१४ माघ शहिनशाही सम्मत ४ बूड़ सिँघ दे गृह पिंड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर
सचखण्ड दुआर कहे गुर अवतार पैगग्बर गए सहम, समाजवादी सीस ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा कोए ना कायम, मुकामे हक़ अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दीन मज़हब वध्या जराइम, जन्म सफ़ल ना कोए कराईआ। नेत्र खुल्हिआ किसे ना नैण, लोचन अक्ख प्रतख दर्शन कोए ना पाईआ। प्यार रिहा ना मात पित भाई भैण, सज्जण संग ना कोए रखाईआ। मित्र प्यारा दिसे कोए ना सैण, साचा मेल ना कोए वखाईआ। मुरीद मुर्शद होए तरफ़ैण, गुर चेले बैठे मुख छुपाईआ। मन कल्पणा किसे ना आवे चैण, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा मुके ना लहिण देण, हिसाब बेबाक ना कोए वखाईआ। माया ममता विच्चों होए ना कोए उजैण, बंधन सके ना कोए तुड़ाईआ। जूठ झूठ वगदा वहिण, सति धर्म ना कोए बचाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे ढोले गीत करदे गाइण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी पढ़दे रमाइण, राम रामा मिलण किसे ना पाईआ। आत्म धार सब दी होई पराइण, प्राणपति मिल के वजे ना कोए वधाईआ। की खेल करे पुरख अकाला दीन दयाला नर नरायण, नर हरि आपणी खेल खिलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा सृष्टी खाए मौत लाड़ी डाइण, काल नगारा आपणी चोट लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआर कहे गुर अवतार पैगग्बर बैठे चुप, शब्दी शब्द ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट वेखणा अन्धेरा घुप, निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सति धर्म दा रिहा कोई ना पुत, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। शब्द दुलारा दिसे कोई ना सुत, अपराधी होई ख़लक ख़ुदाईआ। अन्तर अन्धेरा मेटे कोई ना लुक, अज्ञान अन्धेरा ढाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल सीस किसे ना जावे झुक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर बैठे सीस निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पढ़े कोई ना तुक, अल्ला वाहिगुरु राम सति सति राग अल्हाईआ। आवण जावण लख चुरासी किसे ना जावे छुट, जून अजूनी पन्ध ना कोए मुकाईआ। माया ममता मोह विकार जगत तृष्ना मिटे कोई ना भुक्ख, सांतक
❋
❋
सष्ति ना कोए कराईआ। हउमे हंगता कूड़ी क्रिया मिटे किसे ना दु:ख, दूई द्वैती पन्ध ना कोए मुकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म देवे कोई ना सुख, सुखसागर विच समाईआ। आवण जावण मात गर्भ लेखा मिटे ना जननी कुख, सच दुआर ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सचखण्ड दुआर कहे गुर अवतार पैगग्बर नेत्र नैण वहावण नीर, वैरागी रूप वटाईआ । जगत तिआगी होए दिलगीर, धरनी धरत धवल धौल ध्यान ना कोई रखाईआ। झगड़ा वेख के शरअ ज़ंजीर, सारे रहे कुरलाईआ। मंज़ल मिले ना किसे अख़ीर, काया काअबे ना कोए वधाईआ। नेत्र रोंदे शाह हकीर, फ़कीर फ़िकरिआं विच रहे कुरलाईआ। अंदरों बदले ना किसे ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। नाम खण्डा हथ्थ ना आए शमशीर, पंज विकार ना कोए ढाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कढ्ढे ना कोए पीड़, दर्दीआं दु:ख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। सचखण्ड दुआर कहे गुर अवतार पैगग्बर रहे सोच, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। आपणी आशा नाल मिलावण लोच, तृष्ना वड वड्याईआ। जिस परवरदिगार पुरख अकाल दी रख के आए ओट, निरगुण दाता नूर अलाहीआ। जो भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कोट, सम्बल डेरा इक सुहाईआ। शब्द नगारे ला के चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, कलयुग अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। आत्म परमात्म उपर करे मोहत, मुहब्बत इक्को घर वखाईआ। झगड़ा मुका के लोक परलोक, दो जहानां वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स सलोक, सोहँ सति करे पढ़ाईआ। अन्तर अन्तिम दे के मोख़, मुक्ती तों परे दर समझाईआ। जिथ्थे नाम ख़ुमारी रहे मदहोश, सुरती शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआर कहे गुर अवतार पैगग्बर करन सलाह, मशवरा प्रेम प्रेम बणाईआ। वेखो खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच कराईआ। जिस नूं कहि के आए गाॅड ख़ुदा, अल्ला वाहिगुरु नाम अलाहीआ। सानूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर के जुदा जुदा, जुज़ हिस्से वंड दिती वंडाईआ। आपणे नाम दा झगड़ा पा, कलमयां विच करी लड़ाईआ। किसे नूं दस्स के सलाम दुआ, किसे तों डंडावत रिहा कराईआ। किसे तों नाअरा जैकारा लवा, किसे नूं ख़ाक उत्ते लिटाईआ। साडे विच झगड़ा पा, दीन मज़हब दिते बणाईआ। वखरे वखरे चला के राह, आप आपणा ल्या छुपाईआ। एसे कारण ओस नूं आए ध्या, ध्यान विच ध्यान लगाईआ। जिस वेले साडी चले कोई ना वाह, वाहिगुरु होए ना किसे सहाईआ । फिर प्रगट होवे निरगुण नूर जोत रुशना, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। सो स्वामी ठाकर अन्तरजामी कलयुग अन्तिम गया
❋
❋
आ, आमद विच आपणा खेल खिलाईआ। सन्त सुहेले जन भगत लए जगा, जागरत जोत डगमगाईआ । साथों खै्हड़ा दिता छुडा, नाता अवर रिहा ना राईआ। इक्को पुरख अकाल रहे मना, दूजी ओट ना कोए जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी निरगुण धार सब दा पिता माँ, मालक ख़ालक ख़ुद इक्को इक अख्वाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ४ जसवन्त सिँघ दे गृह पिंड राजेआणा ज़िला फ़िरोज़पुर
सचखण्ड दुआर कहे दरगाह साची, निरगुण धार गुर अवतार पैगग्बर बैठे सीस निवाईआ। तन वजूद पंज तत दिसे ना माटी काची, कंचन गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी नहीं कोई साखी, साख़िआत नुक्ता नून दाता नूर अलाहीआ। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर ना दिसे कोई माटी, शिवदवाला वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात राउ रंक नहीं कोई हाटी, जगत वणजारा वणज ना कोए कराईआ। तीर्थ तट किनारा दिसे कोई ना ताटी, जल थल महीअल वेस ना कोए वटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाह रिहा कोई ना आखी, राग नाद ढोला गीत ना कोए सुणाईआ। सुर्या चन्द ना कोई दिसे दिवस रैण राती, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पुरख अकाल जो सब दा पिता माती, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी मन्नदे आए आखी, सरगुण हो के साची सेव कमाईआ। सो स्वामी खेल करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा लोकमात वेखे सब दी हयाती, जीवण जुगती खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सज्जण इक अख्वाईआ। सचखण्ड दुआर कहे दरगाह साची पैगग्बर रहे तक, निगाह निगाह विच्चों उठाईआ। की हुक्म मिले हक़ीक़त हक़, हरि करता की जणाईआ। किस बिध दीन दुनी पैज लए रख, रक्ख्या करे थाउँ थाईंआ। जो मार्ग लोकमात असीं आए दस्स, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। साडे रिहा कोई ना वस्स, तोबा तोबा कर सुणाईआ। साचा कलमा लए कोई ना रट, रट्टयां विच सारे रहे कुरलाईआ। दुरमति मैल देवे कोई ना कट, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। सति धर्म दा दिसे कोई ना हट्ट, वस्त अमोलक काया गोलक झोली कोए ना पाईआ। मन कल्पणा सारे रहे नठ, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। सब दा काया खेड़ा होया भट्ठ, कलयुग कूड़ी क्रिया अगनी रिहा डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड
❋
❋
दुआर कहे दरगाह साची खेल अजीब, अजब निराला आप बणाईआ। अवतार पैगग्बरां दे तरतीब, गुरुआं रंग रंगाईआ। झगड़ा दिसे ना कोए अमीर ग़रीब, वड्डा छोटा ना कोए दिसाईआ। निरगुण धार सब दा मीत, मित्र प्यारा इक हो आईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावे गीत, सोहँ ढोला सच शनवाईआ। आदि जुगादी कलमा इक हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। अन्तिम लेखा वेखणा सदी बीस, चौधवीं लेखा रहे ना राईआ। सब दा सांझा होणा गीत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक सरनाईआ। परवरदिगार वसणा नज़दीक, काया काअबे सोभा पाईआ। जो आदि जुगादी लाशरीक, शिरकत शरअ दए गवाईआ। जिस दे विच हक़ तौफीक़, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक हो आईआ। सतिजुग सच चलाए रीत, रीतीवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड कहे दरगाह साची सच भूमिका अस्थान, मुक्दस धुर दा नज़री आईआ। जिथ्थे ना कोई ज़िमीं ना कोई असमान, मण्डल मण्डप ना कोए वंड वंडाईआ। इक्को दीपक जोत जगे महान, आदि जुगादि सदा रुशनाईआ। तख्त निवासी बैठा श्री भगवान, जोती जाता नज़री आईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां देवे दान, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जो लख चुरासी सख़ीआँ बणया काहन, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र बणे ज्ञान, सिख्या दीन दुनी दृढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे दो जहान, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जिस दा नाम अणयाला बाण, काया मन्दिर अंदर करे सफ़ाईआ। जो एथे ओथे सदा हुक्मरान, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक वड्याईआ। दरगाह साची कहे मेरी सच दरगाह, दुर्गा इष्ट नज़र कोए ना आईआ । तत वजूद कोई दिसे ना, माटी ख़ाक ना सोभा पाईआ। कलमा इस्म ना लए गा, जिस्म ज़मीर ना कोए वड्याईआ। वाहिद जल्वागर ख़ुदा, नूर नराना नज़री आईआ। जिस दे अग्गे क़बूल होवे दुआ, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। आदि जुगादि होए मेहरवां, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां लहिणा देणा दए मुका, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। बीस बीसा खेल खिला, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। धुर दा हुक्म इक वरता, वारता पिछली खोज खुजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैणा नीर रहे वहा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। अन्त वक्त पहुंचया आ, आदम हव्वा ना कोए वड्याईआ। हुक्म देवे बेपरवाह, परवरदिगार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा पूरा दए करा, निहकरमी आपणा कर्म कमाईआ।
❋
❋
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ४ बसन्त कौर दे गृह पिंड समालसर ज़िला फ़िरोज़पुर
दरगाह साची कहे मेरा सचखण्ड दा रूप, रूप रेखा नज़र किसे ना आईआ। जिथ्थे वस्से धुर दा शाहो भूप, हरि शहिनशाह नूर अलाहीआ। जो लेखा जाणे चारे कूट, दह दिशा फोल फुलाईआ। जुग चौकड़ी झगड़ा मिटावे जूठ झूठ, सच सुच्च मात प्रगटाईआ। जन भगतां उत्ते तुठ्ठ, अन्तर आत्म रस चखाईआ। आबेहयात दे के घुट, जीवण ज़िंदगी दए बदलाईआ। सति धर्म सुहा के रुत, मौला आपणा खेल खिलाईआ। धर्म दी धार बणा के सुत, दरगाह साची दए वड्याईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर रहे झुक, गुरु गुरदेव सीस निवाईआ । झगड़ा रहे ना मानस मनुक्ख, ततव तत ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दुआरा इक दरसाईआ। दरगाह कहे मेरा धाम अवल्ला, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। दो जहानां नालों वखरा महल्ला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मेरा मालक ख़ालक दिसे इक इकल्ला, एकँकारा सोभा पाईआ। शब्दी धार लख चुरासी फड़ाए पल्ला, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुआईआ। जिस ने गुर अवतार पैगग्बर घल्ला, नाम संदेसे गए सुणाईआ। ओह निहचल धाम अटला, सचखण्ड कहि के सारे रहे गाईआ। जिथ्थे दूई द्वैत नहीं कोई सल्ला, मज़हब वंड ना कोए वंडाईआ। ओथे इक्को राम वाहिगुरु अल्ला, दूसर नूर ना कोए चमकाईआ। जो वस्से जलां थलां, घट घट रिहा समाईआ। जिस दा प्रकाश लख चुरासी जीव जंत बला, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जो भाग लगाए काया माटी खल्ला, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा वेख वखाईआ। दरगाह साची कहे मेरे दुआरे अगम्मी चमक, नूर जोत रुशनाईआ। शब्दी धार उपजे रमज़, इशारा अवर ना कोए रखाईआ। बिना बुद्धी तों आवे समझ, मनमति ना कोए चतुराईआ। लिखण वाला नही कोई लफ़ज़, अक्खरां रूप ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां नूं धुर दी धारों मिलदा सबक, संदेसा देवे आप बेपरवाहीआ। जिस ने मुहम्मद धार बख्शी चौदां तबक, चौदां लोक वेख वखाईआ। सो लेखा जाणे आदि जुगादि जुग चौकड़ी घड़ी पलक, निरगुण निरवैर निराकार आपणी कल वरताईआ। सो अन्त अख़ीर लेखा मेटे ख़ालक ख़लक, मख़लूक लहिणा दए चुकाईआ। जिस दा प्रकाश उपर फ़लक, ओह धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जिस दी मूसा झल ना सक्कया झलक, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को नज़री आईआ। दरगाह कहे मैं दरदवंद, दर्दीआं दयां जणाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को ख़ावंद, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दे हुक्मे अंदर गुर अवतार पैगग्बर होए पाबन्द,
❋
❋
विष्न ब्रह्मा शिव ना सिर उठाईआ। जिस दा निशाना तारा चन्द, मण्डप जगत दिता समझाईआ। अन्तिम ओस ने करना खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। जिस ने दीन दुनी दी पाई वंड, अन्तिम उह लेखा दए चुकाईआ। जिस ने उपजाए तीर्थ तट गंगा गोदवरी जमना सुरस्ती संग, जगत संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर एकँकार वखाए आपणा रंग, जिस दी रंगत लोकमात नज़र किसे ना आईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ४ सुहावा सिँघ दे गृह पिंड पंज गराईंआ ज़िला फ़िरोज़पुर
दरगाह साची कहे मेरा मालक इक हज़ूर, सचखण्ड निवासी नूर अलाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी हक़ दस्तूर, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे अवतार पैगग्बर नित नवित्त मज़दूर, चाकर हो के सेव कमाईआ। जो नाम धुनी कलमा देवे तूर, तुरिया तों परे करे पढ़ाईआ। भेव खुल्हाए एथे ओथे दो जहानां नेड़े दूर, पर्दा उहला आप उठाईआ। सब दी आसा बेनन्ती निरगुण धार करे मन्ज़ूर, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। जिस ने मूसा जलवा दिता उत्ते कोहतूर, नूर नुराना कर रुशनाईआ। सो बख्शहारा चरण धूढ़, टिक्के लावे थाउँ थाईंआ। चतुर सुघड़ बणावणहारा मूर्ख मूढ़ पतित पुनीत दए कराईआ। सो अन्त कन्त भगवन्त खेल करे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। दीन दुनी दा अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर वेखे क़ुसूर, हँकार विकार खोजे चाँईं चाँईंआ। मन ममता हउमे हंगता गढ़ वेखे ग़रूर, ग़ुरबत फोले थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ । दरगाह साची कहे सुणो पैगग्बर धुर दे पीर, पीरो दयां जणाईआ। आपणा वेखो अन्त अख़ीर, आख़र संदेसा सुणो धुरदरगाहीआ। जिस ने कटणे शरअ ज़ंजीर, ज़ेर ज़बर दए गवाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे तक़दीर, तक्ब्बर तोड़े थाउँ थाईंआ। झगड़ा मेटे शाह हकीर, एकँकार एको रंग रंगाईआ। संदेसा देवे बेनज़ीर, नज़रिया सब दा दए बदलाईआ। सन्त सुहेले सूफ़ी मंज़ल चोटी चढ़ के वेखे अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। तीर नाम अणिआले नाल बजर कपाटी देवे चीर, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिस दी नज़र ना आवे किसे तस्वीर, ओह नूर नराना नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा यार आपणी कार कमाईआ। दरगाह साची कहे सचखण्ड अगम्म नज़ारा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ । पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण नूर जोत धरे दुबारा, तत्तां वाला
❋
❋
रूप ना कोए समझाईआ। जो कलयुग अन्तिम सतिजुग लावे इक अखाड़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण गोपी काहन खेल रचाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। धुर दा मालक ख़ालक प्रितपालक बण सिक्दारा, धुर फ़रमाना श्री भगवाना इक सुणाईआ। चार कुण्ट दह दिशा निरगुण सरगुण पावे सारा, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी वेखे थाउँ थाईंआ। चार वरन अठारां बरन धर्म दी धार दस्से दुआरा, ज़ात अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। क़ुदरत दा क़ादर करनी दा करता हो उज्यारा, उजाला करे चाँईं चाँईंआ। जिस दा इशारा दे के गया रविदास चमारा, कबीर जुलाहा मम्बर चढ़ के रिहा कुरलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे इशारा, ऐशो इशर्त डेरा ढाहीआ। सदी चौधवीं वेखे अन्त किनारा, आर पार आपणा क़दम टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्ध गुबारा, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ। निरगुण नूर जोत होवे चमत्कारा, जोती जाता लए अंगड़ाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी निरगुण धार कहिंदे कल कल्की अवतारा, कल कलेश दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ४ बिशन सिँघ दे गृह पिंड पंज गराईंआ
दरगाह साची पैगग्बर कहिण सब ने पाउणी आपणी कीती, कीट हस्त बचया रहिण कोए ना पाईआ। परवरदिगार झगड़ा मेटणा शरअ मसीती, मसला सब नूं इक समझाईआ। दीन दुनी दी बदल देणी नीती, रहिबर हो के इक्को राह वखाईआ। पिछली कहाणी याद रहे ना बीती, सतिजुग सच्चा राह समझाईआ। निरगुण धार खेल करे अनडीठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दस्से हक़ प्रीती, परवरदिगार मेला मेले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता कार कमाईआ। पैगग्बर कहिण प्रभ दस्सणी अगम्म कलाम, कलमा कायनात जणाईआ। झगड़ा मेटणा दीन दुनी सलाम, समां सब दा दए बदलाईआ। मज़हब दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर बेनज़ीर दए कटाईआ। मानव ज़ाती इक्को जपणा नाम, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। चार वरन अठारां बरन करे ना कोए हराम, हिरदे सच सच प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देवे निज़ाम, माया ममता धार रहिण ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला हर घट बण के जाणी जाण, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। धुर दा शब्द
❋
❋
सुणाए अगम्मी धुनकान, अनादी आपणा राग अल्हाईआ। सन्त सुहेले लए पहिचाण, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ । सूफ़ी फ़कीरां देवे दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। धर्म झुलाए धर्म निशान, धर्म दुआरा इक वखाईआ । जिथ्थे लेखा होवे सीता सुरती शब्द धारा गोपी काहन, निरगुण निरगुण आपणा वेस वटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर महिबान बीदो होवे मेहरवान, बीख़ैर या अलाह तेरी इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे धुर दा हरि, दर दुआरा इक खुल्हाईआ। पैगग्बर कहिण खेल करे प्रभू हरि ठाकर, हरि करता वड वड्याईआ। दीन दुनी दा वेखे सागर, गहर गम्भीर खोज खुजाईआ । जन भगतां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल अंदरों दए धुआईआ। साचा वणज कराए बण हक़ सौदागर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। करनी दा करता बण के क़ादर, क़ुदरत दा मालक वेस वटाईआ। योद्धा सूरबीर बण बहादर, भय देवे थाउँ थाईंआ। अन्त अख़ीर करे आदल, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। चारों कुट अन्धेरा मेटे बादल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिलण दा दस्से धुर दा साधन, सच प्रीता नीकण नीका इक समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तूं मेरा मैं तेरा ढोला सर्ब अराधण, राधा कृष्ण दा लेखा दए मुकाईआ। सन्त सुहेले सुरती धार तेरी अगम्मी वाज जागण, आलस निंदरा दे गवाईआ। सतिजुग साचा वेला होवे सुभागण, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। करे खेल हरि मोहन माधव, मोहन माधव मादन, मधुर धुन अगम्मी राग सुणाईआ। बिन मक्के काअबउँ कराए हक़ हाजन, हाज़र हज़ूर हो के नज़री आईआ। शाहो भूप सुल्तान बण राजन, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जगत वणजारा दिसे ना कोए महाजन, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण धार इक दृढ़ाईआ। पैगग्बर कहिण हक़ीक़त वाली कथा कहाणी, हरि करता आप जणाईआ। लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सति धर्म दी सतिजुग धार दिसे अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। अमृत रस निझर झिरना देवे ठंडा पाणी, कलयुग कूड़ी क्रिया अगनी तत बुझाईआ। लख चुरासी अन्तर भीतर होवे जाण जाणी, निरंतर वेखे थाउँ थाईंआ । जन भगतां सन्तां देवे इक्को पद निरबाणी, निराकार निरँकार आपणी दया कमाईआ। जिस लख चुरासी जीव जंत सृष्टी दृष्टी पुणी छाणी, खोजणहारा थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे जीव जीव प्राणी, प्राण अधारी आपणा पर्दा लाहीआ। पैगग्बर कहिण ओस उत्तों दयो क़ुरबानी, जो करबल्यां दे लेखे रिहा मुकाईआ। सारी सृष्टी दीन दुनी मानव दानव दिसे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,
❋
❋
निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मंज़ल दस्स इक आसानी, बिन अहसान इन्सान आपणे रंग रंगाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ४ चन्नण सिँघ दे गृह पिंड वांदर
सचखण्ड दुआर कहे प्रभ जगत जीव बणा दे सच्चे, हरि हिरदे अन्तर निरंतर सच प्रगटाईआ। भाग लगा दे तन वजूद माटी भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़ दे सुहाईआ। तेरे नाम कलमे अंदर जाण रत्ते, रतन अमोलक हीरे आपणे लै उठाईआ। त्रैगुण माया अगनी तत कोई ना तपे, पंच विकारा देणा ढाहीआ। चार वरन अठारां बरन भाई भैण बणा सके, नाता बाहमी जोड़ जुड़ाईआ। ज़ात पात ऊँच नीच दीन मज़हब रहिण ना रट्टे, रट्टा दीन दुनी गवाईआ। सच संदेस नर नरायण दे आपणे रसे, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। कूड़ी क्रिया मेट मनमत्ते, गुरमति इक्को सोभा पाईआ। तेरा जैकारा गोबिन्द वाला डंका होवे फ़तिह, परम पुरख तेरी ओट रखाईआ। साध सन्त तेरी सरन सरनाई वस्से, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेट मस्से, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। तेरा दीपक इक्को जगे, पारब्रह्म पर्दा लैणा उठाईआ। झगड़ा मिटा दे अठ्ठ सट्ठे, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लोड़ रहे ना राईआ। फिरना पए ना किसे मक्के, काया काअबे वज्जे वधाईआ। खोजणा पए ना मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठे, साढे तिन्न हथ्थ तेरा नूर नज़री आईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दे पूरे कर दे पटे, पटने वाला नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी होए सहाईआ। सचखण्ड दुआरा कहे प्रभू दीन दुनी उत्ते कर किरपा, किरपाल आपणी दया कमाईआ। जगत विकार हँकार विभचार कट बिपता, पंच विकार डेरा ढाहीआ। चार वरन रूप बणा साचे सिख दा, सिख्या इक्को इक समझाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेख लिखदा, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां संदेसा देवे नित नवित्त दा, सुनेहड़ा आप जणाईआ । उह रूप दरसावे आपणा इक दा, एकँकार तेरी वड्याईआ। नाता जोड़ दे साचा हित दा, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड कहे प्रभ मेरे मालक ख़ालक स्वामी, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादि सब दा अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाईआ। साचा कलमा दस्स दे धुर दी बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। झगड़ा रहे ना चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दे समझाईआ।
❋
❋
तेरा निरगुण नूर जोत नुरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा शब्द नाद सतिगुर दो जहानी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां दे उठाईआ। तूं आत्म ब्रह्म ज्ञानी, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम होई हैरानी, हैरत विच लोकाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोई निशानी, निशाने सारे रहे बदलाईआ। लेखे ला गोबिन्द वाली क़ुरबानी, करबला मुहम्मद दए दुहाईआ। मूसा मस्तक वेख पेशानी, कोहतूर रिहा कुरलाईआ। ईसा लेखा जाण आलमे जाविदानी, सलीब गल विच लटकाईआ। तूं साहिब सतिगुर बेअन्त बेपरवाह पारब्रह्म कर मेहरवानी, महबूब मुहब्बत विच आपणा रंग रंगाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच सुल्तानी, हुक्मे अंदर हुक्म बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरे साहिब सतिगुर ठाकर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेख डूँघा सागर, गहर गम्भीर गवर खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां रिहा कोई ना आदर, आदर्श तेरा गए भुलाईआ। अन्तर निरंतर होए कोई ना साबत, धीरज धीर ना कोए धराईआ। दीन दुनी दी बदली आदत, कूड़ी क्रिया घर घर डेरा लाईआ। साची करे ना कोए इबादत, मनसा मन ना कोए गवाईआ। बुद्धी विच रही ना कोए लिआकत, अकल कलधारी तेरी कल समझ किसे ना आईआ। चार कुण्ट दह दिशा मन मनुआ करे बग़ावत, तन वजूद होवे लड़ाईआ। साचा नाम करे ना कोए सख़ावत, मुहब्बत हक़ ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम दे सर्ब निआमत, अनरस आपणा सच चखाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ४ खेम सिँघ दे गृह कोटकपूरा
दरगाह साची कहे पैगग्बरो परवरदिगार नूं करो सजदा, बिन क़दमां सीस झुकाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां मालक सच्चे घर दा, गृह मन्दिर निरगुण धार सोभा पाईआ। जो नित नवित्त लोकमात आपणी खेल करदा, करनी दा करता क़ुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा रसना जिह्वा बत्ती दन्द जगत सालाही कलमा सर्ब पढ़दा, कायनात ढोले नग़म्यां विच गाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक ना जम्मदा ना मरदा, मढ़ी गोर ना डेरा लाईआ। ओह वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत साध सन्त हिरदा, हर घट अन्तर निरंतर हो के फोल फुलाईआ। महल अटल उच्च अगम्म अथाह निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के जुड़दा, चार वरन अठारां बरन लेखा जाणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी एकँकार दरगाह साची मुकामे हक़ हक़ दए समझाईआ। दरगाह साची कहे
❋
❋
पैगग्बर सुणो धुर संदेस, सदमे विच जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखो कलेश, जो कलमे रही भुलाईआ। नूर नुराना करे कोई ना हेत, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। माया ममता हउमे हंगता होई खेड, जगत विकार वज्जी वधाईआ। निज नेत्र लोचन नैण पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कोई ना सके वेख, सच स्वामी अन्तरजामी घटनिवासी पुरख अबिनाशी गृह मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वधया भेख, मन कल्पणा कूड़ी क्रिया नौ दुआरे जगत रही नचाईआ। झगड़ा प्या कायनात दीन दुनी मुल्ला मुसायक शेख़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी पर्दा ओहला अन्तर निरंतर सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। दरगाह साची कहे सुणो मित्र मीत, मित्र प्यारयो दयां जणाईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक सब दी बदली करन वाला रीत, रीतीवान बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं अन्त कन्त भगवन्त सब दा लहिणा देणा करे तस्दीक़, शहादत विच इबादत सब दी अन्त दए भुगताईआ। मेरी आसा मनसा ख्वाहिश तमन्ना पूरी करे उम्मीद, तृष्ना कूड़ी लोकमात दए चुकाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे शिवदवाला मठ मन्दिर मसीत, मसला असला इक्को इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने गाउणा गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच महल्ला एकँकारा इक्को इक खुल्हाईआ। दरगाह साची कहे लोकमात तक्को आपणा चमन, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। तुहाडी उम्मत रिहा ना अमन, सांतक सति ना कोए कराईआ। साचा कलमा कर के ग़बन, कूड़ी क्रिया विच दबाईआ। माया ममता हो के मग्न, हउमे हंगता करे लड़ाईआ । चारों कुण्ट दह दिशा भज्जण, नठ्ठण वाहो दाहीआ। आपणा पर्दा मूल ना कज्जण, ओढ्ढन नज़र कोए ना आईआ । सच धार सच दुआरे पाए कोई ना सगन, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। चौदां तबक सदी चौधवीं चार कुण्ट दह दिशा काया अंदर सब दे लग्गी अगन, आबेहयात अमृत मेघ बूँद स्वांती ना कोए टपकाईआ। जिधर वेखां सृष्टी दी दृष्टी फिरे नग्न, नाम दुशाला हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त अख़ीर सब दा करन लग्गा वज़न, तोला हो के नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। दरगाह साची कहे पैगग्बरो लोकमात मारो निगाह, बिन नैणां नैण उठाईआ। परवरदिगार तुहानूं करन लग्गा विदा, लेखा सब दा झोली पाईआ। सति धर्म दा मार्ग लावे सिध्धा, साधना सब नूं दए समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा मालक इक्का, एकँकार दए दृढ़ाईआ। दीन मज़हब दा रहे कोई ना सिक्का, साख्यात आपणा रंग रंगाईआ। ज़ात पात दा वंडे कोई ना हिस्सा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बंस सरबंस ना कोए सुहाईआ। पुरख
❋
❋
अकाला दीन दयाला सब दा बणे पिता, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। आत्म परमात्म करे हित्ता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी चार जुग दा वाचे चिठ्ठा, पर्दा ओहला आपणा आप खुल्हाईआ। अगला खेल करे अनडिठा, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक सुणाईआ। दरगाह साची कहे मेरे पैगग्बर सज्जण, मित्रो दयां दृढ़ाईआ। झगड़ा मुकण लग्गा माटी बदन, बदली करे बेपरवाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर करे अदल, इन्साफ धुर दा इक समझाईआ। शरअ छुरी करे कोई ना क़तल, क़ातल मक़तूल लेखा दए मुकाईआ। अन्त तुहाडा रहे ना कोए यतन, यथार्थ दयां समझाईआ। तुसां लोकमात दा छड्डणा वतन, बेवतन दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। सब दा सांझा करना परम पुरख ने इक्को पत्तण, किनारा इक्को इक सुहाईआ । सदी चौधवीं जाए पैज रखण, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुरदरगाही आपणा भेव चुकाईआ। दरगाह साची कहे की मैं करां तारीफ़, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस दी करदे गए उडीक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस दीआं सिफ्तां करे क़ुरान मजीद, अलिफ़ ये जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी महिमा वाली तमहीद, तुआरफ़ विच लोकाईआ। जिस दे बरदे बणदे आए अज़ीज़, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सो दीन दुनी देवण वाला तमीज़, साची सिख्या इक समझाईआ। भगत दुआरे भगत दी परवान कर क़मीज़, जगत ग़रीबी डेरा ढाहीआ। हरिजन साचे पूरी करे रीझ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। खड़ग खण्डा करे तस्दीक़, शहादत इक भुगताईआ। पैगग्बरो तुहाडा वक्त आ गया नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मज़हब दा रहे ना कोए शरीक, शिरकत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। जिस दे हथ्थ हक़ तौफ्ीक़, ओह वेखे चाँईं चाँईंआ। मनसा पूरी करे उम्मीद, सहिँसा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। दरगाह साची कहे मेरा ना कोई छप्पर छन्न, चार दीवारी ना कोए सुहाईआ। धुर फ़रमाना सुणो बिना कन्न, संदेसा इक जणाईआ। साचा नाम कलमा लओ मन्न, मन मनसा रहे ना राईआ । आपणी उम्मत दा वेखो तन, वजूद अंदर फोल फुलाईआ। अन्त होवण वाला ग़म, ख़ुशी जगत ना कोए जणाईआ। परवरदिगार देवे डन्न, डंका वज्जे थाउँ थाईंआ। जिस कारण सूफ़ीआं लुहाई पुठ्ठी खल्ल्ह, ख़ालक ख़लक गए जणाईआ। ओह अन्त सवाल होणा हल्ल, हालत विगड़े नूर ख़ुदाईआ। झगड़ा पैणा जल थल, महीअल मिले ना कोए वड्याईआ। पैगग्बरो, तुसां वसणा निहचल धाम अटल, सच दुआरे सोभा पाईआ। अन्तिम रहे किसे कोई ना बल, ताक़तवर नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे घड़ी घड़ी पल पल, पलक दे पिच्छे ख़लक ख़ालक वेख वखाईआ।