१० माघ शहिनशाही सम्मत ४ मल सिँघ दे गृह रजीवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी बीसवीं कहे तूं मैथों निक्की, सदी चौधवीं तैनूं दयां जणाईआ। किस दवारिउँ तूं सिख्या सिखी, पर्दा देणा खुल्हाईआ।
❋
❋
मैं वेखदी रही आपणी मिती, कवण वेला मित्र प्यारा दए वड्याईआ। भरवासा इक्को उत्ते सिट्टी, सिट्टेबाज़ी तक्कां जगत लोकाईआ। दीन दुनी पुजारन वेखां पत्थर इट्टीं, जलधारा सीस निवाईआ। कोई धार नज़र ना आई चिट्टी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मैं दोहथ्थड़ मार के पिट्टी, बौहड़ी बौहड़ी कर अल्हाईआ। मेरा परवरदिगार मैनूं वखाउण लग्गा पुराणी चिठ्ठी, सच दवारिउँ आप उठाईआ। जिस नूं समझे कोई ना मुनी ·षी, सन्त फ़कीर ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे सुण मेरी वड्डी भैण, भरम दयां गवाईआ। मैं तैनूं आई कहिण, सच संदेसा इक सुणाईआ। की हुक्म देवे नरायण, नर निरँकारा बेपरवाहीआ। जिस ने सारे छुडाए साक सैण, सज्जण आई तजाईआ। नाता तोड़ के भाई भैण, मीत मुरार ना संग रखाईआ। जगत वासना छड्ड के वहिण, भज्जी वाहो दाहीआ। इशारा कर बाल्मीक रमायण, जो राम दए गवाहीआ। सो वक्त पहुंचया ऐन, ऐनलहक़ नाल रलाईआ। मैनूं सबर ना आया चैन, बेसबरी विच कुरलाईआ। मुहम्मद कहि के गया खेल होणा विच हिन्दवायण, वाहिद ख़ुदा आपणा डंक वजाईआ। ओस नूं तक्कां आपणे नैण, प्रतख रूप गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दए सरनाईआ। सदी बीसवीं कहे तूं अजे बाल अंञाणी छोटी, क्यों छुटकारा रही पाईआ। चढ़ के वेख अगम्मी चोटी, चोटी मुंनिआं खोज खुजाईआ। सब दी आसा दिसे खोटी, जो ईसा मूसा ध्यान लगाईआ। झगड़ा प्या जगत रोटी, रट्टे विच कुरलाईआ। जिस नूं लभदे कोटन कोटी, अणगिणत खोज खुजाईआ। जिस खेल खिलाया जञ्ञू बोदी, मूंड मुंडाया वंड वंडाईआ । जिस भाग लगाया वेदी सोढी, बंस सर्बंस सुहाईआ। जो जगत नूं देवे रोज़ी, राज़क़ रिज़क़ रहीम नूर अलाहीआ । ओह मालक धुर दा चोजी, प्रीतम बण के खोज खुजाईआ। जो आदि जुगादी जोगी, जोगीशरां दए वड्याईआ। जो आत्म परमात्म भोगी, रस रसीआ नूर ख़ुदाईआ। जो निरगुण धार संजोगी, जन्म मरन विच ना आईआ। जिस दी दो जहानां ओटी, गुर अवतार पैगग्बर सीस निवाईआ। जो सब नूं देवे सोझी, परदयां अंदर पर्दा खुल्हाईआ। जो लेखा जाणे चौदां लोकी, चौदां तबक करे रुशनाईआ। जो देवे साचा नाम सलोकी, धुर दा कलमा इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे तूं वेख आपणा बीसवीं सदी हाल, साल बसाला नाल रलाईआ। मैनूं गोबिन्द बच्चे गए सखाल, जो छोटे नीहां हेठ दबाईआ। मैनूं सुत्ती नूं गए उठाल, आलस निंदरा दिता गवाईआ। जिन पुच्छणा मुरीदां हाल, ओह मुर्शद बेपरवाहीआ। ओस दे अग्गे कर सवाल, निमाणी हो के सीस झुकाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा लए संभाल, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। कलयुग कूड़ी
❋
❋
क्रिया करे ज़वाल, जोरू ज़र ना कोए वड्याईआ। सब दे सिर ते कूके काल, डंक नगारा रिहा वजाईआ। परवरदिगार दीन दुनी दी बदल दे चाल, चाल निराली आपणे हथ्थ वखाईआ। झगड़ा मिटे काया माटी खाल, तत वजूद ना कोए लड़ाईआ। सो स्वामी लैणा भाल, जो मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी बीसवीं कहे तूं मैथों बाली अंञाणी, नन्ही मैनूं नज़री आईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं गोबिन्द कीता सुघड़ स्याणी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं परवरदिगार सांझा यार ख़लक दा ख़ालक तक्कया हाणी, निरवैर निराकार नूर अलाहीआ। जो आबेहयात अमृत रस देवे ठंडा पाणी, सर सरोवर इक नुहाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं चारे खाणी, चारे बाणी ना वंड वंडाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं जीव प्राणी, साह साह ना कोए समाईआ । जो आदि जुगादि जोत नुरानी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा पद इक निरबाणी, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ । जिस दी शास्त्र सिमरत अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी कथा कहाणी, गुर अवतार पीर पैगग्बर सोहले ढोले नगमे कलमयां विच सुणाईआ। सो करनी करता परम पुरख बण के जाण जाणी, जानणहार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरे दए वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं इक्को मँगी मँग, दर ठांडे सीस निवाईआ। मैं बाली नढ्ढी चाढ़्ह आपणा रंग, रंगत इक वखाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार सदा स्वामी रह संग, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वजा मृदँग, मर्द मर्दाने लै उठाईआ। मैनूं छोटयाँ बाल्लयां दस्सया ढंग, तरीका इक्को इक सुणाईआ। ओह साहिब सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो शाहां करे तंग, राज राजाना ख़ाक मिलाईआ। सो बख्शणहार अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस ने मुहम्मद निशान बख़श्या तारा चन्द, चन्द तारा आपणा रंग रंगाईआ। ओह खेल करे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खेल खिलाईआ। तेरा मेटे अन्तिम पन्ध, सफ़रां विच ना कोए भवाईआ। सदा स्वामी बण के संग, साथी इक्को नज़री आईआ। तेरा रंडेपा कटे रंड, जगत सुहागण लए वखाईआ। भगत सुहेले चाढ़्ह के जंञ, धुर दे संगी लए बणाईआ। वेखीं नेत्र नीर ना वहावीं हंझ, अथरूआं वहिण ना कोए वहाईआ। जिस ने शरअ शरायती ढाउणी कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ । दीन दुनी नूं दे के कंड, करवट आपणी लए बदलाईआ। गुर अवतार पैगग्बर इक हुक्म दे कर पाबन्द, दीन मज़हब दा झगड़ा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अंदर गाउणा छन्द, सोहँ ढोला सिफ्त सालाहीआ। झगड़ा मुकाउणा जमना गोदावरी सुरस्ती गंग, गंगोतरी धार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज
❋
❋
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, सर्ब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तेरा मेरा मेरा तेरा लेखा लहिणा मेटे थाउँ थाईंआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत ४ कपूर सिँघ दे गृह मोगा ज़िला फ़िरोज़पुर
सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची तक्कया इक अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। बिन तन वजूद शरीर अगम्मी कीती सलाम, निव निव सीस झुकाईआ। धुर फ़रमाना मिल्या कलाम, परवरदिगार दिता दृढ़ाईआ । हुण शरअ दी रहिणा नहीं ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जपणा नाम, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। धुर संदेसा देणा अगम्म पैग़ाम, पैगग्बरां तों परे पढ़ाईआ। वखाउणा हक़ निशान, निशाने देणे बदलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करन वाला इंतज़ाम, बन्दोबस्त धुर दा दए समझाईआ। बेनज़ीर विगड़न ना देवे कोए नज़ाम, नौबत नाम आपणा हक़ सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे शाम, शमांदान निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सति स्वामी करे पहचान, बेपहचान वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा देणा मिटाईआ। पुरख अकाला होवे मेहरवान, महबूब आपणी दया कमाईआ। झगड़ा मुका माटी चाम, अन्तर ब्रह्म इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया करे ना कोए हराम, शरअ शैतान ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण दाता नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची वेख्या नूर अलाह, मेहरवान मिहबान बीदो नज़री आईआ। जो आदि जुगादी बेपरवाह, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जिस नूं जल्वागर किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक शहिनशाहीआ। मैं उस दे अग्गे कीती दुआ, सीस क़दमां उत्ते टिकाईआ। मुहब्बत वाले दिलरुबा, मेहर नज़र इक रखाईआ। दीनां मज़हबां विच्चों कर रिहा, शरअ ज़ंजीर दिता तुड़ाईआ। धुर संदेसा दिता सुणा, अगम्म कर पढ़ाईआ। पुरख अकाल दा इक्को जपणा नाँ, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप वेखणा थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरा कर बिआं, लेखा सब दा फोल फुलाईआ। लख चुरासी काया माटी वेखणा गराँ, अंदर वड़ के पर्दा लाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा तूं फिरना नाल चाअ, चाउ घनेरा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर निरँकारा एकँकारा इक समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची चरण कँवल गई छूह, बिन मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा नाअरा रिहा ना अल्ला हू, रीती आपणी गई बदलाईआ। जिधर वेखां तूंही तूं, गुर अवतार पैगग्बर ढोला गाईआ। मेरा
❋
❋
ख़ुशी होया लूं लूं, रोम रोम वज्जी वधाईआ। मेरा सिफ्त करन वाला नहीं मूँह, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। जां तक्कया दो जहानां वेख्या इक्को गुरु, गुरदेव स्वामी पारब्रह्म नूर अलाहीआ। जिस ने सतिजुग साचा करना शुरु, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दरगाह साची इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची सच अमाम नूं गई झुक, क़दमबोसी कर के ख़ुशी मनाईआ। अग्गों सुणी अगम्मी तुक, जिस मेरा तुख्म तासीर दिता बदलाईआ। मेरा पैंडा गया मुक, अग्गे क़दम ना कोए रखाईआ। मेरा उजल होया मुख, किरपा कीती बेपरवाहीआ। साचा मिल्या सुख, दक्ुखां डेरा ढाहीआ। जां तक्कया मेरा परवरदिगार निरगुण धार बदल के रुख़, गुर अवतार पैगग्बरां रुख़सत देवे थाउँ थाईंआ। महल अटल मुनार बैठा उच्च, उच्च अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। जिथ्थे कोए ना सके पुज्ज, निउँ निउँ सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर आपणी कल वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या दरगाह साची दुआरा सचखण्ड, परवरदिगार दिता वखाईआ। जिथ्थे हिस्सा नहीं कोई वंड, दुतिया भाउ ना कोए जणाईआ। ढोला गीत नहीं कोई छन्द, सिफ्तां राग ना कोए सालाहीआ। दीन मज़हब दा नहीं कोई पाबन्द, ज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई सुर्या ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना कोई गुर अवतार पैगग्बर ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी रखे संग, कलम शाही लेख ना कोए लिखाईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ चार दीवारी दिसे कंध, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई मुरीद मुर्शद गुरु चेला मँगे मँग, झोली अग्गे कोए ना डाहीआ। जिधर वेखां निरगुण धार सूरा सरबंग, पुरख अकाला दीन दयाला नज़री आईआ। जो भेव खुल्हावे ब्रह्म हँ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा मेटे काया माटी चम्म, चमन गुलशन इक महकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लेखा चुकाए ख़ुशी ग़म, चिन्ता रोग दए गुआईआ। सच भण्डारा देवे नाम धन, अमुलड़ी दात आप वरताईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर इक जणाए ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सचखण्ड निवासी दरगाह साची इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची इक्को कीता सजदा, सीस स्वामी इक निवाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दा बरदा, दर घर बैठे सेव कमाईआ। फिर खेल वेख्या अगम्मे हरि दा, जो हर हिरदे डेरा लाईआ। जो मंज़ल आपणी चढ़दा, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले सज्जण फड़दा, गुरसिख गुर गुर जोड़ जुड़ाईआ। निरअक्खर धार अगम्मा ढोला पढ़दा, जिस विच्चों अक्खरां वाली करे पढ़ाईआ। आदि जुगादि ना जम्मदा ना मरदा, निरगुण नूर जोत
❋
❋
रुशनाईआ। इश्नान करावे आपणे सर दा, सरोवर इक्को इक वखाईआ। भेव खुल्हा के धुर दे घर दा, गहर गम्भीर पर्दा दए उठाईआ। रूप जणा के नरायण नर दा, नर हरि आपणी कल वरताईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी जोत धरदा, जोती जाता पुरख बिधाता वड्ड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कीती इक निमस्कार, नमो नमो सीस निवाईआ। प्रभू अग्गे सुणाई सच गुफ्तार, कीती अगम्म पढ़ाईआ। हुक्म दे सच्ची सरकार, संदेसा दिता सुणाईआ। जा के बोल इक जैकार, ढोला धुरदरगाहीआ। सृष्टी दृष्टी कर ख़बरदार, सोई सुरती मात उठाईआ। जीवो जंतो साधो सन्तो इक्को मन्नो पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ । काया काअबा साची धर्मसाल, शिवदवाला मन्दिर मठ एहो देणा समझाईआ। जिस गृह आत्म परमात्म दीपक जोती रिहा बाल, निरगुण नूर डगमगाईआ। शब्द अनाद साची देवे धुनकान, अनुरागी राग सुणाईआ। अमृत रस निझर देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी एको एक ओंकार श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा साचा मन्दिर हक़ मकान, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्मदुआरा इक्को इक वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं लाई चरण धूढ़, धुर दा टिक्का ख़ाक रमाईआ। मेरी सुरत ना रही मूर्ख मूढ़, चतुर सुघड़ दिती वड्याईआ। मेरा नाता तुट्टया कूड़ो कूड़, सच सुच मिली सरनाईआ। नज़री आया इक हज़ूर, जो हज़रत नूर अलाहीआ। मेहर निगाह नाल कर के मुआफ़ क़ुसूर, मुहब्बत आपणे विच बंधाईआ। अन्तर रिहा ना कोए ग़रूर, ग़ुरबत दिती गुआईआ। मैनूं संदेसा दिता मेरा नाम कर मशहूर, मशवरा इक्को नाल पकाईआ। की होया जे मूसा जलवा तक्कया नूर, कोहतूर चमक चमक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची गुर अवतार वेखे पैगग्बर, बिन परा पसन्ती मद्धम बैखरी प्रभ दा ढोला गाईआ। जिन्हां दा निरगुण धार होया स्वयम्बर, सचखण्ड कन्त रहे हंढ्ढाईआ। मालक मिल्या सर्ब गुणा भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जो लै गया सचखण्ड दुआरे मैनूं अंदर, जिस दी दिशा कूट वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई ताला ना कोई जंदर, हद्द समझ कोए ना पाईआ। फिर वखाई अगम्मी कंदर, जिथ्थे बिन सुर्या चन्द होए रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बर ओथे सारे बैठे मँगण, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। दीन दयाला चाढ़्हे रंगण, अनडिठड़ा रंग रंगाईआ। नमस्ते कलमा सजदा डंडावत दस्से आपणी बन्दन, बन्दगी इक जणाईआ। दीन मज़हब दे पा के फंदन, तन्दन नाल जुड़ाईआ। करे खेल सूरा सरबंगण, हरि करता
❋
❋
वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गुर अवतार पैगग्बर वेखे झुकदे, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिन्हां दे पैंडे अन्तिम मुकदे, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। अग्गे लेखे होणे गोबिन्द सूरे पुत्त दे, पिता पुरख अकाल देवे वड्याईआ। पत्त फुल्ल मौलणे सतिजुग वाली रुत दे, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। कलयुग कूड़े लेखे रहिणे नहीं दु:ख दे, दुखियां दर्द दए गुआईआ। झगड़े मुकाउणे मानस मानव मानुख दे, आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। डंके वज्जणे शब्द अगम्मी सुत दे, जो सुत्तयां लए जगाईआ। सन्त सुहेले वेखणे उठदे, जन भगत लैण अंगड़ाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ दे भाणे कदे ना रुकदे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नाअरे जैकारे लग्गणे इक्को तुक दे, जो तुरिया तो परे मेला दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वणज कराए साचे नाम सलोक दे, सुलाहकुल आप प्रगटाईआ।
जन भगतो तुहाडे सीस सोहे दस्तार, दस्त प्रभ दे नाल मिलाईआ। तुहाडे अंदर होवे गुफ्तार, गुफ्त शनीद करे पढ़ाईआ। तुसीं ओस प्रभू दे यार, जो आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। कलयुग विच हो के ख़बरदार, आपणी लैणी आप अंगड़ाईआ। तुहाडा मेला नाल ओस निरँकार, जो निरगुण नूर जोत अलाहीआ। सच मुहब्बत विच बणयो बरख़ुरदार, अज़ीज़ अज़ीज़ां रूप बणाईआ। माणस जन्म ना आवे हार, जूनी जून ना कोए भवाईआ। दरगाह साची सचखण्ड मिले दुआर, जिथ्थे दुआरकावासी बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। दस्तार कहे मैनूं कहिंदे पगड़ी, जगत रीती चली आईआ । मैं जगत वड्याई विच गई जक्कड़ी, आबरू दुनी वाली वधाईआ। मंज़ल चढ़ ना वेखी सिख़री, अन्तश्करन ना कोए बदलाईआ। मैं सुणया मुहम्मद दा सम्मत ख़तम होणा हिजरी, हिजर वाले गुरमुख वेखां चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दा नाता अन्तर इक जिगरी, लख्तेजिगर प्रभ दे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो तुसां कढ्ढे पग्गां दे तुरले, तुरिया तों परे तुहाडी चढ़ाईआ। ज़रा हाल सुण लओ मुढले, पिछला लेखा दयां जणाईआ। जेहड़े भेव रखे प्रभ गुंझले, गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। जिस वेले गोबिन्द बाज़ टिकाया आपणी उँगले, ओस वेले ज़िमीं असमान होए सी धुंदले, सुर्या आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सदी चौधवीं कहे एह पगड़ी नहीं ना एह
❋
❋
पटका, ताणा पेटा सूत ना कोए वड्याईआ। एह कोई रूप नहीं क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश झीवर छींबे नाई जट्ट का, तत वजूद ना कोए वड्याईआ। एह कोई वणज व्यपार नहीं जगत वणजारे हट्ट का, क़ीमत कहिण कोए ना पाईआ। एह माण वड्याई गुरमुखो जो गुर गोबिन्द लाज रखदा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। तुहाडे सिर ते पुरख अबिनाशी पग्गड़ी ओह रखदा, जिस नूं गोबिन्द पग गया छुहाईआ। अज्ज तों बाद तुहाडा मेला सदा होवे शाह रग दा, निरगुण नूर दए चमकाईआ । झगड़ा कूड़ मेट के जग दा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। एह खेल वेखो सच दा, सच मेला लए मिलाईआ । जो जुग जुग पैज रखदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मैं वेख्या धुर दा कमलापती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दा नाम भोरा जुग जुग मिलदा रती, रतन अमोलक हीरे दए बणाईआ। जिस ने तुहाडे अंदर जगाई मोमबत्ती, आत्म ब्रह्म कीती रुशनाईआ। ओस दा घर घराना वड्डा सचखण्ड दुआरा धुर दी हट्टी, हटवाणा इक्को सोभा पाईआ। जिस दे कोलों गुर अवतार पैगग्बरां पढ़ी पट्टी, पटने वाला गया समझाईआ। नानक दे लेख भेव खुलाउँदे जुग छत्ती, छत्तीसा राग दए दुहाईआ। मुहम्मद जणा के गया धार तीस बत्तीसा बत्ती, बावन वंड ना कोए वंडाईआ। सो साहिब सतिगुर लहिणा देणा सब दा चुकावे हथ्थो हथ्थी, लेखा अवर ना कोए रखाईआ। सतिगुर शब्द होवे सर्ब पक्खी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चढ़ गई उत्ते चोटी, थल्ले चोटयां वेख वखाईआ। जन भगतो अग्गे किसे नूं लभदी नहीं रोटी, सुक्का टुकड़ा हथ्थ किसे ना आईआ। सच दुआरे इक्को नूर ते इक्को जोती, जोती जोत जोत विच समाईआ। तुसीं उस प्रभू दे गोती, जिस दा वरन बरन वंड ना कोए कराईआ। उह ठाकर स्वामी आदि जुगादी धुर दा मौजी, रविदास चमारा दए गवाहीआ। सच दुआरे देवे सोझी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। उस दे हथ्थ विच सब दी रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम नूर अलाहीआ। वेख्यो रोटी पिच्छे किसे दे बणयो ना दोखी, दुखियां दा दर्द लैणा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण धार निरवैर देवे पारब्रह्म ब्रह्म धार दी सोझी, मन मति बुद्धी तों परे आपणा भेव खुल्हाईआ।
❋
❋
११ माघ शहिनशाही सम्मत ४ दलीप सिँघ दे गृह पिंड बधनी
सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची मुकामे हक़ पुज्जी, सचखण्ड दुआरा वेख्या चाँईं चाँईंआ। नेत्र रो के किहा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी औध मुकी, परवरदिगार सांझे यार तेरी बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा उम्मत पलीत होई बुद्धि, पाक रसूल तेरा पाक नूर नज़र कोए ना आईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी खेल करें चौंह जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कल वरताईआ। चौदां तबक मैं फिर फिर हो गई बुड्डी, हड्ड मास नाड़ी अन्तिम कम्म किसे ना आईआ। सीर रिहा ना कोई दुध्धी, अक़ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दरगाह साची मुहम्मद निरगुण धार वेख्या दिलगीर, ईसा मूसा नाल मिलाईआ। नज़र आया ना कोए पीर, सूफ़ी सीस ना कोए उठाईआ। सचखण्ड दुआरे सारे वेखे हकीर, शहिनशाह इक्को नूर अलाहीआ। जिस दा रूप रंग रेख दस्स सक्कया ना कोए तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर कर ना कोए दृढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला चोटी चढ़ के बैठा इक अख़ीर, एकँकारा पारब्रह्म प्रभ आपणा आसण लाईआ। जिस ने दीन मज़हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक शरअ बणाई ज़ंजीर, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई लोकमात वंड वंडाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगग्बर सारे पढ़दे तकबीर, तक़दीर दा मालक नूर अलाहीआ। सो लेखा जाणे शाह हकीर, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म खोज खुजाईआ। जिस दा खेल अनोखा होणा बेनज़ीर, जग नेत्र लोचन नैण वेखण कोए ना पाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक आदि जुगादी गहर गम्भीर, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। सो सतिजुग साची बणा रिहा तदबीर, तरीका ढंग साधन लोकमात ना किसे जणाईआ। निउँ निउँ झुकदा बिन तन सरीर वेख्या कबीर, जो काअबे तों बाहर वेखे नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद अंदर वेखी हैरानी, हैरत विच ध्यान लगाईआ। मेरी शरअ होई बेगानी, जिस्म ज़मीर ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट दह दिशा जूठ झूठ तुग्यानी, कलयुग वहिण रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं हर हिरदे होए परेशानी, परमानंद ना कोए समाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, पढ़ पढ़ पुस्तक ढोले सारे रहे गाईआ। लेखा मुक्कण लग्गा गोबिन्द सुत दुलारे क़ुरबानी, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। वरन बरन ज़ात पात वधी बेईमानी, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे गुर अवतार पैगग्बर सारे तक्कण रहिबर तेरा राह निगाहबानी, नर निरँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती आबेहयात देवे कोए ना पाणी, अठसठ
❋
❋
तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र रोवे मारे धाईंआ। कलयुग जीव शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान पढ़ पढ़ थक्के बाणी, अन्तर आत्म निरंतर पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट दह दिशा झगड़ा प्या चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाए ना कोए जीव प्राणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला रागां नादां रसना जिह्वा सृष्टी रही गाईआ। तूं साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादी वेखणहारा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले अन्त अख़ीर बेनज़ीर सदी चौधवीं कर मेहरवानी, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद चार कुण्ट मारे निगाह, बिन नैणां नैण उठाईआ। लोकमात विच्चों मेरा कलमा होणा विदा, कायनात रिहा सुणाईआ। परवरदिगार सांझे यार धुर दे अमाम मार्ग दस्सणा सिध्धा, चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ मसीत इक्को होवे जगह, तन वजूद माटी ख़ाक वंड ना कोए वंडाईआ। दीन दुनी बदल देवे तबअ, तबीअत शरीअत जगत विकार डेरा ढाहीआ। सति धर्म दी इक्को होवे सभा, सच स्वामी निरगुण दाता आपे वेख वखाईआ। रसना रस अमृत देवे धुर दी मधा, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जन भगतां दर्शन देवे उपर शाह रगा, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा धुर दा हरि, दर ठांडा खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद संदेसे विच रिहा दस्स, अगम्म आवाज़ सुणाईआ। मेरा रिहा कुछ ना वस्स, वास्ता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। अन्त अख़ीर मेरा दे दे हक़, हक़ हक़ीक़त वेख नूर अलाहीआ। मेरी उम्मत बणी चोर यार ठग, ठगौरी घर घर नज़री आईआ। झगड़ा प्या मास नाड़ी हड्ड, तन वजूद करे लड़ाईआ। साचा मार्ग मुल्ला शेख़ मुसायक गए छड्ड, काया काअबा नज़र किसे ना आईआ। दरोही दरोही दरोही मेरी रही कोई ना हद्द, हद्द आपणी दे समझाईआ । परवरदिगार धुर दे यार गुर अवतार पैगग्बर असीं सारे तेरी नूरी यद्द, नूर नुराने नूर नूर कर रुशनाईआ। चार कुण्ट दह दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख लग्गी अग्ग, त्रैगुण माया पंज तत अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मेहरवान महबूब प्रगट हो विच जग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, आदि जुगादि तेरे हथ्थ, जुग चौकड़ी चलावें रथ, गुर अवतार पैगग्बर तेरे चरण कँवल रहे ढठ्ठ, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी जीव जंत अन्तर आत्म परमात्म आपणा
❋
❋
दे अगम्मी रस, जिस रस नूं रसना जेहवा चख कोए ना पाईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सुखराम दे गृह पिंड चक्र
मुहम्मद चौदां तबक वेखे नाल इतफ़ाक़, आप आपणी अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट दिसे नफ़ाक, मुहब्बत हक़ ना कोए कमाईआ। दीन मज़हब करे फ़साद, ज़ात पात जगत लड़ाईआ। धुन आत्मक सुणे ना कोए आवाज़, रसना जेहवा ढोले सारे गाईआ। हक़ ख़ुदा होया नाराज़, धुर दा प्रेम ना कोए बणाईआ। अन्तर आत्म पर्दा खोल्हे ना कोए आग़ाज़, पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मन मनसा घर घर करे नाच, कलयुग नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। सति धर्म वस्त अमोलक रही कोई ना साच, जूठ झूठ जगत कुड़माईआ। हउमे हंगता लग्गी आंच, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। आत्म परमात्म मेला मिले ना कमलापात, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दरस देवे ना किसे साख्यात, सति सरूपी शाहो भूपी नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर होई अन्धेरी रात, निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। चार वरन अठारां बरन बणाए ना कोई इक जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश भेव ना कोए खुल्हाईआ । तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पढ़े कोई ना गाथ, अल्ला वाहिगुरु राम नाम जगत पई लड़ाईआ। सोई सुरती तन वजूद माटी ख़ाक किते ना रही जाग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। त्रैगुण माया लग्गी आग, दीन दुनी रही जलाईआ। की करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। मुहम्मद कहे मैं वेख्या माटी ख़ाक, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। मित्र प्यारा दोसत रफ़ीक रिहा कोई ना साक, सज्जण संग ना कोए बणाईआ। हँस बुद्धी कलयुग जीवां होई काग, कूड़ कल्पणा विच कुरलाईआ । दुरमति मैल धोए कोई ना दाग़, पतित पुनीत रूप ना कोए वटाईआ। सति धर्म होया अपाहज, कलयुग कूड़ आपणा डंक वजाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कोई ना देवे साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़दे गाथ, अन्तर आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। दीन दुनी जगत विकारे विकी हाट, धुर दा नाम वणज ना कोए जणाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक सुख मानण सेजा खाट, आत्म सेजा आसण सिँघासण ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सदी चौधवीं तेरा लेखा दए चुकाईआ। मुहम्मद कहे मेरा लेख बिन क़लम
❋
❋
शाही लिख्त, काग़ज़ दए ना कोए गवाहीआ। पैगग्बर अवतारां दस्सया भविख्त, गुरु गुरदेव देण गवाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दा इक्को करे इष्ट, पुरख अकाला इक्को नज़री आईआ। दीन दुनी दी खोल्हे दृष्ट, अन्तर पर्दा आप चुकाईआ। मन विकार बुद्धी मलीण ना होवे भृण्ट, साची सिख्या इक समझाईआ । झगड़ा मुका के दोज़ख़ बहिश्त, स्वर्ग स्वर्गां पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद की रिहा सोच, सोच विच ना कोए वड्याईआ। हक़ ख़ुदा रख उट, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जो लख चुरासी आत्म परमात्म जगावे जोत, हर घट अंदर निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सो तेरा लहिणा देणा चुकावे चौदां तबक चौदां लोक, परलोक आपणा हुक्म मनाईआ। सतिजुग सति धर्म दी धारा इक सुणावे हक़ सलोक, सोहला ढोला इक अलाहीआ। जो सृष्टी दृष्टी करे मोहत, मन कल्पणा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत की अन्तिम करें विचार, विचर के दे जणाईआ। करे खेल परवरदिगार, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जिस दी भविख्तां विच करदे रहे इंतज़ार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। कल कल्की इक अवतार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस नूं झुकदे पैगग्बर गुरु अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी वस्से सचखण्ड दुआर, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। जिस दा शब्द गुरु आदि जुगादि जुग चौकड़ी बन्न्हे धार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। सो करनी दा करता करता पुरख होवे उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पावे सार, महासार्थी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे तेरा मेरा पैंडा रिहा मुक, अन्त अख़ीर गया आईआ। उम्मत बूटा जाणा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच दस्सणी इक्को तुक, तुख्म तासीर देणा बदलाईआ। इक्को रंग रंगाउणे मानस मानुख, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सारे जाणे झुक, डंडावत बन्दना सजदा इक्को इक समझाईआ। दीन दुनी ज़ात पात राउ रंक क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बदल दए रुख़, आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव दए खुल्हाईआ। जन भगत सुहेले गुर गुर चेले प्रगट करे आपणे सुत, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण दाता सहज सुखदाईआ। मुहम्मद कहे मैं अन्तिम रिहा तक्क, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की खेल करे पुरख समरथ, मेरा मालक नूर अलाहीआ। किस
❋
❋
बिध सदी चौधवीं तेरा पूरा करे हक़, हक़ हक़ीक़त खोज खुजाईआ । सतिजुग साचा मार्ग देवे दस्स, दह दिशा कर पढ़ाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेटे मस, धर्म दा चन्द इक चमकाईआ। जन भगतां निज नेत्र खोल्हे अक्ख, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। शब्द नाद सुणाए अनहद, धुन आत्मक राग अलाहीआ। निझर झिरना अमृत रस बूँद स्वांती देवे झट्ट, कँवल नाभी आप उलटाईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, काया मन्दिर अंदर हक़ रुशनाईआ। लेखे लावे पवण स्वास, साह साह आपणा नाम जपाईआ। मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन सुरती शब्द रूप बदलाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला हर घट अंदर रखे वास, अन्तर निरंतर मेला मेले सहज सुभाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दे उत्ते रख के बैठे विश्वास, जुग चौकड़ी बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद पारब्रह्म प्रभ आपणी खेल खिलाईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ४ दरबारी दास दे नाल पिंड लोपो
अकाल पुरख दी उस्तत सदा ठीक, जो ठाकर धुरदरगाहीआ। जुग जुग लोकमात मेटे अन्धेरा तारीक, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। निरवैर निराकार निरँकार सदा रहे लाशरीक, शिरकत विच कदे ना आईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे हथ्थ रखे तौफीक़, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गुर अवतार पैगग्बर सन्त सूफ़ी फ़कीर करदे ताअरीफ़, सिफ्तां विच सोहले ढोले रागां नादां नाल सुणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घटनिवासी पुरख अबिनाशी हर घट काया मन्दिर अंदर वस्से नज़दीक, आत्म सेजा सच सिँघासण सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म दस्से सच प्रीत, प्रीतम हो के मेला मेले सहज सुभाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। सो ख़ालक प्रितपालक निरगुण नूर जोत अनडीठ, करनी दा करता धुर दा मालक आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस दवारिउँ जुग चौकड़ी सारे मँगदे भीख, भिखक हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी साची करनी कार कमाईआ। साचे ठाकर दी सदा सिफ्त सालाह, महिमा अक्खरां नाल वड्याईआ। जो आदि अन्त जुगा जुगन्त दो जहानां मलाह, बेड़ा लख चुरासी आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां नाम कलमा दए सिखा, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। जिस नूं रसना जिह्वा बत्ती दन्द
❋
❋
सारे रहे गा, गावत गा गा ख़ुशी मनाईआ। सो करनी दा करता क़ुदरत दा मालक ख़लक दा ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर डेरा ढाहीआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर कदे ना होवे जुदा, जुज़ वखरा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठां विच करदे दुआ, गुरुदुआर बहि के मँग मँगाईआ। ओस दी महिमा तों बिना होर केहड़ा राह, कवण राग मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी सिफ्त दा नाद धुन आत्मक राग दए सुणा, शब्द अगम्मी आवाज़ लगाईआ। सच ठाकर दा शब्दी साचा गीत, अक्खर सिफ्तां नाल वड्याईआ। जिहदी आदि अन्त इक हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। नानक निरगुण कर के गया तस्दीक़, गोबिन्द शहादत इक भुगताईआ। जो सचखण्ड दुआरे दा वसनीक, वास्ता लख चुरासी नाल जुड़्हाईआ। आत्म परमात्म रखे प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। सब दे वस्से बीच, भीतर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आसा मनसा जन भगतां सन्तां सदा पूरी करे उम्मीद, आमद विच ख़ुशामद विच रहमत आपणी आप कमाईआ। सूफ़ी सन्तां फ़कीरां नूं दस्स के आपणा अगम्मी इश्क, इश्क आपणा इक दृढ़ाईआ। अंदरों खोल्ह के दृष्ट, मंज़ल बामंज़ल पन्ध दिता मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा दा साचा गृहस्त, दूजा पल्लू ना कोए फड़ाईआ। झगड़ा मुका के स्वर्ग बहिश्त, सच दुआरा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणी कल वरताईआ। गुरमुख दी रसना कहे शाबाश, शाबाश देण वाला इक्को बेपरवाहीआ। जिस दे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी दी वस्त ख़ास, नाम भण्डारा सब नूं रिहा वरताईआ। अवतार पैगग्बर गुरु जिस दे दासी दास, सेवक सेवक रूप जणाईआ। जिस दा खेल उपर पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आपणा रंग रंगाईआ। हर घट अंदर निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, आत्म ब्रह्म आपणा नूर चमकाईआ। शब्द नाम धुन देवे स्वास स्वास, अनडिठ आपणा राग अल्हाईआ। जन भगत सुहेले सद रखे आपणे साथ, जुग जुग आपणा मेल मिलाईआ। जिस दा सिमरन जिस दी पूजा जिस दा अभ्यास जिस दा करदे पाठ, पाठशाला साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर दए वखाईआ। जिथ्थे अमृत रस निझर मारे ठाठ, बूँद बूँद विच्चों टपकाईआ। बिना साचे सन्तां तों रस कोई ना सके चाट, सो चट्टे जो चेटक बाहर दा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची मंज़ल सच दुआर ते दस्से धुर दा आपणा घाट, जिथ्थे घाटी होर ना कोए रखाईआ।
❋
❋