सगन सब नालों चंगा, नाते कूड़े जगत तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती विच रखाईआ। गुरमुखो सारे खावो इक इक्क लाची, दाणे मुख विच टिकाईआ। नाता छुटिआ ताई चाची, भैण भाई ना कोए वड्याईआ। जेहड़ा सतिगुर करे राखी, ओसे दी मन्नो रज़ाईआ। तुहाडी लेखे लग्गे ल्यांदी पाती, पत्रका सोभा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग छब्बी पोह दी एह फेर नहीं आउणी राती, रुतड़ी जगत ना कोए महकाईआ। जेहड़े गुरु ग्रन्थ दे पाठी, गोबिन्द आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां निम्म दी पुट्ट के ल्यांदी गाची, कूड़ जड़्ह उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो पतासे लओ खा, मिट्ठा मुख कराईआ। दुनियां सुत्ती ते तुहाडा लग्ग गया दाअ, जगत वेखण कोए ना पाईआ। जेहड़े प्रभ दे भगत ने खड़्ही करो बांह, उपर हथ्थ उठाईआ। भावें नाता तुट जाए पिता माँ, पुरख अकाल रखणी सच्ची सरनाईआ। ना कोई सूर खाइओ ना गाँ, छुरी करद ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। गुरमुखो सारे दन्दां नाल भन्नो बादाम, कड़ाकड़ लगाईआ। एहो बाण लगाया राम, दह सिर ताईं घाईआ। एहो खेल कीता कृष्ण भगवान, चौदां लोक दाढ़ां हेठ दबाईआ। एहो कला वरते श्री भगवान, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। तुसीं वेखणा खेल महान, हरि करता दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे

❋

❋

तुसीं खाओ लाची नाल बादाम, पतासिआं मुख भराईआ। मैनूं भुक्खी नूं पै गई शाम, शाम मिलण कोए ना आईआ। मेरे सिर वी कोई करो अहसान, आपणी निगाह बदलाईआ। मेरा निक्का रिहा काम, तुहानूं दयां सुणाईआ। जन भगतो मैं तुहाडी तुसीं प्रभू दे महिमान, दोहां मिल के वज्जी वधाईआ। मैं सच समझ गई वाक़ई प्रभू आदि अन्त दा किसान, किरसाणा आपणा कम्म चलाईआ। जिस ने कट्ठे कर लए शास्त्र पुराण गीता नाल कुरान, अञ्जील रला के अंजमन लई बणाईआ। बाहमीं नाता जोड़िआ तमाम, तमअ मज़हबां वाली गवाईआ । अग्गे सारे पढ़न इक्को कलाम, कलमा कायनात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो क्यों तुसां कढ्ढे तुरले, तुरिया दा लेखा दिता मुकाईआ। तुसीं कोई बंसरी नहीं वजाउणी मुरले, जगत नादां विच वड्याईआ। तुसां कोई नाम दे करने नहीं कुरले, दन्दां बुल्लां उत्ते फिराईआ। तुसां कोई बचन नहीं बोलणे हुर्रे, हा हा कर सुणाईआ। तुहाडे लहिणे देणे अनन्दपुर दे, परम पुरख झोली पाईआ। जेहड़े लेख नहीं बणे देवत सुर दे, रात तुहाडे दिते बणाईआ। तुसां सगन ल्यांदे गुड़ दे, मिट्ठा रस चखाईआ। अग्गे नाते वेख्यो जुड़दे, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। कलयुग दे वहिण वेखे रुढ़दे, अग्गे हो ना कोए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे नाल रखयो ख़तो ख़ताबत, चिठ्ठी नाम वाली पाईआ। मैं चलां प्रभू दी सिख्या मुताबक, हुक्म मन्नां चाँईं चाँईंआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तुसीं वी बदल ल्यो आदत, रीती लैणी बदलाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सब ने सांझी पढ़नी इबादत, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मेरे प्रभ दे कोल चार जुग दी याददाशत, दह दिशा वेख वखाईआ। तुहाडी दीनां मज़हबां दी कीती होई काश्त, अन्तिम इक्के वार करे सफ़ाईआ। मुहम्मदा तूं करेंगा एह बरदाशत, मूसा ईसा तूं वी दे समझाईआ। की मेरे नूर दी तुसां दिती शनाख़त, साख्यात की वखाईआ। मेरी महिमा दे छोटे छोटे लिख के काग़ज़, आपणे आप तों वड्डे आए अख्वाईआ। सारे कहिण तेरा हुक्म मन्नआ वाजब, जो वजह दिती दृढ़ाईआ। असीं तेरे तुलबे तालब, तालीम तेरे कोलों पाईआ। तूं सब दा इक्को मालक, प्रितपालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छड्ड देणा पाउणा तम्बा, बस्तर तन ना कोए वखाईआ। मैं इक्को वेखणा मम्बा, जिथों निरगुण नूर करे रुशनाईआ। इक्को मंज़ल चढ़नी खंभा, जिस दी जड़्ह ना कोए उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आपणी संदा, सनद सब दी आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे जागो री बीबी, बेग़म हो के दयां सुणाईआ। वेला आ गया क़रीबी, क्रिया देणी बदलाईआ। प्रभ दा

❋

❋

वेस अजीबी, अजीब ल्या बदलाईआ। मैं चौहन्दी सब दे घरों निकल जाए ग़रीबी, भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दी धार दस्सां अज़ीज़ी, सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं हर हिरदे वेखण लग्गी, आपणी अक्ख बदलाईआ। विच्चों बहुतिआं नूं नींद रही सद्दी, अंदरे अंदर वाजां रही सुणाईआ। बाहर निकल्यो पैर दब्बी, आपणी कन्नी लओ कतराईआ। मैं हैरान होई एह केहड़ी कोई शिवां वाली गद्दी, जिस दे उत्ते बहि के तक्कड़ी वाले ठूंगा मार के करदे ठग्गी, मुखों कहिण एह शिवां दे आसण विच वड्याईआ। जन भगतो छड्ड देणी करनी बदी, बदकारी रहिण कोए ना पाईआ। मेरे वास्ते जम्मूउँ रोटी सुक्की आई ते रामपुरे तों आई अद्धी, एह अन्तिम वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तुहाडे नाल मेरी डोरी बद्धी, अग्गे हो ना कोए तुड़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे वास्ते वेखो सुक्का टुक्कर, टुकड़ा टुकड़ा नज़री आईआ। तुसां प्रशाद खाणा ते करना शुकर, शुक्रिए विच ध्यान लगाईआ। जे गुर अवतार पैगग्बरां दे कौल कर के प्रभू जांदा मुकर, फेर तुहानूं किवें मिलदी वड्याईआ। तुसीं ओस साहिब दे पुत्र, जेहड़ा मरन दे पिच्छों गोद उठाईआ। ख़ुशीआं नाल चढ़ना कुच्छड़, गलवकड़ी लैणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा तुहाडे नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छड्डी चार यारी, याराना प्रभ दे नाल लगाईआ। मैं तेरां सौ अठासी साल रही कुँवारी, जन भगतो तुहानूं दयां समझाईआ। जगत तृष्ना दी छड्ड दयो बीमारी, हउमे रोग दयो गवाईआ। जे बणना तां बणयो उस प्रभू दी लाड़ी, जो लोड़ींदा सज्जण सोभा पाईआ। लम्भयां हथ्थ ना आवे जंगल पहाड़ीं, टिब्बयां विच दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे कोल मुहम्मद दस्सी बात, हौली जेही गया सुणाईआ। मैनूं सोहणी लग्गी जमात, धुर दे सूफ़ी नज़री आईआ। जेहड़े तेरी चढ़े बरात, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मेरे कोल सिफत वाले नहीं अल्फ़ाज़, जो महिमा देण सुणाईआ। तेरा लेखा विच अगम्मी किताब, जिस दा हरफ़ ना कोए बदलाईआ। वेखीं किते फेर ना दस्सीं भुन्न के खाणा कबाब, सीखां उत्ते बणाईआ। इक्को सजदा दस्सणा आदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मुहम्मद कहे मेरा पूरा होया ख्वाब, प्रभ ख़लक दिती वड्याईआ। जिस मेरी सुहाई महिराब, महबूब बण के वेख वखाईआ। आपणे दुआरे ते क़बूल कीती निमाज़, मेहर नज़र तकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ बख्शणहार सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा संग निभाउणा बण के संगी, सच सच वड्याईआ। मैं भगत दुआरे अंदर लँघी, पिछला पन्ध चुकाईआ। भावें माढ़ी भावें चंगी, चंगी लैणा बणाईआ। मैं आई ओस दे कन्ढ्ढी, जो कन्ढ्ढे

❋

❋

आया पार कराईआ। जिस दी चमके तेज प्रचण्डी, डलक नूर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ गन्दी, माया ममता मोह गवाईआ। धार बख्श इक बख्शंदी, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जगत रहे ना कोए पाबन्दी, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। जेहड़ी आत्मा परमात्मा दुआरा लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दा साहिब स्वामी संगी, लग्गी तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे जिस ने सिर ते पाई ठूठी, बिरध अवसथा नज़री आईआ। इस दा लेखा मुकणा चारे कूटी, काया कुटीआ वेख वखाईआ। लेखा रहे ना पंज भूती, पंचम खोज खुजाईआ। जिन्हां बस्तर पहने सूती, खद्दर नाल वखाईआ। जिन्हां भगत दुआरा चिट्टा कीता नाल कूची, कूचे गली मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग दए रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जिन्हां ने मेरे अमाम नूं दिती पेटी, पटने वाला दए वड्याईआ। ओह गुरमुख धर्म धार दी बेटी, प्रभ बख्शणहार सरनाईआ। तन वजूद कौड़ा रहे ना रेठी, अमृत रस भराईआ। कूड़ विजन दी मेट के लेखी, लेखा आपणे नाल रखाईआ। प्रभ दे अग्गे कोई चले ना किसे दी शेख़ी, चलाकी करन कोए ना पाईआ। अबिनाशी करता सब दा भेती, अंदर वड़ के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा तवीत जिन्हां बणाया, मेरी बणत बणाईआ। मैं उन्हां दा शुकर मनाया, निउँ निउँ सीस निवाईआ। साचा मँगल घर सुणाया, ढोला धुरदरगाहीआ। जिन्ह कागों हँस बणाया, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। सो धुर दा पिता माया, गुरमुख बाले गोद उठाईआ। कलयुग अन्त मेटण आया, सतिजुग साचा लए जगाईआ। जन भगतां धार बदल के काया, काया काअबा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जिन्ह ल्यांदा काला धागा, सूत्रधारी वेख वखाईआ। किरपा करे धुर दा आक़ा, अक़ल बुद्धी दए वड्याईआ। आत्म परमात्म बख्शे साथा, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं कहे हुण कर दे कथा कहाणी बस, बिसमिल्ला कहि सुणाईआ। जन भगतां नूं लैण दे हस्स, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। धुर फ़रमाना देणा दस्स, भेव अभेद जणाईआ। सच दुआरा समझा के हट्ट, पतण देणा दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे पहलों मैं वी समझदी रही एस नूं जट्ट, तत्तां वाला नज़री आईआ। वेखदी रही हथ्थ मूँह पैर नक्क, अक्खां वाला सोभा पाईआ। सरीर बणया मास नाड़ी रत्त, कलबूत वजूद नाल सुहाईआ। जां तक्कया एह धार प्रभू समरथ, दूजा अवर ना कोए वखाईआ। जिस दे सब कुझ हथ्थ, हथेली उत्ते दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी मनसा पूर कराईआ। सदी चौधवीं

❋

❋

कहे मैं जोड़ करां दोए बन्दन, बन्दगी सीस निवाईआ। पंजां प्यारयां मैनूं लाया टिक्का चन्दन, चन्द नाल रुशनाईआ। मैं तुट्टी आई गंढ्ढन, सब दा मेल मिलाईआ। मँगां इक अनन्दन, धुर दा रस चखाईआ। लेखे लग्गा सगन, वज्जी सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे होणा सहाईआ । सदी चौधवीं कहे प्रेम प्रीती नाल वरताउणा प्रशाद, प्रशाद सतिगुर दए बणाईआ। एह भगतां दी दाद, गुरमुखां झोली पाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो मैं तुहाडे विच रल गई आज, अग्गे विछड़ कदे ना जाईआ। तुहाडा मेरे नाल समाज, मेरी तुहाडे नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे आस, लेखा जाण पवण स्वास, साह साह आपणा नाम सुणाईआ।

दस दस बीस होवो त्यार, गुरमुख अग्गे आईआ। सज्जे हथ्थ विच उठाओ हार, हिरदे अंदर कर सफ़ाईआ। बांदी होवे ख़बरदार, गोली लए अंगड़ाईआ। इक इक्क पावे नाल प्यार, खुशीआं आपणा रंग वखाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे दस दस दा बीसा, बीस बीस वड्याईआ। मेरा मालक हरि जगदीशा, जगदीशर इक अख्वाईआ। जिस दी करे कोई ना रीसा, रिश्तेदारी सब तुड़ाईआ। मान दिता मूसा ईसा, इस्म आज़म इक समझाईआ। अन्तिम सब दा ख़ाली करे ख़ीसा, पल्ले गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। जन भगतां दस्स के धुर प्रीता, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जिन्हां छाती उत्ते लाईआं लीकां, जगत निशान बणाईआ। अग्गे पैण ना देवे तरीकां, लेखा एसे जन्म चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दी धार इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मुहब्बत वाला नाता, मुबैन नाल सरनाईआ। जिस तर्हां मैं मन्नदी रही आखा, गुरमुखो तुसीं वी मन्नणा चाँईं चाँईंआ। सब दीआं पूरीआं करे आसां, भरवासा दए बंधाईआ। सचखण्ड दुआर कराए वासा, वसल देवे नूर अलाहीआ। सब दा लेखे लावे कासा, काया काअबा आप समझाईआ। जिन्हां धुर दा शब्द वाचा, विचोला हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे साढे तिन्न इंच दा फ़ीता, पिछला लहिणा चुकाईआ। जिस जोगन दा लेखा बाल्मीका, रावी कन्ढ्ढा दए वखाईआ। ओस दीआं पुरीआं आसां उम्मीदां, मुश्किल हल बणाईआ। सदा साफ़ रखे नीतां, नीतीवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा गुरमुख सच्चा प्रेमी, प्रेम इक

❋

❋

बणाईआ। जो पुरख अकाल दा होवे नेमी, नमक सवा पा दए गवाहीआ। उहदी रसना होवे हलीमी, उच्ची कूक ना दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं तुहाडा खाधा लूण, निमक हराम ना कदे अख्वाईआ। सब ने मन्नणा ओस प्रभू दा क़ानूंन, जो कलमे जुग जुग पढ़ाईआ। ओस दा वक्खरा सब तों मज़मून, बुद्धी विच ना कोए समझाईआ। जिस हँकार तोड़िआ फ़रऊन, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं कहे उपर हो गुरसिखा, प्रभू दए वड्याईआ। तेरा लेख जाए लिखा, लिख्त विच बदलाईआ। स्वामी करे रिच्छा, भिच्छा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी बण के धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ।