पुस्तकालयभाग २१

२७ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे मेरा करता क़ादर, क़ुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। आदि जुगादी सूरबीर बहादर, बलधारी नूर अलाहीआ। जिस दर आई दिता आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरे उत्ते पा के चिट्टी चादर, सुरिंदर दा लहिणा दिता मुकाईआ। मैं कराउणा सच्चा आदल, इन्साफ इक वखाईआ। जो चारों कुण्ट कूड़े दिसण बादल, घटा देणी हटाईआ। शरअ रहे कोई ना क़ातल, क़ातल मक्तूल लेखा वेख वखाईआ। जन भगतां भेव खुलाउणा बातन, अन्तर नैण इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं धुर दी बणी ख़ादम, ख़िदमतगार अख्वाईआ। मैनूं वेखे कोई ना आदम, नेत्र नैण ना कोए मिलाईआ। मैं लहिणा वेख्या यादव, कृष्ण दिती दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं हाए पुकारी, कूक दिता सुणाईआ। मैं लभ्भणे चार लिखारी, जो गुरमुख नाल रलाईआ। उन्हां दी धुर दी होवे यारी, पुरख अकाल नाल वड्याईआ। एह अचरज खेल निआरी, हरि करता रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ।

❋

❋

जागीर सिँघ ने आपणी जिंदड़ी वारी, बेनन्ती दिती सुणाईआ। नाल रली तृप्त कुँवारी, जेहड़ी कन्त ना जगत हंढ्ढाईआ। माया ममता गढ़ तोड़ हँकारी, आसा लई वधाईआ। एह खेल प्रभू दी निआरी, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। कोई गुरमुख होर उठे जेहड़ा आपणा तन मन देवे वारी, विरसा बाप दादा तजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जिन्हां मेरी करनी लिख्त, लिख्त दए गवाहीआ। बिदर दा पूरा करना भविख्त, पर्दा आप चुकाईआ। लहिणा विच सृष्ट, दीन दुनी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वास्ता पा के कहिंदी, कहि के दयां जणाईआ। बिना लिखारीआं मेरी पत नहीं रहन्दी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे वेख वखाईआ। मैं ते अजे आई संदेसा दस्सण, थोड़्हा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगत केहड़ा बणे साथी, नाता गुरमुख नाल जुड़ाईआ। ना दिने सोवे ना राती, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। रिश्ता रहे ना भैण भ्राती, मात पित देवे तजाईआ। सद बण के चरण दासी, हरि सतिगुर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। दर्शन सिँघ लिखारी पिछला मित्र, गुरदास नाल वड्याईआ। कूड़ी धार विच्चों निकल, आपणा सीस झुकाईआ। अग्गे सतिगुर ने करना सिकल, रूप देणा बदलाईआ। प्रेम प्यार दी धार अंदर लैणा चित्र, चित्रगुप्त दा लेखा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे लिखारी पूरे होए चार, मुहम्मदा तेरी चार यारी दिती तजाईआ। मैं हो गई ख़ुदमुखतिआर, ख़ुद मालक नाल वड्याईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चौहां दी वंड करनी कमाल, कमल्या समझ कोए ना पाईआ। जोगिंदर कौर साढे तिन्न साल गुरमुख दे रहिणा नाल, कलम कलम नाल बदलाईआ। पता नहीं जे मेरा किड्डा कू होर सवाल, की की मँग मँगाईआ। जन भगतो एथे कोई खाण नहीं आउँदे मंडा दाल, रसना वाला रस बणाईआ। इक इक्क गुरमुख नूं लैणा संभाल, नाता जगत नालों देणा तुड़ाईआ। आप बणा के आपणे बाल, सृष्टी दे विच देणा वखाईआ। जेहड़ा झल्ल गया मेरी झाल, ओस नूं भगत दुआरे दे उत्ते देणा बहाईआ। उहनूं वेखण गुरु अवतार, उपरों नीचे ते नीचिउँ उपर ध्यान लगाईआ। ओ गुरसिखो वायदा कर लओ अज्ज तों तुसीं आपणे मापिआं दे नहीं जे बाल, मापे लिख के दे दयो बच्चे सतिगुर झोली पाईआ। जे लिखण वास्ते क़लम दवात नहीं ते बाहवां दयो उठाल, सारे कहो तेरी वस्त तेरी झोली पाईआ। जन भगतो तुहाडे वास्ते सचखण्ड दुआरा बणा दिती सच्ची धर्मसाल, जिस दा नमूना साहमणे दिता वखाईआ। बच्चू तुसीं अजे नहीं समझे प्रभू दी चाल,

❋

❋

की चलाकी नाल तुहानूं रिहा मिलाईआ। वेखो संदेसा देंदा उत्ते सिँघ पाल, जिस दा पूरन पूरन रूप अख्वाईआ। जिस दयां चरणां हेठां काल महाकाल, चरणां थल्ले रगड़ रगड़ के तुहाडे थल्ले दए विछाईआ। तुसीं पातशाह दे पुत्त ते सचखण्ड नूं चल्यो आकड़ दे नाल, धर्म राए लुके, चित्रगुप्त छुपे, विष्नूं ब्रह्मा नूं पुच्छे, शंकर आपणीआं मुट्ठीयां घुट्टे, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मैं ते चुरासी नूं वेखदा रिहा कर कर सिॅधे पुठ्ठे, अन्त आपणा हुक्म वरताईआ। बौहड़ी मैनूं अन्त कोई ना पुच्छे, मेरी चली ना कोए वड्याईआ। प्रभू ने आपणे भगत साडे नालों बणा लए सुच्चे, संजम आपणा दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो मैं मँगती नहीं भिखारन नहीं दरवेशन नहीं भुक्खी नहीं अन्न लई, अन्त दयां जणाईआ। मैं सुखी नहीं, दुखी नहीं, लुट्टी नहीं, पुट्टी नहीं, ओ मेरयो साथीओ मैं प्यासी दर्शन इक छिन्न लई, जिस छिन्न नाल चन्द होण रुशनाईआ। मैं वैरागण नहीं किसे तन लई, लत्तां बाहवां वाला ख़सम ना कोए हंढ्ढाईआ। मैं ते इक्को प्रभू दी मन्नण मन्न लई, मिन्नतां कढ्ढ के रही सुणाईआ । जे आपणे विच्चों जण लई, बण जणेंदी माईआ । ओह गुरमुख दे नाल मिल के मेरा बेड़्हा बन्न्ह लईं, बन्न्हणहारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुरमुखो मैं कोई भगत दुआरे आई नहीं किसे धन लई, माया धारीआं अग्गे पल्लू डाहीआ। मैं ते आई गुरुआं अवतारां पैगग्बरां दी पालण गल्ल लई, गलवकड़ी तुहाडे नाल पाईआ। सच जाणयो प्रभू दी कीती कदे ना टल गई, अटल इक अख्वाईआ । मैं कढ्ढण आई भेस धरिया वल छल लई, वलीए छलीए मैनूं दिता समझाईआ। ओ गुरमुखो मैं तुहाडे विच रल गई, वेख्यो किते बेगानी समझ के धक्का ना देणा लगाईआ। मैं आई सतिगुर दे प्यार बल लई, जो बलधारी बेपरवाहीआ। जिन्ह तुहाडी आत्मा सेजा मल्ल लई, दो जहान दिते तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं ते छड्ड के आई चौदां तबक घराना, नाता मुहम्मद नालों तुड़ाईआ। वायदा कर लओ केहड़ा मेरे प्रभू दे नाल पक्का रखू याराना, दोवें हथ्थ दयो वखाईआ। जिस ने रहिणा बेगाना, ओह मुड़ के भगत दुआरे कदे ना आईआ। ओह आपणा मिलदा रहे मासड़ फुॅफी मामा, ताइआं चाचिआं नाल आपणा झट लँघाईआ। माँ प्यो दा जो झल ना सके सतिगुर वास्ते ताअना, र्धिग जीवण ओहदा र्धिग उहदी माईआ। किसे कम्म ना आवे रसना दा खाणा, जिस दी रसना सतिगुर ना ढोला गाईआ। गुरमुखो तुहाडा साहिब सतिगुरु पुरख अकाल दीन दयाल कोई अक्ख नहीं काणा, लत्तों डुॅडा हथ्थों टुंडा ना कोए वखाईआ। हुण दस्सो केहड़ा करोगे बहाना, साहमणे बैठा नज़री आईआ। गरू अवतार दस्सदे गए कलमे पढ़ो तक्को ज़िमीं उपर असमानां, फोलो बस्ते क़ुरानां, तसबीआं पाओ

❋

❋

माला हथ्थ विच फड़ो मसालां, ते मसले कर कर गए समझाईआ। दु:ख दे के काया माटी खाला, भुक्खे रैह के घालदे रहे घाला, मैं चौदां तबकां भज्जी फिरी मैनूं कोई ना लम्भया बाला, बालू रेत विच मैं आपणे पैर आई सड़ाईआ। किसे पासे मैं वेखां कोई दिसे गोरा कोई दिसे काला, वड्डे वड्डे शाह सुल्तानां वेख्या असीं सब दा बणीए भणोईआ बणना नहीं चौहन्दे साला, मैं मालवे विच्चों दी लँघी ते बोली साल्यो केहड़ा तुहाडा बापू आहला, तुहानूं रिहा समझाईआ। सारे कहिण हाए ओ ख़ुदा दी बड़ी औखी झलणी झाला, जिस वेले झलक देवे मूसा वरगे मूँह दे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोहणा आपणा रंग वखाईआ। जन भगतो तुहाडे केहड़े पुत्तर धी, मैनूं दयो वखाईआ। तुहाडा केहड़ा रस्ता ते केहड़ी लीह, लाईन दयो जणाईआ। सारे सोचो मरन तों पहलों ते मरन तों बाद करोगे की, जे सतिगुर ना होए सहाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा खाधा खण्ड घी, नाज़र सिँघ दी माँ दी बाटी दए दुहाईआ। की गोबिन्द दा जाम प्याला लओगे पी, जो नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। जिस दा दुआरा बड़ा वसीह, पिछलीआं वसीअतां सब दीआं ख़तम कराईआ। अग्गे नवीं दे के तरजीह, तरीका दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो तुसां सुणया सी मेहर सिँघ गाउँदा सी कहि के बापू, ते सारयां ने रसना विच्चों ल्या गाईआ। अग्गे तों पुरख अकाल तों बिना जन भगत केहनूं आपणा पिता आखू, सन्मुख हो के दयो समझाईआ। तुहानूं पता नहीं प्रगट सिँघ दिलीउँ आया डाकू, कलयुग दा जूठा झूठा तुहाडा गहिणा जेठूवाल दे भगत दुआरे विच्चों कढ्ढ के हुण दिल्ली देणा पुचाईआ। उथ्थे इक फेर ऐसा झुरल मुरल दा फेरना जादू, जिस जादू ने यादव कौरव पांडवां नाल दिते खपाईआ। जन भगतो भगतां तों बिना कोई रहिण ना देणा वाधू, वायदे नाल वायदा पूर कराईआ। सतिजुग विच तुहाडे बिना कोई नज़र नहीं आउणा आगू, बिरध बाल नौजवान स्त्री पुरुष सब नूं इक्को दयां वड्याईआ । बच्चू हुण तुसीं आ गए मेरे काबू, विन्गयो टेडयो कब्बयो हुण सिॅधे दउँ कराईआ। चरण सिँघ महराजपुरीए वांगू कोई ऐवें ना बणयो नाढू, सब दी आकड़ दयां भन्नाईआ। क्यों एह वास्ता पाया सी गोबिन्द अग्गे दादू, देहरे अंदर वड़ के सीस निवाईआ। ऐ गोबिन्द मैं फ़कीर कि साधू, कि सन्त नज़री आईआ। गोबिन्द किहा बिना गोबिन्द शब्द तों पुरख अकाल मैनूं दिसे बेऔलादू, औलाद वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो भगत चंगे कि साक, फ़ैसला जाणा कराईआ। ओ गुरभाई चंगा कि तुहाडी ज़ात, पर्दा जाणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर चाचे चंगे कि पुरख अकाल बाप, प्यो नूं छड्ड के क्यों माँ नूं करेवे रहे कराईआ। हुण चादर पाउण

❋

❋

दा हटा देणा रिवाज़, इक ख़सम नूं छड्ड के दूजे अंग ना कोए लगाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां मैनूं किहा नाल इत्तफाक, सारयां दिता सुणाईआ। प्रभू परवरदिगार तेरे बिना कोई नहीं हुंदा पाक, पवित्र नज़र कोए ना आईआ। जन भगतो तुसीं भुल्ल गए रातीं इक्कीआं ने नहीं वखाए चाक, जिस दे नाल कहिणा सी साडा पिछला लेखा दे मुकाईआ। अज्ज एसे कर के तुहानूं ल्या राख, जे तुसीं चले गए ते मैं लहिणा किन्हां दी झोली पाईआ। जे हुण खुल्हण लग्गा हाट, तुसीं गंढ्ढां लओ खुल्हाईआ। मैं कोई भगती नहीं कराउणी नाम नहीं जपाउणा, दान नहीं वखाउणा, पाणी नाल नहीं नहाउणा, अग्ग नाल नहीं तन सुकाउणा, ख़ाक भबूती नहीं मलाउणा, फूढ़ीआं सफ़ां उत्ते नहीं बठाउणा, चलदे फिरदे पंज वार ढोला गाओ ते सचखण्ड दयां पुचाईआ। किसे नूं नाथ नहीं बणाउणा, किसे तों पाठ नहीं कराउणा, किसे तों घाट नहीं फिराउणा, फिरदयां तुरदयां दर्शन दे आपणे घर पहुंचाईआ । जन भगतो तुहाडा मरन तों बाद किसे ने काज नहीं रचाउणा, भैण भ्रावां गल पल्लू नहीं पाउणा, जींवदयां तुहाडा कुकर्मां दा स्आपा छब्बी पोह ते इक्को वार दिता कराईआ। जे जीवो तां सोहँ ढोला गाउणा, जे मरो सोहँ ढोला गाउणा, बिना सोहँ तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुहाडे भैण भ्रा तुहाडे माता पिता तुहानूं कोई पा नहीं सकदा बस्तर गहिणा, कोई सजा नहीं सकदा नेत्र कज्जल नैणां, कोई समझा नहीं सकदा किस दुआरे भगतां विच मिल के बहिणा, जे भगतो तुहाडा प्रभू ना हुंदा माझा मालवा जम्मू दोआबा दिल्ली इटारसी कानपुर पूने वाल्लयो मेल ना कोए मिलाईआ। पंजां तत्तां वाल्लयो साढे तिन्न हथ्थ दा की संदेसा दे के गया कल काना, कन्नां नूं हथ्थ लवो लगाईआ। सारे कहि दयो अज्ज तों पुरख अकाल दा मन्नांगे भाणा, एह नहीं बच्चे दे होवे ढिड पीड़ ते सारा टब्बर अत्थरू देण वहाईआ। तुहानूं पता जे दूजे पिंड होवे ठाणा, अगले पिंड दे पहलों आपणा चोरी दा माल लैण छुपाईआ। ओ भगतो दुनियां ठाणेदारां कोलों डरदी, ते तुहाडे सतिगुर सरूप सिँघ ठाणेदार कोलों तुहाडे लई मिट्ठा ल्या मँगाईआ। उहदा रुमाल सी छोटा विच आई नहीं खण्ड दाणा, क्यों पंजां प्यारयां ने प्रभ लई सगन ल्यांदा गुड़ दा ते तुहानूं खण्ड खाण नूं हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। क्योंकि तुसीं स्याणे ते तुहाडा प्रभू तुहाडे नालों स्याणा, जे उह गुड़ खावे ते तुहानूं वी गुड़ खवाईआ। भावें तुसीं बच्चयां ते बुढ्ढयां मोढ्ढयां ते रखीआं तीर कमानां, निशाना दए डराईआ। सच पुच्छो ज़िमीं ते आया जेहड़ा उपर वस्से असमानां, इस्म आपणा इक जणाईआ। सच पुच्छो एथे ते छब्बी पोह नूं तुहाडा बन्दोबस्त कीता महिन्दर सिँघ कप्ताना, सचखण्ड विच बिना धुर दे काइप बिना वड्डे भारी टप तों अटैनशन ना कोए कराईआ। जिन्हां बीबीआं ने बद्धा चुरासीआं ने दोहां हथ्थां नाल गाना, भावें उह असूलां विच नहीं पूरीआं, बेअसूलां नूं प्रभ ने आपणे नाल ल्या मिलाईआ। मालवे वाल्लयो राम सिँघ

❋

❋

ने सुरखी ल्यांदी ते बुल्लां नूं अजे तक नहीं लाया निशाना, सतिगुर पूरा कीता कौल भुल्ल कदे ना जाईआ। जे भुल्ल जाए फेर भगतां नाल रहे कोई ना ख़ाना, चारे खाणी विच धक्के लैवण खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे थोड़्हा जिहा रंग ला दयो लाल बुल्लां, गुरमुखो सारे बुलबुलीआं दयो वजाईआ। सारे सीने उत्ते हथ्थ रखो सदी चौधवीं वेख के किसे दा मन ते नहीं डुल्ला, किते नवें नमूने दी वेख के घर दे दयो तजाईआ। ओ शिव सिँघा इधर आ जा, जिन्ह मौरां ते बद्धा सी जुल्ला, तैनूं आ रब्ब दी जुलेखां दयां वखाईआ। ओ ब्राह्मणा आजा जेहड़ा लै के आया तुल्हा, तुलसी दा बूटा हथ्थ उठाईआ। जम्मू वल्यो एह वेखो तुहाडा सब तों वड्डा कुल्ला, तुसीं कुल्लीआं विच्चों उजड़े ते सचखण्ड दयां वसाईआ। मैं ते समझया भगतां दा दुआरा बड़ा वड्डा ते खुल्हा, मैनूं आदर माण नाल लैण बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे नी भैणो, नी बीबीओ, तुहाडयां बुल्लां नूं सी रंग गूढ़ा, मैं दयां सुणाईआ। तुहानूं ते फेर वी प्रभ ने सिर उत्ते थल्ले बहिण नूं हथ्थ विच फड़ा दिता मूहड़ा, मूढ़ी मति दिती गवाईआ। चरण ला के धूढ़ा, तुहाडी दुरमति मैल धवाईआ। बचन कर के पूरा, साहमणे दिता वखाईआ। किसे दे हथ्थ विच कुत्ता ते किसे दे हथ्थ विच कतूरा, कुत्तयां दीआं जूनां तों ल्या छुडाईआ। तुसीं सारीआं कहिंदीआं होवोगीआं एह पुरख अकाल दी किथ्थों आ गई हूरा, आपणा रूप बदलाईआ। तुहानूं ते मिल गया चंगा थाँ आह वेखो प्रभ ने मेरे लई रख्या मूहड़ा, तुसीं चंगीआं कि मैं चंगी कक्खां दे तुले ते दिता बहाईआ। मैं फिर वी शुकराने विच इस दा करां मशकूरा, जिस कोझी कमली नूं गले ल्या लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । सदी चौधवीं कहे मैं भगतो पुराणी ते नवें ज़माने दी शौंकण, बुल्ल वेखो लाल कराईआ। कोई गुस्सा ना करयो मेरी अजे तक कोई नहीं बणी सौंकण, जे कोई मेरी सौंकण बण जावे ते मैं उन्हां नूं मातलोक दी लड़ाई लड़न तों ना देंदी हटाईआ। क्यों मैं तां आई भगतो तुहाडे नाल प्रभू दे दर ते पहुंचण, आपणा पन्ध मुकाईआ। जे सच पुच्छो मेरे विच बड़ा वड्डा औगुण, गुर अवतार पैगग्बर मैनूं चोरी चोरी वेंहदे रहे, मैं पासा लै के आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे ओ बुढड़यो पुरख अकाल पिउ चंगा कि पोते, सच देणा सुणाईआ। याद रखयो अग्गे नूं पिउ नूं धक्कयो ना किसे पिछले कोठे, जिथ्थे मच्छर मक्खीआं देण सताईआ। तुसीं अजे बाल नढ्ढे आयू विच छोटे, बुद्धी बल ना कोए धराईआ। जिस तर्हां बच्चयां नाल प्यार करदे एसे तर्हां पुरख अकाल नूं छड्ड के साधां दे विच आ जांदे धोखे, जगत दे साध तुहाडयां पोतरिआं नालों वी

❋

❋

भैड़े नज़री आईआ। अमृत वेले उठ के करना इश्नान पाणी नाल कोसे, गुस्लखानिआं विच डेरा लाईआ। उत्तों साफ़ करदे पोशे, अन्तर दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। मैं फिर के आई कोने गोशे, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। जन भगतो तुहाडे वरगा फेर नहीं वेख्या गुरमुख फिरन जोटे जोटे, बाहवां बाहवां विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा करन वाल्या ऐवें किरपा कर किरपा कर किरपा कर कही जाना एं, हुण किरपा कर के दे वखाईआ। किरपा कहिंदी सुण नी मेहर भैण, मैं चार जुग दे ग्रन्थां फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे सिफ्तां करदे गए प्रभू दा नाम दस्सदे गए कोई बेरी दा नहीं बेर, जो फड़ के मूँह विच लवो पाईआ। ओ जिज्ञासूओ, आसण लाओ, समाधी लाओ, सुरती चढ़ाउ, माला दे मणके लओ फेर, मणके फेरदयां फेरदयां पता नहीं किन्ने जुग चुरासी विच भवाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेंहदी रही गेड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। मैनूं पिछले साल गुर अवतार पैगग्बरां किहा, कमलिए, जा के खलोता वेख शेर, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जेहड़ा इक मेहर नज़र कर जाए ते दो जहानां दा लेखा दए नबेड़, गुर अवतारां दे पैगग्बरां दे तन वजूद वाले पुराणे चिरोक, बाज़ी पाशा इक्को वार पास कर के ख़ालस दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गल बद्धा वेख्या अबलीस, बंधन नज़री आईआ। उहनूं काबू कीता अठ्ठ सिपाही नौवां गुरचरण सिँघ ठाणेदार पुलीस, दिल्लीउँ चल के आईआ। जन भगतो एह सिख्या लैणी गुरमुखो गुरसिख दा बणे ना कोई शरीक, वैरी बण के वैर ना कोए कमाईआ। जेहड़ा गुरमुख मूँहों गाए सोहँ गीत, ओह पिउ दादे दा वैरी होवे फिर वी हथ्थ जोड़ जुड़ाईआ। क्यों तुहाडा साहिब दोहां दे वीच, विचोला इक वखाईआ। गुरसिख किसे गुरसिख नूं किहो ना कोए नीच, चूहढ़ा चम्यार रसना बोल ना कोए सुणाईआ। इन्हां नूं मिलाउण पिच्छे गोबिन्द ने शहीद करा दिते जुझार ते अजीत, अज़ल नाल प्रनाईआ। अज्ज तक एह बदल ना सकी रीत, एसे कर के गोबिन्द दुबारा फेरा पाईआ। झगड़ा मिटिआ ना हस्त कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। सदी चौधवीं कहे मेरा कित्थे बूटा तुलसी, हथ्थ दयो फड़ाईआ । जन भगतो तुहाडा हिसाब किताब करन वाला रिहा कोई नहीं मुनशी, लेखा सब दा दिता मुकाईआ। अग्गे तुसीं ब्राह्मणां नूं बहाउँदे सी उत्ते कुरसी, हुण सुखदेव ब्राह्मण कुरसी तुहाडे लई लै के आईआ। जे वेखो खेल सच्चे सतिगुर दी, कलयुग दी रीती रिहा बदलाईआ। तुहानूं कोई लोड़ नहीं पैणी अक्खां मीट के चाढ़्हन दी सुरती, तुसीं सुत्ते ते मैं घर घर फेरा पाईआ। तुहाडी आत्मा कदे नहीं होणी मुरदी, जिउदे मुरदे बण के मुरीदो मुर्शद वेख वखाईआ। भावें तुसीं अक्खीआं नाल वेखदे सदी चौधवीं फिरदी तुरदी, सच

❋

❋

पुच्छो मैं तुरन फिरन वाली नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो आह वेखो मोमबत्ती, जो राज कौर कोलों लई मँगाईआ। उस एह कल्ल नहीं फड़ाई हथ्थीं, एसे कर के राज मोगे वाली कोलों लई मँगाईआ। मेरा लेखा कोई जुग नहीं छत्ती, छत्रधारी वेख वखाईआ। मैं कोई शिव दी नहीं पार्बती, ढाकां उत्ते हथ्थ रख के लत्त लत्त उत्ते चढ़ाईआ। मैं कोई लक्षमी नहीं विष्नूं नाल होणा सती, सत्याग्रह ना कोए कराईआ। मैं कोई ब्रह्मा दी नहीं सुरस्ती, सूत्रधारी वंड वंडाईआ। मैं भगतो आदि तों लै के अन्त तक्क भगतां लई चंगी ते सृष्टी लई कुपत्ती, फ़रेबण नज़री आईआ। क्यों जिस तर्हां भगत बिना भगवान तों किसे नूं बणाउँदे नहीं पती, मैं गुर अवतार पैगग्बरां नाल अक्ख ना कोए मिलाईआ। भावें मैनूं सौणा प्या विच कखीं, मैं शाह सुल्तानां दीआं सेजां दितीआं तजाईआ। मेरी आसा जुग जुग दी मेरे विच रही दब्बी, आह बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मैं हैरान हो गई जेहड़ीआं बीबीआं कुड़ीआं तों बण के मुंडे चलदे आए उत्ते पब्बीं, कऊए हथ्थां उत्ते उठाईआ। इन्हां अहल्लिया नूं मख़ौल कीता उत्ते जल किनारे नदी, नहावन लग्गी नूं झाड़ीआं विच छुप के वेख वखाईआ। जिस वेले उहदे बदन उत्ते साड़ी रह गई अध्धी, पंजां ने ताली दिती वजाईआ। किड्डी सोहणी ते किडी बग्गी, हाहा कर के दिता वखाईआ। उस गुस्से विच किहा उठ के भज्जी, ज़ोर नाल दिती दुहाईआ। मेरे साहिब मेरी पत रखीं, इन्हां तों लैणा बचाईआ। इन्हां भज्जी जांदी नूं मारीआं अक्खीं, इशारे अक्खां वाले कराईआ। फिर किहा उस, प्रभू इन्हां नूं कोई सच्चा प्रेम दस्सीं, एह मैनूं तक्कण दी जगह तेरा राह तकाईआ। पुरख अकाल किहा गौतम नारी मैं वी बड़ा शक्की, भुलेखे सब नूं रिहा पाईआ। हुण ते हठी तपी, ·षी मुनी नज़री आईआ। जिस वेले कृष्ण बण के भगवान अख्वा के अणगिणत रखावां सख़ी, सख़ीयां मँगलाचार सुणाईआ। फेर कलयुग आउणा सति धर्म दी रहिणी नहीं रत्ती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। स्त्री जीउदा छड्डे आपणा पती, आपणा उजाड़ के ते अगला उजड़िआ घर बसाईआ। ओस वेले मुहम्मद दी आउणी इक चौधवीं सदी, मैं सच दयां सुणाईआ। उन चौदां तबकां दी छड्ड के गद्दी, भगतां विच मिलणा चाँईं चाँईंआ। ओस वेले इन्हां पंजां दी काया तेरे वांगूं जगत कन्या विच होवे बद्धी, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुखो तुसां कल वेख्या सी चार मुख दा दीवा, सब नूं दिता वखाईआ। ओस दीवे दे कोल होणा चाहीदा सी नीवां, लेकन कलयुग दी माया ने तलवार मोढ्ढिआं उत्ते उठाईआ। किसे नूं याद नहीं पहलों रविदास ने वंड वंडाई सी साढे तिन्न हथ्थ सीआं, हुण साढे तिन्न हथ्थ सीआं तों तुहानूं जुआब रिहा वखाईआ। पिछलीआं रहिण नहीं देणीआं लीहां,

❋

❋

लाईनां देणीआं बदलाईआ। जेहड़ा भगत भगवान दे प्यार विच हो गया खीवा, खिलअत उस नूं देणी पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतो तुहाडे अंदर एसे तर्हां जगदी प्रभ दी आत्मा दी मोमबत्ती, अन्धेरे विच चानण रही वखाईआ। प्रकाश नाल प्रकाश वेखण अक्खीं, बिना प्रकाश तों नेत्र कम्म किसे ना आईआ। मैं ते दुखी हो गई मैनूं पैंदी ग़शी, आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। मैं बथेरी पोथी पढ़ी माला फेरी अक्खरां वाली बाणी जपी, दिवस रैण घड़ीआं पल पन्ध मुकाईआ। तीर्थ तटां जांन्दयां मेरे दर्द पै गया लत्तीं, थकावट दूर ना कोए कराईआ। मैं हुण ग्रन्थां पन्थां शास्त्रां वेदां पुराणां अञ्जीलां क़ुरानां कोलों अक्की, अक्क के रही सुणाईआ। भगतो एह दुनियांदारां दी ढक्की, ठग चोर विच बैठे डेरा लाईआ। अज्ज तों सारे प्रभ दे नाल कर लओ पक्की, पक्का नाता लओ जुड़ाईआ। तुहाडी आत्मा जिस ने तुहाडे विच रखी, जदों चाहे फूक मार के दए बुझाईआ। फिर ना कोई किसे दी नार ना कोई किसे दा पती, बांह विच बांह पा के, हैट पैंट सजा के, साड़्ही बूट लगा के, पेटी कोट छुहा के, बुल्लीं सुरखी ला के, मथ्थे बिन्दी टिका के, टेडा चीर कढा के, मेंढी सीस गुंदा के, वाल बनाउटी बणा के, कन्नी कांटे लटका के, गल हार सुहा के, चूड़ीआं गुट्टा नाल रला के, मातलोक दयां बाज़ारां विच टहिलण कोए ना जाईआ। धृग एहो जिहे रिशतिआं नूं जेहड़े मरन तों पिच्छों सारे जाण तजा के, हथ्थीं आउण जला के, रोवन सिआपे पा के, हाए हाए कर सुणाईआ। बलिहारी जाओ उस सतिगुर सच्चे शाह के, जो मरन तों पहलों शाह रग दे उत्ते पहुंचे आ के, सहज नाल आत्म सेजा उत्ते बहि के, गुरसिख आपणी गोद टिका के, कृपाल विच्चों दयाल हो के भज्जे चाँईं चाँईंआ। साकां सन्बंधीआं दे कोलों डाक्टर वैद हकीम मुनीआं दे कोलों, आपणी आत्मा आपणे विच लै जाए छुपा के, ओस वेले कोई ना कहे क्यों साडा माँ प्यो भैण भ्रा पुत्तर धी साक सज्जण सैण नार कन्त नालों करे जुदाईआ। जे जीउदा कोई घर छड्ड के सतिगुर चरण लग्गे आ के, पिच्छों सारे रिश्तेदार करन लड़ाईआ। जे कोई कच्चा भगत होवे ते ओहनूं छड्डण हटा के, प्रभ दा भगत आपणा तन मन सतिगुर लेखे लाईआ। एसे कर के ध्रू प्रहलाद गए समझा के, रविदास चमारा दए गवाहीआ। जिस पाया तिस आपणा आप गुआ के, नाता दुनी नालों तजाईआ। अजीत सिँघ कसबी ज़रा उठ खां तैनूं दस्सीए समझा के, की मज़हबां चाल चलाईआ। भला कोई तैनूं मेरे नालों लै जावे भरमा के, गल्लां झूठीआं सच्चीआं सुणाईआ। कोई रातीं सुत्तयां लै जावे खां चुरा के, चरागाहां विच छुपाईआ। जिस सतिगुर दा शब्द रूपी दर्शन कीता आ के, उह बिना सतिगुर तों किसे दे नाल नाता ना कोए रखाईआ। एसे कर के मनसूर नाअरा लाया सूली उत्ते आ के, आख़र गया जणाईआ। मेरा ऐनलुहक़

❋

❋

ख़ुदा ते लोकां मैनूं भैण दा यार दस्सया बणा के, बौहड़ी मेरी दुहाईआ। कोई वेख लओ अज़मा के, फाँसी ते लटकदयां खल्लां लहौन्दयां नूं आपणा नूर दए चमकाईआ। दुनियांदारो ज़रा वेखो खां ओथे जा के, जिथ्थे बैठा जोत टिका के, काले कोटां दा लेख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे सवरन सिँघ दस्स खां क़ुरान शरीफ़, इक मसला दे जणाईआ। मुहम्मद दिआ यारा होया नकारा केहड़े ख़ुदा दी करें तारीफ़, सिफ्तां नाल सुणाईआ। तुहाडा यार हो गया ज़ईफ़, बुढ्ढा नज़री आईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ते आख्या खौरे कोई होऊगा शरीफ़, शुरफ़ा उरफ़ा सोभा पाईआ। मैं रातीं तक के आई ओह थल्लउँ निउँ निउँ वेखे मेरे विच बुरका, मैं किहा जा वे औधर वल तुरकां, तुरकी वाल्यां दे हिलाईआ। ओस किहा तैनूं केहड़ा सतिगुर मिल गया धुर दा, मैनूं दे दृढ़ाईआ। मैं किहा जेहड़ा वासी अनन्दपुर दा, ओह पुरख अकाल नूं नाल लै के आईआ। मोड़यां नहीं मुड़दा, मोड़े ला ला थक्की, उह सगों भज्जा आवे चाँईं चाँईंआ। मैं ओहनूं बथेरी पंजां सिखां तों सुणाई अल्ला हू अकबर दी कथा, बांग मनारिआं उत्ते कराईआ। उन मैनूं किहा मैं कोई गुर अवतार पैगग्बरां दा नाम भाड़े उत्ते नहीं कीता टक्कयां वाला यक्का, अज्ज होर ते कल नूं होर बदली हो के आईआ। मैं कोई माढ़ा नहीं अच्छा, मच्छ नहीं कच्छा, राम कृष्ण वांगू कुख विच्चों जम्मण वाला नहीं बच्चा, ईसा मूसा मुहम्मद वांग कोई जननी नहीं बणाई ज़च्चा, नानक गोबिन्द वांग तन शरीर नहीं रख्या कच्चा, जो भन्न तोड़ के नाता जाए तुड़ाईआ। मैं ओस दुआरे वसां, जिथ्थे धोती तहिमत पैंट पहनणा ना पए कच्छा, बस्तर शस्त्र ना कोए उठाईआ। ना कोई घाटा ना कोई नफ़ा, नुक़सान वास्ते गुर अवतार पैगग्बर दिते बणाईआ। एधरों भरी चूंडी ते थोड़्हा जिहा दे के गफ्फ़ा, काया गुफ़ा विच फसाईआ। किसे नूं किहा राम किसे नूं किहा कृष्ण किसे नूं किहा अल्ला किसे नूं किहा सतिनाम किसे नूं किहा श्री वाहिगुरु अच्छा, ते सतिनाम भड़ूआ केहड़ा नज़री आईआ। जे अल्ला दा गाया टप्पा, क्यों टापूआं विच झगड़ा दिता पाईआ। जे राधा कृष्ण दा साक बणाया सका, फेर कोई पुत धी क्यों ना जम्मया ते नाता जगत जुड़ाईआ। जे मुहम्मद तूं किहा तैनूं अल्ला राणी दयां वखा, चौदां तबकां विच कन्नों फड़ के दिता भुआईआ। फिर ना कहीं मेरे नाल कीता ठट्ठा, ठाकरां दे बदले कन्नां विच उँगलीआं दितीआं पुआईआ। पर भेत अंदर इक गिट्ठ ते इक चप्पा, ओस तों अग्गे ना किसे नूं समझाईआ । सारयां नूं वखाउँदा रिहा पंझी प्रकृतीआं पंज तत त्रैगुण माया ते पंझीआं दा आख़री अक्खर पप्पा, क्यों पंझीआं तों अग्गे बिना पप्पे तों नज़र कोए ना आईआ। जिस ने जाप कोई नहीं जपा, जगजीवण दाता वेख वखाईआ। एसे कर के नानक नूं किहा तपा, नानक नूं तप विच्चों

❋

❋

पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया सारयां किहा बहि जा प्रभू दे कोल, आहा डग्गा ढोल उत्ते लगाईआ। मैनूं ऐं दिसदा एह कम्म सारयां दे हिरदे गोल, हुण गोल मोल दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतो जे तुसीं बण गए निरोल, उठ के दयो वखाईआ। जेहड़ा हरचन्द सिँघ ने तन्द ल्यांदा मौल, मौला दे हथ्थ देणा फड़ाईआ। गुरमुखो रहिणा अडोल, डुल कोए ना जाईआ । तुहाडा इक्को निशाना ते इक्को कौल, इक्को रोल कर के देणा वखाईआ। भावें तुसीं बड़े नाज़क मलूक सोहणे ते सोहल, साफ़ सुथरे नज़री आईआ। आपणयां बच्चयां नूं लोरीआं दयो ते नवें नवें बोलो बोल, बिना सिखाइआं तों आपणे गीत बणाईआ। की पुरख अकाल दी महिमा वास्ते तुहाडे अंदर प्रेम नहीं जो तुसीं सको बोल, उच्ची कूक सुणाईआ। वेखो मैं तुहाडे पिच्छे आ गया उपर धौल, धरती उत्ते फेरा पाईआ। पिछला पूरा करना कौल, इक़रार लैणा निभाईआ। फ़र्क पैण नहीं देणा रती चौल, चावल खाण वाल्लयो खाण लग्गे कदे इक दाणा मेरे लई वी लैणा बचाईआ। तुहानूं पता तुहाडे बदले करनाल वाल्यां तों मँगा ल्या बोहल, चार देगां दित्तीयां चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छड्डया मौली दा तन्द, गाना दिता तुड़ाईआ। बदल के आपणी कंड, पासा आई बदलाईआ। भावें मैनूं सुहागण कहो भावें कहो रंड, एह तुहाडे हथ्थ वड्याईआ। तुसीं भावें मैनूं कुछ कहो मैं तुहानूं कहां साहिब दे चन्द, चार कुण्ट रुशनाईआ। सारे ज़ोर नाल ख़ुशी नाल खंगूरे मार के लओ खंघ, खंघ ताप दा रोग दयां गुआईआ । इक हुक्म दे रहिणा पाबन्द, चलणा प्रभ रज़ाईआ। मैं तुहाडा मानणा अनन्द, अंदर वड़ के सोभा पाईआ। तुसीं वेख्या जे तेजा सिँघ दा सिर तों घस गया गंज, वाल रहिण कोए ना पाईआ। सेवा करदा सी नाल बन्द बन्द, दिने लड़ना ते रात सिरहाणे खलो के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं धुर दी गोली, ग़ुलाम नज़री आईआ। मैं विच्चों डांग वांगू पोली, मल मैल ना कोए टिकाईआ। मेरी खुल्ही नहीं कोई चोली, बच्चयां वाले चोले देण गवाहीआ। मैं ते सुणन आई तुहाडी आत्म परमात्म दी बोली, जो अनबोलत दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो इक धर्म धार दी बांदी, गोली लई बणाईआ। जिस ने सवा हथ्थ पाई परांदी, पारब्रह्म दए वड्याईआ। लोभ रिहा ना सोना चांदी, जगत शरअ दिती तुड़ाईआ। जिन्हां बीबीआं ने ढोला गाया सतिगुर बाझों पत जांदी, उह सब नूं रिहा उठाईआ । जन भगतो एह कलयुग अन्धेर नहीं एह कर्म कांड दी आन्धी, अन्न्हा पाल सिँघ लल्लीआं वाला दए समझाईआ।

❋

❋

गुर अवतार पैगग्बर कोई नहीं आंढ्ढी गुआंढ्ढी, इक्के घर विच इक्के मन्दिर विच सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे कोई पहलवान करो कुशती, अग्गे जाओ आईआ। तुहानूं घिओ खांदयां नूं वेख के मेरी चौदां सदीआं दी उतर जाए ख़ुशकी, क्यों जम्मू वाल्यां ने तिन्न दिन दा सुक्का टुक्कड़ खुआ के मेरीआं पसलीआं दितीआं भन्नाईआ। हुण मैं करन लग्गी चुस्ती, चालाकी नाल तुहाडे अंदर वड़ के वेख वखाईआ। ज़रा तकड़े हो के आपणे आप दी करयो दरुस्ती, दुराचारां तों दयां बचाईआ। एसे कर के तुहाडे पिच्छे पहनी सत्त रंग दी कुड़ती, कुड़मां कड़मेटयां तों दयां छुडाईआ। मैं रातीं गई दरगाह साची ते फेर पैंरी आ गई मुड़दी, पुरख अकाल दिता भजाईआ। चली जा परे मेरे भगतां विच अज्ज रहीं फिरदी तुरदी, तुरले वाल्यां दा जा के दिल परचाईआ। सारयां नूं कहिणा अक्खां खोल्हो मैं सुहागण तुहाडे अग्गे लँघां मोहरदी, सोहणा आपणा रूप धराईआ। जेहड़े तुट्टे उन्हां दे नाते जावां जोड़दी, जोड़ी भगत भगवान बणाईआ। जेहड़े भुल्ले उन्हां नूं जावां रोढ़दी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सारे कहो एह प्रेम घटा घनघोर दी, किते बिजली बण के साडे कूड़े कर्म ना दए जलाईआ। पुरख अकाल किहा एह खेल मेरे ग़ौर दी, गहर गम्भीर हो के दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं तूं भगत दुआरे अंदरों सफ़ाई करनी ठग चोर दी, जो भगतां विच मिल के प्रभ दा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे हाए मैं हाहे उत्ते वेखी दोहरी टिप्पी, आत्म उत्ते आत्म नज़री आईआ। जन भगतो सृष्टी दी आत्मा सरीर विच छुपी, तुहाडी आत्मा काग़ज़ उत्ते चढ़ के सारे जग नूं करे रुशनाईआ। तुहाडे बिना रहिणी नहीं कोई सिखी, एह गोबिन्द ने धार लिखी, चार वरन इक्को रंग रंगाईआ। मैं उम्मत नूं तक्कया दुहथ्थढ़ मार के पिट्टी, पटने वाल्या की ग्यों लिखाईआ। उन झट जेब विच्चों कढ्ढी आह पुराणी चिठ्ठी, सहजे दिती वखाईआ। सदी चौधवीं तूं कल्ल दी बच्ची, ते उमर दी निक्की, मैं शब्द गुरु आदि अन्त दा नज़री आईआ । सदी चौधवीं ने किहा मैं पुराणी शौकीनण, तूं वेखे नहीं चार उँगल मेरीआं सहेलीआं दा जूड़ा पिच्छे गिच्ची, एह सब तों पहलों दी धार दिती समझाईआ। गोबिन्द जे तूं शब्द गुरु सोहणा ते मैं वी नहीं अजे ताईं किसे दे दुआरे विकी, बुढ्ढयां नढ्ढयाँ नाल गलवकड़ी पा के चाल ना कोए वखाईआ। जगत नेत्र किसे नूं नहीं दिसी, अक्खां पाड़ पाड़ के वेखे सर्ब लोकाईआ। एह बाल्मीक जिस ने मेरी रमाइण लिखी, बधका अग्गे आ तीर मार के हुण बैठा मुख छुपाईआ। मैं वी हुण जट्टी फिट्टी, माझे वाल्यां नाल रल के माझे दी जट्टी बण के आईआ। मैं कोई बन्न्हणी नहीं कट्टी वच्छी, धारां चो के घम घम दुध्ध रिड़कना ना कोए पाईआ। क्यों मैं सुहागण इक्को मेरा पती, पतिपरमेश्वर इक्को

❋

❋

नज़री आईआ। मैं कोई मरासन नहीं नैण नहीं मेरा नाँ नहीं कोई फॅतू दी धी फत्ती, ते ना कोई मैनूं फ़ातमा कहि के बुलाईआ। मैं सारयां तों परे ते अग्गे तों अगली हद्द टप्पी, जिथ्थे लकीर वाले फ़कीर नज़र कोए ना आईआ। इक गल्ल सुण लओ मेरा परमात्मा मेरा ख़सम मेरा पती आदि अन्त दा गप्पी, गपौड़यां विच पकौड़े सब नूं दए खुआईआ। तुसीं ते चलाउँदे लूण मिर्च दी हट्टी, उन्ह अल्ला राम वाहिगुरु राधा कृष्ण पुड़ीआं विच बन्द कर के खुड्डां विच टिकाईआ। जा एह लै जा दुआ इन्हां सिखां मुरीदां नूं खुआ ते उन्हां दी हो जाऊ गति, गतमित समझण वाला नज़र कोए ना आईआ। भगतो मैं सब कुझ वेंहदी रही अक्खीं, अक्खां वाल्लयो अक्खां लओ खुल्हाईआ। मेरा परमात्मा चुरासी लख आत्मा सर्ब दा भक्खी, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगग्बर सारयां नूं खा के डकार ना कदे लगाईआ। मैं वेख्या सब दा लेखा सार पाशे वाल्लयो पै गया नट्टी, बिना सतिगुर नाम दे पौं तों नरद ना कोए पुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच दयां जणाईआ। सदी चौधवीं कहे सुणया जे पाठ गुरु ग्रन्थ, सब तों उच्चा कर के दिता सुणाईआ। जिस विच ना कोई मज़हब ना कोई पन्थ, आत्मा परमात्मा दा राह वखाईआ। जेहड़े पिच्छे वजाउँदे संख, संध्या सरघी वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं आ गई अणख, अणखीली हो के दिता सुणाईआ। ओ प्रभू जेहड़े गुर अवतार पैगग्बर बचदे रहे खा के दाल कणक, चपातीआं नाल रलाईआ। उह मैनूं दस्स किन्ना चिर जीवे ते किन्नीं भोगी आयू ते कितने रहे बरस, महीने दिन नाल मिलाईआ। मेरया बापू तैनूं नहीं आउँदा तरस, अर्श तों सुट्ठ के फ़र्श, थोड़्हा जिहा नाम दा दे खरच, वाड़ दिते मन्दिर मसीतां चर्च, गुरु गुरदवारिआं नाल गए परच, तेरा प्राचीन दा लेखा ना कोए जणाईआ। प्रभ तेरा ते कुझ नहीं होया हरज, चार खाणीआं विच सब नूं कर दिता दरज, आपणे नाम दा सब नूं दे के क़र्ज़, लहिणेदार हो के सूद दिता लगाईआ। राम कृष्ण फड़ाई माला ते ईसा मूसा मुहम्मद नूं फड़ा के करद, छुरी इन्सानां उत्ते चलाईआ। हे प्रभू वेख आपणी पिछली फ़रद, भेव अभेद खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं पिछले जमाने दी पीहण वाली चक्की, हथ्था प्रभ दा नाम हथ्थ रखाईआ। ज़िमीं असमानां दे पुड़ इक दूजे दे उत्ते रही रखी, गल्ला चुरासी वाला विच पाईआ। नाले पीहवां ते नाले आपणे आप नूं झल्लां पखी, सोहणा रंग रंगाईआ। मैनूं मेरे वरगी तूं होर नहीं कोई दस्सी सख़ी, जो सुख़न मन्न के प्रभ दा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दुनियां नूं दे दे मत्ती, मतलब वाले आपणे नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे वेखो बुल्ल लाल, लालन रंग रंगाईआ। साहिब स्वामी करे भाल, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। लेखे लाए शाह कंगाल, आपणी गोद टिकाईआ। प्रेम प्रीती दए उछाल, अन्तर आस भराईआ। जन

❋

❋

भगतो ताड़ी वजाओ नाल ताल, तलब सब दी पूर कराईआ। भुल्ल ना जाइओ मेरी वेख के नख़रिआं वाली चाल, मटक मटक के आपणा क़दम उठाईआ। जे प्रीती लाउणी ते लाइओ उस दे नाल, जो आदि अन्त तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा गला हो गया बन्द, हाए बन्दगी कौण सुणाईआ। मेरे टेडे हो गए दन्द, हुण मैनूं पसंद करन कोए ना आईआ। मेरी टुट्ट गई टंग, मैनूं विआह के घर ना कोए लै जाईआ। मैं हुण पाउणी डंड, कोई मैनूं लओ प्रनाईआ। सारे कहिण एह किथों आ गई मुशटंड, धक्के खांदी दए दुहाईआ। मैं सब नूं कहिणा दुनियां वाल्लयो विषा भोगणा चार जुग दा गंद, गंदगी दे कीड़े गंदगी विच समाईआ। मेरे परम पुरख दा माणो इक अनन्द, जो सांतक सति दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं कर लैण दयो रग तेज़, नाड़ां मल के गर्म लवां कराईआ। ओ ईसा मूसा योरप विच्चों खड़्हे कर दे अंग्रेज़, इंगलिस्तान दे हिलाईआ। मूसा कहे ईसा कहे मेरे परवरदिगार आपणा शब्द दुलारा दे भेज, भजन बन्दगी इक समझाईआ। जो सब दी माणे सेज, आत्म डेरा लाईआ। ओथे की करन चार वेद, शास्त्र सिमरत मिले ना कोए वड्याईआ। अञ्जील क़ुरान ना खोल्हे भेव, बाणी बन्न्ह ना कोए तुड़ाईआ। बिना तेरे तों घल्ले कोई ना सिध्धी सेध, दीनां मज़हबां दा पन्ध मुकाईआ। प्रभू कहे ओ मूसा ईसा तुहानूं रख्या विच पाकट ते जेब, आपणे सज्जे खब्बे लटकाईआ। तुहानूं इक वार वखाउणा तुहाडयां मुरीदां दा फ़रेब, धोखेदार जणाईआ। इक होर समझाउणी कितेब, जिस दी कतार नज़र किसे ना आईआ। कोई ना सके देख, देखण कोए ना पाईआ। जिस कारण गोबिन्द रखाए केस, दस्मेश दिती वड्याईआ। उह वी मेरे नाल रहे हमेश, साचा संग बणाईआ। हुण असीं आ गए मिल के माझे देस, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। नानक नाल फिरदा धर के मोढे खेस, खूंडी हथ्थ विच उठाईआ। हड्ड हिलाउणे मुल्ला शेख़, शेख़ी रहिण कोए ना पाईआ। पूजा मुकणी पार्बती शिव गणेश, शंकर आपणे विच समाईआ। जन भगतो कुछ तुसीं वी दस्सो आपणा भेत, की याराना अंदरों प्रभ दे नाल लगाईआ। घर विच सौणा चंगा कि लड़ना नाल तेग़, शहादत तेग़ बहादर वांगू पाईआ। सारयां दे पुठ्ठे सिध्धे वेखे पेच, जो पगड़ी दिते लगाईआ। जिन्हां तीली वालीआं ने कन्न विच कढ्ढे छेक, नक्क विच तीली लई छुहाईआ। उन्हां दी कुल विच्चों बणे ना कोए प्रेत, गुरमुख भूतां दी जून कोए ना पाईआ। अज्ज तों इक लख अस्सी हज़ार जून दिती भगतां दे दुआरे उत्तों छेक, शब्द डंडे नाल भजाईआ। वेखो भगतो रातीं वेंहदे सो सलवार हुण तकदे जो पजामा रेब, छोटा थल्लउँ नज़री आईआ। जिंने तुसीं छोटे उनां तुहाडा आवे दरेग, एसे कर के ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ल्यांदा मालक ज़रूर, ज़रूरत मेरी वेख वखाईआ। मैं आई तुहाडे हज़ूर, हज़ूरीए दिता समझाईआ। तुसीं बख्शिओ मेरे क़सूर, आपणी निगाह उठाईआ। भगत दुआरे दा दस्सओ दस्तूर, क़ायदा देणा जणाईआ। मैनूं भावें गुस्से विच लयो घूर, गहरी अक्ख वखाईआ। पर इक गल्ल किते कहि ना दयो तैनूं क़सम सूर, ते गाँ खा के झट लँघाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे प्रभ दे मज़दूर, नाम मज़दूरी कर के आपणा झट गए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गुरमुखां हथ्थ विच वेखे चाक, जो चाकरी पूरी जाण कमाईआ। सारे प्रभू नूं रहे आख, साडा पिछला लेखा दे मुकाईआ। जन्म दा कर्म कर मुआफ, धुर दा धर्म इक समझाईआ। मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, कूड़ी क्रिया दे तजाईआ। तेरा नाता जुड़े साच, सच तेरी सरनाईआ। तेरा नाम पढ़न दी सानूं आ गई जाच, जाचक हो के सीस निवाईआ। साडी लेखे लाईं रात, भिन्नड़ी नाल वखाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाश, तेरी बेपरवाहीआ। सच प्रीती दे विश्वास, विसर कदे ना जाईआ। तूं साहिब सर्ब गुणतास, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। तेरा खेल सदा बहु भांत, जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा दए बदलाईआ। सदी चौधवीं कहे सब दी बदल देवे तक़दीर, मेहर नज़र उठाईआ। मैं सुणदी रही तकरीर, जो हरिजू रिहा जणाईआ। उस दी बणदी जाए तहिरीर, अक्खर काग़ज़ां नाल मिलाईआ। माण देवे शाह हकीर, इक्को रंग रंगाईआ। धर्म धार दी दस्स तदबीर, तरीका इक समझाईआ। कूड़ रहे ना ख़मीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं बड़ी ख़ुशी, ख़ुशीआं भगतां दयां कराईआ। मेरा खेल होए नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुगी, जुगती आपणे नाल रखाईआ। जगत औध दिसे पुग्गी, वेला वक्त विहाईआ। मेरा साहिब मैनूं करे उग्घी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां निर्मल होवे बुद्धि, बुद्धिवान हो जाईआ। जिन्हां धुर दी रमज़ अंदर बुज्झी, बुझया दीपक लैणा जगाईआ। मैं नच्ची नाले कुद्दी, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरी अड्डी हो गई उच्ची, सोहणा नच्च के नाच कराईआ। मैं अग्गे किसे दी करनी नहीं बुत्ती, बुतख़ान्यां खोज खुजाईआ। मैं अन्तिम उठी सुत्ती, रैण गई सवेरा गया आईआ। मैं खा के रुक्खी सुक्खी, जन भगतां नाल झट लँघाईआ। भगतां नूं भाग लग्गे दुध्धी पुत्तीं, प्रभ मेरा होए सहाईआ। मैं सुहागण बण के मेंढी गुत्ती, तन शृंगार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे साहिब दा आया संदेसा, सदके दयां जणाईआ। तुसीं ख़ुशीआं माणो हमेशां, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। मेरा लहिणा मुकाया माझे देसा, दूर दुराडे

❋

❋

चल के आईआ। हुण मैं फिरांगी विच खेता, अग्गे पिच्छे आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतो मेरा रखयो चेता, चेतन हो के रही जणाईआ। पैगग्बरां दा मुकणा ठेका, अग्गे बोली ना कोए कराईआ। मेरा अमाम जम्मणा नहीं किसे दे पेटा, रकत बूँद ना वंड वंडाईआ। ओह आदि जुगादी इक्को नेता, नर नरायण सोभा पाईआ। जो वस्से सचखण्ड देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, पेशीनगोई वेख वखाईआ। लहिणा देणा पूरा करे लेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं साहिब वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन नज़री आईआ। फेर मैं सब दा लेख वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन क़लम दवात शाहीआ। मैं सब दा कर्म वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन जन्म धर्म समझाईआ। मैं सब दा वरन वरन वेख्या पूरन, पूरन पूरन पूरन वंडां तों बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं चौदां तबकां नूं आई आख, पल्ला आई छुडाईआ। अजे देण जाणा तलाक, लिख्त प्रभ दे अग्गे भुगताईआ। फेर होणा सब जवाब, सवाल हल्ल ना कोए कराईआ। तुसां सब ने रखणा याद, ज़िहन दयां कराईआ। गुरमुखो तुहाडी छब्बी सताई दी सुलखणी रात, सोभा पाईआ। अग्गे ख़ुशी दी होई प्रभात, घरां नूं जाणा चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल किरपा करे आप, रहमत सच कमाईआ । जिस वेले भगत दवारिउँ निकल्यो पंज वार ज़रूर करयो सोहँ दा जाप, भुल्लण कोए ना पाईआ। हुण प्रेम नाल खाइओ प्रशाद, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। जो मेरे पिच्छे गए जाग, आलस निंदरा गए तजाईआ। उन्हां वेख्या मेरा सुहाग, कमलापति सोभा पाईआ। जन भगतो तुहाडा वखरा हो गया समाज, समें नाल दिता बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार तुहाडे साथ, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ।

गुरमुख साचा सिँघ मैहिल, महिल विच बहि के ख़ुशी मनाईआ। दरगाह साची रिहा टहिल, फिरे चाँईं चाँईंआ। जन्म कर्म दा लेखा मुक गया सहिल, लहिणा रिहा ना राईआ। नाता तुट्ट गया भाई भैण, साक सज्जण गया तजाईआ। सदा दर प्रभू दे चरण दुआरे मिल्या रहिण, रेण धूढ़ी शार मस्तक टिक्के दा लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआरे आपणे घर वसाईआ।

❋

❋