पुस्तकालयभाग २१

१६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ ऊशा राणी दे गृह पुराणा महल्ला कोटकपूरा

पैगग्बर कहिण दरगाह साची तेरा सच महल्ला, परवरदिगार सांझा यार जल्वागर इक सुहाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी वस्से जला थला, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणा नूर जोत चमकाईआ। जिस ने नाम संदेसा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात घल्ला, नाउँ निरँकारा निरगुण धारा आप दृढ़ाईआ। जो निरगुण सरगुण आत्म परमात्म लख चुरासी जीव जंत साध सन्त फड़ाए पल्ला, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहज सुभाईआ। जिस विच निराकार निरगुण जोत हो के रला, तन वजूद काया माटी ख़ाक तजाईआ। सो सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेटणहार दूई द्वैत दा सल्ला, माया ममता मोह विकार मेहर मेहर विच करे सफ़ाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त सच स्वामी अन्तरजामी वसणहारा निहचल धाम अटला, महल अटल इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। पैगग्बर कहिण दरगाह साची तेरे अन्तर हक़ सिँघासण, सोभावन्त आप सुहाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाशण, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा रूप रेख रंग दीन मज़हब ना कोई ज़ातण, ज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। जो नित नवित्त खेले खेल पुरख अबिनाशण, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। अवतार पैगग्बर गुर करे दासी दासन, सेवक सेवा सच समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर धुर संदेसा लोकमात आए आखण, नव नौ चार भेव अभेदा पर्दा ओहला दए उठाईआ। हुक्म संदेसा देवे ज़ाहर बातन, गहर गम्भीर गुणी गहीर बेनज़ीर नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर साध सन्त सूफ़ी फ़कीर जागण, दिवस रैण बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले धुर दे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दुआरा एकँकारा सति सच समझाईआ। दरगाह साची कहे पैगग्बर सुणो हक़ीक़त हक़, लाशरीक दयां जणाईआ। चार वरन अठारां बरन रिहा कोई ना सति, धीरज धीर ना कोए धराईआ। झगड़ा प्या मनमत, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। नाड़ बहत्तर घर घर उबले रत्त, हड्ड मास दए दुहाईआ। धीरज सन्तोख रिहा कोई ना यति, कूड़ कल्पणा रही सताईआ। माया ममता मोह विकार लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। परवरदिगार दर्शन पावे ना कोए उपर शाह रग, नौ

❋

❋

दुआरे तृष्ना ना कोए बुझाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घटनिवासी पुरख अबिनाशी मिले मेल ना किसे कमलापति, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पर्दा उहला आप उठाईआ। दरगाह कहे पैगग्बरो सुणो अगम्मी फ़रमान, फ़रमांबरदारो दयां जणाईआ। अन्तिम लेखा मुक्कणा जगत क़ुरान, काया कुरह वज्जे वधाईआ। सब दा सांझा होणा इक ईमान, साबत सूरत दए दृढ़ाईआ। शरअ छुरी ना रहे जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। इक कलमे दा इक्को होवे ऐलान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को ढोला गाईआ। दृष्टी विच रहे ना कोए बेईमान, इष्ट सब दा दए बदलाईआ। जिस दी कथा कहाणी सुणदे रहे कान, संदेसयां विच समझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला प्रगट होवे इक अमाम, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी कल धराईआ। जन भगतां सन्तां देवे हक़ीक़ी जाम, अमृत रस रस रसीआ इक चखाईआ। मज़हब दा रहिण ना देवे कोई ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। चार वरन इक्को इष्ट मन्ने श्री भगवान, सिल पाहन पूजन कोए ना जाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी सिफ्तां वाला गाइन गान, महिमा वाला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। पैगग्बर कहिण किरपा करे मेहरवान, महिबान बीदो बीख़ैर या अलाह अलाहीआ। जिस दा आदि अन्त इक ईमान, अमलां तों रहित नज़री आईआ। धर्म झुलाए निशान, निशाना दीन दुनी बदलाईआ जिस दा चश्मे नूर इक असलाम, काया काअबा दए वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर लेखा जाणे ज़िमीं असमान, पर्दानशीन पर्दा आप उठाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, बलधारी वड वड्याईआ। कलयुग अन्त खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक मख़लूक वेखे थाउँ थाईंआ। जिस दा राह तक्कण विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर लाउण ध्यान, गण गंधर्ब अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेसा नर नरेशा इक इकल्ला आप जणाईआ। पैगग्बर कहिण दरगाह साची खेल प्रभू दे हथ्थ, अवर ना कोए चतुराईआ। जिस दी सरनी सारे रहे ढठ्ठ, अवतार पैगग्बर सीस ना कोए उठाईआ। उह सब दा लहिणा देणा पूरा करे पुरख समरथ, जो सर्ब कला अख्वाईआ। साडी अन्त अख़ीर होणी बस, बस्ता सब दा दए बंधाईआ। उम्मत उम्मती बुरज जाणा ढठ्ठ, नबी रसूल ना कोए बचाईआ। सति धर्म दा खुल्हणा हट्ट, वणजारा इक्को नूर अलाहीआ। जिस ने आदि रचना लई रच, अन्तिम ओहो वेख वखाईआ। नव नौ चार खेल कराए सच, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जो गुर अवतार पैगग्बर भविख्त गए दस्स, धुर संदेसे नाल जणाईआ। जिस नूं वेखे अगम्मी अक्ख, जग नेत्र ना कोए उठाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची सोभा पाईआ। दरगाह साची धाम सुहञ्जणा, सोभावन्त रमणीक। जिथ्थे वस्से आदि निरँजणा, जिस दे विच हक़ तौफ्ीक़। गुर अवतार पैगग्बर बण के सज्जणा, आसा मनसा पूरी करे उम्मीद। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, जिस दी सारे करन उडीक। चार कुण्ट दह दिशा जिस दा नाम डंका वज्जणा, कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे लीक । जन भगत सुहेले लाए अंगणा, काया मन्दिर वस्से नज़दीक। सच नाम दी चाढ़्हे रंगणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक वखाईआ। दर ठांडा इक अगम्म, हरि करता आप जणाईआ। जिथ्थे दीन दयाला धुर दा देवे धन, अगम्म आपणा आप वरताईआ। फ़ुरना दिसे कोई ना मन, मनसा मोह ना कोए हल्काईआ। निरगुण नूर चाढ़्ह के चन्न, सुर्या चन्द पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दा बेड़ा बन्न्ह, मार्ग इक्को इक वखाईआ। हरख सोग मेट के ग़म, चिन्ता चिखा दए जलाईआ। पर्दा लाह के आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म दए समझाईआ। सो खेल करे श्री भगवान, निरगुण दाता नूर ख़ुदाईआ। पैगग्बर कहिण उस दा फ़रमाना सारे लईए मन्न, मनसा अवर ना कोए रखाईआ। दरगाह साची तेरे सच दुआर सारे कहीए धन्न धन्न, प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। जे सतिजुग त्रेता द्वापर कीता खंन खंन, कलयुग अन्तिम लेखा दए चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा पर्दा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार गोपाल स्वामी इक्को नज़री आईआ।

१६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ मुख्त्यार कौर दे गृह डोगर बसती फ़रीद कोट

दरगाह साची कहे निरगुण धार वेखो अवतार पैगग्बर आपणा वेला, सदी सदीवी नाल मिलाईआ। प्यार रिहा ना मुरीद मुर्शद गुरु चेला, भगत भगवान जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म रंग लाए ना कोए सज्जण सुहेला, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी वसणहारा धाम नवेला, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा पल्लू ना किसे फड़ाईआ। कलयुग दीन दुनी राह तक्के धर्म राए दी जेल्हा, जम की फाँसी अग्गे हो ना कोए कटाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब दा वक्त होया दुहेला, चार कुण्ट दह दिशा जीव जंत रहे कुरलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अचरज खेल अगम्मी खेला, ख़ालक ख़लक लोकमात रिहा रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता इक अख्वाईआ। अवतार पैगग्बर कहिण साडी डंडौत बन्दना एक,

❋

❋

सजदयां विच सीस निवाईआ। जिस दी दस्स के आए टेक, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। सो निरगुण धार रिहा वेख, एकँकार बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सृष्टी दा दृष्टी अंदर वेखे भेख, कूड़ी क्रिया खोज खुजाईआ। भरमे भुल्ले मुल्ला शेख़, पंडत पांधा सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। सच धर्म दी करे कोई ना भेंट, कूड़ी क्रिया घर घर सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा किसे नज़र ना आए आपणा देश, परदेसी मातलोक बैठे आसण लाईआ । जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, पुरख अकाला दीन दयाला एकँकार इक अख्वाईआ। सो देवणहारा अन्त संदेस, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आप सुणाईआ। लहिणा देणा पूरा करे भविख्तां विच कहि के गया गुरु दस्मेश, वेद व्यासा शहादत इक भुगताईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस नूं करदे गए आदेस, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो परम पुरख परमात्म धुर दा दाता इक नरेश, सचखण्ड निवासी आपणी कल वरताईआ । जिस दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी जगत संदेसे लिखे लेख, कोटन कोटि हरफ़ हरूफ़ सिफ्तां विच वड्याईआ। सो करनी दा करता क़ुदरत दा मालक खेले आपणी खेड, गुर अवतार पैगग्बर सारे बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। दरगाह साची कहे जिस दा खेल उपर धरती, धरनी धरत धौल वेख वखाईआ। ओह दो जहानां निधपरती, जिस ने कलयुग विच सतिजुग लाउणा शर्ती, शर्तीआ आपणा हुक्म वरताईआ। जलवा नूर प्रकाश करे अर्शी , नूर नुराना डगमगाईआ। ग़रीब निमाणयां बणे दर्दी, कोझे कमल्यां वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां सुण के अर्ज़ी, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुकावे कूड़ कुड़िआर फ़रज़ी, फ़र्ज़ आपणा तोड़ निभाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्दी, हुक्म देवे चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मिटावे अन्धेरगर्दी, ज़ात पात ऊँच नीच दा झगड़ा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। दरगाह साची कहे मेरे अन्तर सदी चौधवीं प्रगट होवे निर्मल जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस दी अक़ल बुद्धी करे कोई ना सोच, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जिस नूं झुकदे आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोक परलोक, दो जहान सीस निवाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर कहिंदे नाम सलोक, सोहले लोकमात सुणाईआ। जिस नूं ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। सो स्वामी जन भगतां देवे धर्म दा जोग, आत्म परमात्म मेला मेले सहज सुभाईआ। जो निरगुण सरगुण करनहार संजोग, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाईआ। जो आत्म सेजा भोगे भोग, सच सिँघसण डेरा लाईआ। सो स्वामी कलयुग अन्तिम हउमे कटे रोग, हँकार गढ़ दए तुड़ाईआ।

❋

❋

भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कोट, बंक दुआरा इक वड्याईआ । नाम निधान श्री भगवान काया अंदर लावे चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। झगड़ा मुकाए वरन गोत, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक वखाईआ। दरगाह साची कहे मेरे अन्तर अगम्मी नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगग्बर कर के आए मशहूर, मशवरिआं विच ढोले सोहले राग नाद सुणाईआ। जिस दी नाम निधान अगम्मी तूर, तुरिया तों परे आपणा पर्दा ओहला लाहीआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेटे क्रिया कूड़, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। चार वरनां अठारां बरनां बख्शे चरण धूढ़, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां आसा मनसा करे पूर, जो भविख्तां विच सिफ्त आए सालाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां बख्शणहार क़ुसूर, मेहर नज़र नाल तराईआ। नाम भण्डारा होवे भरपूर, दो जहानां दए वरताईआ। दाता योद्धा होवे सूर, बलधारी नूर अलाहीआ। गढ़ हउमे हंगता तोड़े ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों दए कढ्ढाईआ। सब दी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, मनसा वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस ने जलवा दिता मूसा उत्ते कोहतूर, सो लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सो चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण दाता पुरख बिधाता अक़ल कलधारी आपणी कल वरताईआ। दरगाह साची कहे मेरे अन्तर अन्तर जोत प्रकाश, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी होवे ना कदे विनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। अवतार पैगग्बरां गुरुआं कर के दासी दास, सेवकां सेवा सच समझाईआ। दीन मज़हब ज़ातां पातां वंड वंडा के खेले खेल तमाश, बाज़ीगर आपणा स्वांग वरताईआ। गोपी काहन पवाए रास, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ। सीता राम फिराए बनबास, पैग़म्बरां फाँसी उत्ते लटकाईआ। गुरुआं वेखे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग इक रंगाईआ। दरगाह साची कहे प्रगट होवे इक निरँकार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जिस दी गुर अवतार पैगग्बर कर के गए पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जिस नूं सजदे हुंदे बारम्बार, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल धराईआ। जिस दा सिफ्तां विच सारे करन इज़हार, रागां नादां ढोल्यां विच गाईआ। जिस नूं पेशीनगोईआं विच दस्स के गए कल कल्की अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, इन्द इंद्रासण बैठे सीस झुकाईआ। रवि ससि भज्जण वारो वार, मण्डल मण्डप आपणा पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी बणे पनिहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कार कमाईआ। सो खेल

❋

❋

करे सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा हुक्म ना कोई मेटे विच संसार, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। लख चुरासी करनहार गिरफ्तार, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। सो कलयुग अन्त मेटणहार अन्ध अंध्यार, सतिजुग साचा नूर दए चमकाईआ। मानव मानव मानव करे प्यार, मानुख मानुख मानक्ुख इक्को रंग रंगाईआ। दीन मज़हब ज़ात पात झगड़ा दए निवार, आत्म ब्रह्म पर्दा दए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा शब्द होवे जैकार, धुर दा नाम वज्जे वधाईआ। सो लेखा जाणे अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस नूं कहिंदे परवरदिगार, लाशरीक नूर अलाहीआ। सो चौदां लोकां चौदां तबकां पावे सार, चौदां विद्या वेख वखाईआ। चौदस चन्द दए आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक अवतार, दूजा नज़र कोए ना आईआ।

१६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ चरणजीत कौर दे गृह फ़रीदकोट

वेखो नेत्र रोवण लग्गी सती, बिन अक्खां नीर वहाईआ। मेरी बुझण लग्गी बत्ताी, जगत विच ना कोए वड्याईआ । हुक्म देवे धुर दा कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दे बिना करे कोई ना गति, आवण जावण ना कोए मुकाईआ। मैं कल्पणा विच रही तपी, तत्ती अग्ग वांग तपाईआ। मैनूं नाम ना मिल्या भोरा रती, मेरी स्वाह ना लेखे पाईआ। इक सौ उनत्तर साल मिली कोई ना खट्टी, बैठी आपणा झट लँघाईआ। बिरहों वैरागण गई फट्टी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सती कहे मैं रोवां मारां धाह, हाए उफ़ सुणाईआ। मेरा रिहा कोई ना राह, रस्ता अग्गे ना कोए वखाईआ। मैं सड़ के होई स्वाह, माटी कम्म किसे ना आईआ। मैं रो रो करदी रही दुआ, वास्ता इक्को अग्गे पाईआ। मेरे साहिब होणा सहा, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं तकदी रही कवण वेला मिले आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सती कहे मेरी बुझण लग्गी शमां, शमांदान नज़र कोए ना आईआ। मेरी विछड़न लग्गी धरती अम्मां, अम्मढ़ी संग ना कोए निभाईआ। मेरा नाता तुट्टण लग्गा काया माटी चम्मा, हड्ड मास रही छुडाईआ। मैं वहि गई विच ग़मां, ख़ुशी नज़र कोए ना आईआ। बौहड़ी मेरा पूरा होण लग्गा समां, समाप्त होवे मेरी लोकाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी दमां, साह साह दयां सुणाईआ । मेरा जीवण होणा नवां, नर निरँकार दए वड्याईआ। मैनूं जगत रहे ना तमां, तृष्ना रिहा बुझाईआ। ओस दी चरणी ढह्वां, जो

❋

❋

ढट्ठयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद आपणी दया कमाईआ। सती कहे मेरे कोल पुराणा पत्र, पत्रका दयां वखाईआ। मेरे दिन बाकी रहन्दे सत्तर, साते नाल ज़ीरो दए गवाहीआ। मैं बदल देणा सी ग्रह नछत्र, जीवण जगत देणा मिटाईआ। मैनूं कोई ना सक्कया पकड़, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। मेरे नाल साथी होर फक्कर, जो फ़कीर फ़िकरा इक्को गाईआ। जेहड़ा दब्बया सी विच क़बर, मक़बरे विच्चों आपणा आप बदलाईआ। असीं दोवें बैठे रहे कर के सबर, सबर प्याला पी के झट लँघाईआ। किस वेले आवे शेर बब्बर, हरि करता नूर अलाहीआ। जेहड़ा साडे कोलों छुडावे सारा टब्बर, वड्डे छोटे लए तराईआ। चौदां साल तों लग्गे मगर, ख़ुशी ग़मी ना कोए वखाईआ । जिस दे हथ्थ धुर दा अदल, इन्साफ रिहा कमाईआ। सो जीवण देवे बदल, मेहर नज़र इक टिकाईआ। साडी बुद्धी रही ना अक़ल, चतुराई ना कोए जणाईआ। साडा किसे नूं रूप नज़र नहीं आउँदा शकल, शक्क सारे रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। फ़कीर कहे मेरा फ़िकरा, फ़ातिहा दए पढ़ाईआ। जिस दा पैगग्बर करदे ज़िकरा, ज़करीआ दए दुहाईआ। जो आपणी धारों निकला, निरगुण नूर अलाहीआ। जो लेखा मुकावे सज्जण मित्रा, मित्र प्यारा दया कमाईआ। असीं डरदे उहदे कोलों छित्तरां, जो चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जन्म दा सब दा लेखा जाणे शजरा, खाता बचया रहिण कोए ना पाईआ।

१६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ शिव इंदर सिँघ दे गृह फ़रीदकोट

सतिगुर शब्द सदा उधारन, आदि जुगादि दया कमाइंदा। जन भगतां पैज संवारन, नित नवित्त वेख वखाइंदा। हउमे गढ़ तोड़ हँकारण, प्रेम प्रीती इक दृढ़ांइंदा। काया कण्पड़ रूप निवारन, हउमे हंगता डेरा ढाइंदा। निरगुण नूर जोत करे उज्यारन, अन्ध अन्धेरा कूड़ मिटाइंदा। नाम शब्द सुणाए धुनकानण, अनरागी राग अल्हाइंदा। अमृत जाम आए प्यालण, निझर झिरना रस झिराइंदा। दीवा बाती आए बालण, निरगुण नूर जोत रुशनाइंदा। दरगाह साची आए वखालण, सचखण्ड दुआरा इक प्रगटाइंदा। जिथ्थे वस्से जोत अकालण, दूजा नज़र ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाइंदा। सतिगुर शब्द सदा सुखदाई, लोकमात दए वड्याईआ। आत्म ब्रह्म दए समझाई, दूई द्वैत पर्दा लाहीआ। काया मन्दिर करे रुशनाई, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। मेला मेले सहज सुभाई, हरि ठाकर

❋

❋

नूर अलाहीआ। आवण जावण कटे जुदाई, चुरासी बंधन दए कटाईआ। सच महल अटल दए बहाई, दरगाह साची इक वखाईआ। जिस गृह मिले धुर दा माही, मालक ख़ालक प्रितपालक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरा इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द सदा दयाल, दयानिध अखवाइंदा। जन भगत सुहेले लए भाल, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। साचा मार्ग दस्स सुखाल, पर्दा उहला आप उठाइंदा। गोद उठा के आपणे लाल, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। दे के नाम सच्चा धन माल, घर ख़ज़ीना आप भराइंदा । झगड़ा मुका के काल महाकाल, राए धर्म डेरा ढाहइंदा । अन्त कन्त करे संभाल, भगवन आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। बण मुर्शद मुरीदां पुच्छे हाल, मेहरवान आपणे विच समाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत डगमगाइंदा। जन्म जन्म दी कर्म करम दी पूरी करे घाल, लहिणा देणा निरगुण धार झोली पाइंदा। एथे ओथे करे संभाल, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच दुआरा एकँकारा सांझा घर इक वड्याइंदा। सतिगुर शब्द चाढ़्हे रंगण, हरि करता आप रंगाईआ। भेव रहे ना माटी बदन, चम्म दृष्टी दए गवाईआ। नाम निधान वजा मृदँगण, सोई सुरती लए उठाईआ। सच प्रेम दा दे अनन्दन, अनरस कूड़ा दए गवाईआ। आत्म परमात्म टुट्टी आवे गंढ्ढण, विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। देवे वड्याई विच वरभण्डण, ब्रह्मण्डन पैंडा दए मुकाईआ। करे प्रकाश बिन सुर्या चन्दन, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच वखावे इक्को डंडावत बन्दन, सजदा सीस जगदीश वखाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंधन, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का ला के चन्दन, दुरमति मैल दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सूरा सरबंगण, साहिब सुल्तान मर्द मर्दान आपणा हुक्म वरताईआ।

१६ माघ शहिनशाही सम्मत ४ किरपाल सिँघ दे गृह पिंड गोले वाल ज़िला फ़िरोज़पुर

सचखण्ड दुआरे ईसा कहे मुहम्मद ओह वेख नानक, निरगुण धार निराकार निगाह टिकाईआ। की हुक्म संदेसा देवे अगम्म अचानक, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। पैगग्बरो परवरदिगार करना खेल भयानक, भय भउ देवे थाउँ थाईंआ। तुहाडा नाम क़लमा दे के आपणी अमानत, घर घर अन्तर निरंतर खोज खुजाईआ। लोकमात तुसीं किस दी दयो ज़मानत, सच

❋

❋

सच देणा समझाईआ। सच वस्त किसे कोल ना रही निआमत, ख़ाली भाण्डे नज़री आईआ। करे खेल मेरा परमात्म जो आत्म होवे जानत, जाणी जाण दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया ममता मोह मेटे अलामत, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। बिन पुरख अकाल दूजा दिसे ना कोए सही सलामत, सुल्हकुल आपणी कल वरताईआ। झगड़ा मेटे बोदी जञ्ञू हजामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर अलाहीआ। ईसा कहे मुहम्मद ओ नानक वेख तपस्वी, जो मन का मणका रिहा फिराईआ। की झगड़ा होणा विच अरबी, अरबस्तान दए दुहाईआ। क्यों ढोरां खवाई चरबी, चरागाहां विच रुलाईआ। की नाम चलाए फ़रज़ी, फ़रद ज़ुलम नाल वड्याईआ। आपणी वेखो दिती अर्ज़ी, जो लिखी बिन क़लम शाहीआ। सदी चौधवीं रिहा कोई ना दर्दी, दुखियां दु:ख ना कोए वंडाईआ। चारों कुण्ट अन्धेर गर्दी, साचा अदल ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी करन वाला मर्ज़ी, मरीज़ होई कूड़ लोकाईआ। किसे समझ ना आवे साचे घर दी, बेवतन बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पर्दा रिहा चुकाईआ। ईसा कहे मुहम्मद की नानक रिहा दस्स, संदेसा नूर अलाहीआ । साडा रिहा कोए ना वस, वास्ते पा के दईए दुहाईआ। सदी चौधवीं होणा बस, बस्ते सब दे देणे बंधाईआ। झगड़ा रिहे ना तत अठ्ठ, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। जेहड़े मज़हबां विच दीनां विच इस्लामां विच कलामां विच माणस मानुख कर के आए अड्ड, वखरी वखरी धार जणाईआ। सो अन्त सचखण्ड दुआरे सारे दईए छड्ड, खै्हड़ा छुट्टे जगत लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी इक सरनाई जाए लग्ग, लग मातर दा रूप रहे ना राईआ। त्रैगुण माया पंज तत बुझे अग्ग, अमृत मेघ बरसे थाउँ थाईंआ। सब दा मेला होवे परम पुरख दा उपर शाह रग, सचखण्ड दुआरा एकँकारा इक्को दए सुहाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रहे ना कोए अलग, दूजा दर ना कोए जणाईआ। नाम ख़ुमारी देवे आपणी मदि, धुन नाम शब्द मधुर धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। ईसा कहे महम्मद की नानक देवे इशारा, शब्द संदेसे विच जणाईआ। पैगग्बर होवो ख़बरदारा, तेई अवतार लओ उठाईआ। सारे वेखो आपणा अन्त किनारा, तट दुआरे वज्जे वधाईआ। खेल करे धुरदरगाही पारब्रह्म परवरदिगारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी महिमा सिफ्त कागद क़लम ना लिखणहारा, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। सो स्वामी प्रगट होवे जिस नूं कल कल्की कहि के आए चौवीवां अवतारा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा सच होवे इक दुआरा, दरबारा इक्को इक सुहाईआ। सच नाम दा लाए जैकारा, तूंही तूंही राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी

❋

❋

पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म इक वरताईआ। ईसा कहे मुहम्मद बिन रसना नानक निरगुण रिहा बोल, अनबोलत राग अल्हाईआ। वेखो परम पुरख बैठा अडोल, अडुल आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़हब धर्म कंडे रिहा तोल, धर्म तराज़ू आपणे हथ्थ रखाईआ। सच वस्त रही किसे ना कोल, काया माटी सोभा कोए ना पाईआ। दीन दुनी होई अनभोल, भरमे भुल्ली लोकाईआ। हरि हिरदे किसे ना जाए मौल, मौला रूप ना कोए रुशनाईआ। अन्त पूरा करन लग्गा कौल, इक़रारनामे खोज खुजाईआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को पोल, निशाना दो जहान दए वखाईआ। सो फ़रमाना देवे अगम्म अनमोल, अनडिठड़ी खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ईसा कहे मुहम्मद छेती नानक कोलों पुच्छ, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, भेव देणा जणाईआ। हुण वेला नहीं रहिणा चुप, उच्ची कूक दयां दृढ़ाईआ। मुहम्मद कहे वेख चारों कुण्ट अन्धेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या पिउ पुत, माया ममता होई हल्काईआ। कलयुग बदले आपणा रुक्ख़, दीन दुनी दिती भुलाईआ। साबत रिहा ना कोए मनुक्ख, काम क्रोध कीता हल्काईआ। सुफल दिसे किसे ना कुख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। उलटा मात गर्भ दा रुक्ख, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ । आत्म परमात्म नाता सब दा गया तुट, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। आत्म लिव गई छुट, छुट्टी लिव ना कोए लगाईआ। पुरख अकाल नालों गए रुठ, अन्त रुट्ठयां ना कोए मनाईआ। सब दे ख़ाली दिसण ठुठ, वस्त सच ना कोए वरताईआ। भाग लग्गा ना काया पंज भूत, ततव तत ना कोए रुशनाईआ। दिशा मिले किसे ना कूट, काया कुटीआ ना कोए दिसाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पैगग्बरो सब दा लहिणा देणा करे मनसूख़, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं चुक्के चूक, चुकन्नी करे ख़लक ख़ुदाईआ। शब्द संदेसा देवे अगम्मी दूत, दुतिया भाउ दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता आप सुणाईआ। मुहम्मद कहे ईसा मैं सुणी अगम्मी कलाम, कलमा कलमयां बाहर जणाईआ। एह खेल धुर अमाम, जो आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने सानूं बरदे बणाया ग़ुलाम, हुक्में अंदर हुक्म भुआईआ । ओह करन वाला सच्चा इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निज़ाम, नौबत नाम हक़ जणाईआ। सोहँ आपणा दे पैग़ाम, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे हराम, शरअ शरायती डेरा ढाहीआ। अन्त साडा नहीं रहिणा इस्लाम, सलामालेकम ना कोए वड्याईआ। उम्मत थोड़्ही आयू होर महिमान, लोकमात नज़री आईआ। धुर दा मालक होवे मेहरवान, महिबान दया कमाईआ। झगड़ा मुकाए अञ्जील क़ुरान, काया कुरह इक समझाईआ। लेखा वेखे जगत अवाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा अन्त मुकावे आण, आनन फ़ानन आपणी खेल कराईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत ४ गुरचरण सिँघ दे गृह पिंड गोलेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

नानक कहे पैगग्बरो वेखो धुर दा राणा, जिस नूं राम रहीम कहि के सारे गाईआ। जो आदि जुगादी नौजवाना, शाह पातशाह धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म संदेसा मिले परवाना, निरगुण निरगुण करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म जिस दा गाणा, सोहँ मैं गा के आया चाँईं चाँईंआ। सो कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, नाम प्रधानगी आप कमाईआ। लेखा वेख दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। अवतार पैगग्बरां कोलों आपणे हथ्थ लए कमाना, लहिणे सब दे पूरे कर के पूर कराईआ। किसे नूं लाउण ना देवे बहाना, लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ चुकाईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा ज़माना, सतिजुग सच्चा राह वखाईआ। दीन दुनी दा सांझा करना पीणा खाणा, ज़ाती वंड ना कोए रखाईआ। हंगता गढ़ तोड़े अभिमाना, ममता मोह मिटाईआ। शरअ कूड़ मेटे निशाना, छुरी जगत ना कोए कसाईआ। मानव रहे ना कोए बेगाना, चार वरन इक्को घर टिकाईआ । साहिब सतिगुर हो के बीना दाना, दयावान वेख वखाईआ। साचे गृह मन्दिर घर वस्से हक़ बिसरामा, बिछरत विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। सो मालक सदी चौधवीं अन्त अख़ीर जोती पहर के आपणा जामा, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नानक कहे पैगग्बरो जो कर के आए तबलीग, तबअ दीन दुनी बदलाईआ। उस दा लेखा चुकाए लाशरीक, परवरदिगार नूर अलाहीआ। पिछली कीती उत्ते मारे लीक, लाईन ऐन दए लगाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। जिस दी सिफ्तां विच कर के आए तमहीद, नग़म्यां कलमयां विच गाईआ। ओह खेल करे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तुहाडी सब दी करे तसदीक़, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। जिस दे विच हक़ तौफीक़, ताक़तवर नूर अलाहीआ। साचा कलमा दे हदीस, हज़रतो तुहाथों परे करे पढ़ाईआ। मेहर मेहर मेहर नाल कर बख्शीश, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। झगड़ा रहे ना किसे ख़बीस, पर्दा ओहला दए उठाईआ। लहिणा पूरा करा अबलीस, असलीअत आपणी इक समझाईआ। लेखे मेटे जगत अकलीअत, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। सब दी सांझी करे वलदीअत, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। इक्को नाम दी अग्गे रहे अहमीअत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी प्रथाए

❋

❋

अवतार पैगग्बर गुर कर के आए वसीअत, सो वसल देवे यार ख़ुदाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे तबीअत, तबीब हो के वेख वखाईआ। नानक निरगुण कहे सचखण्ड दुआर मेरी इक्को नसीहत, सति सति नाल समझाईआ। दीन मज़हब दी रहे ना कोए काबलीअत, निफ़ाक़ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नानक कहे पैगग्बरो तक्को आपणा अमाम, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस ने शरअ मेटणी तमाम, तमअ तमन्ना देणी गवाईआ। सच संदेस सुणाउणा पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। सति धर्म झुलाउणा निशान, निशाने पिछले दए बदलाईआ। सतिजुग मात करे प्रधान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सानूं मन्नणी पए ओस दी आन, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस नूं अल्ला वाहिगुरु ख़ुदा किहा भगवान, सो भगवन आपणी कल वरताईआ। जिस दे कोलों लैंदे रहे दान, दाता दानी शहिनशाहीआ। सो प्रगट होया विच जहान, जहालत कूड़ क्रिया दए मिटाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्से आसान, असलीअत आपणी आप दृढ़ाईआ। भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ मकान, मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे दीपक नूर जोत जगे महान, शब्द अनाद धुन शनवाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म होए पहचान, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेस इक सुणाईआ। नानक निरगुण कहे मैं सच संदेसा आया कहिण, कहि के दयां जणाईआ। सब दा वक्त पहुंचया ऐन, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। तुसीं रहिणा ना कोई तरफ़ैन, दुतिया रूप ना कोए बदलाईआ। पुरख अकाल सब दा चुकाए लहिण देण, लेखा सब दा झोली पाईआ। चार वरनां नाता जोड़े भाई भैण, साक सज्जण इक वड्याईआ। आत्म परमात्म ढोला सारे करन गाइण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक नरायण, नर निरँकारा एकँकारा परवरदिगारा सांझा यारा साची करनी कार कमाईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत ४ निहाल कौर दे गृह पिंड गोलेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

नानक कहे पैगग्बरो मैं दस्सां हुक्म मुताबक, मुतला सब नूं रिहा कराईआ। जो साडे चार जुग दे लेख जगत खताबत, अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। उह प्रभू दी बन्दगी भजन दसदे इबादत, सिफ्तां वाली पढ़ाईआ। दीन मज़हब विच वंडी आदत, हिस्सा वंड वंडाईआ। अन्तिम सारे होए विच हिरासत, हैरानी मेरे अंदर आईआ। सब दी इक्ठी भुगतणी शहादत, गुर

❋

❋

अवतार पैगग्बर लए भुगताईआ। अन्त सांभे आपणी अमानत, आप आपणे विच टिकाईआ। सब दे कोल मचल्लका रहे ना कोई देण वाला ज़मानत, बोझ कंध ना कोए उठाईआ। करे खेल सही सलामत, हरि करता हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं अन्त पैणी बग़ावत, बग़लगीर ना कोए अख्वाईआ। दीन दीनां होणी अदावत, अदल इन्साफ ना कोए कमाईआ। मनमति करे जहालत, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। साची रहे ना किसे लिआकत, अकल कलधारी देवे गवाहीआ। मुहब्बत वाला करे हमाकत, हम साजण ना कोए अख्वाईआ। वजूद विच्चों निकले शराफ़त, शरअ करे लड़ाईआ। सूफ़ी दिसे ना विच कोई मारफ़त, हक़ीक़ी पर्दा ना कोए उठाईआ। एको खेल करे अस्तिक, वाहवा आपणी कार कमाईआ। जगत वजूद रहिण ना देवे कोई नास्तिक, निशाना कूड़ा दए गवाईआ। झगड़ा मेटे मन बुद्धी सियासत, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। माया रहे ना कोई विरासत, जगत विकारां डेरा ढाहीआ। इक्को परम पुरख दा इष्ट हर घट सुहाणा होवे उपाशक, उपनिशदां वाली छड्डे पढ़ाईआ। जन भगत उठाए आपणे बालक, बाल अंञाणे आप प्रगटाईआ। किरपा कर साहिब प्रभ ख़ालक, ख़लक ख़ुदा वेख वखाईआ। सब दी आलस निंदरा लाहे बण के सालस, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। नानक कहे पैगग्बरो जो लेखा लेख धुरदरगाह, अक्खरां नाल वड्याईआ। ओह तुहाडा सब दा बणे गवाह, शहादत देवे चाँईं चाँईंआ। सारे नैण लओ उठा, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ । चार कुण्ट दहि दिशा प्रभ दा भुल्लया नाँ, नाउँ निरँकारा ना कोए गाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने ख्हाधी गाँ, गहर गम्भीर मिलण कोए ना पाईआ। तुसां किसे दी पकड़ी नहीं बांह, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। दरगाह साची मिलणा नहीं थाँ, सचखण्ड ना कोए टिकाईआ। वेख्यो ऐवें हां विच करयो ना हां, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धी होए काँ, काग वांग कुरलाईआ। भाग लग्गा ना किसे गराँ, साढे तिन्न हथ्थ पई दुहाईआ। तुहाडी सदी चौधवीं दी अन्त क़बूल होई दुआ, निउँ निउँ लागे पाईंआ। मेहर करे हक़ ख़ुदा, ख़ुद मालक वेख वखाईआ। जिस दी मन्नदे आए रज़ा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ओह सब दे सिर ते फिरदी वखाए क़ज़ा, क़ाज़ी मुल्ला ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच सच समझाईआ। नानक कहे पैगग्बरो जो क़लमा दस्सया काग़ज़ात, अक्खरां विच लिखाईआ। ओह सिफ्त करे ओस ज़ात, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। जिस विच सब तों वक्खरी करामात, कर्म कांड ना कोए वड्याईआ। लहिणा देणा चुकाए कायनात, सृष्टी दृष्टी वेख वखाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। तुहाडा लेखा पूरा करे जो लिख के आए क़लम दवात, काग़ज़

❋

❋

शाही जोड़ जुड़ाईआ। अन्त अख़ीर सब नूं होणी मुश्किलात, मिुशकल हल्ल ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं फ़ातमा ख्वाहिश बणनी वफ़ात, वफ़ादार नज़र कोए ना आईआ। चार यारी रहे ना कोए जमात, अगला संग ना कोए वखाईआ । दीन दुनी दा विगड़ जाणा हालात, हालांकि प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। तुहाडी पिछली पूरी होवे ख़िदमात, ख़ादम अगले लए बणाईआ। मज़हब दा छड्ड दयो जज़बात, जज़ब आपणे विच कराईआ। चार कुण्ट होणे फ़सादात, फ़ैसला हक़ ना कोए रखाईआ। अन्तिम पूरी होण लग्गी मुनिआद, माअने सके ना कोए समझाईआ। सारे होए लाजवाब, जवाबतल्बी विच दुहाईआ। धुर दा मिले ना कोए ख़िताब, ख़ता विच दिसदी लोकाईआ। धर्म दी धार करे ना कोए आदाब, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। दीन दुनी दा विगड़िआ मिज़ाज, तबीअत तबा ना कोए बदलाईआ। अन्तिम लेखा लैण लग्गा अख़राज, खोटे खरे वेख वखाईआ। एकँकारा इक्को पहन अगम्मा ताज, तख्त निवासी हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बरो रहे कोई ना राज, रईयत दीन मज़हब देणी तजाईआ। परम पुरख दा बणना इक समाज, समग्री नाम सति वरताईआ। साचा हुजरा दस्से महिराब, महबूब नूर अलाहीआ। हुक्म देवे विच्चों अगम्मी किताब, करनी दा करता आप दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीर सारे दयो हिसाब, लेखा मँगे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी खोल्हणहारा जाग, आलस निंदरा विच रहिण कोए ना पाईआ।