पुस्तकालयभाग २१

११ माघ शहिनशाही सम्मत ४ गुरदयाल सिँघ दे गृह रामूवाला

सदी चौधवीं कहे परम पुरख दी होणी इक्को पूजा, सतिजुग साचे सच मिले वड्याईआ। दुतिया भाउ रहे कोई ना दूजा, मानव मानव वंड ना कोए वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भेव खुल्ल्हे गुज्झा, निरगुण सरगुण परदा दए चुकाईआ। कँवल नाभी अमृत करे मूधा, निझर झिरना इक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं प्रभ धर्म वजाउणा डंका, चार कुण्ट शनवाईआ। सहाउणा इक बंका, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। माण गवाउणा राउ रंका, ऊँच नीच ना कोए लड़ाईआ। गढ़ तोड़ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म देणा पढ़ाईआ। चार वरन बणाउणी साची संगता, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश अक्ख ना कोए उठाईआ। बोध अगाधा इक्को बणना पंडता, निरअक्खर दए समझाईआ। मन कल्पणा मेटे कूड़ी चिन्ता, रोग सोग डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ दस्सणा इक तरीका, धर्म दी धार जगत दृढ़ाईआ। चरण प्रीती बख्श प्रीता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। सृष्टी दृष्टी बदल के नीता, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। साचा कलमा दस्स हदीसा, हज़रत हो के दए समझाईआ। लहिणा देणा चुकावे मुहम्मद मूसा ईसा, सदी बीसवीं नाल सुहाईआ। जन भगतां चाढ़्हे रंग मजीठा, जुग चौकड़ी उतर कदे ना जाईआ। खेल वखाए अगम्म अनडीठा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर दया कमाईआ। सतिजुग ला के विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी हुक्म दए सुणाईआ। हुक्म दे के तेई अवतारा, ईसा मूसा मुहम्मद नाल मिलाईआ। नानक गोबिन्द कर उज्यारा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। कल कल्की इक अवतारा, अमाम अमामा नूर ख़ुदाईआ। दो जहान बण सिक्दारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म मनाईआ। ज़िमीं असमानां लाए अखाड़ा, आत्म परमात्म गोपी काहन नचाईआ। शब्दी धार बोल जैकारा, दो जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ करे खेल अगम्म, हरि करता वड वड्याईआ। झगड़ा मेटे काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। हउमे हंगता कूड़ी क्रिया मेट के ग़म, नाम धुर दा इक सुणाईआ। जो पवण स्वासी चले तन, वजूद मिले वड्याईआ। खेल करे श्री भगवन, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर चाढ़्ह के चन्न, कलयुग अन्ध अन्धेर

❋

❋

दए गवाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभ मेटे कलयुग अन्धेरी रात, निरगुण नूर नूर कर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरी करे ख़ाहिश, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ । लहिणा देणा मुकाए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर लेखा देवे थाउँ थाईंआ। साचे मण्डल पावे रास, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी लहिणा देणा वेखे डूँघा खात, जुग चौकड़ी पूरब फोल फुलाईआ । जन सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों कर तलाश, भगत भगवान मेल मिलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर करे हुक्म पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। सति धर्म दा साचा खोल्ह हाट, दुआरा इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं कहे करे खेल मेरा भगवन्त, हरि भगवन वड वड्याईआ। जो आदि जुगादी धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल सोभा पाईआ। जिस दा नाम अगम्मा मणीआ मंत, निरगुण सरगुण करे सच पढ़ाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया करे अन्त, अन्तश्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म दी बणावे साची बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा एकँकारा इक्को इक सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे की खेल करे मेरा पुरख निरँजण, हरि करता वड वड्याईआ। जो आदि जुगादि दर्द दु:ख भय भंजन, भवसागर पार कराईआ। साचे नाम दा देवे अंजन, निज नेत्र करे नूर जोत रुशनाईआ। त्रैगुण माया मिटे अगन, अमृत मेघ इक बरसाईआ। चरण धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल धुआईआ। भगत सुहेला बण के सज्जण, हरिजन साचे लए उठाईआ। इक डंडावत दस्स के बन्दन, सजदा इक्को इक समझाईआ। चार वरन ला के अंगन, अंगीकार आप हो आईआ। शब्दी डोरी बन्न्हे तन्दन, शरअ ज़ंजीर जगत तुड़ाईआ। खेले खेल विच वरभण्डन, ब्रह्मण्डन वेख वखाईआ। लेखा जाण जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज लहिणा दए मुकाईआ । सो साहिब स्वामी पुरख अकाल दीन दयाल सूरा सरबंगन, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार अगम्मी नूर नुराना चन्दन, चन्द सुर्या जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सीस निवाईआ।

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ४ हरदयाल सिँघ दे गृह पिंड रामूवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

ईसा कहे सदी चौधवीं सचखण्ड दुआरे हो जा सिट्ट, सिटीज़न वेखे ख़ालक ख़लक ख़ुदाईआ। शब्दी चोट लगावे

❋

❋

अगम्मी हिट्ट, हेट वधी कूड़ लोकाईआ। चौदां तबकां डूँघा खात वेख पिट, किनारा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धार पढ़ चिट, जिस ने अलिफ़ ये ए बी सी डी वंड ना कोए वंडाईआ। लख चुरासी जन्म कर्म करनी किरत दी वेखे किट, कर्म धर्म फोल फुलाईआ। धुर फ़रमाना सच संदेसा देवे जिस दी अग्गे करे कोई ना रिट, रिटायर गुर अवतार पैगग्बर दए कराईआ। जो जुग जुग सिफ्ती नाम लै के लोकमात हुक्मे अंदर लाउँदे रहे ट्रिप, दीनां मज़हबां वंड वंडाईआ। अन्तिम सब दे कोलों आपणे हुक्म दी लैण लग्गा सलिप, दस्तबरदार करे नूर अलाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार निरवैर आपणा चलाए शिप, शाप जगत दूजी नज़र कोए ना आईआ। तेरे अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब नूं करे चिक, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। लेखा रहिण ना देवे कोई बाकी इट, ऐट ऐंड आऊट वंड ना कोए वंडाईआ। धुर फ़रमाना नाम अगम्मा हर हिरदे करे फ़िट, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत मैं पुराणी थक्की, थकावट विच आईआ। उम्मत विच फिर फिर अक्की, आक़बत दा पर्दा ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। मसीह मैनूं सच गल्ल किसे ना दस्सी, मसल्यां वाली वेखी लोकाईआ। मैं निगाह मारी जूनी चार लख अस्सी, चुरासी खोज खुजाईआ। सारी मन ममता कल्पणा विच फसी, फाँसी गलों ना कोए तुड़ाईआ। योद्धा सूरबीर बहादर कोई ना दिसे हठी, तपीआ तप ना कोए कमाईआ। चार वरन जूठ झूठ अंगिआर दी तपे भट्ठी, भठियाला कलयुग अगनी डाहीआ। साचा नाम किसे तन वजूद ना लम्भया रती, रतन अमोलक हीरा जन्म ना कोए वखाईआ। चौदां तबक फिर के मैं ज़िमीं असमानां विच खिड़ खिड़ हस्सी, ताली हथ्थां नाल वजाईआ। लेखा चुक्या मुहम्मद लहिणा मुक्कण वाला यसू मसीह, मुसाहिब साहिब नज़र कोए ना आईआ। जिस दे गल विच पाई रस्सी, फाँसी तख्तयां उत्ते लटकाईआ। उस दी रहिणी अन्त नहीं हट्टी, जगत वणज ना कोए वखाईआ। परवरदिगार सब दी डोर रिहा कटी, नाम कटाकश तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुकावे ओस राम जो बनबास कटदा रिहा पंचबटी, बटे सब दे दए बदलाईआ। सदी चौधवीं कहे मसीह कुछ अगला वेख मसाइल, मसर्रत विच दयां जणाईआ। जिस दे उत्ते सारे हुंदे काइल, क़ाइम मुकाम बैठा धुरदरगाहीआ। उहदे भगतां दी फ़ैमली राॅयल, रहिबर इक्को नज़री आईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां करे मोबाइल, हुक्मे अंदर दीन दुनी चलाईआ । ओह तेरा लेखा जाण ना देवे ज़ाइल, ज़ाहर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जीव जंत सब दे निरंतर वेखे अमाइल, अमल खोजे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी

❋

❋

चौधवीं कहे मसीह सुण अगम्मी आवाज़, बिन कन्नां रिहा सुणाईआ। जिस दे उत्ते सब नूं नाज़, नर नरायण धुरदरगाहीआ। ओह खोल्हण लग्गा आग़ाज़, पर्दा रिहा चुकाईआ। जिस मेरी खोल्ही जाग, निंदरा दिती तजाईआ। मैं चौदां तबकां छड्ड के आई साक, नाता सज्जणां नालों तुड़ाईआ। सचखण्ड दुआरे आ के सुणया इक वाक्, तूं मेरा मैं तेरा ढोला जो सुणावे बेपरवाहीआ। जिस ने दीन दुनी सब दा कराउणा इतफ़ाक़, इतफ़ाक़ीआ आपणी खेल खिलाईआ। दीन मज़हब दा रहिण ना देवे निफ़ाक़, मार्ग इक्को इक समझाईआ । आपणा टाईम वेख की वक्त होया उपर कलाक, टिक्क टिक्क कवण आवाज़ सुणाईआ। सब नूं मिलण लग्गा तलाक, अगला संग ना कोए बणाईआ। की हालत होवे दीन दुनी माटी ख़ाक, वरभण्डी भंडी रिहा पाईआ। ओधर मूसा वेख होया उदास, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। शिवजी भज्जा फिरे उपर कैलाश, दिवस रैण नठ्ठे वाहो दाहीआ। ब्रह्मा चारों कुण्ट वेखे कवण करे प्रकाश, प्रकाशत नूर अलाहीआ। विष्नूं आपणी खोल्ह के आंख, बिन अक्खां राह तकाईआ। अबिनाशी करता लेखा जाणे सब दा आप, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ । सदी चौधवीं कहे जिस मेरा थापण दिता थाप, थपकी दे के आपणी गोद सुआईआ। पैगग्बरो तुहाडी उम्मत विच वेखे वध्या पाप, पाक पाकीज़ा नज़र कोए ना आईआ। कायनात होई गुस्ताख़, गुस्से विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे सब दे पूरे करे भविख्त वाक्, पेशीनगोईआं चिहमेगोईआं विच रहिण कोए ना पाईआ।

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ४ गुरबलविंदर सिँघ दे गृह पिंड चड़िक ज़िला फ़िरोज़पुर

सदी चौधवीं कहे सुण हज़रत ईसा, मसीह मसला दयां जणाईआ। मुहम्मद दा ख़ाली होया ख़ीसा, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। आपणा सम्मत वेख बीसा, बीसवीं सदी दए गवाहीआ। की करे खेल जगदीशा, जगदीशर आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दी बदल गई नीता, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मसीता, दीन मज़हब करे लड़ाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर रिहा ना कोए अतीता, त्रैगुण डेरा कोए ना ढाहीआ। मन होए ना किसे ठांडा सीता, अगनी तत ना कोए बुझाईआ। नेत्र रोवे अठारां अध्याए गीता, वेद पुराण शास्त्र रहे कुरलाईआ। अञ्जील क़ुरान दस्से हाल बीता, बेवतन होई लोकाईआ। प्यार रिहा ना ऊँचां नीचां, ज़ात पात रही कुरलाईआ। सति धर्म दा दिसे ना कोए बाग़ीचा, फुल्ल फुलवाड़ी सच ना कोए महकाईआ। भरम प्या हस्त कीटा, शाह सुल्तान देण दुहाईआ। छत्र झुल्ले किसे ना सीसा, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। मन कल्पणा तपे अंगीठा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। अन्त वक्त होया पेचीदा, पेच गंढ्ढ ना कोए

❋

❋

खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगग्बर होए रंजीदा, ग़मी ग़मख़ार ना कोए मिटाईआ। साचा रस मिले किसे ना सीधा, आत्म रस ना कोए चखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लख चरासी जीव जंत वेखे आसां उम्मीदां, हर घट अन्तर निरंतर हो के वेख वखाईआ। निज नेत्र लोचण नैण खुल्लया किसे ना दीदा, सन्मुख हो के दरस कोए ना पाईआ। ईसा तेरे उत्ते तेरे मुरीदां दा रिहा ना कोए अक़ीदा, मुर्शद मुरीद संग ना कोए निभाईआ। आपणा भविख्त वेख जिस दे उत्ते असलीअता, असलीअत दए गवाहीआ। अक्खरां वाली बणाई वसीअता, जो वास्ता प्रभ दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। ईसा कहे सदी चौधवीं मेरे अन्तर आई हैरानी, मुहम्मद इशारे नाल जणाईआ। चार कुण्ट दिसे परेशानी, प्रेम परवरदिगार ना कोए बणाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, जिस्मानी झगड़ा प्या लोकाईआ। तन वजूद बणया ना कोए ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। जलवा नूर ना तक्कया किसे असमानी, इस्म आज़म ना वेख वखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जगत जीव जहान पढ़दे बाणी, बाण निराला तीर अन्तर आत्म ना कोए लगाईआ। पिछली कथा चार जुग दी होई पुराणी, पुराण वेद शास्त्र बैठे अक्ख शरमाईआ। चार कुण्ट दह दिशा जगत अन्धेरा धुर दा चन्द दिसे ना कोए नुरानी, अन्ध अज्ञान ना कोए गवाईआ। मैं वेखां चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मैं वाचां चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैख़री खोज खुजाईआ। जिधर तक्कां सतिगुर शब्द किसे ना मिल्या हाणी, धुर दा कलमा कायनात ना कोए दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं तेरा लेखा अन्त अख़ीर मेटे बेनज़ीर जो चार जुग दा झगड़ा जाणे दीवानी, जिस नूं अवतार पैगग्बर गुर दाइर गए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत मैं मुहम्मद नालों तोड़न लग्गी नाता, तोड़ के दयां वखाईआ। मैनूं हुक्म देवे पुरख समराथा, साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। जिस दी तुसीं कलमयां विच गाउँदे आए गाथा, नाम नादां विच शनवाईआ। उह भविख्तां दीआं पूरीआं करे आसां, तृष्ना सर्ब बुझाईआ। सचखण्ड दुआरे मैनूं दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। मैं सच सुनेहड़ा तैनूं आखां, अन्त अख़ीर दयां जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीन दुनी वेखणा तमाशा, दीन मज़हब ज़ात पात वरन बरन खोज खुजाईआ । अन्तिम उलटा होवे सब दा पाशा, पेशीनगोई शहादत विच भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण बण के धुर दा दाता, सरगुण वस्त अमोलक नाम इक वरताईआ।

❋

❋

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ४ करतार सिँघ दे गृह चड़िक ज़िला फ़िरोज़पुर

हज़रत ईसा कहे मैं वेखी अगम्मी चण्डी, जो चण्डका चण्डालां दए मिटाईआ। जिस ने सिध्धी करनी दीनां मज़हबां दी डंडी, मार्ग रस्ता इक्को दए वखाईआ। मन हँकारी रहिण ना देवे कोए घमंडी, गढ़ हउमे तोड़ तुड़ाईआ। साचे हुक्म दी कर पाबन्दी, इष्ट इक्को दए जणाईआ। दीन दुनी विच्चों कढ्ढ के वासना गन्दी, सुगंधी सच भराईआ। नेत्र अक्ख रहिण ना देवे अन्धी, लोचण धुर दा दए खुल्हाईआ। सब दा अन्त अख़ीर आया कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढा पार किनारा दए जणाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगग्बर ढोला गाउँदे छन्दी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। ज़ात पात दी तोड़ के ख़ानाबन्दी, बन्दगी इक्को दए कराईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण सुहा के मंजी, मजलस भगतां नाल लगाईआ। जेहड़ी मंज़ल रसना जेहवा बत्ती दन्द पूजा पाठ कर के गुरमुख आत्म नहीं लँघी, सो सहज सुभाउ दए वखाईआ। जिथ्थे निरगुण धार जोत बहु रंगी, निराकार आपणी खेल खिलाईआ। सच दुआरे बण के धुर दा संगी, साथी हो के वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग रहिण ना देवे पाखण्डी, धर्म निशाना इक झुलाईआ। सूरबीर योद्धा सतिगुर शब्द दिसे जंगी, जंगजू बहादर नज़री आईआ । जिन्ह दूई द्वैत ढौहणी कंधी, कंधा एका सब दे थल्ले डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। ईसा कहे मैं तक्कया अगम्मा तीर कमान, जिस दा चिल्ला इक चढ़ाईआ। फिरे विच लख चुरासी जीव जहान, जहालत वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे गुमान, हँकार विकार डेरा ढाहीआ। साचे सन्तां कर पहचान, मेला मेले सहज सुभाईआ। सच सिँघासण दे आराम, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेखे मार ध्यान, बिन नेत्र अक्ख उठाईआ। साची करनी कर परवान, परवाना सब दे हथ्थ फड़ाईआ। शरअ दा रहिण ना देवे कोए बेईमान, बेवा करे कूड़ लोकाईआ । साचा डंक वजाए नाम निधाना दो जहान, पृथ्मी आकाश आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा वेख वखाईआ। ईसा कहे मैं वेख्या अगम्मी तरकश, जिस दी धार समझ ना कोए समझाईआ। जिस दे विच्चों निकले अगम्मी बख्शिश, रहमत वड वड्याईआ। प्यार मुहब्बत भरी वेखी हसरत, जिस दा हज़रत ध्यान लगाईआ। जिस दी उडीक रखी राम बेटे दसरथ, दह दिशा वेख वखाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर कृष्ण जीवण कीता बसरत, शर्तीया ओहो खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे ऐशो इशर्त, आलीशान आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जहान विच्चों मेटे नफ़रत, दूई द्वैती पन्ध मुकाईआ। ईसा कहे मैं वेख्या धुर दा इक्को खड़ग, ख़ैरख़ाही नाल जणाईआ। जिस नूं साहिब फड़े नधड़क,

❋

❋

बेख़ौफ़ नज़री आईआ। उच्ची बोल के कहे कड़क, ढोला अगम्म अथाहीआ । सब दा मार्ग सिध्धी करनी सड़क, पगडंडी रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दह दिशा इक्को नाम दी होवे गरज, ज़िमीं असमान गूंजण थाउँ थाईंआ। करना खेल प्रभू असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। सब दा पूरब लौहणा क़र्ज़, मक़रूज़ हो के लेखा दए मुकाईआ। हिसाब किताब दी कढ्ढ के फ़रद, गुर अवतार पैगग्बरां लहिणा दए चुकाईआ। कलयुग पुठ्ठी कर के नरद, नारद मुनी हथ्थ फड़ाईआ। शरअ छुरी खोह के करद, कसाईआं तों लए छुडाईआ। दीनां नाथां वंडे दरद, दुखियां दु:ख गवाईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्द, मदद करे थाउँ थाईंआ। आपणा पूरा करे फ़रज़, फ़राइज़ सब दे वेख वखाईआ। ईसा कहे मेरी मन्ज़ूर होण लग्गी अर्ज़, सदी बीसवीं नाल मिलाईआ। जगत मेटे अन्धेरा गरद, गिरदोनवाह खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आपणी धार विच्चों आपणा लिख्त पढ़त, अक्खरां वाली वंड ना कोए वखाईआ।

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ४ नाज़र सिँघ जागीर सिँघ दे गृह माढ़ी मुसतफ़ा ज़िला फ़िरोज़पुर

सदी चौधवीं कहे पैगग्बर वेख आपणा टाईम, वक्त बवक्त खोज खुजाईआ। उम्मत नबी रसूल रही कोई ना कायम, साबत सति सति ना कोए दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वध्या जराइम, माया ममता मोह विकार हल्काईआ। जिस दी शहादत देवे बाल्मीक जिस राम लिखी रमाइण, राम रामा नाल मिलाईआ। इशारा दे के गया नाई सैण, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जिस दी कथा कहाणी सके कोए ना कहिण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। सो परवरदिगार सांझा यार हुक्म देवे आपणा ऐन, जिस नूं ऐनलहक़ मनसूर गया गाईआ। धुर दा लेखा जाणे आप नरायण, नर हरि आपणी कार कमाईआ। जिस ने चौथा जुग करना पराइण, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगग्बर करने जाइन, हुक्मे अंदर हुक्म बदलाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे वहिण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। हज़रत ईसा कहे मैं वेखां आपणा वक्त, कलाक कला वाली उठाईआ। की खेल होया जगत, जगदीशर आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा लेखा वेखे फ़क़त, फिक़रा पिछला नाल मिलाईआ। सदी बीसवीं पूरी होणी शर्त, शरअ दीन दुनी बदलाईआ। जो मालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ। सो खेले खेल आ के फ़र्श, ज़िमीं ज़मां फोल फुलाईआ। लेखा जाणे धरनी धरत, धवल धौल पर्दा दए उठाईआ। सब दी पूरी करे शर्त, शरअ

❋

❋

ज़ंजीर दए कटाईआ। दीन मज़हबां पुठ्ठी होवे नरद, सिध्धी करे कोए ना राईआ। सदी चौधवीं मन्ज़ूर होई अर्ज़, आजज़ां वेखे चाँईं चाँईंआ। पोपां रोणा अन्तिम विच चर्च, चरागाहां पए दुहाईआ। सच नाम दा पल्ले किसे नहीं खरच, जगत माया कौडी कम्म किसे ना आईआ। सब दी पूरी होणी लिख्त पढ़त, वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। सदी चौधवी कहे पैगग्बर वेखो आपणा वेला, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। साचा दिसे ना कोई गुरु गुर चेला, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। निगुण धार मिले ना मेला, कूड़ कुड़िआर ना डेरा ढाहीआ। साचा रिहा ना कोई सज्जण सुहेला, ठग्गी चोरी कूड़ कमाईआ। रंग चढ़े ना किसे नवेला, नर निरँकार ना कोए दर्शन पाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सदी चौधवीं अचरज खेल खेला, ख़ालक ख़लक रिहा रुलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मन कल्पणा तन वजूद होया जंगल बेला, सच फुलवाड़ी मात ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। ईसा कहे सुण मुहम्मद अगम्मी ग़ज़ल, गर्ज़ सब दी वेख वखाईआ। चारों कुण्ट दिसे अज़ल, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। तेरी पूरी होई मज़ल, मेरी मंज़ल राह तकाईआ। वेला रिहा कोई ना फ़ज़ल, रहमत हक़ ना कोए कमाईआ। चारों कुण्ट लग्गी अगन, अग्गे हो ना कोए बुझाईआ। साची दृष्टी विच दिसे कोई ना मग्न, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। मैनूं इउँ दिसदा कुछ खेल होणा विच अदन, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। मानस रुलणे माटी बदन, बदी दा लेखा दए चुकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार पावे सगन, सगले साथी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहाईआ। हज़रत ईसा कहे मेरा कलाक चले कविक्क, टाइम टाइम विच्चों बदलाईआ। साचा वक्त दिसे इक्क, एकँकार वेख वखाईआ। जो सब दा मालक पित, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। लेखा जाणे नित नवित्त, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जगत नेत्र किसे ना पए दिस, निज लोचण करे रुशनाईआ। अन्त अख़ीर खेल करे अनडिठ, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। पैगग्बरो आपणी कढ्ढ के वेखो चिट, जो दस्त बदस्त फड़ाईआ। जिस दे विच चौथे जुग कीती रिट, रट्टा घर घर देवे पाईआ। सदी चौधवीं जिस ख़ातर मँगी इट्ट, इट्ट नाल इट्ट दए खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान महबूब आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो कहिंदा की कलाक, साची कल दयो जणाईआ। किस रफ़तार नाल करदा वाक, क़दम क़दम नाल उठाईआ। की लेखा लिख के आए नाल क़लम दवात, गाॅड गुड समझाईआ। मुहम्मद कहि के गया वाहिद, लाशरीक

❋

❋

नूर अलाहीआ। सारे पिछली कीती करो याद, याददाशत नाल मिलाईआ। जिस ने लोकमात तुहानूं कीता आबाद, खेड़ा उम्मत वसाईआ। ओह किस बिध अन्त करे बरबाद, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। बिन अक्खां नेत्र खोल्हो जाग, जागरत जोत वेख वखाईआ। किस बिध बुझावो आग, आबेहयात अमृत मेघ बरसाईआ। हँस बुद्धी होवे काग, कूड़ कल्पणा डेरा ढाहीआ। किस बिध काया मन्दिर अंदर निरगुण जोत जगे चराग़, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। अन्त अख़ीर इस दा दयो जवाब, क्यों भरमे भुल्ली लोकाईआ। जिस ने तुहानूं दिता ख़ताब, दीन दुनी वड्याईआ। जिस नूं सजदा कीता अदाब, निउँ निउँ लागे पाईंआ। ओह किस बिध लेखा पूरा करे हिसाब, निस्बत नाल दयो दृढ़ाईआ। सब दा मित्र प्यारा बणे अहिबाब, नाम रबाब इक वजाईआ। भेव खुल्हाए बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सारे करे आज़ाद, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। तुहाडा झगड़ा मेटे दीन दुनी फ़साद, फ़ैसला हक़ सुणाईआ। चार वरन दा सांझा करे समाज, रिवाज आपणा नाम वखाईआ। इक दुआरे सब ने आउणा भाज, भजन बन्दगी इक्को इक जणाईआ। हर हिरदे अंदर होवे विस्माद, बिस्मिल हो के आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे पैगग्बरो की तुहानूं देवे दाद, वस्त अगम्म अथाहीआ। की अन्त अख़ीर सुणे फ़रयाद, फ़रमांबरदार हो के दयो समझाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कहिण जिस ने रचना रची आदि, अन्त ओहो वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं करे लाजवाब, अग्गे सिर सके ना कोए उठाईआ।

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ४ भाग सिँघ कुलवन्त सिँघ दे गृह पिंड माढ़ी मुस्तफ़ा ज़िला फ़िरोज़पुर

मसीह कहे मैनूं आउण लग्गा क्यास, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। मेरी निगाह पई उत्ते करास, जगत निशाना सोभा पाईआ। फेर वेखी आपणी कलास, साथी नज़र कोए ना आईआ। फेर तक्कया नूर प्रकाश, परवरदिगार दिता चमकाईआ। फेर शब्द संदेसा सुणया ख़ास, सुनेहड़ा इक जणाईआ। तुहाडा लहिणा देणा होण लग्गा ख़लास, ख़लासी सब दी दए कराईआ। जो हुक्म दिता मक़बरिआं विच लाश, बिन तत्तां तत दृढ़ाईआ । ओस वेले दी करो तलाश, खोजो थाउँ थाईंआ। सब नूं मिलण वाली शाबाश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीनां मज़हबां कर के नास, नास्तिकां पर्दा दए खुल्हाईआ। सदी दी पूरी होवे आस, आस नाल वधाईआ। जिस दा राह तक्के पृथ्मी आकाश, मण्डल ध्यान लगाईआ। सो खेल करे पुरख अबिनाश, हरि करता नूर ख़ुदाईआ। वक्त सुहञ्जणा धुर दा दस्से कलाक, कायम मुकाम इक जणाईआ। जिस वेले दी

❋

❋

सारे करदे रहे जांच, याचक हो के ध्यान लगाईआ। ओह लाउण लग्गा आंच, अगनी अग्ग तपाईआ। जिस ने भेव खुलाउणा पंचम पांच, परपंच दए गवाईआ। साडी दीनां मज़हबां दी मेट के ब्रांच, रास्ता बरास्ता इक्को दए वखाईआ। झगड़ा मिटे काया माटी कांच, कंचन गढ़ सुहाईआ। मनुआ करे कोई ना नाच, चार कुण्ट ना कोए हल्काईआ। सच दुआर दा खोल्ह के ताक, परदा दए उठाईआ। साडा पूरा कर के भविख्त वाक्, वाक् पूरा पूरन हथ्थ फड़ाईआ। लेखा जाण पिछली कथा कहाणी बात, बातन आपणा भेव जणाईआ। सो कलयुग मेटे अन्धेरी रात, निरगुण नूरी चन्द कर रुशनाईआ। साडी रही ना कोई जमात, अक्खरां नाल ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे होए सहाईआ। मसीह कहे लेखा रिहा ना जिसत टांक, टाक करन दी लोड़ रही ना राईआ। कोई कहे ना वट यू वांट, सारे बैठे सीस निवाईआ। काया ख़ाली दिसण बरतण पाट, झोली अग्गे ना कोए भराईआ। सदी तों अग्गे सदी होवे ना कोए अलाट, हुक्म हुक्म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्शिश दी देवे ना कोए ग्रांट, ग्रांड फ़ादर आपणा हुक्म वरताईआ। यसूह कहे सदी चौधवीं बण बैठी कवीन, कायनात विच मिली वड्याईआ। अगला लेखा जाणे ना कोए बिटवीन, पर्दा पर्दा ना कोए चुकाईआ। हक़ीक़त वाली दिसे ना कोए तालीम, तुलबे रहे कुरलाईआ । मैं तक्कां उपर ज़मीन, ज़ामन बैठे मुख भवाईआ। किसे दा रिहा ना कोए यकीन, भरोसा भरम विच बदलाईआ । परवरदिगार करन वाला तरमीम, तरतीब आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं कहिंदे ख़ालक ख़लक करीम, क़ुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। जिस दा दरगाह सच्ची थान आलीशान अज़ीम, आज़म हो के सोभा पाईआ। सो दरसावे आपणा इक सीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाईआ । ईसा कहे मेरा होण लग्गा ऐन्ड, ऐड आफ़ रिहा कराईआ। मित्र प्यारा दिसे ना कोए फ़रैन्ड, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। मेरा खाली होया हैंड, हैंडज़ अप करके दयां वखाईआ। अग्गे हुक्म संदेसा करे कोई ना सैंड, भजन बन्दगी ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। मसीह कहे मैं तक्कां की की की, नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार बदलण वाला लीह, रस्ता रिहा बदलाईआ। लेखा जाणे ही शी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मैन मैन्न् दा बीजे बी, परमात्म आत्म आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले बीसवीं सदी वीह, वीह वीह नाल मिलाईआ।

❋

❋

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सुदागर सिँघ दे घर नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

ईसा कहे मैं तक्कां ज़िमीं असमान, दोहरी धार वेख वखाईआ। की हुक्म देवे मेहरवान, बेपरवाह बेपरवाहीआ । की शब्द होवे फ़रमान, निगाहबान आप जणाईआ। की शरअ दस्से अञ्जील क़ुरान, सिफ्तां विच सालाहीआ। की लेखा लग्गे ईमान, अमल वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने बदल देणा इस्लाम, इस्म आज़म इक हो जाईआ । जिस नूं मुहम्मद मन्नया अमाम, अल्ला नूर अलाहीआ। मैं ओसे दी दस्स के आया पहचान, बेपहचानां मात दृढ़ाईआ। मेरा बाप बड़ा बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। सदी बीसवीं होवे प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। ईसा वेखे दो जहान, तबक सबक इक पढ़ाईआ। चार जुग दी पिछली जाणे कलाम, कायनात खोज खुजाईआ। मज़हब दा रहिण ना देवे कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर फ़कीर दए कटाईआ। दीन दुनी विच रहे ना कोए बेईमान, अन्तर निरंतर करे सफ़ाईआ। जोती दीप जगा के शमांदान, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सन्त सुहेले वेखे आण, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। धर्म प्रीती दे के दान, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। सचखण्ड दुआरे कर परवान, बख्शे हरि सरन सरनाईआ। धुर दा बण के अगम्मी काहन, सन्त सुहेले लए प्रनाईआ । दीन दुनी दा तोड़ अभिमान, माण निमाणयां दए समझाईआ। सांझा कर के पीण खाण, झगड़ा दूई द्वैत गवाईआ। एका कलमा एको होवे नाम, डंडावत बन्दना सीस सजदा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि करनी कार कमाईआ। ईसा कहे मैं वेखां धुर दी धार, धर्म दुआरा राह तकाईआ। की हुक्म परवरदिगार, धुर संदेसा दए सुणाईआ। सब नूं करे ख़बरदार, बेख़बरां लए उठाईआ। जिस दा कर के आए इज़हार, सिफ्तां विच सालाहीआ। सो निरगुण नूर जोत करे उज्यार, कलयुग अन्धेरा दए मिटाईआ। कलयुग जीव वेखे मूर्ख मुग्ध गवार, तन माटी ख़ाक पोच पुचाईआ। जन भगतां दे के इक एतबार, बेएतबारी अंदरों दए कढ्ढाईआ। सूफ़ीआं दिसे सांझा यार, निराकार आपणा रंग रंगाईआ। बिन रसना जेहवा बोल अगम्मी गुफ्तार, गुफ्त शनीद दए सुणाईआ। दीन दुनी दी वेखे रफ्तार, रफ्ता रफ्ता सारे खोज खुजाईआ। ईसा कहे जिस हफ्ते दी मैं छुट्टी कर के आया ऐतवार, संडे कहि के जगत सुणाईआ। एसे दिन दीन दुनी दा वेला अन्तिम होणा ज़ाहर, इज़हार करे बेपरवाहीआ। चार कुण्ट होवे ख़ुआर, ख़ुआरी घर घर नज़री आईआ। साचा मिले ना किसे दीदार, दीद चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर रहे ना कोए मददगार, साथी साथ ना कोए निभाईआ। एह खेल धुर दे परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सज्जण वड वड्याईआ। ईसा कहे मैं दस्सया, सारे पाक करयो बुत रूह, ख़ालक

❋

❋

ख़लक वेख वखाईआ। जिस वेले नूरी सुर्या होवे तलूह, आफ्ताब वड्याईआ। हज़रतां दा हज़रत पैगग्बरां दा पैगग्बर गुरुआं दा गुरदेव स्वामी शब्द सतिगुरु, आदि अन्त दा मालक इक अख्वाईआ। उस दा हुक्म संदेसा आदि अन्त कदे ना मुड़ू, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। चार कुण्ट दह दिशा निरगुण धार सच स्वामी हो के तुरू, तुरत आपणी कार कमाईआ। आसा मनसा पूरी करू ध्रू, जन भगत भगत नाल बदलाईआ। सब दे अंदर इक्को मन्त्र फुरू, फ़ुरने पिछले दए गवाईआ। कूड़ी क्रिया शौह दरयाए रुढ़ू, धक्का लावे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। ईसा कहे झगड़ा मेटणा मजलसी, मजलस इक्को इक वखाईआ। परवरदिगार रहिणा अदबी, बेअदबी होवे ख़लक ख़ुदाईआ। धुर दा कलमा होणा जज़बी, जज़बात दीन दुनी खोज खुजाईआ। इक्को परवरदिगार दे झुकणा क़दमीं, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। झगड़ा रहे ना कोए तमद्दनी, धर्म दी धार इक वखाईआ। वंड दिसे ना कोए बदनी, बदला चुकाए थाउँ थाईंआ। पुरख अकाला होवे अदली, अदल इन्साफ करे लोकाईआ । कलयुग सतिजुग दोहां दी होवे बदली, हुक्म देवे धुरदरगाहीआ। पैंडा सब दा मुके मज़लो मज़ली, मंज़ल आपणी इक जणाईआ। एह खेल प्रभू दी रंगली, जगत नेत्र वेखण गुर अवतार पैगग्बर चाँईं चाँईंआ। शाह सुल्तानां थाँ मिले ना जंगलीं, कुण्ट कुण्ट पए दुहाईआ। नाता रहे ना अंगली संगली, सगला संग सर्ब तजाईआ । भिच्छिया पाए ना कोए नाम बग़ली, बग़लगीर रहिण वाला नज़रीआ नज़र ना कोए रखाईआ। मन कल्पणा दुनियां होवे पग़ली, बुध्ध बिबेक ना कोए कराईआ। किसे समझ ना आवे अगली, अक़ल विद्या तों बाहर की करे नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। ईसा कहे मैं हैरान होया उत्ते असमानां, असल दयां जणाईआ। परवरदिगार बदल देणा ज़माना, गाॅड गाईड बणे नूर अलाहीआ। दो जहानां आपणे हथ्थ फड़े कमाना, कामल मुर्शद नूर अलाहीआ। जिस नूं मुहम्मद किहा महदी अमामा, अमाम अमामा इक अख्वाईआ। उस दा सुण अगम्म फ़रमाना, फ़रमांबरदार हो के सीस निवाईआ। बिन सीस तों झुक झुक करां सलामा, सजदयां विच लागां पाईंआ। तूं मेहरवान महबूब शाह सुल्ताना, सब तेरी ओट रखाईआ। मेरा लहिणा देणा वेख मेरे भगवाना, भगवन तेरी आस तकाईआ । ईसा कहे झगड़ा रहे ना कोए जिस्माना, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। चौथे जुग दा अन्तिम पूरा करे ख़ाना, ख़ामी विच ना कोए जणाईआ। सतिजुग सच करे प्रधाना, नाम प्रधानगी इक रखाईआ। निरगुण चन्द चढ़े जोती नूर जहाना, जागरत जोत डगमगाईआ। जन भगत सुहेला रहे ना कोए बेगाना, गुरमुख आपणे घर टिकाईआ। सृष्टी तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गाणा, अन्तर आत्म परमात्म

❋

❋

राग अलाईआ। ईसा कहे मैं हो के माण निमाणा, निउँ के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण नूर अलाही अमामा, अमाम इक्को वेख वखाईआ।