पुस्तकालयभाग २१

२८ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सतिजुग धार सच दी रीत, रीतीवान दया कमाईआ। चार वरन इक प्रीत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, शिवदवाला मठ गुरदुआरा ना कोए लड़ाईआ। सब दी अंदरों साफ़ होवे नीत, नीत पुनीत कराईआ। दीन दुनी पुरख अकाल दे गावे गीत, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जो काया माटी करे ठांडी सीत, अगनी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे रंग रंगाईआ। सतिजुग कहे मेरा धुर दा राह, रहिबर इक अख्वाईआ। दीन मज़हब तों जो मानव होए जुदा, सब नूं मेलां सहज सुभाईआ। अल्ला वाहिगुरु राम सब दा इक ख़ुदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ । वरनां बरनां मार्ग दस्स के सिध्धा, जगत समाजां तों लवां छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सतिजुग कहे मैं दस्सां रस्ता चंगा, सृष्ट रिहा समझाईआ। जिस ने करना होवे कारज अनन्दा, अनन्द आत्म परमात्म वेख वखाईआ। बिना बन्दगी तों बणे उह बन्दा, जो बंधन जाए तुड़ाईआ। साजण मित्र प्यारा मीत इक सुहंदा, साहिब सुल्तान वड्याईआ। मन कुकर्म कढ्ढे गंदा, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा गा दे छन्दा, इहो सति सच कुड़माईआ। जन भगतां लभ्भणा पए कोई ना पंडा, मुल्ला बग़ल क़ुरान ना कोए टिकाईआ। ग्रन्थी गाए कोई ना छन्दा, रागां नादां विच सुणाईआ। धुर दा खेल सूरा सरबंगा, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग कहे वेखो सस्से उत्ते होड़ा, निरगुण सरगुण धार जणाईआ। गुरमुख सदा चढ़े शब्द दे घोड़ा, जगत घोड़यां वाली रीती कम्म किसे ना आईआ। स्त्री पुरुष बणे धर्म दा जोड़ा, जिन्हां दे अन्तर आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। उन्हां आवण जावण लख चुरासी मिटे झोरा, जूनी जून ना कोए भवाईआ। इक दूजे दी सांझी होवे लोड़ा, नाता प्रेम मुहब्बत वाला रखाईआ। कोई भरम ना जाणे काला गोरा, गुरसिख वेख ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सतिजुग किहा मेरा मार्ग इक अजीब, अजब निराला दयां वखाईआ। मेरे अंदर फ़र्क रहे ना अमीर ग़रीब, वड्डा छोटा वंड ना कोए कराईआ। दीन मज़हब ज़ात पात रहे ना कोए तरतीब, ऊँच नीच ना कोए लड़ाईआ। पिछली करनी उत्ते मार लीक, रस्ता धुर दा देणा वखाईआ। गोबिन्द शब्द करे तस्दीक, नानक नाल गवाहीआ। जिस दी गुर अवतार पैगग्बर कर के गए उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। सो खेल करे लाशरीक, वाहिद मालक नूर अलाहीआ। जिस दे विच हक़ तौफीक़, बेपरवाह बेपरवाहीआ। ओह सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना तृखा गवाईआ। एको

❋

❋

रंग रंगा के ऊँच नीच, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक घर बहाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत रसना जिह्वा बत्ती दन्द कोई ना लाए मास कबाब मीट, ममता मोह जगत तुड़ाईआ । साचा कलमा एको पढ़े हदीस, सोहँ ढोला नाम अलाहीआ। गुर अवतार पैगग्बरां इहो गाया गीत, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। सन्त सुहेला होवे ठांडा सीत, अगनी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साजण इक अख्वाईआ। सतिजुग कहे मेरा सच दा होणा मार्ग, औरत मर्द मिले वड्याईआ। धर्म धार दा होवे कारज, करमां दा डेरा ढाहीआ। पिछला लेखा करना ख़ारज, रीती जगत वाली तजाईआ। पुरख अकाल ने लैणा चारज, हुक्मरान इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सतिजुग कहे मेरा मालक इक्क, पुरख अकाल वड्याईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़हब ओसे दे सारे सिख, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दरगाह साची वंड ना कोए वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर दा लेखा अग्गे देवे लिख, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। अग्गे पूजा होणी नहीं किसे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ पत्थर इट्ट, देवी देवत सीस ना कोए निवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार सब दा सांझा होणा इष्ट, इष्ट देव आत्मा परमात्मा वेख वखाईआ। जन भगतां मानस जन्म जाणा जित्त, लोकमात जगत हारदी दिसे लोकाईआ। जन भगतो तुहाडे अंदर तुहाडा मालक इक्क, तन वजूद जगत वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी लेखे लाए गोबिन्द वाली चिट्ट, चिट्टे उत्ते चिट्टा नाम धुर दा लए लिखाईआ।

सदी चौधवीं कहे मैं थक्की टुट्टी, थकावट विच दुहाईआ। चौदां तबक गई ना लुट्टी, लीडर हथ्थ किसे ना आईआ। सुख दी नींद कदे ना सुत्ती, सोहणी सेज ना कोए सुहाईआ। मेरी वैरागण दी टुट्ट गई जुत्ती, भज्जी चाँईं चाँईंआ। दुनियां भाग लगदा पुत्तीं, पुत पोतरे नाल वड्याईआ। मैनूं इक्को प्रभ दे मिलण दी ख़ुशी, ख़ुशीआं विच राह तकाईआ। मैं मंज़ल बामंज़ल आई पुच्छी, मुहम्मद आ के दिता सुणाईआ। वेख खेल इक अदुती, की करता कार कमाईआ। जिस गुंद के आपणी गुत्ती, रूप ल्या वटाईआ। सृष्ट उठा दे सुत्ती, नेत्र अक्ख उठाईआ। तेरी पूरी करे बुत्ती, बुतख़ाने फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे विच आई थकावट, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। जगत जहान वेखी बनावट, कूड़ी क्रिया बंधन पाईआ। साचा कलमा करे ना कोए सख़ावत, वस्त

❋

❋

अमोलक ना कोए वरताईआ। मैं जन भगतां दी खा के दावत, दाअवे नाल दयां सुणाईआ। वेख्यो प्रभ दे साहमणे बुद्धी दी दस्सओ कोई ना लिआक़त, अक़ल दी अकल ना कोए दृढ़ाईआ। सदा रहिणा हुक्म मुताबक, मतला कर के दयां दृढ़ाईआ। जे पिच्छे झूठ बोलण दी आदत, अग्गे लओ बदलाईआ। कलयुग कूड़ा वेख्यो राकश, सब नूं रिहा खाईआ। मनुआ नाल करे साज़श, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं बड़ी होई शरमिंदी, शर्म नाल अक्ख ना उपर उठाईआ। मेरे पिच्छे मेरे परवरदिगार ने लाई बिन्दी, बिन्दी वृंदावन दी पूर कराईआ। शंकर दी मँगवाई पिंडी, लिंग भग दी पूज हटाईआ। जगत सितार वजा किंगी, किंगां करे सफ़ाईआ। फूल मँगा कोलों भेंटा बेटी सिन्धी, सिन्ध सागर पार कराईआ। आपणी आप करा के निंदी, निन्दक दीन दुनी वखाईआ। जन भगतां धार कर के ज़िंदी, ज़िंदगी जीवन दिता बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं प्रभ दीआं देंदे वेखे मसालां, मिसरे आपणे नाल मिलाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां वेखीआं पालां, कतारां विच बैठे नज़री आईआ। साचा नूर चमके नुराना, नूर नुराना नूरो नूर डगमगाईआ। लेखा मुके जगत अञ्जील क़ुराना, मुख़ातब हो के आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या अगम्मी राज़, राज़क रिज़क रहीम जणाईआ। जिस सीस पहनया ताज, तख़त निवासी नज़री आईआ। मेरा सोहणा कर के काज, ओढ्ढन सीस इक टिकाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं फिरदी रही उपर थल्ले, निरगुण धार रंग वखाईआ। सिफ्तां विच ना कराया बल्ले बल्ले, गुर अवतार पैगग्बरां हुक्म वरताईआ। जो वस्से निहचल धाम अटले, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। हुण हो गया भगतां वल्ले, वलवले सारे देणे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, असमानां उपरों आया थल्ले, जल थल महीअल सारे वेख वखाईआ।

नग़मा नाज़ू क़दम कनज़वीउल ज़लमा मलशवीनेये कुशा मेरी तेरे अग्गे दुआ, तूं ख़ुद मालक ते मैं मातलोक विच ख़ुदी गवावण वाला ख़ुदा, तूं जोत नूर मैं शब्द सतिगुरु नाद रिहा वजा, ऐ मेरे महबूब मेरे दिलरुबा, तूं मेरी हस्ती दस्स इक दूजे तों कौण होए फिदा। पुरख अकाल दीन दयाल इक्के वार अंदर जोत दी झलक दिती वखा, हलूणा दिता लगा, बिन

❋

❋

कन्नां दिता सुणा, गोबिन्द बाज़ दे उडा, बाज़ां वाल्या तेरी बाज़ी देवां बदला, क्यों फिर तैनूं आप आपणी उँगली तों धुर दा शब्द गुरु बाज़ बणा के दयां उडा, बिना खंभां तों दो जहानां परे चक्र लैणा लगा, खाण पीण दी रहिण ना देवां कोए अदा, रोग सोग दी रहे ना कोए वबा, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। तेरे बाज़ तों बचू चिड़ी लवां तुड़ा, आपणे बाज़ तों गुरुआं अवतारां पैगग्बरां दीआं धौणां लवां निवा, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द किहा वाह वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल ने बिना चरणां तों आपणे चरण उपर लए उठा, गोबिन्द बिना सीस तों चरणां हेठां सीस दिता टिका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ।

२९ पोह शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे मेरी ख़ुशीआं वाली लोहड़ी, अंक सहेलड़ीओ दयां जणाईआ। वेखो मेरी प्रभ दे नाल बण गई जोड़ी, जोड़ा धुर दा ल्या बणाईआ। ना मैं काली ना मैं गोरी, रूप रंग रेख नज़र ना कोए पाईआ। मेरे मालक मेरे उत्ते किरपा कीती भोरी, भाण्डा भरम दिता भन्नाईआ। दीन दुनी तों कर के चोरी, चरणां विच ल्या रखाईआ। मेरा माण ताण ना ज़ोरी, निउँ निउँ लागां पाईंआ। मैं आदि जुगादि दी बांकी छोहरी, छैल छबीली नज़री आईआ। मेरी आसा नवीं नकोरी, निरवैर दिती वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा साहिब स्वामी सज्जण, सोहणा नज़री आईआ। मैं प्रेम प्रीती करां मजन, धुर दा रंग रंगाईआ। सच संदेशे आई सद्दण, होका इक अल्हाईआ। मेहरवान महबूब सच मुहब्बत विच रहे तेरी लग्न, दूसर अवर ना कोए मनाईआ। ममता मोह रहे ना बंधन, कूड़ी क्रिया देणी कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं लोहड़ी वंडां, वंडी धुर दी पाईआ। मैं प्रभ दे कोलों प्रीती लै के आई पंडां, अनडिट्ठड़ा भार उठाईआ। मैं किसे वड़ी नहीं मन्दिर मसीत गुरदुआर शिवदवाले मठ पत्थर इट्टां वाली कंधां, महिराबां विच ना डेरा लाईआ। मैं तक्कदी इक चन्दा, जो चन्द नूर करे रुशनाईआ। जो खेल वखाए सूरा सरबंगा, सो सच दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी लोहड़ी दा लोहड़े पैणयां ना कीता चाउ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मैं हलूणिआ फड़ के बाहों, अक्ख दिती खुल्हाईआ। वेखो हँस होए काउँ, काग हँस रूप बदलाईआ। साचा धर्म ना कोए न्याउँ, अदल इन्साफ ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे लोहड़ी दे थाँ प्रभ दा मिले प्यार, प्रेम प्रेम विच्चों प्रगटाईआ। तुसीं उहदे उह तुहाडा यार, याराना धुर दा ल्या लगाईआ। भरोसे विच रखो एतबार, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। मेहरवान करे सच शृंगार, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे चाउ अंदर गाओ मँगल, मँगलाचार वड्याईआ। शरअ कटो संगल, ज़ंजीरी नज़र कोए ना आईआ। सच प्रीती चढ़े अगम्मी रंगन, रंगत इक रंगाईआ। तुहाडा पवित्र होवे बदन, अन्तर आत्मा नूर रुशनाईआ। सच दुआरा मिल्या पतण, दरगाह विच वड्याईआ। दीन दयाला आया रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे साहिब दा वेखो आग़ाज़, अक़ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। धुर दे नाम दी सुणो आवाज़, जो अज़ल तों दए बचाईआ। जिस आपणी साजण साज, सगला संग गुरमुख रिहा तराईआ। सति धर्म दा बदल के आप रिवाज, रयाइत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणी खेल खिलाईआ।

संसार विच निकले सिट्टा, सिट्टेबाज़ी जगत लोकाईआ। जन भगतां दा लेख कर के चिट्टा, चिट्टी धार विच समाईआ। जिथ्थे मन्दिर नहीं कोई पत्थर इट्टां, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। रूप नहीं कोई वड्डा निक्का, बाल बिरध ना वेख वखाईआ। सोना चांदी रुपा नहीं कोई सिक्का, धातू वंड ना कोए वंडाईआ। जगत अक्खर लेख नहीं कोई लिखा, क़लम शाही ना जोड़ जुड़ाईआ। ओथे लै के जाए धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिथ्थे भगतां दा कित्ता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं दा सिट्टा बड़ा लम्मा, कद्द नज़र कोए ना आईआ। जिस धार नूं कहिंदे मम्बा, धार सब नूं दए दृढ़ाईआ। जन भगतां थान थनंतर देवे चंगा, चंगी बख्शे माण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जहान वखा के कूड़ा धन्दा, हरिजन धर्म धार विच रखाईआ।

❋

❋

पहली माघ शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सदी चौधवीं कहे हाज़र होए अवतार पैगग्बर गुर पीर, पीरन पीर दया कमाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख कट्ठे होए सूफ़ी फ़कीर, जो फ़िकरा ढोला इक्को नाम ध्याईआ। विच्चों उठ के कहे कबीर, शब्द अगम्मी आवाज़ जणाईआ। साडा किसे दा नहीं तत शरीर, वजूद नज़र कोए ना आईआ। हथ्थ फड़े ना कोए शमशीर, ख़ंजर कटार ना कोए चलाईआ। शरअ दा दिसे ना कोए ज़ंजीर, संगल हथ्थ ना कोए उठाईआ। आबेहयात लभ्भे कोए ना नीर, अमृत रस ना कोए चखाईआ। खेल वेखे आप अख़ीर, आख़र धुर दा पर्दा लाहीआ। किस बिध दीन दुनी दी बदले तक़दीर, तदबीर आपणी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर होए कट्ठे, दर ठांडे डेरा लाईआ। हथ्थां विच फड़े सब ने आपणे पटे, पटेदारी रहे वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर चारों कुण्ट फिरन नठ्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। दह दिशा होवण ठट्ठे, सतिकार विच ना कोए जणाईआ। जिधर वेखण ओधर रट्टे, रट्टा सके ना कोए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण असीं इक्को करनी निमस्कार, सच सजदा सीस झुकाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। सति सच दा रहे प्यार, धर्म धर्म दी धार प्रगटाईआ । इक्को तेरा होवे अख्त्यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पिछले तेरे सेवादार, जुग जुग साची सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बर पुज्जे, पूजनीक डेरा लाईआ। आपणे भेव दस्सण गुज्झे, किस बिध रो के झट लँघाईआ। कवण साथ देवे इक दूजे, सगला संग निभाईआ। कवण भाण्डे कर के मूधे, पिट्ठां रिहा बदलाईआ। कवण भेव चुकाए बुत्त रूह दे, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। एह खेल कलयुग हूबहू दे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच सच्ची सरनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण साडी धार वेखो सादी, जिस्म तन ना कोए रखाईआ। जिस दा नूर आदि आदी, अन्त ओहो वेख वखाईआ। जो साहिब ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म नज़री आईआ। साची मंज़ल चढ़े घाटी, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण असीं वेख्या हक़ीक़ी हक़ी, हुक्म धुरदरगाहीआ। अन्तर रिहा कोई ना शक्की, संसा दिता मिटाईआ। मैं कर के जाणा पक्की, सहज नाल समझाईआ। सन्त सुहेले वेखो अक्खीं, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जो निरगुण धार जगा बत्ती, सरगुण तत करे रुशनाईआ। जोत

❋

❋

सरूपी बण के पती, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। सब दा लहिणा देणा लेखा पूरा करना हथ्थीं, हथ्थो हथ्थी ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच सच गुर अवतार पैगग्बरां दए वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण क़दीम दा प्या झगड़ा, झगड़े विच लोकाईआ। कलयुग जीव होया बग बप्पड़ा, काग काग वांग कुरलाईआ। कोई भेव ना खोल्हे अगला, पर्दा देवे कोए ना लाहीआ। जन भगतां नाता जुड़िआ सगला, धुर दा संग बणाईआ। इक्को दस्स बन्दना, बन्दगी बेपरवाहीआ। इक्को दए अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों चमकाईआ। दूसर दर पए ना मँगणा, भिखक गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। सब नूं आपणे लाए अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण असां हुक्म लैणा दस्ती, दस्तख़त आपणे दे के झट लँघाईआ। इक्को तकणी परम पुरख दी हस्ती, दूसर संग ना कोए निभाईआ। जो मालक धुर दा अर्शी , फ़र्शां उत्ते डेरा लाईआ। जन भगतां होवे गरज़ी, गर्ज़ कूड़ी मेट मिटाईआ। सब दी मन्ज़ूर कर के अर्ज़ी, हरिभगत दुआरे लए बहाईआ। एह खेल अगम्मे नरायण नर दी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण जन भगतो सुणो दलील, दिलों दईए जणाईआ। तुहाडा मज़हबां वाला रिहा ना कोए वकील, ज़िंमेदारी असां ना कोए उठाईआ। तुहाडी सदा मन्ज़ूर अपील, अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। जिस बस्तर पहने नील, एह गोबिन्द धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण भगतो वेखो प्रभू दी माघी, मजन भगतां रिहा कराईआ। तुसीं होए वड वड भागी, भागां वाल्लयो देवां सुणाईआ। तुहाडी धार तुहाडे विच्चों जागी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। भगत उधारना जिस दी वादी, ओह वायदे सब दे वेख वखाईआ। तुसां किसे ने करनी नहीं बरख़लाफ़ी, ख़िलाफ़त नज़र कोए ना आईआ। सब ने बणना इक दूजे दे इतहादी, नाता प्रेम वाला जुड़ाईआ। एथे ओथे होवे ना कोए बरबादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच नाल मिलाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण असीं आए भज्जे दौड़े, छेती पन्ध मुकाईआ। अग्गे पिच्छे सानूं कुछ ना बौहड़े, बौहड़ी बौहड़ी सर्ब दुहाईआ। जन भगत चढ़दे वेखे अगम्मे पौड़े, जो पौड़ी डंडे नाल सुहाईआ। जिस साहिब दी सदा लोड़े, उह मालक नूर अलाहीआ। जिस अग्गे नहीं कोए ज़ोरे, ज़ेर ज़बर ना कोए जणाईआ। ओस दा मेल होवे बतौरे, साचा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण इक अख्वाईआ। गुर अवतार

❋

❋

पैगग्बर कहिण, वेखो प्रभ ने मारया हंभला, हबले दिते तजाईआ। भगत दुआर सुहा के धुर दा बंगला, सचखण्ड दए वड्याईआ। नेत्र रहे कोई ना अन्धला, दोए लोइण लोइण रुशनाईआ। हरिजन दिसे कोई ना कंगला, नाम ख़ज़ीना झोली भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सतिगुर दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गुर अवतार पैगग्बरो वेखो मुकाम, मुक़ामे हक़ नज़री आईआ। जिथ्थे इक्को ढोला इक ज़बान, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। इक दिसे पीण खाण, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को मनावणहारा आन, सिर सके ना कोए उठाईआ। एह खेल प्रभू महान, हरि करता रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवणहारा जीआ दान, जीवण जुगत जागरत जोत बिन वरन गोत निरगुण धार करे रुशनाईआ।

९ माघ शहिनशाही सम्मत ४ केहर सिँघ दे गृह रजी वाला

सदी चौधवीं कहे किरपा कीती बेपरवाह, बेपरवाह दया कमाईआ। मेरी क़बूल कर दुआ, दो जहानां होया सहाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक इक ख़ुदा, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दी मुहम्मद अगम्म सदा, संदेसा देवे धुरदरगाहीआ। सजदा कर इक अल्लाह, रहमत धुर दी मँग मँगाईआ। जिस दरगाह इक नवा, नव नौ चार देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी बेनन्ती होई मंज़ूर, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। किरपा कीती हाज़र हज़ूर, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। मेरा पिछला बख्श क़ुसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। अगला हुक्म दस्स दस्तूर, रहिबर हो के रिहा समझाईआ। नाम ख़ुमारी कर मख़मूर, ख़ुदी तक्ब्बर डेरा ढाहीआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़, अमृत रस इक चखाईआ। तन विकार ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। सति सच दे सरूर, साहिब सुल्तान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वड दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी पुन्नी आसा, मेल मिलाया धुरदरगाहीआ। मुहम्मद दे के गया भरवासा, भरम भुलेखा रिहा ना राईआ। मैं छड्ड पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। चौदां तबक तज्या साथा, जगत संग ना कोए निभाईआ। नाता रिहा ना कोए भराता, दीन दुनी ना कोए वड्याईआ। कवण धार जोड़ के नाता, निरवैर पुरख ल्या मनाईआ। जो अमाम धुर दा साचा, सच सच दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे किरपा कीती साहिब सुल्तान, मेहर नज़र इक उठाईआ। महबूब मुहब्बत विच हो मेहरवान, बेनज़ीर नज़र दिती बदलाईआ। मेरी मंज़ल कर आसान, दर घर साचा इक जणाईआ। जगत तृष्ना ख़ाहिश ना रही जहान, जहालत विच ना कोए वड्याईआ। मंज़ल हक़ दस्स मकान, दरगाह साची इक सुहाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत महान, जल्वागर इक रुशनाईआ। ना कोई ज़िमीं ना असमान, मण्डल मण्डप ना कोए दरसाईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, तन वजूद सोभा कोए ना पाईआ। ना कोई रवि ससि सूर्या चन्द भान, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई रसना जेहवा बत्ती दन्द पीण खाण, नाद धुन शब्द ना कोई शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, बेपरवाह आपणा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे किरपा कीती आप समरथ, साहिब दिती सरनाईआ। मैं बिना सीस तों टेक के मथ, नमों सजदा इक जणाईआ। शब्द कहाणी सुण अकथ, महिमा धुरदरगाहीआ। ख़ुशीआं विच पई हस्स, हस्ती तक्की नूर अलाहीआ। चरण कँवलां उपर ढठ्ठ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं वसणहारा घट घट, लख चुरासी रिहा समाईआ। तेरा जोती नूर लट्ट लट्ट, दो जहान करे रुशनाईआ। किरपा कर साहिब समरथ, दर ठांडे मँग मँगाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सदी चौधवीं बुरज रिहा ढठ्ठ, तुध बिन होवे ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या ग़रीब निवाज़, पारब्रह्म बेपरवाह नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त दो जहानां राज, रईयत गुर अवतार पैगग्बर बैठे सीस निवाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण समाज, शब्द समग्री इक वरताईआ। अमृत रस अगम्मा अगम्म स्वाद, रसना रस ना कोए चखाईआ। जुग चौकड़ी बिन आलस निंदरा रिहा जाग, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ । हुक्म संदेसा देवे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल खिलाईआ। धुन आत्मक सुणा नाद, अनहद नादी नाद जणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म करे काज, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी साजण साज, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी राग अल्हाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी धुर दे कलमे मारे आवाज़, राज़ आपणा रिहा खुल्हाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दुरमति मैल धवावां दाग़, पतित पुनीत आप कराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण हो के पकड़ां वाग, शाह पातशाह शहिनशाह धुर फ़रमाना एका हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक भेव अभेदा आप

❋

❋

जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या दरगाह साची सचखण्ड नज़ारा, जिस नज़रीआ दिता बदलाईआ। निरगुण नूर मेरा परवरदिगारा, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। बिन तन वजूद माटी ख़ाक जोती धार गुरु अवतारा, पैगग्बर बिन सीस सीस जगदीश झुकाईआ। इक्को नाम इक्को कलमा इक्को होए जैकारा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। इक्को सजदा इक डंडावत इक निमस्कारा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक महल अटल इक्को काअबा इक्को मन्दिर गुरुदुआरा, शिवदवाला मठ वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पीर दस्तगीर इक्को लेखा शाह हकीर इक्को लहिणा बेनज़ीर, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। दर दरवेश सन्त भगत वेखे फ़कीर, फ़िकरे विच तूंही तूंही राग अल्हाईआ। शरअ संगल दिस्सया ना कोए ज़ंजीर, दीन मज़हब ना वंड वंडाईआ। मंज़ल चोटी चढ़ वेखी अख़ीर, सच दुआरे सोभा पाईआ। जिथ्थे चले ना कोए दलील, कल्पणा विच ना कोए कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची इक सुहाईआ। दरगाह साची दुआरा सचखण्ड, खण्डा खड़ग ना कोए खड़काईआ। ना कोई ज़ात पाती वंड, दीन मज़हब ना कोए वखाईआ। ना कोई ढोला ना कोई छन्द, गीत संगीत ना कोए सुणाईआ। ना कोई बन्दगी अंदर होए पाबन्द, ना कोई हुक्मे हुक्म मनाईआ । ना कोई सुर्या ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी ना कोई ढोला हक़ीक़ी छन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जिधर तक्कां निरगुण नूर जोत प्रकाशन पुरख अकाल सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेहरवान महबूब बख्शंद, रहमत हक़ हक़ कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं जा के किहा सलाम, निम्रता विच सीस निवाईआ। अग्गों हुक्म देवे अमाम, हरि करता बेपरवाहीआ। कमलिए अगली सुण कलाम, जो कलमयां तों बाहर करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम बदल जाणा इंतजाम, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। हुक्म देवे श्री भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार पैगग्बर मन्नण आन, सिर सके ना कोए उठाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर झुलणा इक निशान, नव नौ चार दए गवाहीआ। आत्म परमात्म सब ने गाउणा गाण, गावत गा गा ख़ुशी मनाईआ। शरअ छुरी ना रहे शैतान, दीन मज़हब ना कोए लड़ाईआ। सब दा इक्को होवे राम, अमाम इक्को सोभा पाईआ। बंधन विच रहे ना कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर कूड़ देणा तुड़ाईआ। काया काअबा दस्सणा इक मुकाम, हक़ीक़त लाशरीकत इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं सुण हदीस, हज़रतां तों परे दए दृढ़ाईआ। सब दा मालक इक जगदीश, जगदीशर नूर अलाहीआ। जिस

❋

❋

नूं सब दा झुकदा सीस, चरण कँवल सरनाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्से इक प्रीत, परम पुरख परमात्म पर्दा इक चुकाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे नीत, नीतीवान होए सहाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। मानव मन मनसा जाए जीत, तन वजूद होए सफ़ाईआ। लेखा रहे ना ऊँच नीच, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू तेरा तक्कां सचखण्ड दुआरा, दरगाह साची वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को नूर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर नन्हे बच्चे तेरे सेवादारा, बालक बाले सोभा पाईआ। तूं सब दा शाह सिक्दारा, शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच तेरा करके गए इज़हारा, सिफ्तां विच सालाहीआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक अवतारा, अवतर आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया कर पार किनारा, नईआ नौका माया ममता रहिण कोए ना पाईआ। तेरा नाम तेरा कलमा होवे इक जैकारा, चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म तेरा ढोला गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा होए सहारा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जागरत जोत बिन वरन गोत हो उज्यारा, हरख़ सोग चिन्ता ग़म कूड़ कल्पणा डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता आपणी कल वरताईआ। सदी चौधवीं कहे किरपा कर मेरे स्वामी, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। तूं हर घट अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जगत विद्या होए ज्ञानी, ब्रह्मवेता नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा प्या चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तेरा इशारा समझे ना कोए चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी सारे रहे गाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए जल्वागर नुरानी, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मन कल्पणा वधी बेईमानी, बेवा रूप होई हल्काईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, इस्म आज़म लाशरीक तेरा वेखण कोए ना पाईआ। मन कल्पणा करे ना कोए क़ुरबानी, काया काअबे वज्जे ना कोए वधाईआ। कलयुग जीव झगड़ा प्या जिस्मानी, असमानी तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा कूड़ क्रिया चढ़ी तुग्यानी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तेरी जोत दिसे बेगानी, मंज़ल बामंज़ल चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छड्डणा चौहन्दी लोकमात, धरनी धरत धौल धवल रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दी रही ना कोए जमात, सति धर्म ना कोए रखाईआ। जो लिख के लेखा गुरु अवतार पैगग्बर आए क़लम दवात, कायनात

❋

❋

पई दुहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले इक वारी मार झात, पर्दानशीं पर्दा आप उठाईआ । दीन दुनी दे वेख हालात, हालत सब दी दयां जणाईआ। धुर दा देवे कोई ना साथ, साचा संग ना कोए निभाईआ। मन कल्पणा जगत सुरती करे नाच, सुरत शब्द मेल ना कोए मिलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा जगत अन्धेरी रात, तेरा नाम नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। बेनन्ती कर के रही आख, सीस जगदीश तेरे क़दम टिकाईआ। तेरे उत्तों प्रभू सब दा गया विश्वास, विषयां विच कूड़ लोकाईआ। पुत्त पिउ दा करे घात, पूत पिता करे लड़ाईआ। जो अवतार पैगग्बर गुर गए आख, आख़र वेला दए दुहाईआ। प्रगट हो साख्यात, समरथ तेरी सरनाईआ। मैं निमाणी अनाथां अनाथ, दीनन तेरे अग्गे देवां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे परम पुरख परवरदिगार, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। साचा रिहा ना कोई ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव ना कोए कमाईआ। तेरे नाम दा चार कुण्ट चले तकरार, झगड़े विच दुहाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी पूरा कर कौल इक़रार, इक़रानामे पिछले वेख वखाईआ। तेरा सचखण्ड सच्चा दरबार, दरगाह साची नज़री आईआ। हुक्म कर आपणी धार, जोती जाते आपणी दया कमाईआ। शब्दी हुक्म तेरा सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बरदे खड़्हे गुरु अवतार, पैगग्बर सीस निवाईआ। सब कुछ तेरे अख्त्यार, मुख्त्यारनामे सब दे वेख वखाईआ। मैं रो रो करां गिरयाज़ार, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं करदी रही इंतज़ार, समां समें नाल मिलाईआ। सो वक्त पहुंचया आण, मेहरवान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। सदी चौधवीं उठ वेख मार के झाकी, पर्दा दयां उठाईआ। मेरा खेल होणा इत्तफाकी, जगत समझे ना कोए लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां लहिणा देणा देवां बाकी, लेखा सब दे हथ्थ फड़ाईआ। झगड़ा रहे ना माटी ख़ाकी, तन वजूद ना वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म बणा के साथी, सगला संग दयां निभाईआ। तूं मन्नी मेरी आखी, चलणा हुक्म रज़ाईआ। मैं चौदां तबक खोल्ह के ताकी, पर्दा अगला दयां उठाईआ। तेरे अन्त अख़ीर रहे कोए ना पापी, पतितां करां सफ़ाईआ। जन भगतां देवां पुश्त पनाह थापी, साचे सन्तां आप जगाईआ। शब्द अगम्मे घोड़े चढ़ के राकी, दो जहानां वेख वखाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चंद चमकाईआ। चार वरन अठारां बरन बणन इक जमाती, पुरख अकाल करे पढ़ाईआ। झगड़ा मिटे पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। साचे मण्डल पावे रासी, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। स्वामी हो के पुच्छां वाती, वातावरन बदले सर्ब लोकाईआ। खेले खेल बहु बिध भाती, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल वरताईआ। दीन दुनी कर के दास दासी, धुर

❋

❋

फ़रमाना इक सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं प्रभ देवे धुर फ़रमाना, हुक्म संदेसा इक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आत्म परमात्म जणावे इक्को गाणा, गहर गम्भीर आप दृढ़ाईआ। अमृत रस निझर धार देवे पीणा खाणा, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। साचा मन्दिर वखा मकाना, बिन दीया बाती कमलापाती निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साचा शब्द सुणा अगम्मी धुनकाना, अनहद नादी नाद दए वजाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर लाशरीक बदल दए ज़माना, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म चार वरन होए तराना, तुरिया पद तों अगला पर्दा दए उठाईआ। सच सरोवर दस्से इक्को नहाणा, अठसठ लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां अगम्मा प्रेम, प्रीती इक दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी इक्को नेम, नियम इक समझाईआ। जो इशारा कीता गोबिन्द कुण्ट हेम, दुष्ट दमन समझाईआ। सो लेखा पूरा होणा ऐन, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी रैण, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां लेखा पूरा करे लहिण देण, मक़रूज़ सब दा लेखा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेख वखाईआ। सदी चौधवीं उठ बलधार, बलधारी दए वड्याईआ। अन्त अख़ीरी वेख आपणी गुलज़ार, गुलशन जो महकाईआ । नाता तुट्टण लग्गा मुहम्मदी यार, चार यारी संग ना कोए निभाईआ। ख़िज़ां आउण वाली बहार, बसन्त आपणी रुत बदलाईआ। पूरा होण लग्गा इक़रार, इक़बाल दे के मुहम्मद गया जणाईआ। किसे दा चले ना कोए तकरार, झगड़े विच ना कोए ख़ुदाईआ। भरोसा करना पए एतबार, बेएतबारी देणी गवाईआ। परवरदिगार दे सब कुछ इख्त्यार, बेइख्त्यारी करे लोकाईआ। अन्त अख़ीरी आई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हुक्मे अंदर सब नूं करना गिरफ्तार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे बैठे सीस निवाईआ।